[รวมSF] Just 2min the series

ตอนที่ 31 : [SF] Paradise สวนสวรรค์ ตอนที่ 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 375
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    20 ต.ค. 57

 

 

 


บทที่ 13


#ฟิคจทม


 

ร่างสูงใหญ่ของพระบิดาแห่งเมืองหิมะกำลังจดจ้องออกไปนอกหน้าต่างสู่เบื้องล่างอันขาวโพลน ดวงตาสื่อความคิดได้มากมายหากมิสามารถเอ่ยสิ่งใดกับผู้ใดได้ ความรู้สึกผิดนั้นเต็มแน่นอยู่ในอก ผืนภาพวาดที่เก็บรักษาเป็นอย่างดีมิให้มีรอยขีดข่วน ปรากฏรูปหน้าสตรีผู้งดงามมิว่ากายหรือวาจา อาภรณ์ที่สวมใส่นั้นก็ช่างขับให้ผิวผุดผ่องนั้นงดงามเกินกว่าสิ่งใดแต่เมื่อได้จดจ้องนานๆเข้าความโกรธเคืองและบึ้งตึงกลับเข้ามาแทนที่ พระโอรสที่ถูกฟูมฟักเลี้ยงดูดังเช่นลูกแต่กำเนิดใครจะไปรู้ว่าความจริงแล้วบุรุษผู้มีร่างอ้อนแอ้นและบอบบางนั้นมิใช่ลูกในกายที่แท้จริง

 

พระนางยูจินจริงหรือไม่เด็กในท้องของเจ้ามิใช่ลูกของข้า!”

เมื่อกลับจากศึกรบอันสาหัสและหนักหน่วงเป็นเวลาหลายเดือน สุรเสียงที่เคยเมตตาปราณีสตรีอ่อนหวานตรงหน้ากลับเกรี้ยวกราด ความโกรธเคืองหลังรู้ข่าวว่าพระนางยูจินมเหสีฝ่ายซ้ายลักลอบได้เสียกับองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์

มิใช่เพคะพระองค์ ลูกในท้องของหม่อมฉันคือลูกของพระองค์เพคะ

ฝ่ายสตรีก็ร่ำไห้อ้อนวอนเมื่อดาบคมกริบถูกชักออกจากฝักชี้ตราหน้าว่าสตรีผู้นี้ลักลอบมีชู้

จะมีสิ่งใดที่เจ้าจะมิโกหกเราหรือยูจิน ตลอดเวลาเจ้ากับยูซอกลักลอบได้เสียกันมาตั้งเท่าใด เห็นเพียงข้าเป็นพระสวามีโง่เง่ามิรู้ทันเจ้าทั้งสองรึ!”

หามิได้พะย่ะค่ะ กระหม่อมและพระชายาถูกใส่ร้าย กระหม่อมมิบังอาจลักลอบทำเช่นนั้นแน่พะย่ะค่ะ

พระองค์ได้โปรดเมตตาหม่อมฉันด้วยเพคะ ลูกของหม่อมฉันคือลูกของพระองค์เพคะ

พระนางยูจินร่ำให้ ดวงตาโศกเศร้าและตัดพ้อต่อว่าพระสวามีว่าเหตุใดจึงไม่เห็นใจกัน นับตั้งแต่ได้ถวายตัวถูกโอบอุ้มเลี้ยงดูก็วางตัวอย่างภักดีเสมอมา พระนางยูจินถูกรับเข้ามาเป็นนางสนมเอกซึ่งเป็นหนึ่งเดียวที่ถูกยกย่องให้เป็นพระมเหสีฝ่ายซ้ายด้วยกิริยาน่ารักและใบหน้าอันแสนงดงามจึงเป็นที่โปรดปรานเสียจนมเหสีฝ่ายขวาเกิดความอิจฉาริษยา ด้วยความดีและมั่นคงพระนางยูจินจึงเอาความดีเข้าสู้ปรนนิบัติทั้งสามีและพระชายาฝ่ายขวาทั้งเคารพนับถือมิให้ด้อยไปกว่ากัน แม้กระทั่งมเหสีฝ่ายขวาทรงพระครรภ์ก่อนความเอ็นดูมากมายจากพระราชาจึงไปถึงฝ่ายนั้นมากกว่าด้วยหวังจะมีพระโอรสให้สืบสกุล สุดท้ายเมื่อสวรรค์มิทรงโปรดลูกคนแรกกลับเป็นอิสตรีแต่พระราชาก็มิย่อท้อในเมื่อไม่กี่เดือนถัดมาพระชายาฝ่ายซ้ายทรงพระครรภ์บ้าง ข่าวลือหนาหูเสียเหลือเกินถึงการตั้งครรภ์ในครั้งนี้บ้างก็ว่าพระนางยูจินผู้งดงามลอบมีชู้กับองครักษ์คนสนิทที่ติดตามกันมาตั้งแต่เมืองก่อน

เอานางไปขังส่วนเจ้าข้าจะประหารชีวิตเจ้าซะ

ไม่เพคะพระองค์ได้โปรด หม่อมฉันและยูซอกมิได้ทำเรื่องเช่นนั้นพระองค์ได้โปรด

ยามนี้จิตใจท่านผู้นำมากด้วยโทสะ มิว่าใครก็ตามหากเอ่ยนามพระชายายูจินคนพวกนั้นจะถูกลงโทษ หรือหนักมากก็จะถูกประหารชีวิต

พระนางยูจินต้องทนทุกข์เศร้าโศกเพราะถูกใส่ร้าย ร่างกายถูกกักขังหน่วงเหนี่ยวมิอาจหาอิสรภาพ ลูกน้อยในครรภ์ก็เป็นห่วงเหลือเกินเกรงว่าหากตนอ่อนแอเด็กผู้นี้จะไม่ได้เกิดมาบนโลกใบนี้อีก

