Insane In Otome Game. พระเจ้า!! ใครบอกว่าฉันบ้า!!

ตอนที่ 15 : บทที่ 13 นายหาเรื่องเองนะ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4257
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 112 ครั้ง
    19 ก.ค. 60


♞Dominic Cashly♞

  สภาพที่ทุกคนเห็นตอนนี้มันช่างล่อแหลม? ในห้องนอนของเกรเซียร่าที่เจ้าตัวถูกเจ้าชายรัชทายาทอันดับ2กอดไว้หลวมๆแขนขวาโอบเอวแขนซ้ายโอบไหล่และชายหนุ่มหน้าตาดีผมทองตาสีทองอย่างลุลูชแขนโอบที่ใต้หน้าอกไม่นับเจ้าฝาแฝดแจสเปอร์กับเซอร์คอนที่ยึดยื้อแขนของอัลลันโด้
"นี่พวกนายเล่นอะไรอยู่กันละเนี่ย!  แยกๆๆ  อลัน.. ถึงยังไงเกรเซียร่าก็เป็นถึงคู่หมั้นของพี่... การที่นายมากอดเค้ามันถือว่าไม่เหมาะสมปล่อยเธอ... เฮ้ย! นายด้วยปล่อยมือออกจากเธอได้แล้ว! "
"... "เจ้าชายอัลลันโด้ผู้เป็นน้องยอมปล่อยแต่โดยดีแล้วจากนั้นเจ้าชายฝาแฝดจึงปล่อยมือตามลุลูชลากเกรเซียร่าไปนั่งที่เตียงอย่างกับเธอเป็นตุ๊กตายัดนุ่น
"เกรเซียร่าเรื่องมันเป็นมายังไงบอกฉันทีสิ"เจ้าชายเอโอนาดเดินเข้ามายืนมองเกรเซียร่าอย่างคาดคั้น
 เจ้าชายที่ปกติจะมีรอยยิ้มขี้เล่นประดับอยูที่ใบหน้าเสมอบัดนี้กลับทำหน้าเคร่งเครียด
"พวกเราแค่หยอกกันเล่น...  "ลุลูชตอบแทน
"ฉันไม่ได้ถามนาย! "
"เป็นอย่างที่ลุลูชพูด...  พวกเราแค่เล่นกันเฉยๆ"
"เธอรู้ใล่มั้ยว่านี่เป็นการวางตัวที่ไม่เหมาะสมสำหรับคู่หมั้นองค์รัชทายาท   ทั้งนำผู้ชายเข้ามาในห้องนอน  แถมยังทำตัวสนิทสนมออกนอกหน้าขนาน
ดกอดกันกลมแบบนี้... "
"จะถอนหมั้นเหรอ? "เกรเซียร่าถามเสียงไม่ดังไม่เบา
"หา? "
"ถามว่าที่ร่ายความมายาวๆนี่คือต้องการขอถอนหมั้นใช่หรือไม่"
"เธอรู้ได้ไงว่า.... "
"ท่านเกรเซียร่าคะ. ที่เลโอพูดไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น" ร่างบางของสาวอีกคนที่ยืนมองสถานการณ์ก้าวเข้ามาในห้องแล้วพูดขัดเลโอนาด
"เลโอ? หึๆ ซิมิน่าที่รัก..."เกรเซียร่ารุกขึ้นยืนตัวตรงแล้วเดินช้าๆไปที่ร่างบางตัวสั่นเทาอย่างสง่ารางกับนางพยา แต่ยังไม่ทันที่เธอจะเดินไปถึงก็ถูกเจ้าหัวเขียวยืนขวางด้วยใบหน้าจริงจัง
