Insane In Otome Game. พระเจ้า!! ใครบอกว่าฉันบ้า!!

ตอนที่ 19 : บทที่ 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3612
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 99 ครั้ง
    7 พ.ย. 60


.......

     ถึงรีดเดอร์ที่รักทุกท่านคะ...... ตอนนี้เกรเซียร่ารู้สึกหนาวเหลือเกินค่ะ ถึงแม้จะรู้สึกร้อนๆที่โดนหอมแก้ม แต่แค่เสี้ยววินาทีทั่วทั้งห้องก็แทบจะกลายเป็นตู้เย็นขนาดยักษ์แล้ว...

"อลัน " เลโอเรียกน้องชายตัวเองเสียงเรียบแม้ว่าใบหน้ายังคงรอยยิ้มไว้ก็ตามที

"อ้าว... ท่านพี่.... มีอะไรรึเปล่า?"

      อลันที่ตอนนี้มองหน้าพี่ชายนิ่งตามสไตน์แต่ไม่รู้ทำไมมันดูกวนๆแปลกๆ

"เห็นว่าใกล้ได้เวลาอาหารเย็นแล้ว เลยว่าจะมาตาม... ว่าแต่ ทำไมนายถึงได้มานอนอยู่ในห้องของเกรได้ล่ะ"

"กรุณาเรียกหม่อมฉันว่า เกรเซียร่า เถอะเพคะ เรียกแบบนั้นน่าจะเหมาะสมกว่าเพคะ"

ฉันขัดขึ้นด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ? ซึ่งผลที่ได้กลับมาคือสายตาคมกริบ 

"เมื่อก่อนเธอเป็นคนขอร้องให้เราเรียกแบบนั้นเองนะ เธอเป็นอะไรไปกันแน่ เกรเซียร่า พักนี้เธอหลบหน้าเราตลอดเลย แถมยังพูดจาดูห่างเหินตั้งขนาดนี้"

"องค์ชายเพคะ...เคยลองเก็บดอกบัวมั้ยเพคะ?"

"......" 

"เวลาเราจะเก็บดอกบัวสักดอก... เราควรตัดก้านมันให้ขาด... แบบไม่ให้เหลือเยื่อใยของมันถึงจะดี เคยได้ยินรึไม่เพคะ?"

"แล้วไอ้การตัดก้านดอกบัว มันมาเกี่ยวอะไรกับเรื่องของเรากันล่ะ"

"..... หม่อมฉันคิดว่าพระองค์ไม่ใช่คนเขลาถึงขนาดไม่เข้าใจเรื่องง่ายๆแค่นี้นะเพคะ"

"...."

"เรื่องพระองค์กับหม่อมฉันมันคงจบลงแค่นี้... สายสัมพันธ์ที่มันขาดไปแล้ว  จะให้มาต่อติดดังเดิมมันคงเป็นไปไม่ได้ ยิ่งเป็นสายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้น เมื่อขาดก็ยิ่งห่างเหินเพคะ ดังที่โบราณได้กล่าวเอาไว้ว่า -ยิ่งรักมากยิ่งเกลียดมาก- "

"เกร...?"  เสียงของอัลลันโด้ที่เรียกฉัน ทำให้ฉันได้สติขึ้นมาอีกครั้ง  ทำให้ฉันรู้ตัวว่าในตอนนี้... น้ำตาได้ไหลอาบแก้มทั้งสอง  

" ! " 

    ฉันรีบเช็ดน้ำตาที่กำลังหลั่งรินออกอย่างลวกๆ ด้วยความมึนงง ทั้งๆที่ฉันก็ไม่ได้รู้จักหรือมีเยื่อใย       นอกจากตอนที่เล่นเกมส์นี้เมื่อนานมาแล้ว... แต่ตอนนี้กลับรู้สึกถึงความสิ้นหวัง ผิดหวัง เศร้าเสียใจ น้อยใจ  ตีกันมั่วอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก...

นี่เราเป็นอะไรไป?

"....อัล..... เกรหิวแล้วอะ  เรารีบไปห้องโถงกันเถอะนะคะ" 

    ฉันที่ตอนนี้สงบสติอารมณ์ได้แล้วเดินไปเกาะแขนอัลลันโด้อย่างออดอ้อน 
 
   อัลพยักหน้าแล้วเดินนำไปที่ประตูที่เลโอยืนขวางทางอยู่โดยมีฉันที่เดินควงแขนตามไปด้วย

"ท่านพี่... หลบหน่อย " เลโอที่ถูกขอให้หลบทางให้แตเขากลับไม่หลบ แล้วยังจ้องหน้าฉันตาเขม็ง ไรวะ?