ลูกแม่ แม่รักเจ้าเหลือเกิน เหตุใดพ่อของเจ้าจึงพระทัยร้ายต่อเราทั้งสองนัก

ถ้อยคำต่อว่าและน้ำเสียงตัดพ้อ ร่ำไห้อยู่ทุกค่ำคืน สงสารแต่เพียงองครักษ์คนสนิทที่มิได้มีส่วนรู้เห็นอันใดแต่ต้องกลับถูกประหารเพียงเพราะความเข้าใจผิด

เมื่อวันสำเร็จโทษมาถึงองครักษ์คนสนิทถูกคุมตัวออกไป ร่างกายของเขาไร้เรี่ยวแรงที่จะต่อสู้ใบหน้าร่างกายก็เต็มไปด้วยรอยแผลชกรรจ์ พระนางยูจินขอสั่งลาเป็นครั้งสุดท้ายแม้หัวใจดวงนี้จะเจ็บปวดยิ่งนักก็ตาม

ยูซอกเราขอโทษเพียงเพราะเราแท้ๆเจ้าจึงเจ็บปวดเช่นนี้ ได้โปรดยกโทษให้เราด้วย

อย่าคุกเข่าเพื่อกระหม่อมพะย่ะค่ะพระชายา โปรดจงรักษาพระโอรสให้เติบโต กระหม่อมมิอาจปกป้องพระองค์ได้อีกแล้ว หากเมื่อกระหม่อมตายดวงใจดวงนี้ขอพระชายาจงโปรดเก็บรักษามันไว้ให้ดี

กล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินถูกเก็บอย่างดีในอกเสื้อเปรียบเสมือนดวงใจของผู้รักษา มือสั่นเทาส่งมันวางบนมือเจ้าหญิงพร้อมกับเอ่ยลาเป็นครั้งสุดท้าย

กระหม่อมลาก่อนพะย่ะค่ะ

ยูซอก!!!!”

แม้ผู้ถูกกล่าวหาจะถูกปลิดชีพให้สิ้นชีวีแล้วความคลางแคลงใจยังไม่จบสิ้น ความโกรธาเบาโมโหลงมากโขแล้ว พระราชาแห่งโฟรเซนการ์ดสั่งให้นำตัวพระมเหสีฝ่ายซ้ายกลับมาอยู่ในตำหนักเช่นเดิม วันเวลาที่ถูกกักขังช่างยาวนานเหลือเกิน กล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มถูกเก็บรักษาอย่างดี แม้บนตำหนักที่ถูกกักบริเวณอย่างเข้มงวดไม่ยอมให้คนรับใช้คนใดเข้ามาหายกเว้นเพียงนางในผู้รับใช้หนึ่งคนเท่านั้น

ยุนอาข้างนอกเป็นอย่างไรบ้าง

พระนางยูจินเฝ้ามองความเป็นไปของโลกภายนอกผ่านนางรับใช้คนสนิท ซึ่งตนได้แต่กักตัวอยู่ในหอคอยสูงมีเมฆหมอกคอยบดบัง ภาพเขียนเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยให้จิตใจห่อเหี่ยวดีขึ้นมาบ้าง

โครนอสยกทัพเข้ามาใกล้มากขึ้นทุกที ฝ่าบาทจึงต้องวางกำลังอย่างเข้มแข็งหากเพลี่ยงพล้ำแล้วเราจะต้องเป็นเมืองขึ้นอยู่ภายใต้อำนาจการปกครองของนครโครนอสเพคะ

สงครามอีกแล้วรึ เหตุใดจึงมิจบมิสิ้น มันไม่เคยปราณีผู้ใด ชัยชนะที่ได้มาล้วนเกิดแก่ความสูญเสียทั้งสิ้น

พระนางยูจินลูบท้องของตนเบาๆครานี้ทารกน้อยที่เติบโตในครรภ์มีอายุมากขึ้น สัมผัสจากพระมารดาแผ่วเบาตรงหน้าท้องทำให้ทารกน้อยตอบรับสัมผัสนั้นกลับมา

เจ้าหิวแล้วหรือลูกรัก?”

สุ้มเสียงหวานเอ่ยถามลูกน้อยด้วยเมตตา สัมผัสแผ่วเบาที่คนเป็นแม่เท่านั้นจะรับรู้ถึงการตอบสนองนี้ พระพักตร์งดงามนั้นเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม

พระชายา

ยุนอาเมื่อครู่เจ้าเรียกเราหรือไม่?”

พระนางยูจินเอ่ยถามนางรับใช้ยุนอาที่กุลีกุจอยกสำรับเข้ามาในห้อง นางรับใช้ทำท่างงงวยและปฏิเสธในทันที

พระชายา

น้ำเสียงเช่นนี้คุ้นเคยเหลือเกินราวกับว่าอยู่ไม่เกินเอื้อม ดวงตากลมโตเหลียวมองรอบห้องหาต้นตอของเสียงแต่ช่างประหลาดนักราวกับเสียงนั้นเกิดขึ้นตรงหน้าและเงียบหายไป

พระชายาทรงหาสิ่งใดหรือเพคะ

เราไม่แน่ใจหรือเราอาจจะหูฝาดไปเอง เราได้ยินใครบางคนเรียกเรา

เรียกเรียกอย่างนั้นหรือ พระนางยูจินวางด้ามพู่กันที่พึ่งจุ่มสีหมาดๆดวงตากลมมองกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงิน รูปสลักลายแปลกตาสวยงามเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายจากองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์ ราวกับมีแรงดึงดูดมากมายมหาศาลให้เร่งเปิดกล่องนั้นโดยไว ควันสีทึบกระจายตัวทั่วในห้องหับอันสวยงาม ปรากฏร่างองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์แม้จะสิ้นลมหายใจแต่ยังไม่หมดห่วง ดวงตาคมจ้องร่างงามเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย

