[EXO] INCIDENT สอนรักนายนักฆ่า [Kris x Tao] END

ตอนที่ 5 : ▌No.4: Unexpected

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,916
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    24 มิ.ย. 56











As fast as the wind that always blows around day by day.

Be simple as a big tree that usually takes care every morning.

Familiar like a favorite book that put on the same place all the time.

Why something that unexpected still happen?



 

 

                ฉัน..ฉันจะไปด้วย บอกเสียงสั่นขณะประคองเนื้อตัวโชกเลือดของเทา เพราะไม่กี่นาทีก่อนหน้า อีกฝ่ายใช้แผ่นหลังตัวเองเป็นเกราะกำบังกระสุนให้ผม

                กลิ่นคาวชวนแสบจมูกกับสีแดงฉานส่งผลให้สมองตื้อจนคิดอะไรไม่ออก ดวงตาเฉี่ยวบนใบหน้าซีดเผือดหรี่ปรือลงเรื่อยๆ ทำให้ผมไม่สามารถห้ามน้ำตาที่ก่อเกิดจากความหวาดกลัวเอาไว้ได้ กลัว..กลัวจะต้องเสียอีกคนไป

                บอส..ต้องกลับไป..กับบอดี้การ์ดคนอื่นเพื่อความปลอดภัย ไปรับ..คุณฮโยรินด้วยนะครับเทาเริ่มหายใจติดขัด ก่อนยื่นมือเปื้อนเลือดมาเช็ดน้ำตาให้ บอส..อย่าร้องไห้ ต้องเข้มแข็งไว้สิครับ ผมบีบมืออีกฝ่ายไว้แน่น ได้แต่ก้มหน้าหลบด้วยความละอาย

                ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะดูแลเทาเอง ตอนนี้ที่สำนักงานใหญ่มีศัลยแพทย์อีกคนเข้าเวรอยู่ ผมสัญญาว่าเทาต้องปลอดภัยแน่นอน ผู้ชายผิวสีออกแทนที่เทาโทรเรียกมาช่วย ยืนยันด้วยสายตาแน่วแน่ขณะกำลังห้ามเลือดให้ ก่อนหน้านี้เทาอธิบายว่าผู้ชายคนนี้เป็นหมอที่องค์กรจ้างไว้ ผมเองก็เพิ่งเจอเป็นครั้งแรก

                หัวหน้า!!” บอดี้การ์ดคนที่โดนผมหลอกให้ไปหาทิชชู่ตอนจะหนีออกจากโรงแรมวิ่งเข้ามาในตรอกแล้วจ้องมองคนที่ถูกย้อมด้วยเลือดอย่างตกใจ ยังคงเป็นเทาที่โทรเรียกลูกน้องให้มารับผมแม้ตัวเองจะบาดเจ็บสาหัสในขณะที่ตอนนั้นผมสติแตกโดยสมบูรณ์

                เก็บมีดจากหัวหมอนั่น..แล้วรีบพาบอสกับคุณฮโยรินกลับบ้านซะ เร็ว แม้จะอยู่ในสภาพย่ำแย่ แต่เทากลับยังคงรักษาใบหน้าให้สงบนิ่งและออกคำสั่งได้เด็ดขาด ผมมองลูกน้องคนนั้นพยักหน้ารับคำสั่ง ก่อนวิ่งไปดึงมีดออกจากกลางหน้าผากมือปืนที่โดนเทาปลิดชีพแทบจะทันทีหลังถูกยิง

                ทางนี้ครับบอสหันมองบอดี้การ์ดคนเดิมที่กำลังผายมือชี้ทางให้อย่างลังเล

                ไม่ต้องห่วงผม รีบหนีไป ก่อนพวกมันจะมากันอีก เหงื่อไหลโซมใบหน้าคนพูด ผมจำใจต้องเดินตามบอดี้การ์ดมาขึ้นรถที่เตรียมมารับเพราะยิ่งถ่วงเวลานานโอกาสรอดของเทาก็รังแต่จะน้อยลง

                มองเทาถูกหมอหนุ่มพยุงเข้าไปวางที่เบาะหลังของรถผ่านกระจกหน้าต่าง ทำได้แค่เหลียวมองจนสุดสายตาอย่างกังวลเมื่อรถตัวเองเคลื่อนออกจากที่เพื่อกลับไปรับฮโยรินที่โรงแรม

                คริส เกิดอะไรขึ้น? อยู่ๆ ก็หายออกจากงานไปตั้งนานแถมยังเร่งให้กลับอีก ผมหลุดจากภวังค์เมื่อฮโยรินขึ้นมานั่งข้างๆ ตายจริง!! นี่มัน..เลือดนี่ เลือดใช่มั้ย? เกิดอะไรขึ้น บาดเจ็บตรงไหน!? อีกฝ่ายแตกตื่นพลางหน้าเสียเมื่อเห็นเสื้อผ้าชุ่มเลือดบนตัวผม

                ใจเย็นๆ ก่อน!!” เผลอขึ้นเสียงจนฮโยรินเบิกตาด้วยความตกใจ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมควบคุมตัวเองต่อหน้าอีกคนไม่ได้ ผม..ผมขอโทษ พูดได้แค่นั้น ก่อนคว้ามือคนข้างกายมากุมไว้แน่นอย่างต้องการที่ยึดเหนี่ยว นี่ไม่ใช่เลือดผม เป็นเลือด..ของเทาหางเสียงแทบจะเบาหวิว

                เลือดเทา!! แล้ว..แล้วเขาเป็นอะไรมากรึเปล่า ตกลงมันเกิดอะไรขึ้น? ฮโยรินรีบกุมมือผมแน่น แววตาเต็มไปด้วยความสับสน

                มี..พวกคู่แข่งทางธุรกิจมาไล่ยิงพวกเรา เพราะปกป้องผมเอาไว้เทาเลยเข้ามารับกระสุนแทน แต่ตอนนี้ส่งตัวไปรักษาแล้วบอกโดยไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย กลัวฮโยรินดูออกว่าผมห่วงเทามากกว่าฐานะที่ควรจะเป็น ค่อยซบหน้าลงบนไหล่เนียนของคู่หมั้นอย่างอ่อนแรงเพื่อปิดซ่อนความจริงที่อยู่ในดวงตา

                รู้อะไรมั้ย? ผมไม่ซื่อตรงอีกต่อไปแล้ว ผมไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดกับฮโยรินและครอบครัวของเธอ ฮโยรินรู้แค่ว่าธุรกิจที่อู๋เจิ้งหลงสร้างมากับมือนั้นมีศัตรูรอบทิศ ทำให้ผมซึ่งเป็นลูกชายที่เข้ามาสืบทอดสามารถเข้าไปพัวพันกับเหตุการณ์อันตรายได้ตลอดเวลา

                ครอบครัวฮโยรินก็แค่คนธรรมดาๆ ในสังคม ไม่มีทางรู้ได้เลยว่าแท้จริงแล้วผมอยู่ในวงการมาเฟียที่พร้อมจะห้ำหั่นฆ่าฟันกันได้ทุกวินาที ในฐานะคนรัก..เธอย้ำเสมอ ว่าไม่กลัวแม้การยืนหยัดข้างผมจะอันตรายมากแค่ไหน เพราะแบบนี้ถึงตัดใจทิ้งเธอไปไม่ได้ เป็นเมื่อก่อนผมคงเครียดจนไม่เป็นอันทำอะไรถ้าต้องโกหกแฟนตัวเอง แต่ตอนนี้..กลับไม่รู้สึกอะไรเลยแม้แต่นิด ถึงยังไงทั้งหมดนั่น มันก็เพื่อความปลอดภัยของฮโยริน

                ให้ฉันไปอยู่เป็นเพื่อนที่คอนโดมั้ย? อีกฝ่ายถามขึ้นเมื่อรถจอดนิ่งอยู่ที่หน้าบ้านตัวเอง

                ไม่เป็นไร มีพวกผู้ชายตัวโตคอยคุ้มครองผมตั้งเยอะแยะ รีบเข้าบ้านเถอะ แล้วก็..อย่าเพิ่งเล่าเรื่องนี้ให้พ่อกับแม่ฟังจะได้มั้ย? พยายามทำตัวปกติที่สุดเพื่อให้ฮโยรินวางใจ

                ได้สิ ถึงห้องแล้วโทรหาด้วยนะ อีกฝ่ายบอกขณะที่บอดี้การ์ดของผมเปิดประตูรถให้

                อืม พยักหน้ารับ ฮโยรินจูบปากผมซึ่งกดจูบตอบกลับไปเบาๆ ตามความเคยชิน จากนั้นอีกฝ่ายก็ผละลงไปจากรถ ผมฝืนยิ้มให้คนที่ยืนโบกมือไม่ยอมเข้าบ้านจนรถเคลื่อนตัวห่างออกมา

                พาฉันไปที่สำนักงานใหญ่

                แต่ว่าหัวหน้าสั่งให้ผมส่งบอสที่คอนโด คนที่ทำหน้าที่ขับรถบอกพลางสบตาผมจากกระจกส่องหลัง