"...เธอทำแบบนี้ทำไม"

" หะ!? ว่าไงนะเพคะ" ฉันทำอะไรเขาหรอ?  ไม่นะ ไม่มีเลย

"ฉันถามว่าเธอทำแบบนี้เพราะอะไร"

"ฉัน? หม่อมฉันทำอะไรเพคะ ไม่เข้าใจอะ"

"เรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากที่เธอหนีหายไป เรื่องที่ขอถอนหมั้น เรื่องที่เมินพวกฉันราวกับเป็นอากาศธาตุ เรื่องที่เธอทำกับอัศวินคนเก่าของเธอ เรื่องที่ทำสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น ทั้งหมดนี่เธอทำไปทำไม"

" ตัวฉันก็แค่เบื่อ.... เบื่อกับการวิ่งไล่ตามของบางอย่างที่ ไม่ว่าจะวิ่งไล่มันยังไงก็ยิ่งห่างออกไป  ฉันจึงคิดว่ามันไร้ประโยชน์สิ้นดี สู้เอาเวลามาใส่ใจดูแลกับของที่มันยอมเป็นของๆฉันจะดีกว่า ก็เท่านั้นแหละเพคะ"

"อ้อ! มีอีกเรื่องที่ลืมบอก  จัดการควบคุมดูแลสัตว์เลี้ยง...เอ้ย ! แม่นางฟ้าผู้แสนดีของท่าน อย่าให้มาเที่ยวเห่าหอน..เอ้ย! ระลานสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านมากนัก ไม่งั้นถ้าฉันเอาคืนขึ้นมา  จะมาหาว่าฉันใจร้ายไม่ได้นะ.... เพคะ"

"..... ซีไม่ใช่คนแบบนั้น!"

"แล้วหม่อมฉันจะคอยดู"

     ฉันพูดเสร็จก็เดินออกมาและตรงไปที่ห้องอาหารทันทีโดยทิ้งอัล ไว้เบื้องหลังเนื่องจากหิวขนจะกินช้างได้โขลงนึงอยู่แล้ว
 
     และทันทีที่เปิดประตูเข้าไปฉันก็ได้จ๊ะเอ๋กับ... พระราชาและฉันจึงถอนสายบัวตามมารยาทผู้ดีของโลกนี้ ก่อนจะหันไปทักทายเจ้าชายฝาแฝดแล้วที่ทำหน้าเหมือขอความช่วยเหลือ ท่านพ่อท่านแม่ที่มองมายิ้มๆ ท่านพี่ที่ทำหน้าตาประหลาด ลูลูชที่ทำหน้านิ่งผิดปกติ กับสาวน้อยผมบรอนด์แปลกหน้า หน้าตาจิ้มลิ้ม และ...ศัตรูทางธรรมชาติอย่างเฮโรอีนเกมจีบหนุ่มอย่างซิมิน่า ฉันจึงเดินนั่งลงข้างท่านพี่และลูลูช แต่ทำไมกันละ คนที่นั่งตรงข่ามฉันถึงต้องเป็นซิมิน่าแถมมีเลโอที่มานั่งข้างกับนางเอกด้วย!

"ขอโทษที่มาสายเพคะ ท่านลุงควอตัน" ฉันหันไปยิ้มออดอ้อนให้พระราชา 

"ก็ไม่ได้สายอะไรนี่นาหลานรัก อ้าว! อัลลันโด้ มัวยืนทำอะไรอยู่ตรงนั้นละ รีบๆมานั่งที่สิ"

   อัล.. ยืนแข็งค้างจ้องสาวน้อยผมบรอนด์เขม็ง อยู่ที่หน้าประตู และดูเหมือนเจ้าหล่อนเองก็ท่าทางจะรู้ตัวแล้วด้วยว่ากำลังโดนหนุ่มหล่ออย่างอัลจ้องอยู่ เธอจึงได้ออกอาการขวยเขินจนแก้มแดงแปร๊ดขนาดนั้น

"เอ่อ... ท่านลุงเพคะ ไม่ทราบว่า... สาวน้อยน่ารักที่นั่งอยู่ตรงนั้น...."

