การสูญเสียที่ไม่รู้สึกเสียใจ

ไอ้ดำตายแล้ว....มันเข้าโรงพยาบาล อยู่ได้แค่สองวันก็ตาย

ไม่มีแกแล้วใครจะเห่า

ไม่มีแกแล้วใครจะกินตับไก่

ไม่มีแกแล้วซอยเงียบๆนี้จะเหลืออะไรอีก

แกมัน่น่ารัก ตัวก็เหม็น น้ำไม่อาบ ไม่ยอมให้แตะตัว แถมกลัวตุ๊กแก ลูกแมวข่วนหน้ายังวิ่งหนี

เห็บเต็มตัว สุดท้ายก็ตายเพราะเห็บ อนิจจา หมาเอ๋ย

ฉันไม่เอาความแกหรอก ที่เคยส่งหมัดเข้าบ้าน จนฉันตัวลายไปหมด

แต่ตายไปง่ายๆแบบนี้ มันไม่เร็วไปหน่อยหรอ พึ่งอยู่ซอยเดียวกันได้ แปดปีเองนะเห้ย

นานมาแล้ว ...

แปดปีก่อนหน้านี้ตอนผมพึ่งย้ายบ้าน มายังหมู่บ้านที่เป็นตึกแถว

มันก็มีตึกว่างอยู่หลายตึก
แต่ดูเหมือนว่ามีตึกนึกจะมีเจ้าสี่ขาของตัวสีดำๆเสียด้วย

นั่นแหละ มันเลยชื่อดำ

ก็แปลกนะ ทุนเดิมคือคนกลัวหมาอยู่แล้ว ยิ่งหมาจรจัดแบบแกเนี่ย ทั้งๆที่ฉันควรจะกลัวด้วยซ้ำ

แต่ก็ไม่ยักจะกลัวแฮะ เหมือนจะเคยเกือบตีแกด้วย
สุดท้ายแกก็กลัวฉัน ฮ่าๆๆๆ มีแต่หมาอย่างแกกลัวฉันอยู่ตัวเดียวในโลกแหละมั้ง ดำเอ้ย

บางทีฉันคงจะดีใจอยู่ก็ได้ ที่ หมาอย่างแกตายๆไปได้ซะที
แกอยู่มานาน อยู่มานานแสนนานจนคุ้มกับหน้าที่เห่าตอนกลางคืนแล้วล่ะ

ที่ผ่านมา คนในครอบครัวฉัน ไม่มีใครแตะตัวแกได้ สุดท้าย แกเลยต้องพบกับจุดจบที่น่าเศร้าแบบนี้สินะ
อาบน้ำก็ไม่ยอมอาบ แต่พอฝนตกก็เล่นฝนไม่มีทีท่าว่าจะกลัวน้ำ

ตอนแรก แกดีกรีสูงนี่นาตอนแรกๆตั้งแต่อยู่มาปีกว่า ไม่กินข้าว กินแต่กับ จนกระทั่งพอจีม่อนมาน่ะนะแกถึงกินข้าวเป็น
คงจะอายลูกหมาสินะ เห็นลูกหมาตัวนิดเดียวกินข้าวได้
สุดท้ายแกก็ยอมกิน ฮะ ฮะฮะฮะ

พอจีม่อนถูกเอาไปต่างจังหวัดแกอยู่คนเดียวเหมือนเดิม
น่าสงสารเนาะ ไปด้อมๆมองๆลูกแมว เจอแม่แมวตะปกหน้าเขา้ให้ทีสองที แล้ววิ่งหนีซะ โอ้ ตัวก็ใหญ่กว่าแมวน่ะนะ กลัวมันไปได้

เวลาเห่าคนก็ไปหมอบอยู่ใต้รถแล้วเห่า ถึงว่าใจเสาะจริงๆ

บางทีแกอาจจะจำไม่ได้ ว่าแกเคยส่งกองทัพหมัดเข้าบ้านฉัน

แต่ฉันจำได้ขึ้นใจ ว่าหมัดที่แกส่งมานั้น เซียนมาก บี้สุดแรงไม่ตาย แผลที่ถูกหมัดเหล่านั้นกัด ก็จะไม่ยอมสมานกัน ตอนนี้ก็ยังเหมือนเดิม แผลหมัดกัดเต็มตัวเลย