                ฉันเป็นหัวหน้าของหัวหน้านาย จ้องกลับนิ่งๆ พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นเพื่อกดดัน อีกฝ่ายพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ ก่อนเลี้ยวรถทันทีเพื่อตรงไปยังจุดหมายที่ผมต้องการ

 

 

                ผมหยุดยืนหอบจนตัวงออยู่หน้าแผนกพยาบาลในสำนักงานใหญ่ พยายามกลืนน้ำลายลงลำคอแห้งผากขณะมองป้ายที่เขียนว่ากำลังผ่าตัดใส่อยู่ในช่องตรงหน้าห้อง ยืดตัวจับจ้องประตูสีขาวอมฟ้านิ่งราวกับจะสามารถมองทะลุเข้าไปได้ ผมรีบก้าวเท้าไปส่องดูตรงช่องกระจกเล็กๆ ที่ด้านบนของประตู แต่ก็เห็นเพียงม่านสีฟ้าที่ตั้งบังอยู่ด้านใน

                ขอร้อง.. อย่าเป็นอะไรเลยนะเทา

                บอสครับ หันมองเสียงเรียก ก่อนเจอบอดี้การ์ดคนเดิมยื่นขวดน้ำเปล่ามาให้แม้ผมจะไม่ได้สั่ง

                ขอบใจ ผมรับมา ก่อนเดินมาทิ้งตัวนั่งที่โซฟาหน้าห้อง นายไปพักผ่อนก่อนเถอะ ฉันอยากอยู่คนเดียวเงียบๆ

                ครับ เขาค้อมหัวรับคำสั่ง ก่อนเดินหายไป

                ผมบิดเปิดฝาขวดน้ำ เสียงของมันดังสะท้อนก้องไปมาในโถงทางเดินเงียบสงัด ก่อนยกขึ้นดื่มอย่างกระหายจนบางส่วนหกออกมาเปียกตามลำคอ ผมไม่ได้สนใจ ออกแรงบีบขวดพลาสติกในมือจนบี้แบนเพราะโกรธตัวเองที่ทำให้เทาต้องบาดเจ็บ อีกแล้ว..

                ถ้าผมไม่งี่เง่าตามออกไปจากงานเรื่องก็คงไม่กลายเป็นแบบนี้ ลุงยามคนนั้นคงไม่ตาย เทาเองก็คงไม่โดนยิง เพราะผมเทาถึงต้องเจอเรื่องยุ่งยาก ทั้งที่เจตนาจะปกป้องให้เด็กคนนั้นไม่ต้องเสี่ยงอันตรายอีก กลับกลายเป็นว่าผมคือคนที่ทำให้เขาต้องเจอเรื่องร้ายๆ เสมอ ผมมันทั้งไม่ได้เรื่อง!! ทั้งอ่อนแอ และพึ่งพาไม่ได้

                ทำไมต้องเป็นแบบนี้ตลอดเลยวะ!? ได้แต่ทุบหัวตัวเองอย่างเจ็บใจพร้อมกับปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาเพื่อระบายความอัดอั้น ขอแค่อย่าเป็นอะไรก็พอ นายต้องกลับมาหาฉันตามที่สัญญาไว้นะเทา กลับมาฟังคำขอโทษจากฉัน

 

 

rrrrrrrrrr

 

 

                ทันทีที่รู้สึกตัวตื่นขึ้น ประสาทรับกลิ่นของผมก็บอกได้ทันทีว่าตอนนี้ตัวเองกำลังอยู่ที่ไหน พยายามไม่สูดหายใจลึกเกินไปเพราะสารพัดกลิ่นยาชวนคลื่นเหียนที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ ใช้ตาที่พร่ามัวมองห้องกว้าง ก่อนรับรู้ถึงความเจ็บจากแผลถูกยิงสองจุดที่แผ่นหลัง ไม่นานสายตาก็กลับปกติจึงเห็นว่ากำแพงห้องถูกติดด้วยวอลเปเปอร์ลายดอกไม้เล็กๆ สีครีมอมส้ม ด้านซ้ายของเตียงเป็นกระจกนิรภัยบานใหญ่ที่สามารถมองเห็นวิวด้านนอก

                ตรงปลายเตียงเป็นทีวีแอลซีดีขนาดประมาณสามสิบหกนิ้ว ถัดไปไม่ไกลเป็นภาพสีน้ำมันรูปดอกทิวลิปสีม่วง ส่วนตรงใกล้ประตูทางออกมีห้องน้ำอยู่ ทำให้มั่นใจในทันทีว่าตัวเองคงพักอยู่ในห้องพิเศษของโรงพยาบาลเอกชน ไม่ใช่ที่ห้องพยาบาลของสำนักงานใหญ่ที่ถูกพาไปรักษาก่อนหน้านี้

                บอส? ผมพูดเบาๆ รู้สึกแปลกใจเมื่อเห็นเจ้าของผมสั้นสีน้ำตาลเข้มนอนฟุบหน้าอยู่ข้างเตียง โดยกุมมือขวาผมเอาไว้หลวมๆ

                ยันตัวลุกขึ้นนั่งช้าๆ พลางกลั้นเสียงร้องเอาไว้เพราะกลัวจะรบกวนอีกคนในห้อง แผลโดนยิงที่หลังแม้จะทำให้ขยับร่างกายลำบากกว่าปกติ แต่โชคดีที่ไม่โดนจุดสำคัญเลยไม่ได้มีผลกับผมมากเท่าไหร่ ค่อยๆ ดึงมือออกจากการเกาะกุมของบอสแล้วก้าวลงจากเตียง เข็นเสาน้ำเกลือที่เชื่อมอยู่กับข้อมือตัวเองมายังฝั่งที่อีกฝ่ายหลับอยู่ จากนั้นก็ดึงผ้าห่มที่ใช้ก่อนหน้านี้มาคลุมตัวให้เจ้านาย ทั้งที่โซฟาก็มีให้นอน ทำไมถึงเลือกมานอนตรงนี้?

                ผมปล่อยให้บอสหลับต่อแล้วเดินมายืนตรงหน้าต่างบานใหญ่ที่ม่านถูกเปิดรับแสงเอาไว้ มองออกไปเห็นตึกอาคารสูงเสียดฟ้าตั้งเบียดเสียดกับการจราจรติดขัดรอบๆ ด้านล่างตึกเป็นสวนขนาดกว้าง ซึ่งมีคนไข้ในชุดสีเขียวน้ำทะเลแบบเดียวกับผมอยู่เต็มไปหมด

                หันกลับไปมองด้านหลังเพราะได้ยินเสียงบางอย่าง บอสขยับตัวเล็กน้อย แต่ยังคงหลับต่อ ไม่เข้าใจว่าทำไมบอสต้องมานอนเฝ้าผมด้วย ไม่มีความจำเป็นเลยด้วยซ้ำ ไม่นานคนที่ถูกจ้องอยู่ก็ขยับมือควานหาอะไรสักอย่างบนเตียง เมื่อไม่เจออีกฝ่ายก็เงยหน้าพลางลืมตาขึ้น เขามีสีหน้างุนงงอยู่ชั่วครู่ ก่อนเห็นผมที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง

                เทา นายตื่นแล้ว!!” บอสยิ้มดีใจพร้อมกับแสดงสีหน้าโล่งอกในเวลาเดียวกัน

                ครับ เพิ่งตื่นไม่นาน ผมตอบขณะอีกคนลุกออกจากเก้าอี้แล้วเดินเข้ามาหา

                ฉันดีใจที่นายปลอดภัย

                แย่กว่านี้ผมก็เจอมาแล้ว แค่นี้ไม่เป็นอะไรมากหรอกครับ บอกเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจขึ้น ก่อนหันกลับมาจ้องท้องฟ้าสีอึมครึมที่นอกหน้าต่าง

                ฉันเป็นห่วงนายแทบตายเชียวนะ บอสพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดพลางขมวดคิ้ว

                ผมขอโทษครับ 

                ไม่ต้องขอโทษหรอก ทั้งหมดเป็นความผิดฉันเอง ถ้าฉันไม่ตามนายออกจากงานเลี้ยงนั่นล่ะก็..” เขาก้มหน้า ก่อนถอนหายใจยาว

                ไม่ใช่ความผิดของบอสหรอกครับ ผมบาดเจ็บเพราะไม่ระวังให้ดีเอง ตราบใดที่บอสปลอดภัยผมยินดีเจ็บแทนเสมอ อีกฝ่ายเงยหน้าจ้องผม ดวงตาคมวูบไหวและหม่นแสงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ถ้าบอสยังรู้สึกไม่ดี บอสจะลงโทษผมก็ได้ครับรีบบอกแล้วยืดตัวตรงเตรียมรับการลงโทษ

                แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นการถอนหายใจด้วยสีหน้าผิดหวัง ผมคงพูดอะไรไม่ถูกใจอีกแล้ว บอสถึงแสดงสีหน้าแบบนั้น เขาจ้องตาผมนิ่งๆ อยู่สักพัก ไม่นานก็เดินเข้ามาใกล้ขึ้น มืออุ่นยกประคองสองข้างแก้มผมเอาไว้ ก่อนจะเลื่อนใบหน้าเข้าหาจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย

                หลับตาซะ เสียงกระซิบแผ่วเบาออกคำสั่ง ผมทำตาม ตอนนี้หูได้ยินเพียงเสียงหึ่งๆ ของเครื่องปรับอากาศกับเสียงหายใจของตัวเองและบอส

                ไม่กี่อึดใจขณะกำลังนึกสงสัย ปากของผมก็สัมผัสกับบางอย่างที่นุ่มพอกัน แต่ไม่กล้าลืมตาขึ้นดูเพราะจะเป็นการขัดคำสั่ง แก้มซ้ายรับรู้ถึงปลายจมูกโด่งของบอส จากนั้นเรียวปากก็ถูกกดทับย้ำๆ ซ้ำไปมา มวลความรู้สึกแปลกๆ ก่อตัวขึ้นในช่องท้อง ขณะที่ริมฝีปากล่างถูกดูดดึงจนเกิดเสียงจวบจาบทำให้ร่างกายผมแข็งทื่ออย่างไม่เคยมาก่อน อวัยวะที่จะทำแบบนี้ได้คงมีแค่ปากของอีกฝ่ายเท่านั้น เหมือนครั้งก่อนที่ผมทำให้บอสโมโห เขาเคยลงโทษด้วยวิธีนี้ เพียงแต่ครั้งนี้รู้สึกแตกต่างออกไป มันแผ่วเบาและนุ่มนวลมากกว่า ไม่ได้เต็มไปด้วยอารมณ์รุนแรง ไม่นานริมฝีปากผมก็เป็นอิสระ แต่ยังคงรู้ถึงจังหวะการหายใจของอีกฝ่ายที่เร่งเร็วขึ้นกว่าเดิมอยู่ใกล้ๆ    

                “ลืมตาได้แล้ว ผมรีบลืมตาขึ้นแล้วพบว่าใบหน้าของบอสยังคงอยู่ใกล้มากจนเห็นเป็นภาพเบลอ นี่คือการลงโทษของฉัน ถ้าไม่อยากโดนแบบนี้อีกก็อย่าเจ็บตัวอีก เข้าใจมั้ย?เขากระซิบชิดกับริมฝีปาก ก่อนปล่อยมือที่ประคองแก้มผมออก

                เข้าใจครับ หลังได้ฟังคำตอบบอสก็ถอยออกห่างแล้วหันมองไปนอกหน้าต่าง

                ผมยกมือขึ้นทาบหน้าอกตัวเอง ตรงตำแหน่งที่หัวใจกำลังเต้นถี่เร็วผิดปกติ ไม่ใช่ความรู้สึกกลัว ตื่นเต้น? ชอบ? เหมือนเป็นอะไรหลายอย่างที่ผสมปนเปกันซึ่งผมไม่สามารถทำความเข้าใจได้ แต่นี่เป็นการลงโทษ ฉะนั้นผมก็ไม่ควรชอบ

                เทา รู้สึกยังไงบ้าง? หันมองหมอไคที่มายืนอยู่ข้างๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ นี่ผมยืนเหม่อจนไม่รู้ตัวว่ามีคนเดินเข้ามาใกล้เลยได้ยังไง? ถ้าเป็นแบบนี้อีกต้องแย่แน่

                อะไรนะครับ?

                ผมถามว่าตอนนี้ร่างกายรู้สึกเป็นยังไงบ้าง? หมอไคขมวดคิ้วแปลกใจ นี่ผมถามย้ำรอบที่สามแล้วนะ

                อ๋อ เจ็บครับ ทันทีที่ตอบออกไป อีกฝ่ายก็หัวเราะเสียงใส

                ผมรู้ว่าเจ็บแล้วเจ็บมากมั้ย รู้สึกร่างกายตรงไหนผิดปกติบ้างรึเปล่า?

                ไม่มากครับ ร่างกายผมปกติดี หมอไคพยักหน้าขณะจ้องผมไม่วางตา ผมจะกลับบ้านได้รึยัง?

                เมื่อคืนเทาเพิ่งเฉียดตายมานะ แล้วตัวคนเดียวกลับบ้านใครจะดูแล?

                ผมดูแลตัวเองได้ หมอก็รู้ว่าผมฟื้นตัวไว อีกอย่างผมเกลียดกลิ่นโรงพยาบาล ตอบออกไปตามความเป็นจริง ลึกๆ รู้สึกไม่ชอบมาพากลบางอย่างจากประโยคของคนถาม

                แต่ว่า..”

                ถ้าอย่างนั้นให้เทาไปพักอยู่กับผมสักระยะจนกว่าจะหายก็ได้ แล้ว..ผมต้องดูแลเขายังไงบ้างครับคุณหมอ? ยังไม่ทันที่หมอไคจะพูดจบประโยค บอสก็แทรกขึ้นก่อน ผมมองสายตาไม่เป็นมิตรที่คนเป็นเจ้านายส่งให้อีกฝ่ายอย่างแปลกใจ ท่าทางบอสคงไม่ชอบหมอไคสักเท่าไหร่

 

 

 rrrrrrrrrr

 

 

                ผมย่อตัวลงวางถุงอาหารสดหลายใบที่ไปช๊อปมาจากห้างลงบนพื้นขณะเอียงคอแนบกับไหล่เพื่อช่วยหนีบโทรศัพท์ที่กำลังต่อสายหาบยอนแบคฮยอน มือข้างที่ว่างกำลังกดรหัสผ่านที่หน้าห้องตัวเองเพื่อให้ประตูปลดล็อค

                ฮัลโหลสัญญาณดังอยู่ไม่นานคนปลายสายก็กรอกเสียงสดใสกลับมา

                ตอนนี้ผมถึงห้องแล้วนะ ตอบกลับไปพลางฉีกยิ้มกว้างแม้ปลายสายจะมองไม่เห็น

                อ่าฮะ เดี๋ยวสักสามโมงครึ่งผมจะไปรับเฮมีที่โรงเรียนแล้วจะรีบบึ่งรถไปหานะแบคฮยอนตอบ ก่อนเลื่อนโทรศัพท์ออกห่างเพื่อคุยกับใครสักคนเพราะเสียงพูดลอดออกมาเพียงแว่วๆ คงจะเป็นเพื่อนร่วมงานนั่นแหละ

                โอเค เดี๋ยวจะทำอาหารอร่อยๆ ไว้รอนะผมเหยียดยิ้ม ก่อนบิดด้ามจับประตูให้แง้มออก

                แล้วเจอกันอีกฝ่ายบอกเสียงใสแล้วสายก็ถูกตัดไป

                ผมเอาโทรศัพท์ยัดใส่กระเป๋ากางเกงแล้วก้มลงหยิบถุงนับสิบบนพื้น ใช้ตัวดันประตูให้เปิดกว้างเพื่อเดินเข้ามาในห้อง รอยยิ้มที่ใช้กับคนในสายก่อนหน้าระเหยหายไปในอากาศแล้วเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง นี่คือเนื้อแท้ของปาร์คชานยอล ซึ่งต่างจากเวลาส่วนใหญ่ที่มักต้องสวมหน้ากากผู้ชายยิ้มแย้มดูเป็นมิตรกับโลก มันก็แค่ละครฉากหนึ่งที่แสดงจนเบื่อ แถมผู้แสดงระดับออสการ์อย่างผมยังทำออกมาได้ธรรมชาติจนใครก็ดูไม่ออก ยกเว้นแต่กับพวกเดียวกันแหละนะ

                ส่วนไอ้ประโยคโคตรสุภาพแสนหวานก่อนหน้า ผมก็ไม่ได้เอาความบริสุทธิ์ใจใส่ลงไปมากพอๆ กับยิ้มหวานทรงเสน่ห์ของตัวเองหรอก ก็ไม่รู้ว่าทนเล่นละครแบบนี้กับตำรวจตัวน้อยๆ อย่างแบคฮยอนไปเพื่ออะไร บางทีคงเป็นเพราะช่วงนี้ชีวิตอยากเจออะไรท้าทายบ้างล่ะมั้ง

                ครั้งแรกที่เจอกับแบคฮยอนที่ร้านไอศกรีม ผมรู้สึกถูกใจอีกฝ่ายมากซะจนอดรนทนไม่ไหว เลยด้นสดแกล้งตีหน้าซื่อเข้าทางยัยเฮมีเด็กผู้หญิงน่ารำคาญนั่น แค่โกหกนิดเดียวว่ามีหลานสาวอายุไล่เลี่ยกัน แต่ว่าตายไปแล้วเพราะอุบัติเหตุ แค่นั้นอีกฝ่ายก็ใจอ่อนเชื่อสนิท เปิดหัวใจแสนใสซื่อรับผมเข้าไปเต็มๆ แถมวันนั้นยังได้โชคอีกชั้นชวนผมไปเที่ยวสวนสนุกด้วยกันทั้งที่เป็นแค่คนแปลกหน้าอีกเฮ้อ.. อันที่จริงยัยเด็กผู้หญิงหลานสาวของอีกฝ่ายชวนเองต่างหาก ทีนี้ก็เลยเข้าทางผมเต็มๆ