ฉันไม่พูดให้จบประโยคแต่ใช้สายตาที่มองอย่างสงสัยแทน อลันเดินมานั่งที่นั่งตรงข้ามกับสาวผมทอง หน้าตานิ่งดูเย็นชากว่าปกติ เพราะเหลือที่เดียว

"อ้อ... นี่คือ..หนูอนาตาเซีย โรเรอร์  บุตรีของดยุคเอ็ดเอ็ดวารเอ็ดวาร์ดและ ดัชเชสอาเรน่า"

"ยินดีที่ได้พบจ๊ะ ฉันเกรเซียร่า อดีตคู่หมั่นของเจ้าชายเลโอนาร์ดจ๊ะ" 

".... "
 
อ้าว! เมินกันเฉย! แล้วไอ้แววตาแข็งกร้าวนั้นมันอะไร ตูไปทำอะไรเอ็งตั้งแต่เมื่อไหร่ฟระ

" เป็นว่าที่... คู่หมั้นของ  อัลลันโด้"

   อ้อ.... ถ้าจำไม่ผิดนางคือนางร้ายในรูทอัลลันโด้ที่ปรากฎคัวขึ้นในภาคสองนี่นา.... ทำไมออกมาเร็วนักละ.... ช่างมัน น่องไก่อบนั่นยั่วน้ำลายเหลือเกิน  จังซี่มันต้องสอย!สอยๆๆๆ งั่มๆๆๆ

"ตึง/ท่านพ่อ! " อลันตบโต๊ะอย่างแรงจนแก้วน้ำสะเทือนบ้างก็ล้มไปเลย. . อูย... เจ็บมือแทนนะเนี่ย

"เราได้ตกลงไว้กับฟรีเชียสไว้ได้สักสองสามปีแล้ว... ว่าถ้าอัลลันโด้และหนูอนาตาเซียไม่เจอใครเข้าตาจนอายุ18 จะให้หมั้นกัน"

ไก่อบ อาหย่อย! น่องเดียวคงไม่พอ  ขออีกน่องละกัน! งั่มๆๆ อ๊ะ สปาเก็ตตี้นั่นน่ากินจัง! สอยๆๆ

"แล้วถ้าผมมีคนที่สนใจอยู่แล้วล่ะ" อลันยืนเอามือค้ำโต๊ะจ้องตา ราชาอย่างจริงจัง แถม... น้ำที่อยู่ในแก้วข้างๆเขานั่น เริ่มกลายเป็นน้ำแข็งแล้วด้วย

โอ้ว ครีมซุปเย็น  อร่อยไปอีกแบบ! อึกๆๆ

"ถ้าพาตัวผู้หญิงที่เจ้ารักมาหาพ่อและพิสูจน์ว่ารักกันจริงๆ ถ้าเป็นอย่างนั้นเจ้ากับหนูอนาตาเซียก็ไม่จำเป็นต้องหมั้นกัน"

" ....." 

  อลันเหล่ตามามองทางฉันหน้าตาเคร่งเครียด ทุกคนที่คอยจ้องมองสถานการณ์อยู่แล้ว ก็หันมามองตามสายตาของเขา  จึงทำให้ตอนนี้ ฉันมีรางสังหรแปลกๆกับสถานการณ์นี้อย่างมาก จึงวางมือจากอาหารแล้วจ้องกลับอย่างหวาดๆ

หรือว่า... ไม่มั้ง

"เกรเซียร่า คือคนที่ลูกสนใจ"

"!!/ครืนนน ตึง!"
 
        หลังจากที่อัลลันโด้เอ่ยคำที่ฉันไม่อยากให้พูดมากที่สุดออกมา ทุกคนในที่นี้ต่างตกตะลึง  ลูลุช ฝาแฝดทั้งสอง ท่านพี่ และท่านพ่อต่างพร้อมลุกพรึบด้วยความตกใจจนเก้าอีหงายท้องล้มระเนระนาด

พระราชาที่ได้ฟังก็ทำสายตาเจ้าเลห์ แวบนึง... นี่คงไม่ใช่แผนของลุงใช่มั้ย?

"งั้นเราจะให้หมั้น...."