พระชายา กระหม่อมรู้ว่าสักวันพระองค์จะต้องเปิดมัน กระหม่อมถึงได้มอบดวงใจดวงนี้ของกระหม่อมไว้ให้พระองค์ดูแล หากยามใดพระองค์ทุกข์กระหม่อมจะช่วยดับทุกข์ให้พระองค์

หญิงสาวอุทานเพียงแผ่วเบา ร่างที่ถูกเสกขึ้นด้วยมนตราส่งยิ้มเศร้าสร้อย

แพนโดรานางจะช่วยเหลือพระองค์และพระโอรส ได้โปรดให้นางเป็นที่พึ่งของพระองค์คนสุดท้ายรองจากหม่อมฉัน

ควันสีทึบกระจายตัวไปทั่วสุดท้ายเมื่อสลายหายไปก็กลับมาว่างปล่าวเช่นเดิม แต่ความลับย่อมไม่มีในโลกเมื่อถูกลอบมองและเห็นการกระทำทั้งหมดจากด้านนอก พระราชาแห่งโฟรเซนการ์ดทรงทราบว่าแม้ชู้รักของพระชายาจะสิ้นชีวีไปแล้วยังไม่หยุดสิ้นความอาลัยอาวรณ์ซ้ำยังสร้างรูปแปลงกายให้คิดถึงกันอีก พอราชาน้ำแข็งทราบเข้าความโกรธเคืองก็เพิ่มเป็นทวีคูณสั่งให้ทหารนำตัวพระชายาฝั่งซ้ายซึ่งบัดนี้ท้องแก่ใกล้คลอดเต็มทน

ยูจินบัดนี้ชู้รักของเจ้าก็สิ้นชีวิตไปแล้วเหตุใดเจ้าจึงอาลัยอาวรณ์มันยิ่งนัก

ฮึกหม่อมฉันจะเอ่ยอันใดได้เล่าพูดเช่นไรก็คงไม่เข้าใจ ในเมื่อพระองค์ยังเชื่อว่าหม่อมฉันคบชู้สู่ชาย

แล้วมันจริงหรือไม่แม้มันตายไปแล้วหัวใจเจ้ากลับภักดีกับมันยิ่งนัก

หามิได้เพคะ เขาเป็นสหายติดตามหม่อมฉันมาตั้งแต่เมืองก่อน บัดนี้เขาถูกใส่ร้ายและฆ่าไปต่อหน้าต่อตาแม้หม่อมฉันผู้เป็นเจ้าชีวิตของเขายังมิอาจช่วยเหลือเขาได้ พระองค์ผู้เจ้าของชีวิตของหม่อมฉันเหตุใดจึงมิฟังกันบ้างไม่รักหม่อมฉันแล้วหรืออย่างไร

พระราชามองพระพักตร์ของพระมเหสี รักหรือทรงรักสุดหัวใจเหนือคณานับแต่จิตใจก็ยังมีข้อกังขามากมาย มเหสีผู้งดงามบัดนี้มีลูกของผู้ใดไม่รู้อยู่ในท้อง ทารกน้อยนั้นเกิดจากเขาหรือเกิดจากชู้รักกันแน่ ตามขนบประเพณีแล้วหากหญิงใดจิตใจไม่ซื่อสัตย์ต่อสามีหญิงผู้นั้นจะถูกประหารไม่ให้มีชีวิตรอดเป็นตัวอย่างแก่ผู้ใดอีก

เอานางไปขังซะ วันรุ่งเราจะสำเร็จโทษแก่นาง

พระองค์ไม่เพคะ ได้โปรด ลูกของหม่อมฉันเป็นลูกของพระองค์ได้โปรดให้เขาเกิดมาเพคะ ได้โปรด

เสียงร่ำไห้อันเป็นที่น่าเวทนาแม้นางรับใช้ที่เคยใกล้ชิดก็อดสงสารร่ำไห้ตามนายของตนไม่ได้ แต่ใครเล่าจะเปลี่ยนพระประสงค์ขององค์ราชาได้ คำอ้อนวอนถูกเมินเฉย ดวงตาที่จดจ้องกลับมานั้นช่างเย็นชา ยามเมื่อรักก็รักจนไม่ลืมหูลืมตาหากได้เกลียดแล้วก็ช่างต่างจากตอนรักนัก พระนางยูจินมิอาจห้ามหัวใจให้เจ็บไปกว่านี้แล้ว พระพักตร์เฉยชาและเฉยเมยเช่นนี้สู้ให้ใช้ด้ามดาบคมกริบปลิดชีวีกันเสียตรงนี้เสียยังดีกว่า

หม่อมฉันมิได้คบชู้สู่ชายดังที่ถูกกล่าวหา เหตุใดพระองค์จึงฟังความข้างเดียวไม่ฟังหม่อมฉัน

หากไม่มีมูลมันผู้ใดจะกล้าใส่ร้ายเจ้าพระราชาเบือนหน้าหนีไม่อยากมองใบหน้าเศร้าสร้อยทั้งใจยังผูกพันธ์และรักใคร่แต่โทษครั้งนี้ก็เกินให้อภัย ร่างงามถูกส่งกลับมาคุมขังในห้องบนหอคอยอีกครั้ง ภาพวาดสีน้ำผืนเดียวและผืนสุดท้ายจึงถูกแต่งเติมให้เสร็จ ยุนอาเป็นข้ารับใช้เก่าแก่ทั้งยังสงสารพระมเหสีฝ่ายซ้ายสุดหัวใจ

พระชายาเพคะ พระองค์จะต้องหนีไปในคืนนี้

มือที่จับปลายพู่กันชะงักอีกครั้ง พระองค์จะต้องไปจากปราสาทแห่งนี้ หม่อมฉันจะช่วยพระองค์เพคะ