                หลังจากวันนั้นที่แลกเบอร์กัน ผมก็เป็นฝ่ายเริ่มรุกก่อนตามระเบียบ และนี่ก็เป็นครั้งที่สองแล้วที่แบคฮยอนมากินข้าวที่ห้องของผม อันที่จริงผมไม่ค่อยได้อยู่ที่นี่หรอก ซื้อไว้ประดับบารมีกับอวดรวยเล่นๆ ส่วนใหญ่จะอยู่ที่ร้านคอยเฝ้าคลังสมบัติมากกว่า แต่แบคฮยอนไม่ได้มาคนเดียวหรอกนะ ไม่เคยเลย ทุกครั้งต้องหนีบยัยเด็กเฮมีมาขวางความสุขด้วยตลอด

                ผมหอบหิ้วของเข้ามาในห้องหลังถอดรองเท้าหนังออก สัญชาตญาณตรวจจับกลิ่นไม่ปกติที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ หยุดมองไปที่โซฟาราคาแพงตรงมุมห้องนั่งเล่น ก่อนเจอกับผู้ชายในชุดลำลองสบายๆ แต่แบรนด์เนมยกเซ็ต แน่นอนว่าเป็น แขกที่ผมไม่ได้เชิญและไม่หวังจะได้เจอในสถานที่ส่วนตัวด้วย ผมละสายตาออกเหมือนไม่เห็นอะไร ก่อนเดินเอาถุงอาหารเข้ามาวางที่เคาน์เตอร์ครัว

                ไม่ยักรู้ว่านายเป็นพ่อบ้านพ่อเรือนด้วย เสียงทรงอำนาจเจือเยาะเย้ยอย่างไม่ปิดบังพูดขึ้น

                ผมไม่ได้ตอบกลับไปในทันที แต่เลือกแอปเปิ้ลผลสีแดงที่เพิ่งซื้อลูกหนึ่งออกจากถุงแล้วเปิดก๊อกล้างทำความสะอาด ก่อนเอาเช็ดกับปลายเสื้ออย่างใจเย็น รู้รหัสผ่านเข้าห้องมาได้ก็แปลว่าโดนคุกคามเข้าให้แล้วสินะ

                กะว่าจะให้สาวข้างห้องช่วยทำให้กินน่ะ

                ผมฉีกยิ้มยิงฟันขณะเดินออกมาเผชิญหน้ากับอีกคน โยนลูกแอปเปิ้ลในมือเล่นเพื่อบอกกลายๆ ว่าไม่ได้เกรงกลัว แม้อีกฝ่ายจะมีอำนาจเหนือกว่า รสหวานอมเปรี้ยวนิดๆ แผ่ซ่านอยู่ทั่วลิ้นเมื่อกัดมันเข้าคำใหญ่

                “บุกมาหาเองถึงที่นี่ คงเป็นเรื่องสำคัญสินะครับ นายน้อย จ้องอีกฝ่ายด้วยสายตาไม่เป็นมิตร ก่อนก้มหัวทำความเคารพพอเป็นพิธี แน่นอนว่าไม่เต็มใจสักนิดเดียว 





rr 50% rr

                

 

                อีกฝ่ายยกมุมปากขึ้นข้างหนึ่งด้วยท่าทางหยิ่งยโส ผู้ชายคนนี้ถึงภายนอกจะดูสุขุมเพียบพร้อมแถมยังน่ารักถูกใจคนที่ได้พบเห็น เนื้อแท้กลับน่ากลัวจนคุณคาดไม่ถึงเลยล่ะ เป็นคนที่มีแผนเฉียบคมอยู่ในหัวตลอดเวลา ถนัดทำให้คนอื่นเดินอยู่ในวงกลมที่เต็มไปด้วยกับดักของตัวเอง ขนาดผมยังกลายเป็นแค่เด็กเล่นบทตัวร้ายไปเลย เพราะแบบนี้ถึงต้องทำตัวนอบน้อมไว้ก่อนจะได้ไม่มีปัญหา

                มีเรื่องอะไรให้ผมคนนี้ช่วยหรอครับ? แต่คงต้องรีบหน่อย เดี๋ยวอีกสักพักจะมีแขกที่ได้รับเชิญมาเยี่ยม

                “พูดแบบนี้ฉันรู้สึกปวดใจยังไงก็ไม่รู้ อีกฝ่ายแสร้งตีหน้าเศร้า นายน้อยเป็นแค่ชื่อที่คนในวงการใช้เรียกเขาเท่านั้น ส่วนชื่อจริงๆ ไม่ค่อยมีใครอยากพูดถึงเท่าไหร่ ผมเองก็เหมือนกัน ผู้ชายคนนี้..เป็นหนึ่งในลูกค้าของนายใช่รึเปล่า? อยู่ๆ เขาก็เปลี่ยนเรื่องพลางหยิบภาพถ่ายออกจากกระเป๋าเสื้อตัวเอง ผมเดินเข้าไปรับภาพมาดู ก่อนเหลือบมองคนถามเมื่อเห็นว่าคนในภาพคือใคร

                เขาไปทำให้นายน้อยไม่พอใจหรอครับ?

                ไม่ใช่แบบนั้นหรอก ฉันแค่อยากให้นายช่วยส่งข้อความบางอย่างให้หน่อยก็เท่านั้น อีกฝ่ายเลิกเก๊กหน้าเจ้าเล่ห์แล้วเปลี่ยนเป็นนิ่งเฉย ทำให้ดูไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แค่ช่วยบอกคนในภาพว่าฉันต้องการให้เขามาร่วมงานด้วย

                ร่วมงาน? ต้องการจ้างเขาเป็นพิเศษหรอครับผมขมวดคิ้วเมื่อเขาโน้มหน้าเข้าหาเงามืดภายในห้องแล้วส่ายหน้าช้าๆ

                ร่วมงานของฉันหมายถึงต้องการให้มาเป็นพวกเดียวกันต่างหาก นายน้อยพูดเสียงเย็น ก่อนยกขาสองข้างวางพาดลงบนโต๊ะกระจกทรงเตี้ยตรงหน้า

                ทำไมต้องคนนี้ล่ะครับ?

                นายเองก็น่าจะได้ยินคำล่ำลือเรื่องฝีมือของเขาดีไม่ใช่รึไง? อีกฝ่ายถามกลับ

                ที่ผมรู้มาคือเขาเป็นคนซื่อสัตย์อย่างกับเครื่องจักรเลยล่ะครับ คงยากหากนายน้อยอยากได้เขาไปอยู่ด้วย ผมคว่ำรูปถ่ายลงบนโต๊ะ บ่งบอกถึงการปฏิเสธกลายๆ คุณเองก็มีคนข้างกายที่น่าจะโน้มน้าวเขาได้ไม่ใช่หรือไง?

                ไม่ใช่เรื่องของนาย เขาตอบกลับเสียงแข็งทันควัน ผมพยายามอย่างมากที่จะไม่หลุดหัวเราะออกไป ยิ่งใหญ่แค่ไหนก็ยังต้องมีคนที่กำราบได้อยู่ดีสินะ อ้อ ฉันมีของมาฝากด้วย สีหน้าอีกฝ่ายเปลี่ยนกลับมาดูไม่น่าไว้วางใจอีกหน

                เขายื่นภาพถ่ายอีกใบมาให้ ผมจำใจรับมาตามมารยาทแม้จะเห็นแล้วว่ามันเป็นรูปอะไร หลุบตามองภาพที่มีผมกับแบคฮยอนและเฮมีกำลังเดินเที่ยวด้วยกันอยู่ชั่วเสี้ยววินาที ก่อนเหยียดยิ้มพลางสบตากับอีกฝ่าย

                สอดแนมผมด้วยหรอครับ?

                ฉันแค่บังเอิญผ่านไปเจอเลยถ่ายเก็บมาให้ ตอนนั้นกำลังอารมณ์ศิลปินพอดีต่างหาก เขาลุกขึ้นยืน ก่อนวางมือข้างหนึ่งลงบนไหล่ผมที่ตัวสูงกว่า อย่าลืมคำขอจากฉันล่ะ อุตส่าห์หวังพึ่งนายเลยเชียวแล้วจะตอบแทนอย่างงามเลย ผมยืนนิ่งอยู่ที่เดิมจนกระทั่งเสียงฝีเท้าของอีกฝ่ายหายลับออกจากห้องไปพร้อมกับเสียงปิดประตู ทำได้แค่ขยำภาพถ่ายในมืออย่างเคืองแค้น

                ตั้งใจขู่กันเห็นๆ เลยนะนายน้อย

 

  

rrrrrrrrrr

 

 

                ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามปรับสีหน้าเข้าโหมดน่าเกรงขามให้สมกับตำแหน่งผู้สืบทอดองค์กรมาเฟียคนใหม่ จากนั้นค่อยดึงประตูห้องเปิดออก ก้มหัวเล็กน้อยทักคนที่ยืนอยู่หน้าประตูอย่างวางท่าขณะอีกฝ่ายค้อมตัวเกือบเก้าสิบองศาตอบกลับมา

                สวัสดีครับ

                มาตรงเวลาดีนะครับ เจตนาจริงๆ คือตั้งใจแซะคุณหมอผิวเข้มตรงหน้าต่างหาก เล่นมากดกริ่งหน้าห้องตอนที่เข็มยาวชี้ตรงเวลาที่นัดไว้เป๊ะ แน่นอนว่าอีกคนไม่รู้ตัวเลยยิ้มตอบกลับมา คงคิดว่าเป็นคำชมล่ะมั้ง

