[Rewrite] Trapped!!! เผลอรักนายตัวแสบ (fic exo lumin ft.taohun)

ตอนที่ 16 : Episode 12 ใคร?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 512
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    20 พ.ย. 57



Episode 12 ใคร?

.

.

.

[Minseok’s Part]

วันนี้เป็นวันแรกในรอบหลายสัปดาห์ที่ผมได้ออกมาทำงานซักที อยู่บ้านเฉยๆมันน่าเบื่อไม่มีอะไรทำเอาซะเลย พยายามขอคนที่ห่วงเมียเกินไปอย่างเสี่ยวลู่หานแล้ว แต่มีหรอที่เขาจะยอม ดราม่าใส่ผมหนักเลยนะรายนั้นน่ะ บอกผมว่าแผลยังไม่หาย ห่วงอย่างนู้นมั่ง อย่างนี้มั่ง ผมเลยย้อนกลับไปว่า ผมไม่ได้เป็นง่อยนะ! เขาไม่พูดกับผมไป 3 วัน ทีนี้ก็ลำบากผมอีก ตามง้อเขาน่ะสิ คนบ้าอะไรขี้งอนชะมัดอะไรนิดอะไรหน่อยก็งอนๆๆ เมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย ไอ้มาดคนแมนลุคแบดๆ มันหายไปไหนหมด แต่ผมก็ชอบนะแบบนี้น่ะ มันน่ารักดี ฮ่าๆๆ

 

ตอนนี้ผมนั่งทำงานอยู่โต๊ะฝั่งตรงข้ามของพี่ลู่หาน เราต่างคนต่างนั่งทำงานอย่างเงียบๆ มีบ้างที่เงยหน้าขึ้นมามองหน้ากันบ้างแค่นี้ก็ชุ่มฉ่ำหัวใจ กลับมาดูที่โต๊ะทำงานผมดีกว่า หยุดไปหลายอาทิตย์งานเต็มโต๊ะเลยนะเนี่ย ถึงพี่ลู่หานเขาจะแบ่งเบางานของผมไปบ้างแล้วแต่มันก็เยอะมากอยู่ดี ผมพลิกอ่านเอกสารการทำธุรกิจของลูกค้าหลายๆคนที่เสนอเข้ามาให้บริษัทเราทำการโฆษณาให้ เมื่อดูไปเรื่อยๆผมก็สะดุดกับสินค้าตัวหนึ่งที่สินค้าเป็นรถยนต์ที่นำเข้าจากเมืองนอก ลูกค้าคนนี้จัดว่าเป็นลูกค้ารายใหญ่เลยนะเนี่ย เพราะเขาเสนอค่าจ้างโฆษณาในราคาเลข 6 หลัก ผมชักจะสนใจซะแล้วสิ ผมเลยพลิกดูประวัติลูกค้ารายใหญ่คนนี้ ปาร์ค ชานยอล เจ้าของธุรกิจรถนำเข้าจากต่างประเทศ รายใหญ่ที่สุดในเกาหลี อายุ 22 ปี เป็นนักธุรกิจตั้งแต่อายุ 18 ปีเพราะต้องรับช่วงต่อของธุรกิจของคุณพ่อ......อ่านไปก็ทึ่งในความสามารถของเขาไปด้วย คนอะไรเก่งชะมัดเลยอยากเห็นหน้าชะมัดเลย ผมไม่รอช้ารีบเซ็นต์ การทำโฆษณาให้บริษัทเขาทันที เงินไม่ได้ล่อตาล่อใจผมเลยซักนิด(?) แต่เมื่อมีโอกาสดีๆก็ควรคว้าไว้ไม่ใช่หรอครับ พวกเราทำงานกันไปจนเวลาล่วงเลยไปจนถึงบ่าย ท้องผมเริ่มร้องโครกครากซะแล้ว! แต่เหมือนฟ้าก็เป็นใจให้พี่ลู่หานเค้ารับรู้ถึงความหิวของผม ก็ท้องผมน่ะมันร้องดังข้ามโต๊ะไปนู่น อายโคตรๆอ่ะ