กว่าจะปราบหมัดเหล่านั้นก็ต้องรอยาฆ่าหมัดซะหลายเดือน
จวบจนวันนี้แผลเป็นและแผลหมัดกัดที่ยังไม่หาย
ก็คงยังประทับอยู่เต็มแขนเต็มขา

แต่มันไม่ใช่ความผิดแกนี่นา แกแค่มานอนหน้าบ้าน หมัดมันก็เลยเข้ามา ก๊าก

แกคงจำได้ขึ้นใจเลยสินะว่าตอนที่ถูกเอากล้องวิ่งไล่ถ่ายรูปมันน่ากลัวแค่ไหน
แต่สุดท้ายก็เฉยๆสินะ หึ

มีหลายครั้งที่ฉันพยายามจะสาดน้ำลงมาจากชั้นบน แต่แกที่นอนอยู่หน้าบ้านก็หลบไปได้ทันทุกครั้ง ช่างน่าประทับใจ

อ่า ยังมีตอนที่แกจำฉันไม่ได้ด้วยสินะ วิ่งเข้ามาจะ(ทำท่าจะ)กัด
พอเข้ามาถึงระยะประชิดก็ชะงักแล้วเหวอไป โดนด่าซะวิ่งไปหมอบอยู่ใต้รถ ฮ่าๆๆๆ ตอนนั้นสายตาแกคงเริ่มเสื่อมลงแล้วล่ะเนาะ ก็อยู่มาหลายปีแล้วนี่นา

พอถึงช่วงปลายชีวิตของแก มันก็น่าสงสารเนาะ

โดนตะขาบกัด ร้องโอดโอยเหมือนเสียงคนเลย เดินเหยาะแหยะๆลงมาจากตึกแถว ยอมให้แม่ฉันทายาด้วย
หึ คราวนี้ยอมให้จับ

ก็มีดีเหมือนกันเนาะ ปกติเดินไปส่งแม่ฉันที่หน้าปากซอยประจำตอนแม่ฉันจะไปตลาด
พอโดนทักว่าตัวเหม็น เล่นวิ่งกลับมาเลย รับไม่ได้รึไง เหมือนฟังภาษาคนออกเลยว่ะ
ยังเคยงอนแม่ฉันด้วยนี่ พอโดนไล่ไม่ให้มานอนหน้าบ้าน
พอเรียกมากินข้าวก็ไม่ยอมมากินซะหลายวัน เหมือนคนจริงๆ

ถ้าฉันรูว่้่า เห็บหมัดจะทำให้แกต้องตาย ฉันน่าจะหายาฆ่าเห็บหมัดมาให้แกกินก่อนหน้านนะี้

อาการของแกเริ่มทรุดลง อย่างไม่รู้สาเหตุ ช่วงหลังๆ บางทีแกก็เป็นไข้ ลิ้นห้อยเลย น่ากลัวเป็นบ้า หายใจหอบ วิ่งเ้าบ้านหาอะไรเย็นๆด้วยนะ ตอนนี้คงเริ่มเป็นอาการที่เกิดจากหมัดสินะ

แต่ตอนนั้นยาพาราก็ช่วยแกได้นี่เนาะ แม้ว่าจะร้ดีอยู่ก็ตามเถอะว่ามันมีผลเสียกับไตแกน่ะนะ

เอาเถอะๆ แต่ระยะหลังที่เลวร้ายกว่านั้น คือตอนที่แกเริ่มร้องโอดโอย โหยหวนทรมาณโดยที่คนทั้งซอยไม่รู้สาเหตุ น่าสงสารมาก
เป็นเสียงโหยหวนที่ทรมาณที่สุดที่ฉันเคยได้ยินแหละ
บางครั้งมันก็เหมือนเสียงคนร้อง โอ้ยยยย โอ้ยยย
แกคงจะเจ็บตามขาตอนแกจะลุกสินะ