ยุนอาก้มลงเอาศรีษะแนบกับฝ่าเท้าของพระชายา ความรักล้นเหลืออย่างที่บ่าวจะมีให้นายสุดรักนั้นมากยิ่งกว่าสิ่งใด มิอาจทนดูได้หากพระชายาจะถูกประหารพร้อมพระโอรส ไม่ว่าหลังจากนี้แผนการจะดำเนินไปเช่นไร หากถูกจับได้ยุนอาเองก็มีโทษถึงประหารชีวิตอย่างนี้ก็จะไม่เสียใจ

แต่เจ้าจะต้องถูกลงโทษเมื่อฝ่าบาทรู้เข้า

หม่อมฉันไม่เสียดายชีวิตเพคะขอเพียงพระชายาของหม่อมฉันปลอดภัย

เรา……”

ไม่มีเวลาแล้วเพคะ ได้โปรดตัดสินพระทัย หม่อมฉันจะไปเตรียมข้าวของไว้สำหรับเดินทางเพคะ

ยุนอา หนทางข้างหน้าอันตรายนัก เราไม่อยากให้เจ้าไปกับเรา ในเมื่อเสด็จพี่ปักใจเชื่อว่าเราทำผิดเราจะไปเอง

โธ่พระชายา เวรกรรมอันใดกันเหตุใดฟ้าดินจึงไม่เมตตาพระชายาของหม่อมฉัน

            “เราและลูกของเราจะปลอดภัย แพนโดราจะคุ้มครองเราเจ้าจงเบาใจเถิดหากยังไม่ตายเสียก่อนเราจะกลับมาพบกันใหม่

สองนายบ่าวกอดกันร่ำไห้ ไม่อาจรู้ได้ว่าการจากลาครั้งนี้จะเป็นพบกันครั้งสุดท้าย พระมเหสีผู้งดงามลอบออกมาทางหลังวังโดยการช่วยเหลือจากเวทมนต์ของนางรับใช้ยุนอา คืนนั้นหิมะหนากว่าทุกวันและพื้นดินขาวโพลนนั้นมีหิมะท่วมสูงทำให้การเดินท้าวเต็มไปด้วยความยากลำบาก ยุนอาพาพระชายาข้ามผ่านเขตราชวังรโหฐานมาไกลจากสายตาชาวโฟรเซนการ์ด ปากถ้ำใหญ่ซึ่งด้านในเป็นหลุมหลบภัยชั้นดี แม้อยากจะเข้าไปปรนนิบัติรับใช้ไม่อยากห่างกายไปที่ใดแต่พระชายาผู้งดงามกลับห้ามไว้ พระชายาผู้งดงามเอ่ยลาแต่เพียงเท่านี้  ยุนอายืนมองจนพระชายาหายลับเข้าไปในถ้ำภาวนาให้ทรงมีพระพลานามัยที่แข็งแรงจวบจนให้กำเนิดพระโอรสน้อย ยุนอาร่ายมนต์รอบๆปากถ้ำเพื่อให้เจ้านายของตนปลอดภัย

ลาก่อนเพคะ พระชายาของหม่อมฉัน


 

เดี๋ยว!....อย่าพึ่งไป ยุนอา เดี๋ยว!”

เสียงร้องห้ามดังขึ้นเมื่อร่างของนางรับใช้ยุนอากำลังจากไป ร่างกายผอมบางพยายามเดินฝ่าพายุหิมะหนาวเย็นตามทางที่นางรับใช้เดินจากมาเมื่อครู่สุดท้ายยุนอาก็หายไป แพนโดรามีสีหน้างงงวยยิ่งหักเมื่อสักครู่ยังนอนอยู่บนเตียงในห้องหับรโหฐานถูกโอบกอดด้วยอ้อมแขนแข็งแรงของพระสวามี แต่บัดนี้ห้องหับนั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นดินแดนเกิดที่มีแต่ความหนาวเย็นและสีขาวจากผืนน้ำแข็ง อุโมงค์ถ้ำที่หญิงสาวท้องโตเดินเข้าไปเมื่อครู่สร้างความอยากรู้อยากเห็นจนต้องลอบตามเข้าไป

หญิงสาวผู้นั้นทรุดตัวลงกับพื้นฝ่ามือทั้งสองข้างโอบอุ้มท้องของตัวเองเอาไว้ ดวงตากลมโตนั้นสวยงามแต่ก็ดูเศร้าสร้อยเหลือเกิน แทมินพยายามจะเข้าไปใกล้ร่างงามนั้นอีกนิดเดียวแต่ยิ่งขยับเข้าไปใกล้ภาพตรงหน้าก็เลือนลางหมอกควันสีจางล่องลอยไปทั่วบริเวณและเริ่มหนาขึ้นเรื่อยๆ กล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มแบบเดียวกับที่พระราชาแห่งแสงประทานให้อยู่ในมือหญิงสาวผู้นั้นและฝ่ามือบางนั้นกำลังจะเปิดมัน

เดี๋ยว!”

เสียงหวานร้องเรียก ร่างของหญิงสาวผู้นั้นหันมาหาแทมินช้าๆ ขณะเดียวกันเมฆหมอกหนาทึบก็กระจายตัวจนมองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากรอยยิ้มตรึงตราที่แทมินจำได้ดี

เสด็จแม่

ภาพเขียนของรูปหญิงสาวผู้ให้กำเนิดดวงใจแห่งเมืองหิมะ เป็นคนเดียวกับพระมารดาผู้งดงาม ฝ่ามือบางพยายามไขว่คว้าภาพของพระมารดาสุดท้ายทุกอย่างก็สลายหายไป เมื่อกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริงแพนโดราผู้โฉมงามนอนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของเจ้าชายแห่งโครนอสเสียงลมหายใจสม่ำเสมอและอ้อมกอดที่กระชับแน่นทำให้รู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด กายบางซุกเข้าหาอกอุ่นและกดจูบลงบนแผ่นอกเปลือยของเจ้าชายมินโฮแผ่วเบา

ยังไม่บรรทมหรือเจ้าหญิง?”