"ถอย... โดมินิค แคลลี่ อัศวินอย่างเจ้าไม่สมควรต่อต้านเจ้านาย...  "
"ผะ ผมทำในสิ่งที่สมควรทำ"
"โดมินิค... อะไรคือสิ่งที่สมควรจริงๆแล้วเจ้ารู้ดีที่สุด... (เอื้อมมือไปจับคางแล้วดึงหน้าลงมาในระดับเดียวกัน) และสิ่งที่ไม่สมควรเจ้าเองก็รู้ดีที่สุดเล่นกัน...  หน้าที่ของอัศวินคือการปกป้องเจ้านาย. เราง่าเราน่าจะบอกเจ้าไปแล้ว...  สุนัขที่แว้งกัดเจ้าของ....  มีอยู่สองทางที่มันจะต้องเดินไม่ถูกลงโทษจนเจ้าของพอใจ....  ก็ถูกฆ่าตายมันตรงนั้น"
  "ผลัวะ!!  อุก! เปรี้ยง!!  อ๊อก!! " ร่างบางยึดไหล่หนาแน่นก่อนจะถองเข้าเข้ากลางลำตัวแล้วเตะกระเด็นไปให้พ้นทาง... แล้วเดินตรงมาที่ร่างบางที่ตัวเล็กกว่านิดหน่อยที่ตอนนี้ตัวสั่นและเริ่มมีน้ำตาแล้ว
   หึ เสแสร้ง!!  เกรเซียร่าคิด
"ซิมิน่า...  โอ้ว...  ซิมิน่าที่รัก...  ไม่เสือกนะคนดี...  นี่เป็นเรื่องของคนสองคน...  เจ้า...  ไม่... ควร... สอดมือเข้ามายุ่งแม้ว่าเจ้าจะสนิทถึงขั้นขึ้นเตียงกับเจ้าลายแล้วแต่เรื่องของข้ากับเขาเจ้าก็ไม่มีสิทธ์มายุ่งอยู่ดี"
"เกร! ไม่..  / ฉันไม่!... "
"หุบปาก! คิดว่าฉันโง่นักใช่มั่ย? คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง...  ถึงได้ทำอะไรตามอำเภอใจกันขนาดนี้! ต้องให้บอกเลยมั้ยว่าได้กันที่ไหนเวลาอะไร! " 
"... "
"เรื่องจริงเหรอพะยะคะองค์รัชทายาท!? "
"... "เลโอนาดจ้องร่างบางที่หันหลังให้เขาอย่างเคร่งเครียด
"ถ้าพระองค์ทรงรักกับแม่สาวธาตุแสงนี่หม่อมฉันยินดีถอนหมั้น ไม่อยากใช้ของที่เปื้อนเสนียด"
"เกร!  หมอนี่หัวแตกเลือดอาบเลย!!  แถมซี่โครงหักทิ่มออกมาข้างนอกแล้วมาดูเขาก่อน!! เขาจะตายเอานะ"
  แจสเปอร์ที่ดูอาการของโดมินิกพูดขึ้นอย่างร้อนรน 
"พรมฉัน!! "เกรเซียร่าหันไปมองอย่างร้อนรนแล้วเดินไปดูอาการ
"เอ่อ...  ให้ฉัน...  "
"ไม่ต้องเข้ามามากกว่านี้นะคะให้ตายสิต้องเปลี่ยนพรมยกชุดเลยมั้งงานเนี้ยสกปรกจนแทบจะอ๊วกแล้ว! "
"แต่ว่าท่านไม่มีพลในการรักษาคน. ให้ฉันไปดูจะดีกว่า" 
"บอกให้หุบปาก!  ไม่งันเราได้เห็นดีกันแน่! ใครก็ได้เอานังเด็กนั่นไปเก็บไว้ข้างล่างทีอย่าให้มันขึ้นมาอีก. ใครให้มันขึ้นมาแล้วอย่าหาว่าไม่เตือน"
"ค่ะคุณหนู"... 