ใครๆก็คิดว่าแกโดนตี อืมมม
้

ช่วงหลังๆ ฉันก็ไม่ได้เจอแล้วล่ะ อยู่หอกว่าจะกลับบ้านทีก็เสาร์อาทิตย์

งานเผาศพแก ฉันก็ไม่ได้ไป แต่ก็ดีใจ กับแกนะที่หนึ่งครั้งในชีวิตนี้ล่ะที่แกได้อาบน้ำ และแกได้ไปดีแล้ว

วันก่อนนี้ น้าฉันโทรมาบอกว่า แกเข้าโรงพยาบาล
แกไปนอนอยู่ใต้รถ เค้า พอเข้าถอยรถแกไม่ลุกแกเลยโดนรถเหยียบเอา
จนกระทั่งแกร้อง คนถึงออกมาดู เพราะแกลุกไม่ขึ้นสินะ

ก็มีคนเรียกสัตว์แพทย์มาเอาแกไปรักษานะ...

แต่ฉันก็รู้แ้ล้วล่ะ คงถึงเวลาของแกแล้วจริงๆ

ก่อนไป แมฉัน่เข้าไปดูอาการมัน มันก็ยอมให้แตะ แม่บอกว่าเห็นมันร้องไห้

แกร้องไห้เพราะรู้ตัวว่าไม่เหลือเวลาอีกแล้วสินะ
ตอนนั้นจะมีใครไปรู้กันล่ะว่าแกจะอยู่ได้อีกแค่สองวัน

จะมีใครไปรู้ล่ะว่าแกต้องตาย

ฉันไม่เคยิคดว่าแกจะต้องพบจุดจบแบบนี้
ฉันไม่เคยคิดว่าแกจะต้องตายแบบนี้ จากไปง่ายๆแบบนี้

....

วันที่แกตาย ฉันก็ได้รับคำตอบ
สรุปว่าได้เกิดภาวะโลหิตจางขึ้นกับแก
สาเหตุก็เพราะเห็บหมัดที่มันกัดแกมากเกินไป
จนทำให้แกเป็นแบบนี้
นี่สินะทำไมแกถึงไม่ขยับ ไม่ยอมลุก
ประกอบกับที่โดนรถเหยียบด้วยแล้ว แกก็เลยไม่มีโอกาสรอด

ฉันยังไม่รู้สึกเสียใจ ทั้งๆี่่ที่อยากเสียใจ แม้ว่าจะมีน้ำตาคลอเบ้าอยู่ แม้ว่าน้ำตากำลังเอ่อล้นออกมา แต่ฉันก็ยังไม่รู้สึกเสียใจ ทั้งๆที่ควรเสียใจแท้ๆ ควรเสียใจมากกว่าบางเรื่องไร้สาระบางเรื่อง

ใช่ การสูญเสียอะไรบางอย่างที่มันมีค่าไปนั้น เราอาจจะไม่เสียใจ เพราะสำหรับตัวเรามันคงมีค่า
ไม่เท่ากับบางสิ่งไร้สาระที่มันไม่สมควรจะมีค่ามากกว่า

ไม่เข้าใจจิตใจตัวเองเลยจริงๆ
หมาตัวนี้มันยังมีประโยชน์มากกว่าเพื่อนบางคนด้วยซ้ำ
แต่บางเรื่องฉันกลับให้เพื่อนเหล่านั้นมีอิทธิพลกับจิตใจฉันมากกว่า

ไร้สาระจริง หึหึ...

ฉันขอโทษที่ไม่รู้สึกเสียใจกับการจากไปของแก มันไม่ใช่เรื่องหน้ายินดี ช่างน่าเศร้า
ระยะเวลาแปดปีที่ผ่านพ้นมันช่างสั้นเพียงนิดเดียว

แต่แกก็ไปดีแล้วล่ะ เพื่อนเอ๋ย โชคดี

การสูญเสียที่ไม่รู้สึกเสียใจ

ความคิดเห็น