ร่างแกร่งที่ถูกเข้าใจว่านิทราแต่แรกนั้นกลับลืมตาคมขึ้นมาในความมืด แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาทางบานหน้าต่างทำให้เห็นใบหน้างดงามของเจ้าหญิงน้อย และก็ต้องลอบยิ้มเมื่อการกระทำแสนน่ารักนั้นยังติตรึงอยู่บนหน้าอกด้านซ้าย

พระองค์ยังไม่หลับหรือเพคะ

หากเราหลับจะเห็นเจ้าทำกับเราเช่นนี้รึ?”

หามิได้เพคะ

เจ้าหญิงน้อยผู้งดงามใบหน้าหวานนั้นแดงด้วยสีธรรมชาติและร่างกายที่ถูกกอดนั้นร้อนราวกับถูกไฟสุม หัวใจก็เต้นโครมครามบังคับอย่างไรก็ไม่เป็นตัวของตัวเองแม้จะถูกเจ้าชายหนุ่มจดจ้องอย่างไรซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ไม่เกิดความเคยชินเสียที

            เป็นอันใดรึทำไมจึงตื่นขึ้นมากลางดึกเช่นนี้

            หม่อมฉันฝันประหลาดเพคะ

            ฝันสิ่งใดหรือเมียข้า

            หม่อมฉันฝันเห็นเสด็จแม่เพคะ แต่ในฝันหม่อมฉันไม่สามารถจับต้องเสด็จแม่ได้เพคะ

            ชเวมินโฮส่งยิ้มด้วยความเอ็นดู ฝ่ามืออุ่นลูบหัวเมียตัวน้อยปลอบด้วยความรัก

ฝันถึงพระมารดาเช่นนี้มิใช่เมียเราจะตั้งท้องหรอกรึ?”

พระองค์

อย่ากังวลไปเลยเจ้าหญิงหลับเสียเถิด

เจ้าหญิงน้อยที่ยังมีความกังวลใจและปิดบังเรื่องกล่องแห่งความลับ เสียงประหลาดที่ดังออกมาจากในนั้นพยายามร้องเรียกให้เจ้าหญิงน้อยเปิดมันอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน และเป็นสิ่งของเพียงชิ้นเดียวที่พระบิดามอบให้จากโฟรเซนการ์ด

ยามรุ่งเช่นนี้แสงแดดอ่อนๆสาดส่องเข้ามาจนเกิดประกายสีทองโอบล้อมร่างของเจ้าหญิงน้อยที่กำลังบรรทมเปรียบเสมือนนางฟ้านางสวรรค์ บัดนี้ชายหนุ่มข้างกายที่ตระกองกอดมาทั้งคืนจวบจนรุ่งสางไม่อยู่เสียแล้ว เมื่อดวงตากลมค่อยๆปรับชินกับแสงสว่างความน้อยใจก็เข้ามาแทนที่ไออุ่นที่ยังโอบล้อมร่างกายยังไม่จางหายไปไหน เจ้าชายหนุ่มหายไปเช่นนี้คงไม่พ้นตำหนักตะวันตกแม้ทำใจยอมรับที่เจ้าหญิงแอนโดรเมดราทรงพระครรภ์แต่อย่างไรหัวใจที่เต้นรุนแรงอยู่ในอกด้านซ้ายนี้ก็ไม่ยอมชินชาเข้าเสียที

เจ้าหญิงน้อยของซอนมีตื่นบรรทมแล้วหรือเพคะ

ซอนมียกถาดอาหารเข้ามาด้านในเหมือนอย่างเคย รอยยิ้มสดใสและแววตาซุกซนนั้นทำท่าจะเอ่ยแซวเจ้าหญิงน้อยอีกหน

เขาไปแล้วหรือ?”

เจ้าชายเสด็จออกไปก่อนหน้านี้แล้วเพคะ เจ้าหญิงตำหนักนั้นทรงพระประชวรเพคะ หม่อมฉันว่าคง….”

เจ้าหัดเป็นคนเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

เจ้าหญิงน้อยเอ่ยท้วงเมื่อรู้ว่าคนของตนกำลังจะชวนนินทาว่ากล่าวตำหนักทางตะวันตก

โธ่เจ้าหญิงน้อยของหม่อมฉัน ซอนมีก็เอ่ยไปตามที่เห็นนะเพคะ อย่างไรเสียเจ้าชายมินโฮก็ทรงเอ็นดูพระชายาของหม่อมฉันมากกว่าเสียอีก

เช่นนี้รึเรียกว่าเอ็นดู

เจ้าหญิงน้อยยิ้มแต่เพียงเบาบาง ความน้อยเนื้อต่ำใจกับเจ้าชายรูปงามที่ปฏิบัติกับตนนี้ไม่ต่างจากตำหนักสนมเรือนน้อยเมื่อไหร่ก็ตามที่เจ้าชายหลบหลีกบ้านใหญ่และมาร่วมหลับนอนด้วย ร่างงามเดินเข้าไปในห้องสรงทั้งที่ร่างกายผอมบางยังปวดอยู่ไม่น้อย ขาเรียวงามก้าวลงในอ่างไม้อย่างเคยชินปล่อยให้ความอบอุ่นของสายน้ำค่อยๆชโลมความเมื่อยล้าไปจนหมดสิ้น

เส้นพระเกศาของเจ้าหญิงน้อยงามกว่าผู้ใดในโครนอสเลยเพคะ เสียดายที่พระชายาปลิดทิ้งเสีย

จะอย่างไรก็เถอะมันไม่สำคัญกับเราแล้ว มีไว้ก็เท่านั้น

โธ่พระชายาของหม่อมฉันทรงทุกข์ร้อนอีกแล้วหรือเพคะ

ผิวกายขาวผ่องถูกขัดถูอย่างแผ่วเบา เส้นเกศาสั้นกุดถูกชโลมด้วยความหอมจากน้ำมันอย่างดี แม้เส้นผมยาวสลวยถูกตัดออกแล้วก็ไม่สามารถลดความน่ารักและสวยงามของร่างกายและใบหน้าอันสวยงามนี้ได้เลย