  เกรเซียร่าหันมาคาดโทษก่อนจะก้มไปดูอาการต่ออย่างจริงจัง
"สงสัยจะกะแรงผิดไปหน่อยซี่โครงหัก6ซี่...  ทิ่มปอดด้วยแหะ!  เอาล่ะ"
  เธอพึมพำไม่เบาแล้วฉีกเสื้อคนเจ็บออก
"คิดจะทำอะไรน่ะ! " เลโอนาดถามอย่างสงสัยแต่ไร้คำตอบใดๆ
"เกร...  เธอจะไม่เปลี่ยนเขาเป็นตัวประหลาดแล้วกำจัดทิ้งเหมือนที่ทำกับปลาพวกนั้นใช่มั้ย" ลุลุชถามนิ่งๆ ร่างบางชะงักไปนิดก่อนจะปล่อยพลังเวทธาตุแสงออกมาทำให้ทุกคนอึ้งยกเว้น3หน่อที่รู้อยู่แล้ว
"นายเห็นฉันเลือดเย็นขนาดนั้นเชียว? "
"ใครจะไปรู้ล่ะ"
 ผ่าไปสักพักร่างกายสะบักสะบอมของคนหัวเขียวก็กลับมาเป็นปกติไร้รอยขีดข่วนแต่ร่างสูงก็ยังไม่ได้สติ...  จากนั้นเกรเซียราทำสิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิดอีกครั้ง
  " เพี๊ยะ!!  /... โอ้ย... "
 "ตื่นมาได้ก็ดี...  ครันี้นายโชคดีที่ฉันช่วยนายไว้ไม่งันนายได้ไปปรโลกแน่นอนจงสำนึกบุญคุณซะ! "
"??? " 
"ท่านพี่...  ให้เงินกับโดมินิคในจำนวนที่สมน้ำสมเนื้อแล้วปลดออกจากการเป็นอัศวินประจำตัวของน้องด้วยนะคะแค่ลุลูชคนเดียวก็พอแล้วสำหรับน้องในตอนนี้ ตัวเกะกะน้องไม่ต้องการ. .. " เกรเซียร่าหันไปยิมหวานให้พี่ชาย. รอยยิ้มของเธอนั้นงดงามและบริสุทธิ์น่าหลงไหลจนไม่อยากจะเชื่อว่าคำพูดโหดร้ายที่ออกมาจากปากเธอนั้นเป็นเรื่องจริง
"ท่านหญิง!! "
"น้องว่าไงพี่ก็จะจัดการให้จ๊ะ"วิเวียรรับปากอย่างเคลิ้มๆ
"ท่านเกรเซียร่าได้โปรด...  อย่าทำแบบนี้เลยนะครับ!! ผมขอร้องล่ะ ให้โอกาศผมอีกครั้งเถอะนะ! " 
"ฉันว่าฉันเคยบอกนายแล้วนะว่า.ความเชื่อใจ...  มีให้ได้แค่คนละครั้ง...  และฉันก็ให้โอกาศนายมาหลายครั้งแล้ว...  ฉันคิดว่าที่นายทำเท่เพื่อปกป้องผู้หญิงที่ตนเองรักแล้วเถียงฉันฉอดๆๆนั้นนายเตรียมใจกับเรื่องนี้มาแล้วซะอีก"
"ไม่นะ...  ได้โปรด... " โดมินิกคลานมากอดขาเรียวแล้วร้องให้อย่างน่าสงสาร
"น่าสมเพช!   ฉันไล่นายออกใช่ว่านายจะไม่มีงาน..  นายอาจจะได้ไปเป็นอัศวินของเมีย...  เอ้ย?! ว่าที่พระคู่หมั้นคนใหม่ของเจ้าชายรัชทายาทอันดับ 1 อย่างซิมิน่าไงล่ะ."
" อะไรนะ... ว่าที่คู่หมั้น!?"
"เราไม่ได้บอกเลยว่าจะถอนหมั้นกับเธอ!"
"อะไรกันเพคะ! ได้เสียเป็นเมียผัว... เอ้ย  สามีภรรยากันแล้วก็ต้องรับผิดชอบเขาสิเพคะ!"
"เราเป็นผู้ชาย... แถมเป็นรัชทายาท  จะมีภรรยาสักสองสามคนมันไม่แปลก!"
"อ้อหรอ!! พระองค์จะมีเป็นร้อยก็ได้ถ้าพระองค์ต้องการ... แต่หนึ่งในนั้นต้องไม่มีฉัน! เพราะฉันจะสร้างฮาเร็มของตัวเอง..."
"ห๋า!?"
"งาย....!?  ได้คอยปกป้องนางสมใจนายแล้วใช่มั้ย?เชิญปกป้องกันไปตามสบาย  ฉันจะไม่ทำอะไรพวกนาย... จนกว่ายัยโสโครกนั้นจะหันมาเล่นงานฉันก่อน!"
"..."