"ไม่ได้! ท่านพ่อ เกร...พึ่งถอนหมั้นกับลูกไม่ถึงวัน แล้วจะให้เธอไปหมั้นกับอลันแบบนี้แล้วประชาชนจะมองว่าอย่าวไร"เลโอขัด

ไก่อบนี่น่าสงสาร... ถูกเมินซะงั้น เดียวเจ้ดูแลเองนะลูก... มาเป็นส่วนนึงของฉันละกัน....(ยกมาทั้งถาด/เมินสายตาอึ้งๆของแม่สาวผมทองที่จ้องมาที่เธอตลอด) งั่มๆๆๆ

"ผมไม่ถือ"

"พ่อก็ไม่ถือ"

"ขออภัยหากเสียมารยาท แต่พวกเราสองคนเห็นด้วยกับเจ้าชายเลโอนาร์ด  เรื่องนี้อาจจะตกเป็นที่ติฉินนินทาของพวกประชาชน ชื่อเสียงของเกรเซียร่าเองก็จะด่างพ้อยนะครับ" เจ้าชายฝาแฝดพูดพร้อมกันราวกับนัดกันมาก่อนแล้ว

"....."ลุลูชนั่งหลับตาสงบนิ่งไม่ออกความคิดเห็น

"หม่อมฉันว่า เราลองถามความคิดเห็นของเกรดูก่อนดีมั้ยครับ" ท่านพี่เสนอแนด้วยรอยยิ้มแปลกๆ แต่ฉันเห็นช้อนในมือท่านพี่หักงอไม่เหลือรูปร่างเดิมเลย

"....."

ทุกคนหันมามองทางฉันอีกครั้งอย่างลุ้นๆ

"ตอนนี้เกรคิดว่าเราควรพักเรื่องพวกนี้ไว้ก่อน เพราะเกรกำลังสนใจเรื่องร้องเพลงและดนตรีอยู่ค่ะ เพระงั่นเรื่องดารหมั้นหมาย เกรขอเรียนให้จบก่อนแล้วค่อยคิดนะคะ"

     หลังจากที่ได้ฟังคำตอบของฉันทุกคนก็ดูจะผ่อนคลายลงนิดนึง

"จริงสิ! พูดถึงเรื่องการร้องเพลง พวกอัศวินที่เคยไปตามหาเจ้าพูดกันว่าเจ้าร้องเพลงที่มีจังหวะดนตรีแปลกประหลาด แต่ไพเราะจนลืมไม่ลง "

"พวกเขาก็แค่ชมเกินไปเพคะ"

"งั้นจะรบกวนเจ้าเกินไปรึไม่ หากเราจะขอให้เจ้าร้องให้ฟังสักเพลง?"

"ด้วยความยินดีเพคะ ท่านลุง"

       เนื่องจากฉันได้จัดการกับอาหารของตัวเองจนอิ่มแล้วจึงลุกขึ้นเดินไปตรงหน้าต่างที่เปิดออก ลมเย็นพัดโชยมา ข้างนอกเป็นวิวของสวนดอกไม้สวยงาม แต่แล้วดวงตาเจ้ากรรมก็ไปสบเข้ากับอะไรบางอย่าง ที่ไม่ได้เห็นมาสักพักแล้ว

"เอ่อ...  จะเสียมายาทมั้ยหากหม่อมฉันจะขอหันหน้าออกไปทางสวนน่ะเพคะ?"

"ได้สิ  เราไม่ว่าหรอก"

เสียงดนตรีที่ดังมาจากไหนไม่รู้ก้องไปในปราสาท


 

  

"นี่มัน!" พระราชาอุทานตกใจเมื่อบทเพลงนั้ขับขาน

           ♤    ♤    ♤    ♤

"♬......ฉันคนนี้ กับเขาคนนั้นต่างเธอรู้ดี คนที่ดี กับคนที่รักต่างกันเธอรู้มั้ย....♬"

ในขณะที่เกรเซียร่าเริ่มขับขานบทเพลงทุกคนในที่นี้ต่างนิ่งอึ้งกันไปหมดยกเว้นเพียงชายหนุ่มผมทองเพียงคนเดียวที่นั่งจิบไวน์ชิวๆจ้องมองร่างบางแววตาอบอุ่น (ในที่นี้อายุ15ถือว่าเป็นผู้ใหญ่แล้ว  กินได้  แต่เด็กๆห้ามทำตามนะจ๊ะ)