เมื่อนายทุกข์บ่าวก็ทุกข์ตามไปด้วย รอยยิ้มของเจ้าหญิงน้อยราวกับช่วยเยียวยาทุกสรรพสิ่งบนโลกเมื่อรอยยิ้มหวานถูกความโศกเศร้าคืบคลานมาแทนทีแม้กระทั่งเสียงนกร้องยังไม่มีให้ได้ยินในยามเช้า ผ้าผลัดวันนี้เจ้าหญิงน้อยก็ยังเลือกใส่ดังเช่นบุรุษเช่นเคย

เจ้าหญิง

ท่านพี่อี้ฟาน

เมื่อบุรุษหนุ่มปรากฏตรงหน้ารอยยิ้มที่หายไปกลับมาเริ่มสดใสดังเดิม อี้ฟานมองเจ้าหญิงน้อยและส่งยิ้มให้ด้วยความอ่อนโยน เจ้าหญิงน้อยผู้ดื้อรั้นไม่อยากใส่ชุดเจ้าหญิงเพราะตนเองเป็นเจ้าชายบัดนี้ความทรงจำเมื่อสมัยก่อนกลับมาชัดเจนเมื่อได้เห็นภาพตรงหน้าอีกครั้ง

เหตุใดจึงไม่เสวยอาหารปล่อยไว้จะเย็นชืดเสียหมดและจะมีรสชาติดีได้อย่างไร

ข้ายังไม่หิวเจ้าคะ

เจ้าหญิงน้อยออดอ้อนเช่นเคยและเรียกชายหนุ่มให้มานั่งด้วยกันบนแท่นประทับ อี้ฟานทำได้เพียงส่ายศรีษะไปมาเขาเป็นข้ารับใช้ไม่ใช่นายจะทำตนเทียมเสมอเจ้าหญิงได้อย่างไร

ท่านพี่รังเกียจข้าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

พี่ไม่ได้รังเกียจเจ้า หากจะทำดังเช่นก่อนมิได้อีกต่อไป เจ้าเป็นถึงพระชายาของเจ้าชายแห่งโครนอสคงไม่ดีกระมังหากพี่จะเข้าใกล้ในตอนนี้

เจ้าหญิงน้อยผู้เข้าใจยากเหลือเกินในครานี้ยอมละทิ้งอาหารเช้าแม้ซอนมีจะท้วงติงอย่างไรเจ้าหญิงน้อยก็ไม่หันกลับมาเสียแล้ว

ถ้าเช่นนั้นหม่อมฉันจะพาท่านพี่ไปดูอะไรเจ้าคะ

มือบางดึงแขนให้ร่างใหญ่เร่งติดตามมา ตั้งใจจะพาอี้ฟานไปดูม้าเปกาซัสด้วยตนเองและเจ้าหญิงน้อยรู้ว่าพวกม้าเหล่านั้นอยู่ที่ใด

เจ้าเร่งรีบไปเช่นนี้หากหกล้มเจ็บกายไปพี่จะทำอย่างไร

ข้าไม่เคยกังวลเรื่องนี้เพราะข้ารู้ว่าท่านพี่จะไม่มีวันปล่อยให้ข้าเจ็บอีก

วาจาเจ้าร้ายนัก จะกี่ปีผ่านไปก็ยังไม่โตเสียทีเจ้าหญิง

แพนโดราส่งยิ้มกลับมาให้อย่างเคย เสียงกระพือปีกดังพึ่บพับและเบื้องหน้าก็คือฝูงม้ามีปีก ดวงตาคมกำลังจดจ้องด้วยความสนใจแต่เจ้าหญิงน้อยกลับพยายามดึงแขนเขาเข้าไปดูใกล้ๆด้วยกัน ม้าพวกนั้นตัวโตหลายเท่านักเจ้าหญิงน้อยไม่ใช่โครนอสแต่กำเนิดหากเจ้าม้าพวกนี้ได้กลิ่นของผู้บุกรุกอาจจะหันกลับมาทำร้ายเอาได้ เพราะเช่นนั้นอี้ฟานจึงดึงแขนของเจ้าหญิงน้อยเอาไว้มิให้ดื้อรั้นอีกต่อไป

ท่านพี่จับข้าไว้ทำไมเจ้าคะ

ดวงตากลมไร้เดียงสาหันกลับมาถามอย่างไม่เข้าใจ

ม้าพวกนี้ไม่มีคนดูแลทั้งยังมิใช่ม้าเลี้ยงเจ้าจะเข้าไปใกล้ได้อย่างไร

ข้าคุ้นเคยกับนางเจ้าคะ เจ้าม้าสีขาวตนนั้นชื่อนาบีเป็นม้าของคิมคิบอมเจ้าคะ นางใจดีข้าเคยป้อนข้าวโพดให้นาง

ยามรุ่งอรุณเช่นนี้ยังไม่มีวี่แววของจินกิและคิบอมซึ่งปกติแล้วจะต้องมาดูม้าเหล่านี้ อี้ฟานรู้ดีว่าม้าเหล่านี้มีไว้เพื่อเป็นยานพาหนะและม้าเหล่านี้ก็ช่างภักดีต่อเจ้าของหากมิใช่เจ้าของแล้วจะต้องถูกทำร้ายให้บาดเจ็บอย่างแน่นอน และการดึงแขนเจ้าหญิงน้อยไว้เช่นนี้ก็เพื่อตัวแทมินเอง เจ้าม้าสีดำมีตัวใหญ่เดินเยื้องย่างราวกับนางพญาปีกสีดำปีกกางกระพือจนลมระรอกใหญ่พัดผ่านให้ความรู้สึกสดชื่น และท่าทีโอหังของเจ้าม้านั้นแม้ดูปราดเดียวก็พอรู้ว่าใครเป็นเจ้าของ

เจ้าหญิงถอยห่างมาหน่อยได้หรือไม่

ได้เจ้าคะ

แทมินยอมถอยตามที่อี้ฟานบอกแต่โดยดี

เจ้าแอบหนีมาที่นี่ประจำหรือไม่?”