 

หึหึ...ไปกินข้าวกันเถอะมินซอก...^^”

หัวเราะอะไรเล่า!!!” ตอนนี้ผมหน้าแดงกล่ำ เนื่องจากอายเสียงท้องตัวเองแถม ตาบ้านี่ ยังมีหน้ามายิ้มขำกับความหิวของผม จำเอาไว้เลยนะ!! เชอะ

โถ่ที่รัก ไม่งอนนะครับ

 

เขาเดินเข้ามาและดึงผมเข้าไปกอดและหอมแก้มผม จนช้ำไปหมด จากนั้นเขาก็พาผมไปกินข้าวที่ร้านอาหารจีนชื่อดังในกรุงโซล เขาเป็นคนจีนนี่ แต่ผมก็ไม่ค่อยเห็นเขามากินที่นี่นะ เพราะเขามักจะพาผมไปกินที่ร้านเนื้อย่างซะส่วนใหญ่ ก็ผมชอบนี่นา สงสัยวันนี้อยากเปลี่ยนบรรยากาศล่ะมั้งนะ แต่ผมยังไงก็ได้ ตอนนี้ผมหิวมากๆแล้วล่ะ เราเลยเดินเข้าร้านไป พนักงานก็เดินเข้ามาต้อนรับทันที

 

สวัสดีครับ ได้จองโต๊ะเอาไว้รึป่าวครับ?

ครับ โต๊ะVIP” โห โต๊ะ VIP ซะด้วย

ใช้ชื่อจองว่าอะไรครับ?

เสี่ยวลู่หาน

 

เมื่อพนักงานได้ยินถึงกับสะดุ้งตกใจตาโต แล้วรีบพาพวกเราไปที่โต๊ะทันที เอ๊ะ ผมสงสัยนะเนี่ย ที่แค่พี่ลู่ บอกชื่อออกไปแล้วพนักงานทำท่าสะดุ้งตกใจเหงื่อตก ไอ้ท่าทางแบบนั้นมันคือกลัวสุดๆเลยไม่ใช่รึไง? สุดท้าย ผมเองนี่แหละที่ทนความสงสัยไม่ไหว เลยต้องถามออกไป

 

พี่ลู่หาน

??

ทำไมพนักงานได้ยินชื่อพี่แล้วทำท่าทางแบบนั้นล่ะ??

ท่าทางแบบไหนล่ะ? หืมม?

ก็ท่าทางกลัวๆนั่นไง

เพราะพี่เป็นลูกค้าVIPล่ะมั้ง

แค่นี้น่ะหรอ??

พี่มาที่นี่บ่อย

เอาดีๆบอกมาตามตรงเลยดิ ไม่งั้นผมโกรธพี่แน่ๆ ไม่มีทางที่เค้าจะต้องกลัวพี่ขนาดนั้น ถ้าพี่เป็นแค่แขกVIPหรือแค่มาบ่อยน่ะ

โอเคๆบอกก็ได้ พี่เป็นหุ้นส่วนรายใหญ่ของที่นี่น่ะ

ห้ะ? แล้วโกหกผมทำไมล่ะ? พี่อยากมีปัญหากับผมหรอ???

เปล่านะ พี่ไม่กล้ามีปัญหากับนายหรอกน่า แค่เห็นท่าทองสงสัยของนายแล้วมันน่ารักดี

 

จึ้กๆๆ เหมือนมีลูกศรอะไรไม่รู้ออกมาจากดวงตาของเขา มันปักเข้าที่หน้าผมนี่แหละ ตอนนี้ทำอะไรได้หล่ะครับ นั่งเขินสิครับ  เขาบอกให้ผมสั่งอาหาร ผมก็สั่งไปมั่วๆ จิ้มๆไปเหอะ คนตรงหน้ามีปัญญาจ่ายอยู่แล้ว แก้แค้นที่ทำให้ผมเขินแล้วเขินอีก

 

สั่งมาแล้วกินให้หมดนะมินซอก

ทำไม?? พี่ไม่มีปํญญาจ่ายหรอ?