                ผมเชิญอีกฝ่ายเข้ามารอในห้องนั่งเล่นพร้อมบริการเสิร์ฟน้ำเปล่าเย็นชื่นใจฟรีตามหน้าที่ที่เจ้าบ้านพึงมี จากนั้นก็ขอตัวขึ้นมาชั้นสองเพื่อปลุกเทาที่คงจะยังนอนพักอยู่ คอนโดส่วนตัวไซส์มหึมาบนชั้นวีไอพีนี้ ผมได้รับมาจากคนคนนั้นตอนเข้ารับตำแหน่งใหม่ๆ ภายในทำเป็นชั้นลอยแยกพิเศษ โดยแบ่งออกเป็นห้องทำงานกับห้องนอนใหญ่ของผมที่เชื่อมออกไปยังสระว่ายน้ำส่วนตัวกลางแจ้งได้แล้วก็ห้องนอนอีกห้องที่มีขนาดเล็กกว่า ซึ่งตอนนี้ยกให้เทาที่มาพักอยู่ด้วยชั่วคราวใช้

                ..ส่วนสาเหตุที่หมอไคมาเยือนถึงนี่ก็เพราะต้องมาคอยเปลี่ยนผ้าพันแผลให้เทาในช่วงที่มันอาจปริแตกได้ง่าย ดูเหมือนผมคงต้องยอมให้เขาเข้าๆ ออกๆ ที่นี่ไปอีกสักพัก

                หลังเคาะประตูสามครั้งแล้วยืนรอสักพักก็ยังไม่มีเสียงตอบรับ ผมเลยถือวิสาสะเปิดเข้ามาเองเพราะนึกห่วง ถอนหายใจโล่งอกเมื่อเห็นเด็กในห้องยังนอนหลับหายใจสม่ำเสมอ คงจะเพลียมากถึงได้ไม่รู้ตัวขนาดนี้

                เดินให้เบาที่สุด ก่อนนั่งขัดสมาธิลงข้างเตียง จ้องใบหน้าซีดเซียวที่เริ่มขึ้นสีเลือดฝาดบ้างแล้วของเทาอย่างเบาใจ เจ้าตัวนอนคว่ำ แต่แนบใบหน้าข้างหนึ่งจมลงกับหมอน จะว่าไปผมก็ไม่เคยเห็นเทาตอนหลับชัดๆ แบบนี้มาก่อนเหมือนกัน เวลาหลับฝัน เด็กคนนี้จะเห็นเรื่องดีๆ บ้างรึเปล่า? แม้กระทั่งในฝันจะเคยมีความสุขบ้างไหม?

                ผมเหยียดยิ้มอย่างเอ็นดูเมื่อได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมอของอีกฝ่าย ใบหน้าเคร่งขรึมในยามปกติ ตอนนี้กลับดูอ่อนเยาว์และผ่อนคลายสมวัย คิ้วเรียวบางเหนือเปลือกตาเนียนที่สะท้อนกับแสงไฟในห้องหลับพริ้มอย่างสงบ

                ..ถ้าหากเราทั้งคู่เกิดมาเป็นแค่คนธรรมดาๆ ไม่ได้ข้องแวะในสังคมแบบนี้ ผมกับเทาจะกำลังใช้ชีวิตแบบไหนกัน? เราสองคนจะมีโอกาสได้เจอกันรึเปล่า?

                ผมได้แต่จินตนาการถึงเรื่องเพ้อฝันอย่างเศร้าใจ ยื่นมือซ้ายออกไปแล้วใช้หลังมือแตะลงบนแก้มเนียนสวยของอีกฝ่าย จังหวะเดียวกันเทาก็ลืมตาโพลงขึ้น จากนั้นมือของผมก็ถูกปัดออกจนตัวเหวี่ยงคว้างตามแรงของเทา รู้ตัวอีกทีก็ได้ยินเสียงกริ๊กดังขึ้นใกล้ๆ พร้อมกับปลายกระบอกปืนที่จ่อมายังกลางหน้าผากในระยะประชิด

                ผมเบิกตากว้าง ไม่กล้าแม้กระทั่งหายใจเพราะกลัวปืนตรงหน้าจะส่งกระสุนเข้าทะลวงกลางหน้าผาก ได้แต่นั่งตัวแข็งทื่อมองดวงตาไร้แววว่างเปล่าของฝ่ายที่ยังนอนอยู่ที่เดิมบนเตียง

                บอส เทาเบิกตากว้างแสดงอาการตกใจเพียงชั่วเสี้ยววินาที เมื่อรู้ตัวว่ากำลังจ่อปืนมาที่ผม สีหน้าเรียบนิ่งของเขากลับมาตามเดิมขณะรีบลดปืนแล้ววางมันลงที่โต๊ะข้างเตียง โอ๊ย อีกฝ่ายร้องเบาๆ เพราะลุกพรวดพราดขึ้นนั่ง ผมที่ได้สติกลับมารีบขยับเข้าไปช่วยพยุง

                ไม่ต้อง นั่งอยู่บนนั้นแหละ ผมห้ามเมื่อเทากำลังจะลงมานั่งข้างเตียงที่ระดับเดียวกัน

                ผมขอโทษครับ ผมไม่รู้ว่าเป็นบอส

                ไม่เป็นไร ฉันผิดเองที่ทำให้ตกใจ ผมบอกพลางลอบถอนหายใจที่ตัวเองยังมีชีวิตอยู่

                เทาก้มหน้ามองพื้นนิ่งอย่างรู้สึกผิด ถึงเหตุการณ์เมื่อกี้จะเกิดขึ้นเร็วมากและทำเอาผมขวัญหนีดีฝ่อ แต่ก็ไม่ได้คิดโกรธเพราะมันเป็นสัญชาตญาณโต้ตอบของเทาที่ถูกทำให้ตกใจก่อน

                ไม่โกรธผมหรอครับ? เขาเงยหน้าถามด้วยแววตานิ่งเฉยเหมือนอย่างเคย

                ผมวางมือลงบนหัวคนถาม ก่อนส่ายหน้าแล้วยิ้มให้บางๆ ยืนยันว่าไม่ได้โกรธจริงตามที่บอก เทาจ้องกลับมาไม่กะพริบจนเริ่มสงสัยว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ แต่แล้วเขาก็ทำให้หัวใจที่เพิ่งสงบลงของผมกลับมาเต้นโครมครามหนักอีกรอบ เมื่อเจ้าตัวค่อยๆ ยกมุมปากขึ้นจนกลายเป็นฉีกยิ้มกว้างโชว์ฟัน คราวนี้เป็นผมที่จ้องเขาไม่กะพริบ รอยยิ้มของคนตรงหน้าทั้งสวยและดูสดใสจนไม่อยากละสายตา หลังจากยิ้มค้างอยู่ไม่นาน เทาก็กลับไปทำหน้าไร้อารมณ์เหมือนปกติ

                ทำไมอยู่ๆ ถึงยิ้มล่ะ? อดไม่ได้ที่จะถาม เพราะทุกทีจะได้เห็นก็เฉพาะเวลาเอ่ยปากสั่งเท่านั้น

                เวลาผมยิ้มแล้วบอสจะอารมณ์ดีตลอดเลยนี่ครับ ผมไม่อยากให้บอสรู้สึกไม่ดี

                นี่ถ้าเขาไม่ได้ทำหน้าตาแข็งทื่ออยู่ล่ะก็ ผมคงเคลิ้มกับประโยคเมื่อกี้จนจับจูบไปแล้ว ได้แต่หัวเราะเบาๆ กับความคิดใสซื่อไร้เดียงสาของเทา ก่อนยีผมอีกฝ่ายจนยุ่งเหยิงอย่างหมั่นเขี้ยว

                ใช่ ฉันชอบเวลาเทายิ้มมากๆ เรียกว่ารักเลยก็ไม่ผิด

                ไม่นานรอยยิ้มของผมก็จืดจางลง เมื่อคิดได้ว่าเทาก็คือเทาอยู่วันยันค่ำ ไม่มีสิ่งไหนมาลบความจริงที่ว่าเขาเป็นนักฆ่าเลือดเย็น เป็นคนที่ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางการนองเลือด ความขัดแย้ง..และความตาย ได้อย่างไม่รู้สึกรู้สา

                ลงไปข้างล่างกันเถอะ หมอไคมารอทำแผลให้แล้ว ผมลุกขึ้นยืนพลางบอกสาเหตุที่ขึ้นมาปลุกอีกฝ่ายได้สักที

                ครับ เทาลุกตาม ก่อนคว้าปืนมาเหน็บไว้ที่เอว

                ที่นี่ปลอดภัย ไม่ต้องพกปืนก็ได้

                ยังไงก็ต้องเตรียมพร้อมไว้ก่อนครับ เราไม่รู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง

                ผมมองอีกฝ่ายแล้วพยักหน้าปลงๆ นี่ไงล่ะตัวตนของเทา ถึงเขาจะไร้เดียงสาในเรื่องบางเรื่องอย่างที่พวกคุณกับผมรู้ดี แต่เขาก็ไม่เคยลังเลหากต้องเตรียมตัวคร่าชีวิตใคร เป็นโลกของเขาที่ผมยังไม่สามารถเข้าใจได้