ปล่าวเจ้าคะ ข้ามาครั้งที่สอง

อี้ฟานหรี่ตาลงพร้อมจับผิดครั้งแรกที่มาที่นี่และแอบหนีไปเที่ยวเล่นกับองครักษ์คนสนิทของมินโฮจนถูกพิษไซเรนเล่นงานเกือบเอาชีวิตไม่รอด ครั้งนี้ก็ยังดื้อดึงเข้ามาใกล้ฝูงม้าโดยไม่มีผู้ดูแลหากเขาไม่อยู่ด้วยร่างเล็กนี้อาจจะบาดเจ็บเอาได้

งั้นนั่งลงเถิดมาฟังเสียงเพลงพี่จะเป่าขลุ่ยให้เจ้าฟัง

เจ้าหญิงน้อยยอมนั่งแต่โดยดี อี้ฟานนั้นขึ้นชื่อว่าเล่นดนตรีได้ไพเราะเสนาะหูนัก ทั้งยังเชี่ยวชาญเรื่องเวทมนตร์และพลังเวทต่างจากแทมินที่ไม่มีพรสวรรค์เอาซะเลย แม้คาถาง่ายๆยังทำพลาดพลั้งมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน เสียงขลุ่ยแห่งสายลมเมืองหนาวค่อยๆดังขึ้นแม้ฝูงม้าที่กำลังเดินเยื้องย่างยังต้องหยุดชะงักรอฟังเสียงเพลงประหลาดนี้

หิมะจำนวนหนึ่งค่อยๆโปรยหล่นจากฟากฟ้าปะทะผิวขาวนิ่ม ร่างบางยิ้มปลื้มด้วยความดีใจความเย็นที่คุ้นเคยนี้ราวกับอยู่ในบ้านเมืองเกิดของตนเอง ดวงตากลมเฝ้ามองเกล็ดหิมะที่หล่นจากฟ้าครั้งแล้วครั้งเล่า พลันหัวใจดวงน้อยก็หวนคิดถึงบ้านเกิด คิดถึงปราสาทคิดถึงสีขาวของหิมะคิดถึงเสด็จพ่อและเสด็จแม่ใหญ่

เจ้าร้องไห้เช่นนี้คิดถึงบ้านรึ?”

เจ้าคะ

ความอ่อนโยนจากนิ้วมือของอี้ฟานค่อยๆเกลี่ยน้ำตาจากใบหน้าหวานจนหมด รอยยิ้มอบอุ่นทำให้หัวใจดวงน้อยบอบช้ำจากเจ้าชายรูปงามค่อยๆดีขึ้นตามลำดับ หากหัวใจแข็งแกร่งและเย็นชาดังแต่ก่อนก็ไม่อยากพ่ายแพ้ให้เจ้าชายมินโฮเลยสักนิด และหากเกลียดดังเช่นแต่ก่อนจะไม่มีวันเพลี่ยงพล้ำให้ได้เจ็บเช่นนี้หรอก

ท่านพี่ข้าเจ็บเหลือเกินเจ้าคะในที่สุดแพนโดราโฉมงามก็เอื้อนเอ่ยสิ่งที่ฝังอยู่ในหัวใจ

เจ้าหญิงหัวใจของเจ้าให้เขาไปหมดสิ้นแล้วใช่หรือไม่

เจ้าหญิงน้อยพยักหน้าและกรรแสงร่ำไห้อย่างที่ทำให้หัวใจของผู้เฝ้ามองเจ็บปวดยิ่งนัก หากได้เกิดมาคู่กันและอยู่ในตระกูลสูงศักดิ์เทียมกันคงไม่ปล่อยดวงใจดวงนี้ให้ผู้ใดเป็นแน่

ข้าไม่ปฏิเสธเจ้าคะ ข้ารักเขาเหลือเกินจนหัวใจของข้าเจ็บไปหมดแล้ว

หากเจ้าเจ็บมากนัก พี่จะพาเจ้าไปจากที่นี่เจ้าจะไปกับพี่หรือไม่

ท่านพี่อี้ฟาน

ในที่สุดก็ตัดสินใจเอ่ยสิ่งนี้กับเจ้าหญิงน้อยแม้รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ก็ตาม โครนอสจะประกาศสงครามกับโฟรเซนการ์ดเมื่อเจ้าหญิงน้อยหายตัวไปสุดท้ายบ้านเกิดเมืองนอนจะลุกเป็นไฟ

ข้าทำเช่นนั้นไม่ได้เจ้าคะ มิเช่นนั้นแล้วโฟรเซนการ์ดของเราจะต้องแพ้สงครามและถูกโจมตีจนย่อยยับ

หัวใจเมืองน้ำแข็งคร่ำครวญ เพราะเป็นเครื่องบรรณาการแก่เมืองที่แข็งแกร่งกว่า เกิดมาเป็นชายแต่ไม่สามารถช่วยพระบิดาทำศึก ข้อตกลงที่โครนอสยอมสงบศึกนั่นคือต้องให้เจ้าหญิงน้ำแข็งอภิเษกสมรสกับเจ้าชายแห่งโครนอสแต่หากละทิ้งหน้าที่นี้ไปผู้อยู่ข้างหลังจะต้องเดือดร้อนแม้อยากจะเห็นแก่ตัวและหลบหลีกจากความเจ็บปวดนี้เสียทีแต่ก็มิอาจทำได้

เพลานี้ศึกบ้านเมืองช่างใหญ่หวงนักนี่เป็นสิ่งเดียวที่ข้าจะทำเพื่อพระบิดาได้

เพลานี้พระวรกายของเจ้าหญิงน้อยช่างดูไม่แข็งแรงเอาเสียเลย ใบหน้าหวานที่ผ่านการร้องไห้อย่างหนักนั้นซูบซีดเสียจนผิวขาวหิมะนั้นซูบลงกว่าเก่า หากไม่ได้กำลังจากอี้ฟานประคองให้ลุกขึ้นร่างผอมบางนี้ก็มิอาจยืนเองได้

เจ้าหญิง!”