ทำไมจะไม่มีปัญญาจ่ายล่ะ เมียคนเดียวพี่เลี้ยงได้ แต่ที่พี่บอกให้กินให้หมด เพราะอยากให้นายนึกถึงคนที่ไม่มีกินบ้างนะมินซอก ในขณะที่เรากินเหลือแต่พวกเขาไม่มีจะกินน่ะ นายควรมองให้ไกลๆนะ อยากแก้เผ็ดพี่น่ะ ไปเหมาเสื้อผ้าในห้างเอาก็ได้ พี่ยอมทุกอย่างเลยจริงๆ แต่เรื่องนี้นายควรคิดซักนิดนะมินซอก

ผม......ผมขอโทษ

 

จึ้กอีกแล้ว โดนอีกแล้วครับ ผมได้แต่ก้มหน้าสำนึกผิด เขาเป็นผู้ใหญ่กว่าผมมากจริงๆ ผมทำอะไรลงไป ขอบตาผมร้อนผ่าวแล้วตอนนี้คงกลั้นน้ำตาไม่ได้จริงๆ และน้ำตาของผมก็คงไม่พ้นสายตาของคนตรงหน้าไปได้ เขาย้ายตัวเองมานั่งข้างๆผมแล้วโอบผมเอาไว้ ผมเลยอดไม่ได้ที่จะซุกลงไปที่อกของเขา โชคดีที่ตรงนี้เป็นโต๊ะVIP มันเหมือนเป็นห้องอาหารส่วนตัวมากกว่า เลยไม่มีใครได้เห็นผู้ชายกับผู้ชายนั่งกอดกัน

 

ไม่เอาน่า อย่าร้องไห้นะคนดีของพี่ พี่แค่เตือนนิดเดียวเอง

ฮึกกก..ผมขอโทษ

ไม่เอาน่า แค่คราวหลังไม่ทำอีกก็พอแล้ว โอเคมั้ย??

ครับ..ฮึก

เลิกร้องไห้ได้แล้ว เดี๋ยวไม่สวยนะ..หึหึ เขาพูดพร้อมใช้มือ ปาดน้ำตาออกจากตาของผมทั้งสองข้าง

ผมไม่ได้สวยซะหน่อย!!”

นี่ตอนนายส่องกระจก นายไม่คิดหรอว่าตัวเองน่ะสวย?

ไม่เลยซักนิด ผมว่าผมน่ะหล่อมาก พี่นั่นแหละที่สวย

แต่นายก็เป็นเมียพี่นี่นา

ผมถูกมัดมือชกตะหาก!!!”

หึหึ...เถียงได้แบบนี้แสดงว่าหายเศร้าแล้วใช่มั้ยล่ะ? หืมมม เขาโอบกอดผมเอาไว้ ผมก็ได้แต่พยักหน้าเพียงแค่เบาๆให้เขารู้ว่าผมหายเศร้าแล้ว

 

....................ก๊อกๆๆๆๆ................

 

อาหารได้แล้วครับ

 

จากนั้นอาหารมากหน้าหลายตาก็ถูกลำเลียงเข้ามาในห้องอาหารที่ผมจิ้มไปมั่วๆน่ะนะ โหตอนนี้ผมลืมคนข้างๆไปเรียบร้อยแล้วเพราะอาหารตรงหน้านี่น่าสนใจกว่าเยอะ มีแต่ของหน้ากินทั้งนั้นเลยเราก็ลงมือกินเต็มที่ สุดท้ายเราก็กินจนมันหมดลง ตอนแรกที่ไม่คิดว่ามันจะหมดได้ปรากฏว่า อาหารทุกๆอย่างมันถูกปากคิมมินซอกไปหมดซะนี่ หุ่มน้อยเลยกินไปอย่างมือความสุขโดยไม่สนใจคนแก่ข้างๆที่กลั้นขำกับท่าทางตื่นเต้นกับอาหารไปซะทุกๆอย่าง มีบ้างบางครั้งที่หยิบอาหารมาป้อนกันบ้าง นี่เป็นมื้ออาหารที่มีความสุขมากจริงๆในวันนี้

มินซอกเอาของหวานมั้ย??