                ฉันจะไปทำข้าวต้มทะเลรอแล้วกัน ผมบอกเทาเมื่อเราทั้งคู่ลงมาถึงตีนบันได จากนั้นก็พาอีกคนเดินมาส่งหมอไคที่นั่งรออยู่บนโซฟากลางห้อง ตามสบายนะครับคุณหมอ

                ขอบคุณครับ อีกฝ่ายตอบกลับพลางยิ้มจนตาปิด

                ผมก็แค่พูดไปตามมารยาทแล้วปล่อยให้คุณหมอเริ่มทำหน้าที่ ส่วนตัวเองก็แยกเดินมาทางห้องครัว ก่อนตัดสินใจชะงักฝีเท้าแล้วเหลียวกลับไปมองทั้งคู่อีกหน บอกตามตรงผมรู้สึกไม่ถูกชะตากับหมอคนนั้นสักเท่าไหร่ โดยเฉพาะเวลาที่รายนั้นมองเทา รู้สึกไม่น่าไว้วางใจยังไงก็ไม่รู้ มันเหมือนกับแววตาเวลาที่ผมใช้มองเทา..แค่คนเดียว

 

 

                ผมลองชิมข้าวต้มทะเลว่ารสชาติใช้ได้รึยัง พยักหน้ากับตัวเองเมื่อคิดว่ามันโอเคแล้ว ก่อนปิดเตาแก๊ส ป่านนี้คงทำแผลกันเสร็จแล้วมั้ง ผมตักข้าวต้มใส่ถ้วยสองใบสำหรับตัวเองกับเทา ก่อนจัดใส่ถาดแล้วยกออกมาที่ห้องนั่งเล่น ไม่ทันเดินถึงก็ได้แต่ชะงักอยู่กับที่เมื่อเห็นอะไรบางอย่างเข้า

                แผ่นหลังขาวที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นน่ากลัวจนแทบไม่เหลือที่ว่าง ทั้งรอยถูกกรีดเป็นทางยาว รอยวงกลมเล็กๆ รอยเหมือนถูกของร้อนลวก ไหนจะผ้าปิดแผลสองรอยใหม่ที่มีสาเหตุจากผมนั่นอีก..

                โอเค เสร็จแล้วล่ะ หมอไคพูดกับเทาที่นั่งหันหลังให้อยู่บนโซฟา ทั้งคู่ยังคงไม่รู้ตัวว่ามีผมยืนดูอยู่

                ขอบคุณครับ เทาหันกลับมาขอบคุณอีกฝ่าย ทำให้ผมเห็นว่าลำตัวด้านหน้าของเขาเองก็เต็มไปด้วยแผลเป็นไม่ต่างกัน เพียงแต่น้อยกว่ามาก

                ผมหยุดคิดฟุ้งซ่าน ปรับสีหน้าให้ปกติแล้วเดินเอาถาดมาวางลงบนโต๊ะหน้าโซฟาข้างกระเป๋าทรงเหลี่ยมที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ทำแผลของหมอไค คุณหมอมองชามข้าวต้มด้วยความสนใจคงคิดว่าผมทำมาให้

                ขอโทษที่ไม่ได้ทำเผื่อนะครับ พอดีของมีไม่พอสำหรับสามคน ผมตีหน้านิ่ง ความจริงยังเหลือในหม้ออีกเยอะ แต่อยากกินกับเทาแค่สองคนนี่

                อ๋อ ไม่เป็นไรครับ เห็นได้ชัดว่าคนพูดทำหน้าผิดหวัง แต่ไม่น่าเชื่อว่าประธานจะทำอาหารเป็นด้วย

                ก็แค่งานอดิเรกน่ะครับ พูดให้ดูดีไปงั้น รู้ตัวหรอกว่าผมเก่งแค่เรื่องนี้อย่างเดียว

                ถ้าอย่างนั้นผมขอใช้ห้องน้ำหน่อยได้มั้ยครับ?

                เดินตรงไปทางนั้นเลยครับ อยู่สุดทางเดิน ผมผายมือบอกทาง จากนั้นก็นั่งลงบนโซฟาข้างๆ เทาที่ตอนนี้สวมเสื้อแล้ว เจ็บแผลมากมั้ย?

                ไม่ครับ อีกไม่นานก็หาย

                เจ็บก็บอกว่าเจ็บ เทาก็เป็นคนนะไม่ใช่เครื่องจักรจะไม่เจ็บเลยได้ยังไง ผมบอกแล้วถอนหายใจ กินข้าวต้มซะแล้วจะได้กินยา

                น่าแปลกที่เขาไม่พูดแม้กระทั่งคำว่าครับเพื่อเป็นการบอกว่าเข้าใจคำสั่งนอกจากมองหน้าผมนิ่งๆ แต่แล้วอยู่ๆ เทาก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ก่อนกดริมฝีปากลงมาบนแก้ม ผมเบิกตาค้างเพราะตั้งตัวไม่ทัน ในสมองว่างเปล่าชาวโพลนจับต้นชนปลายไม่ถูก เสียงประตูห้องน้ำถูกปิดที่ดังแว่วมาทำให้ผมได้สติแล้วรีบผลักเทาซึ่งกำลังหอมแก้มผมอีกข้างออกจนหลังเขากระแทกกับพนักโซฟา เทาร้องเบาๆ แต่ผมก็ไม่มีเวลาได้ขอโทษเมื่อหมอไคเดินกลับมาพอดี

                มีอะไรรึเปล่าครับ? อีกคนถามด้วยสีหน้างุนงงเพราะผมเอาแต่นั่งตัวแข็งทื่อเนื่องจากยังช็อคไม่หาย

                เปล่าครับ ปรับสีหน้าแล้วปฏิเสธ ผมที่เพิ่งรู้ตัวว่ายังใช้มือดันอกเทาอยู่รีบดึงออก ก่อนแกล้งหยิบน้ำเปล่าในแก้วที่เตรียมมาขึ้นดื่ม เดินทางกลับโดยสวัสดิภาพนะครับหมอดูเหมือนอีกฝ่ายยังสงสัย ผมเลยใช้ประโยคไล่กลับทางอ้อมซะเลย

                เอ่อ..ครับ เขาพยักหน้ารับด้วยท่าทางมึนงง แต่ก็เดินมาเก็บกระเป๋าตัวเองแต่โดยดี จากนั้นผมก็เดินมาส่งอีกฝ่ายที่ประตู ทั้งที่จิตใจก็ยังไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวสักเท่าไหร่

                เทาโชคดีนะครับที่มีเจ้านายอย่างประธาน หมอไคพูดพร้อมกับเหยียดยิ้มบางแล้วเดินไปทันทีโดยไม่รอให้ผมตอบ

                ผมหรี่ตามองตามแผ่นหลังนั่นอย่างเคลือบแคลง ไอ้สายตาแปลกๆ ตอนพูดชมนั่นมันอะไร? บางทีอาจจะแค่คิดไปเองก็ได้ ผมสะบัดหัวไล่ภาพนั่นออกจากความคิด ก่อนปิดประตูแล้วรีบเดินกลับเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างโซฟาที่มีเทานั่งจับจองอยู่

                เมื่อกี้..หอมแก้มฉันทำไม?

                เพราะผมอยากขอบคุณบอสครับ อีกฝ่ายตอบนิ่งๆ แล้วกะพริบตาใส่

                ขอบคุณแล้วทำไมต้อง..”

                ทันใดนั้นผมก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ ถ้าจำไม่ผิดเคยฉวยโอกาสหอมแก้มเทาแล้วหลอกว่ามันคือการแสดงความขอบคุณไว้นี่นา.. ผมพ่นลมหายใจแล้วตบหน้าผากตัวเองอย่างเครียดจัด ไม่คิดว่าเทาจะจำได้แถมยังเชื่อโดยไร้ข้อกังขามากขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าผมไม่ชอบหรอกนะ เพราะมันได้กำไรเห็นๆ แต่ถ้า..

                ทีหลังห้ามใช้วิธีนี้ขอบคุณฉัน ในเวลาที่คนอื่นอยู่ด้วยเด็ดขาด เข้าใจมั้ย?ถ้ามีคนเห็นเข้าคงไม่ใช่เรื่องดีแน่

                ทำไมล่ะครับ?