อี้ฟานเอ่ยเรียกเมื่อเจ้าหญิงน้อยหมดสติในอ้อมกอด เขาจับชีพจรตามที่ได้ร่ำเรียนมา และเหตุผลที่ทำให้อี้ฟานต้องเบิกตากว้างนั้นนอกจากชีพจรข้างซ้ายนั้นเต้นแรงผิดปกติ รวมทั้งอาการของเจ้าหญิงน้อยก็คลับคล้ายคลับคลาจะเป็นสิ่งใดไปได้นอกจากพระชายาทรงพระครรภ์

 

 

………………………………………………………………………………………………………………………









 

Note :: ไม่มีไรมากเลยอยากถามว่ายังรอกันอยู่มั้ย???? ยังจำเนื้อเรื่องตอนก่อนๆกันได้ไหมหรือว่าเค้าหายไปนานพอกลับมาต่อแล้วงงเลย พาร์ทนี้เล่ากลับไปถึงอดีตของราชาน้ำแข็งนะคะ ซึ่งก็เป็นเรื่องราวของพ่อและแม่ของเจ้าหญิงน้อยนั้นเอง แล้วก็ตอนอื่นๆจะทยอยลงมาให้นะ ตอนนี้เขียนเรื่องนี้ใกล้เสร็จแล้ว มันยืดยาดมากและ SF มันควรจะจบได้แล้วไม่น่ามาไกลขนาดนี้ 555555 ยังไงก็อดทนอ่านอีกนิดนะ เดี๋ยวก็รู้แล้วว่าเจ้าชายมินโฮจะเป็นยังไง รักสามเศร้าของเราสามสี่คน (อุ้ย!) จะว่าไงดีขอบคุณนะคะที่ชอบ SF ของเราทุกเรื่อง และขอบคุณที่ทักทายและตามไปทวงฟิค #น้ำตาจะไหล ยังไงก็ขอย้ำคำเดิมอย่าหนีจากกันไปไหนนะ ฮือออ เวลาอัพฟิคช้าๆเนี่ยกลัวสุดๆว่าคนอ่านจะไม่รอแล้ว แบบบางทีก็คิดว่าฟิคนี้มันเริ่มไม่สนุกอ่ะเพราะต่างคนก็ต่างมีฟิคในใจตัวเองที่ชอบกันอยู่แล้ว (เอ่าพาดราม่าเฉย) ยังไงก็เหอะถ้ามีคนอ่านเราก็จะลงฟิคไปเรื่อยๆ ทูมินนี่ละ เขียนจนหมดมุขก็หยุดแล้วก็เขียนใหม่ รออ่านด้วยนะฮ๊า~

:)  Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

916 ความคิดเห็น

  1. #615 ALMIGHTYPRO (@almighytpro2310) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2558 / 23:04
    กรี๊ดดดดดด แทมินท้องแล้ว มินโฮเหนื่อยแน่ เทียวไปเทียวมา กำลังง้อคนนี้คนนั้นงอนอีก สมน้ำหน้าคนหลายใจ
    #615
    0
  2. #338 ส้ม_By (@zom_by) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2557 / 22:57
    หนุกๆ อยากอ่านต่อ

    ทำไมอี้ฟานถามแบบนี้ เพิ่งอยากพาน้องน้องหนีหรือไร
    #338
    0
  3. #275 LookKaew snw (@kaew_shinee) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2557 / 15:04
    จุดพลุๆๆๆ เตมิท้องแล้ว
    #275
    0
  4. #245 Tamnista (@361511) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2557 / 22:26
    ในที่สุดแทมก็ท้องแล้ว
    แต่ๆๆๆๆๆๆมินโฮอ่าาาาฉันล่ะเหนื่อย
    สงสารแทม
    #245
    0
  5. #242 Tamnista (@361511) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2557 / 22:08
    ในที่สุดแทมก็ท้องแล้ว
    แต่ๆๆๆๆๆๆมินโฮอ่าาาาฉันล่ะเหนื่อย
    สงสารแทม
    #242
    0
  6. #241 Puppy2love (@puppymelove) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2557 / 01:53
    ชีวิตเจ้าหญิงตอนเด็กน่าสงสารจังค่ะ
    แล้วแทมก็ท้องจนได้ ^^เป็นปลื้มค่ะ
    #241
    0
  7. #237 ผู้หญิงของชายนี่ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 23:40
    ในที่สุดน้องก็ท้อง เย่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    มาต่อไวไวน้า เค้าจะติดตามมมม
    #237
    0
  8. #236 Tw0MinnIE (@lotus2012) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 18:51
    เย้ๆ...แทมินท้องแล้ว...แต่อดหมั่นไส้คนมีเมียสองคน แถมกำลังจะมีลูกสองคนด้วย ชิส์ หมั่นไส้ไอ้กบเหี่ยว >.<
    #236
    0
  9. #235 TAEMINHO (@taeminhoshawol) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 02:26
    แตมิท้อง กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด
    #235
    0
  10. #233 DTamsh (@da_shawol) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 18:42
    ได้เลยฮ๊า รอติดตามอยู่นะฮ๊า ชอบเรื่องparadise สรวงสวรรค์ ที่สุดเลยฮ๊า
    #233
    0
  11. #232 Niswr Moo (@091291) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 22:56
    แทมินตั้งครรภ์แล้วววว!! รอตอนต่อไปอยู่นะคะ มาต่อเร็วๆน้าาา!!
    #232
    0