"ฉันไม่ถอนหมั้น!เธอไม่มีหลักฐานด้วยซ้ำอย่ามากล่าวหาพร่อยๆนะ!"เลโอนาดตะโกนเสียงแข็ง
"ถ้ายัยนั่นบอกว่าท้องกับนายแล้วนายจะว่าไง!"
"ไม่มีทาง! ฉันคุมทุกครั้งที่! อ๊ะ"เลโอนาดหน้าซีดเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองพลั้งปากไป... 
"นั่นแหละหลักฐาน... ทุกคนในนี้ได้ยินชัดแจ๋วเลย นายดิ้นไม่หลุดแล้วล่ะเล-โอ♥ " เกรเซียร่ายิ้มอย่างผู้มีชัย
"ฉัน... ฉันๆๆ... เกร..."
"นายน่าจะดีใจสิ ฉันตามตื้อนาย ตามรังควานนายมาตั้งนาน จนนายรังเกียจฉัน  หวาดกลัวฉัน ไม่ใช่รึไง แต่ฉันเหนื่อยแล้ว... ก่อนอื่นฉันมี่เรื่องจะบอก นายมันงี่เง่า  ดูคนไม่เป็นว่าใครรักที่ตัวนาย  แล้วใครรักที่ผลประโยชน์จากนาย... เค้าทำดี  ทำมารยาเข้าหน่อยก็หลงเขาซะแล้ว  นายมันคนเขลาโดยสมบูรณ์แบบ ต่อจากนี้ไปก็ปกป้องตัวเองเอาแล้วกัน... ฉันเหนื่อย... "
"มันจะมากไปแล้วนะ เกรเซียร่า!" เลโอนาดโกรธจนหน้าแดง
"ไม่รู้ว่าเมื่อก่อนฉันชอบนายได้ไง... แต่ก็ดีแล้วที่ความทรงจำส่วนนั้นของฉันหายไป... มันทำให้ฉันได้รู้ว่าตัวฉันในสมัยก่อนมันโง่งมยิ่งกว่านาย!"
"เธอความจำเสื่อม!"เลโอถามอย่างตกใจ
"อืม... ใช่  แต่แค่บางส่วนละนะ แต่นี่ช่วยได้ค่อนข้างมากทีเดียว.. "เธอชูสมุดเล่มสีชมพูเล่มหนึ่งขึ้นมา...
"ไดอารี่?" 
"ช่ายๆ ในนี้มีเรื่องหน้าสนใจเยอะแยะเลยนะเนี่ย "
"ขอดูหน่อย..."อัลลันโด้ฉวยไปอ่านดื้อๆ
"นี่อัล!  อย่าอ่านไดอารี่ของเลดี้โดยพละการสิ  เสียมารยาท!"
"นี่มัน!" เขาอ่านผ่านๆอย่างรวดเร็วแต่ไม่เท่าฉัน ก่อนจะอุทานแล้วมองมาทางเกรเซียร่าอย่างอึ้งทึ่ง  แล้ว หันไปมองพี่ชายตัวเองอย่าง... สงสารกึ่งสมเพชกึ่งอิจฉา??
"อะไร?  ทำไมนายมองฉันแบบนั้น! ในนั้นมีอะไรอยู่"
"เธอให้เขารู้มั้ย"อัลลันโ้ด้ถามร่างบางเจ้าของสมุดโน้ต
"อัลคิดว่าถ้าเขาได้อ่านแล้วมันจะทำให้เขาถอนหมั้นกับฉันง่ายขึ้นมั้ย? "
"ไม่..."
"นั่นแหละคำตอบ.... "เกรเซียร่าแบมือขอไดอารี่คืนร่างสูงยอมคืนแต่โดยดีจากนั้นเธอก็เก็บกลับเข้ามิติส่วนตัวไป
"ว่าแต่... ดึกแล้ว  นอนนี่นะ"  อัลลันโด้เอ่ยปากขอดื้อๆ  เกรเซียร่ายิ้มหวานอย่างอ่อนโยนส่งไปให้  ทำเอาเด็กหนุ่มอดใจเต้นแรงไม่ได้
"แหม๋~ ตามพระประสงค์เพคะองค์ชาย "
"ดี..."