                เพราะ..เอ่อ..” ผมยืนนิ่งเค้นคำตอบอยู่สักพัก เอาเป็นว่าแค่ทำตามที่บอกก็พอ สุดท้ายก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไง มากินข้าวต้มกันดีกว่า นะ

 

 

                พาดชุดนอนที่เตรียมให้เทาเปลี่ยนไว้บนแขนขณะเดินไปยังห้องของอีกคนเพื่อเอาไปให้ ผมยืนชั่งใจมองประตูห้องที่ถูกเปิดกว้างไว้สักพัก ก่อนตัดสินใจเดินเข้ามาเพราะได้ยินเสียงน้ำไหลดังออกจากห้องน้ำด้านในซึ่งไม่ได้ปิดประตูไว้อีกเหมือนกัน เทาที่ยืนอยู่หน้ากระจกตรงอ่างล้างหน้า พยายามจะยกแขนขึ้นแปรงฟัน แต่ดูเหมือนจะเป็นเพราะแผลโดนยิงที่หลังใกล้ๆ กับบริเวณไหล่เลยทำให้เขาขยับลำบาก

                เนี่ยน่ะหรอที่บอกว่าไม่เจ็บ? เฮ้อ ผมส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ก่อนเคาะประตูห้องน้ำส่งเสียงบอกเพราะยังไม่อยากเสี่ยงทำเทาตกใจแล้วโดนด้ามแปรงสีฟันเสียบตาย

                ฉันเอาชุดนอนมาให้ ผมบอก ก่อนเอามันพาดไว้ที่ราวแขวนผ้า

                ขอบคุณครับ

                ฉันเห็นนะว่าเทาแปรงฟันไม่ถนัด ช่วยแปรงให้มั้ย?

                ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมแปรงเอง

                ..แต่สุดท้ายเขาก็ขัดคำสั่งผมไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ ฉะนั้นตอนนี้เทาเลยกำลังยืนนิ่งๆ พลางอ้าปากกว้างกับกะพริบตาปริบๆ ให้ช่วยแปรงฟันอยู่ตรงหน้ากระจก รู้สึกเหมือนกำลังแปรงฟันให้ลูกชายวัยห้าขวบของเพื่อนตอนยังอยู่แวนคูเวอร์ไม่มีผิด แต่หนนี้ง่ายกว่ามาก เพราะเทาไม่ได้ดื้ออยู่ไม่สุขเหมือนเด็กนั่น ที่สำคัญผมเต็มใจอย่างที่สุด

                ผมอมยิ้มเมื่อเห็นฟองสีขาวล้นออกมาเปื้อนขอบปากอีกฝ่าย เทามองหน้าผมด้วยแววตาเป็นประกายคงเพราะกำลังสงสัยอะไรอีกแล้ว แต่อีกไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็ดันแขนผมออกแล้วทำหน้าแปลกๆ เหมือนกำลังจะ..

                “ฮัดชิ้ว!!” ผมหลับตาปี๋เพื่อหลบฟองที่กระเด็นออกจากปากอีกฝ่าย ฮัดชิ้ว!!” ลืมตามองเทาที่คราวนี้หันหน้าไปทางอื่น กลิ่นยาสีฟันยี่ห้อนี้ทำผมจามตลอดเลย ขอโทษครับ ฮะ..ฮะ..ฮัดชิ้ว!!” เทาปิดปากพูดจนเสียงอู้อี้ ผมหลุดหัวเราะ ก่อนหันไปหยิบแก้วมารองน้ำจากก๊อกจนเต็มแล้วยื่นให้

                งั้นรีบบ้วนปากก่อนแล้วกัน เทาพยักหน้าเร็วๆ แล้วบ้วนปากตามที่บอก

                ผมนิ่งมองใบหน้าสวยคมของเทาที่สะท้อนอยู่ในกระจก อีกฝ่ายจ้องตอบกลับจากเงาสะท้อนบ้างหลังบ้วนปากเสร็จแล้ว

                ปากของเทาสวยมาก รู้รึเปล่า? ผมหลุดถามขณะนึกถึงตอนที่ได้จูบกับเขาครั้งล่าสุด ถึงแม้จะเป็นการฉวยโอกาสอีกแล้วก็เถอะ

                ไม่รู้ครับ เขาตอบพลางส่ายหน้า บอสเป็นคนแรกที่บอกกับผม

                ฉันจะเป็นคนแรกในเรื่องอะไรของนายอีกบ้างนะ? ผมพึมพำความคิดตัวเองออกมา

                ผมเปล่าคิดอะไรอกุศลนะ จริงๆ

 

 

                เฮ้อออ ผมเอนหลังพิงเก้าอี้บุนวมในห้องทำงาน ก่อนบิดขี้เกียจพลางหาวกว้าง

                หันมองนาฬิกาบนผนังก็พบว่าตั้งเกือบตีสามแล้ว ต้องถ่างตาอ่านพวกเอกสารที่เต็มไปด้วยข้อมูลธุรกิจผิดกฎหมายขององค์กรจนตาแฉะ ถ้าไม่มีพิจารณาให้ดีแล้วเซ็นอนุญาตมั่วๆ ไปมีหวังล่มจมแน่ ถึงแม้ความจริงผมจะหวังแบบนั้นอยู่ก็เถอะ แต่ก็ยังไม่กล้าพอจะทำลายมันอยู่ดี

                เดินออกจากห้องทำงาน ก่อนได้ยินเสียงทีวีดังแว่วขึ้นมาจากชั้นล่าง นี่เทายังไม่เลิกดูการ์ตูนอีกรึไง? ผมชะโงกหน้าผ่านราวระเบียงลงไป เห็นเทายังนั่งหันหลังพิงพนักโซฟาอยู่ก็ได้แต่ส่ายหน้า แต่ปรากฏว่าพอเดินมาถึง กลับเห็นว่าอีกฝ่ายนั่งกอดหมอนหลับอยู่ซะอย่างนั้น ถ้าง่วงทำไมถึงไม่ขึ้นไปนอนข้างบนนะเด็กคนนี้

                เทา ผมสะกิดเรียก

                ครับ อีกฝ่ายลืมตาแล้วหันมามอง ก่อนยกมือขึ้นขยี้ตาสองข้างเหมือนเด็กเล็กๆ ถ้าง่วงขนาดนี้แล้วทำไมไม่ขึ้นไปนอนบนห้อง?

                ก็ผมนั่งดูการ์ตูน อ้าว มันเป็นเรื่องใหม่แล้วหรอครับ? เขาถามพลางจ้องจอทีวีนิ่ง

                ใช่ ไว้พรุ่งนี้ค่อยตื่นมาดูใหม่ ขึ้นไปนอนได้แล้ว ผมบอกพลางหยิบรีโมทมากดปิดทีวี เหตุการณ์เหมือนตอนยังอยู่แวนคูเวอร์เลย ต้องคอยบอกให้เด็กติดการ์ตูนเข้านอนอยู่เรื่อย

                 ราตรีสวัสดิ์ครับบอส เทาหันกลับมาบอกเมื่อเดินเข้าไปในห้องแล้ว

                ฝันดีนะ ผมพูดพร้อมกับยิ้มให้ขณะยังยืนอยู่หน้าห้องเพื่อส่งอีกคนเข้านอน

                คนด้านในดันประตูปิด แต่ยังไม่ทันสนิทดีมันก็ถูกดึงออกอีกหน เผยให้เห็นเทาที่ยืนมองผมด้วยสีหน้าต่างจากปกติ หรือบางทีผมอาจจะจินตนาการไปเอง เพราะพอกะพริบตาแค่หนเดียว ใบหน้าไร้อารมณ์ของอีกคนก็ปรากฏอยู่ที่เดิม

                บอสอยากนอนด้วยกันมั้ยครับ เหมือนที่แวนคูเวอร์

 

 


Talk with D.Luv: พักฉากนองเลือดไว้สักตอนเนอะ ฮรี่ๆ หากพูดถึงฟิคเรื่องนี้ในทวิตอย่าลืมติดแท๊ก #อซด ด้วยนะทุกคน >W< ฉากหวานๆ เขียนยากชะมัด TT ออกมาแป้กสิเนี่ย

 

 

 


farry テーマ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

659 ความคิดเห็น

  1. #647 Peachsmile (@kanokwan09) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 07:50
    ตายแล้วน้องเทาาา หนูพูดอะไรออกมาเนี่ยย เดี๋ยวก็เสร็จคุณพี่หรอก แต่คุณพี่คงไม่สามารถทำได้เพราะน้องยังบาดเจ็บอยู่ชิมิ แฮะๆ
    #647
    0
  2. #622 เพียงทราย (@natnicha_sand) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:58
    มันเป็นอารมณ์ที่ละมุนแบบแปลกๆ พี่อู๋แอบหึงน้องกับหนูไคใช้ไหม หืม??
    #622
    0
  3. #579 กุ๊กกุ๋ย~ (@kuilanla) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มีนาคม 2557 / 07:32
    กริ๊ดดดดดด!!!>///<
    เทาน่ารักสุดๆเลยอ่ะเพราะอย่างนี้ไงพี่คริสถึงหลง-////-
    ประโยคสุดท้ายเทาถึงกับชวนเข้าห้องเลยอย่างนี้ก็เสร็จพี่คริสสิค่ะ ฮ่าๆๆ
    #579
    0
  4. #529 Rapper99_ (@kwonpeeda99) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:46
    จบสวยใช่มั้ยยยยยย จบสวยดิ ;-; ตัดตอนซะกลัวจบไม่สวยเลยฮืออออออ พี่เลิฟอย่าหักมุมน้าาาาา แงงงง ;---; โอ้ย ลุ้น มาอัพต่อไวๆค้บบ
    #529
    0
  5. #453 B - Vessalius (@bestzii) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2556 / 13:13
    ประโยคสุดท้ายของอาเทาทำหนูฟินมากค่ะ >w<



    ตอนนี้ถ้าตัดเรื่องฉากนองเลือดออกไปก็คือน่ารักโฮกกกกกก !