ของหวาน?? เอาสิครับ เอาๆ

เอาอะไรดีล่ะ พี่ลู่หานถามผมพรางดูรายการของหวานไปพราง แต่สำหรับผมยังไงก็ได้อยู่แล้ว แต่ตอนนี้ผมอยากเข้าห้องน้ำมากๆเลยสงสัยกินน้ำเยอะมากเกินไปซะแล้ว

เอาอะไรก็ได้ครับ พี่ลู่หานผมไปห้องน้ำแปปนึงนะ

ให้พี่ไปเพื่อนมั้ย???

ไม่ต้องหรอกแค่นี้เอง

อืม รีบๆมาล่ะเดี๋ยวพี่จะสั่งของหวานเอาไว้

ครับๆ

 

ถึงจะบอกพี่แกว่า ไม่ต้องหรอกแค่นี้เอง แล้วไอ้ห้องน้ำที่ว่ามันอยู่ที่ไหนล่ะเนี่ย ผมเดินหลงทางอยู่เดินไปเดินมา ตอนนี้อยากเข้าห้องน้ำมากๆนะ ผมหันไปเห็นผู้ชายตัวสูงๆน่าจะเป็นคนเกาหลีนี่แหละ ผิวขาว หน้าติดหวานนิดๆ คนนี้แหละ ผมลองถามทางไปห้องน้ำเขาดีกว่า ก่อนที่ผมจะราดตรงนี้

 

เอ่อ คุณครับ!!”

ครับ? เขาส่งยิ้มเล็กน้อยให้กับผม ดูเหมือนเค้าจะเป็นคนใจดีมากๆซะด้วย ผมรีบถามแล้วรีบไปดีกว่า

คุณพอรู้มั้ยครับว่าห้องน้ำไปทางไหน?

อ่อครับ แค่เดินตรงไปแล้วเลี้ยวขวา ซ้ายมือก็คือห้องน้ำแล้วครับ

ขอบคุณมากๆครับ...ผมขอตัวก่อนนะครับ รู้สึกว่าผมเริ่มทนไม่ไหวแล้วล่ะ เลยต้องกล่าวลาอย่างรวดเร็ว

ครับคุณ....

ผมกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่ห้องน้ำ หืมมม กว่าจะหาเจอได้นี่มันช่างทรหดดีจริงๆนะเนี่ย สุดท้ายผมก็ทำธุระส่วนตัวเสร็จซักที พี่ลู่หานคงบ่นหาผมอยู่แน่ๆเลย รีบๆกลับไปหาเขาดีกว่าเดี๋ยวคนแก่จะโกรธเอา  

.

.

.

.

.

.

.

.

.

To be continue

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

 

 #ฟิคtrapped  

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

411 ความคิดเห็น

  1. #182 makid (@makids) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2557 / 18:57
    ใครอะ???? ชานยอลอะป่าวค่ะ?
    ลู่ขี้งอนเนอะ เอะอะงอน โกรธ รักเกิ้นหวงเกิ้นงอนเกิ้นแต่ก็น่ารักดี ชอบบบบค่ะ
    #182
    0
  2. #180 chanom~ (@rina1886) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2557 / 09:02
    ชานยอลใช่ปะ><~
    #180
    0
  3. #179 ปสบหบไำ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2557 / 06:53
    ชอบมากๆเลย คนๆๆคนนั้นใช่ ชานยอลรึเปล่านะ
    #179
    0
  4. #178 Nat_MinMin (@1347nat-minmin) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2557 / 23:52
    หวานชื่นกันแล้วอิๆๆ
    #178
    0