 "นี่! อย่าเมินกันสิ! " เลโอนาดที่ถูกเมินตะโกนอย่างเคืองๆ
 "จริงสิ... เรื่องถอนหมั้น...พรุ่งนี้ฉันจะไปคุยกับท่านลุงด้วยตัวเอง นายจะนอนนี่มั้ย?  หรือจะกลับวัง?"
 "นอนนี่! แล้วเอ่อ... ซิมิน่าล่ะ ?"
  "ไหนๆนายกับหล่อนก็จะหมั้นกันอยู่แล้ว.. ให้นอนห้องเดียวกันก็แล้วกัน"
 " ห๊ะ? ! " โดมินิคหันขวับมามอง
 "แต่มีข้อแม้... ฉันจะลงเวทห้ามออกจากที่นั่นจนกว่าฉันจะไปปลดเวทออก ฉันไม่อยากให้คฤหาสของฉันมีมลทิณมากไปกว่านี้ "
 "เดียวให้พวกเมทเตรียมห้องให้ลงไปรอข้างล่างสักครู่ ส่วนนาย!โดมินิค  คืนนี้ค้างที่นี่พรุ่งนี้ฉันจะจัดการเรื่องของนายทีหลัง"
"ท่านเกรเซียร่า!!"
  "ทีนี้ออกไปให้หมด!"
        ไล่ส่วนเกินออกไปเสร็จปิดและล๊อคประตูแล้วเธอก็หันไปมองหนุ่มๆของเธอที่เงียบผิดปกติ... พบว่าพวกเขานอนหลับเรียงกันบนเตียงของเธออย่างสุขขี  เธอถอนหายใจ.. ในสถานการณ์แบบนี้ยังหลับกันได้อีก... 
"ไม่ไหว  ส่งกลับเข้าไปในฮาร์ทน่าจะดี..." ว่าแล้วเธอก็พาทุกคนที่อยู่ในห้องเข้าไปในมิติส่วนตัวทันที
ห้องที่เธอใช้คือห้องกว้างของสองแฝด 
"ที่นี่เองสินะ  ฮาร์ทไดแมนชั่นที่ว่า" ร่างบางสะดุ้ง
"เซี่ย!!"คราวนี้เธอสะเพร่าพาคนมาเกินอีกแล้ว
"อะไรคือเซี่ย?" 
  อัลลันโด้อันตรายเกินไปแล้ว..! เขาเป็นพระเอกเกมจีบหนุ่มแน่ใช่มั้ย  ทำไมเงาจางแบบนี้!?
 



★★★★★★★★★★★★★★★★


♤Paradise talk♤

อ้าวๆๆ ว่าไงกับบ้าง เห็นหน้านางแล้วใจอ่อนกันรึเปล่าคะ โดมินิคก็หล่อนะ  ฝีมือดี แต่แค่สู้หนูเกลเราไม่ได้เฉยๆ มีใครอยากใหนางมาเป็นสัตว์เล้วผู้บอบบางมั้ย?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 112 ครั้ง

191 ความคิดเห็น

  1. #39 Gummy2020 (@xxxx-xxxxx-x) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 12:29
    ชอบๆๆๆๆ สนุกดีค่ะ
    #39
    0
  2. #38 Banz955 (@Banz955) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 22:47
    ชอบอะ
    นางบอกว่าจะสร้างฮาเร็มของตัวนาง
    กรี๊ดดดดดดดฟิน
    ฮาเร็มๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #38
    0
  3. #37 toto5666 (@toto5666) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 21:58
    สะใจ ต่อๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #37
    0
  4. #36 AnimeLoverClab (@AnimeLoverClab) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 21:29
    ตอนนี้เกร ต้องใช้สกิลนางเอกเข้าสิงจ๊ะ แถ บอกเลยต้องสตอ แถ
    #36
    0
  5. #35 KaTuyOopa! (@T-sis) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 21:22
    ......ต่ออ ฮืออ
    #35
    0
  6. #34 Manasarn (@Manasarn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 20:59
    นางมีสกิล~ ไว้คนหาความจริง
    #34
    0
  7. #33 phattawan4014 (@phattawan4014) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 20:53
    พระเอกมักจะจืดจางเมื่อจะจับผิดใครซักคน
    #33
    0