    อาเทาลุคนี้ชอบมากเลยอ่ะ ใสซื่อ ไร้เดียงสา น่าหลอกล่อ(?) จริง ๆ อร๊างง ~



    เหมือนเฮียคริสจะมีคู่แข่งรึเปล่า ? หมอไคของเราท่าทางจะชอบอาเทา

    หรืออาจจะเป็นอย่างอื่น ประมาณว่าเป็นสายของคู่แข่ง (มโนไปไหนนิ -.-)



    ยังขอย้ำต่อไปว่ายังสงสาร ฮโยริน ยิ่งตอนนี้ยิ่งสงสารกว่าทุกครั้งเลยแฮะ TT^TT



    ต่อไปอาจจะได้สงสารน้องแบคอีกคนรึเปล่า ทำไมติดกับชานยอลง่ายจังลูก

    หยอยมันไม่ใช่ผู้ชายที่ดีเหมือนที่มันสร้างภาพนะ มันเลวจะตายไป อย่าไปยุ่งกับมันเลย - -"



    สุดท้ายนายน้อยของหยอย เป็นใครเนี่ยยย ??

    นี่เป็นประเด็นที่อยากรู้ที่สุด !!

    #453
    0
  6. #349 eunpunch (@punchiiz38) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กันยายน 2556 / 19:50
    บ้าที่สุดดดดดดดดดด T///////////////T
    ทำไมจื่อเทาเป็นคนน่ารักแบบนี้นะ TwT ถ้าตัดเรื่องฆ่าคนไปนะ จื่อเทาจะเป็นเด็กน้อยที่น่ารักที่สุดเลย
    คือฉากแปรงฟันน่ารักมากกกกกกกก ฮือ บ้ามาก บ้าที่สุดเลยพี่คริส มาแปรงฟันให้น้องแบบนี้ได้ยังไงกัน จื่อเทาไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ TwT แล้วคือบรรยายน้องน่ารักมากกกก แงงง พี่คริสทนอยู่ได้ยังไง ปล้ำค่ะ มันต้องปล้ำ #ใจเย็นนะ
    แต่มันเศร้าๆตอนพี่คริสคิดว่าในฝันเทาจะมีความสุขบ้างไหม คือชีวิตนี้เทาไม่เคยมีความสุขเลย ไม่ใช่มีแต่ควาทุกข์ แต่เทาไม่เคยรู้จักความสุขเลย T____T
    ตอนที่ตื่นมาแล้วคือเทาโหดมาก เกือบจะฆ่าบอสตายค่ะ lol
    แต่ชอบประโยคนี้มากค่ะ "เป็นโลกของเขาที่ผมยังไม่สามารถเข้าใจได้" ไม่รู้เพราะอะไรแต่มันดูน่ารักดี
    คือพี่คริสดูใส่ใจ ดูอยากเข้าถึงโลกของเทา มันน่ารักมาก TwT
    แล้วตอนสุดท้ายคือไรรรรรรรรร อยู่ก็มาชวนพี่คริสไปนอนด้วยคือไรรรรร ระลึกความหลังนะ งี้คือพี่คริสยิ่งหลงแย่เลยนะบอกก่อน TTTT

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 กันยายน 2556 / 19:51
    #349
    0
  7. #306 Rew (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2556 / 01:51
    นายน้อยของหยอยคือใคร?

    #306
    0
  8. #259 ❝pattin (KarunaZitao) (@karunazitao) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2556 / 14:16
    น้องเทาใสซื่อเกินไปแล้วน้าา
    อพค.ฉวยโอกาสได้ทุกที่และทุกเวลาจริงๆ
    เหมือนหมอไคจะชอบจื่อเทาเลย =..=
    กลับไปหาคยองซูของแกดีกว่านะคะ
    แต่จื่อเทาเรื่องนี้ลุคแบบน่ากอดมากอ่ะ
    ใสซื่อบริสุทธิ์ ฮรืออออออออออออ
    #259
    0
  9. #256 ;}M.SWON (@marieree) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2556 / 00:09
    ถ้าไม่ติดว่าเทาโดนยิงนี่ให้พี่คริสปล้ำไปละ
    ไรท์เก่งมากเลย ชื่นชม บรรยายได้ดีมากๆเลยค่ะ :D
    #256
    0
  10. #240 Kyudutchie (@kyudutchie13) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2556 / 17:34
    ทำไมเทาแมนจุงงง ไรท์อ่ะสู้ๆนะฟิคสุดยอดมาก ไม่แป้กเลย ตอนจบทำเอาเขิน 

    ชอบสุดๆ ลุ้นๆตอนต่อไป
    #240
    0
  11. #233 pbk (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2556 / 22:44
    ไรเเตอร์กลับมาอัพเร็วๆนะ ติดตามเรื่องนี้อยู่ ^^
    #233
    0
  12. #232 zbs (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2556 / 22:43
    ฟินมากอ่าาาา
    คริสเทา ไรท์ไฟท์ติ้ง!!!!
    #232
    0
  13. #231 ปีศาจน้ำแข็งB (@pooksj) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2556 / 22:42
    เทาทั้งซื่อ ทั้งเย็นชา
    อั้ยยะ ชอบอ่ะ ลุคนี้เท่เวอร์
    #231
    0
  14. #230 ~~... แมวน้อย...~~ (@swithon) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2556 / 14:09
    เทาน่ารักดีชะมัด
    #230
    0
  15. #227 alQhm_ (@qwertya) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2556 / 17:44
    จื่อน่ารักเฟ่อออออออะชวน อีพี่เงิงเข้าห้อง เอ้ยนอนด้วยกัน ฮรืออออออ TT
    #227
    0
  16. #226 Kkking (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2556 / 22:52
    หมอไคนี่คิดอะไรรึเปล่านะ แต่เอาเถอะเฮียมานอนกะเทาเหอะ อุตส่าห์ชวนๆๆ
    #226
    0
  17. #225 JamesM (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2556 / 01:44
    น่ารัก เขิน อร๊ายยยยยย >///<



    รอตอนต่อไปๆๆๆ =)))
    #225
    0
  18. #224 Taolittlepanda (@littletao) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2556 / 12:41
    ชอบมากเลยอ่า

    เทาเทาทั้งโหดและเปราะบางในเวลาเดียวกัน

    ชายแบคได้กันเร็วๆนะไรฮุๆ>.<

    คริสเทานอนด้วยกานนนนนนนน>///O///<
    #224
    0
  19. #222 ฟลฉ (@phalonephone) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2556 / 00:45
    นอนด้วยกันม้ายยยยยยยยยยยยยยยยยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #222
    0
  20. #220 L.O.∧.E (@11842) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2556 / 11:28
    >//////////< เขิน! 5555555555 
    จือเทาน่ารักมากมายอะ หลงเลย ><
    พี่คริสอะไรก็หาเเต่ผลกำไรนะ 5555
    ลงโทษก็จูบ ขอบคุณก็จูบ อะไรกัน 

    #220
    0
  21. #219 Warill เมอริเอซ่า (@waria) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2556 / 22:32
    ไรเตอร์อัพแล้ว > <
    ยอลจะทำอะไร นายน้อยนี่ใคร ร้ายมากอ่า ㅠㅠ
    ตอนนี้หวานมากอ่ะ แอร้ยยยยยยยยยย อ่านแล้วยิ้มแก้มปริ .///.
    ชอบเรืี่องนี้มากเลยอ่ะ ชอบแนว เนื้อเรื่อง ภาษา ทุกอย่างเลย 55555
    อ่านแล้วอิน ตอนฉากหวานก็ไม่หวานจนเกินไปอ่ะ พอดีมากก
    อัพไวๆน้าาาาาาาา ต•ㅅ•ต

    #219
    0
  22. #218 KsNight (@Wolf7Night) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2556 / 20:40
    น้องอ้อนอ่ะ น้องอ้อนอ่ะ น้องอ้อนอ่ะ
    น้องอ้อนให้นอนด้วยอ่ะ พี่คริส! เนื้อมาป้อนถึงปากพี่จะทนทำไม กินเลย! กินเลย! กินเลย! /ชงสุดไรสุด

    ก็อยากจะพูดอย่างนั้นอยู่หรอกครับ แต่หมั่นไส้ว่ะ
    จับปลาสองมือยังจะกลัวความแตก นิสัย...
    ก็บอกแล้วไงนอกจากความเจ้าชู้ ก็ให้เอาอย่างอื่นมาจากพ่อบ้างงง! /หยิกพุงงง!
    #218
    0
  23. #217 Midiizney (@mildsuka) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2556 / 20:40
    น่ารัก ! น่ารักมากกกกกก ! ฮอลลลลลลลลลลล ~ ไม่อยากจะทน ระเบิดตัวตายเลยละกันนะ -///////////-





    #217
    0
  24. #216 LM... (@kh12090104) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2556 / 20:25
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด น้องเทาเริ่มมีอารมณ์(?)กับพี่คริสแล้วใช่มั้ยยย ><
    #216
    0
  25. #215 BaMBiE (@bambooss501) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2556 / 18:27
    จื่อเถาไร้เดียงสามากๆอ่ะ-/-

    ตาม อพค.ไม่ทันซักอย่างเลย~
    #215
    0