"นี่มัน... ไม่น่าเชื่อ " ผู้เป็นพระราชาถึงกับอุทานออกมาอย่างตกตะลึง  ภาษาที่เกรเซียร่าขับขานออกมานั้น เป็นภาษาเทพโบราณ ที่สืบทอดต่อกันมาในราชวงศ์ของทุกอาณาจักรอย่างลับๆ นอกจากเชื้อพระวงศ์แล้วมีคนอยู่ไม่มากที่จะสามารถเรียนภาษานี้ได้ แค่เรียนรู้ก็ว่ายากแล้วแต่นี่เด็กสาวอายุเพียง 17-18ปี จะนำมาร้อยเรียงเป็นบทเพลงขับขานได้ขนาดนี้

        ♠   ♠   ♠   ♠

"ยิ่งฝืนยิ่งห่างไกล.... ถึงคราวต้องตัดใจ.... เสียที....."

เมื่อดนตรีจบลงความเงียบสงัดก็เข้ามาแทนที่.... 

"แปะ แปะ แปะๆๆๆๆ เป็นเพลงที่มีความหมายดีมากจริงๆ เข้ากับสถานการณ์ยิ่งนัก  เนอะ! แจสเปอร์ เซอร์คอน " ลุลูชเอ่ยชมอย่างระริกระรี้ พวกแฝดจึงปรบมือและยิ้มระลื่น

"ช่างมีความหมายที่ล้ำเลิศมากเลยเกรเซีย"

"ขอบพระทัยเพคะองค์ชาย" ฉันย่อตัวถอนสายบัวอย่างงดงามแล้วส่งรอยยิ้มขี้เล่นไปให้

"เกรเซียร่า  เป็นบทเพลงที่ไพเราะมาก  แต่เรามีคำถามอยากถามเจ้า...."

"เพคะ?"

"ไปเรียนภาษานั่นมาจากไหน "

".... มีใครบางคนสอนให้เพคะ แต่เขาไม่ประสงค์ออกนาม"

"เหรอ....  เสียงเจ้าช่างไพเราะจริงๆ ไว้เราจะขอจองตัวมาร้องเพลงในวันเกิดให้ เราฟังจะได้มั้ยน้า"

"ตามพระประสงค์เพคะ ฝ่าบาท" 

"เลโอคะ เมื่อกี้... ท่านเกรเซียร่าเขาร้องเพลงอะไรหรือคะซีถึงแม้ว่าฟังไม่รู้เรื่องเลยแต่ก็รู้ว่าเพลงเพราะมากๆเลยว่ามั้ยคะ"

"นั่นสินะ เป็นเพลงที่บาดลึกไปถึงจิตวิญญาณเลย..."

"ร้องอีกเพลงได้มั้ย?" อัลลันโด้ ขอ 

        ฉันหันไปจ้องมองสิ่งที่อยู่ในสวนอีกทีอย่างชั่งใจ.... ก่อนจะหันกลับมามองเหล่าคนที่จ้องมาที่ฉันอย่างคาดหวังอะไรบางอย่าง

"....." 

       เมื่อเห็นว่ามันช่วยไม่ได้ ฉันจึงเริ่มบรรเลงเพลงอีกครั้ง  คราวนี้เป็นท่วงทำนองเพลงช้าๆและเศร้าสร้อย แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าในที่นี้มีคนที่ไม่เข้าใจความหมายของเพลงที่ฉันร้อง... แต่มันก็ไม่เห็นเป็นไรนี่นา  การที่จะทำให้พวกนั้นเข้าใจความหมายได้แต่ด้วยความขี้เกียจจึงปล่อยผ่านไป






"..... อยู่ตรงนี้.... ใจฉันรอยไป♪...."

..............
 
ณ ใจกลางสวนดอกไม้

      ที่แสนสวยงามยามราตรีที่ๆไม่มีผู้ไดย่างกรายเข้ามาได้หากไม่ได้รับอนุญาติ ร่างสูง'โปร่ง'ของชายหนุ่มปริศนา กำลังยืนจ้องมองไปทางระเบียงที่มีเด็กสาวผู้งดงามยืนอยู่ตรงนั้น  ร่างอรชรกำลังขับขานท่วงทำนองที่เขารู้สึกคิดถึงอย่างแปลกประหลาด  เขารู้สึกโหยหาอะไรบางอย่างที่ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจ

"ภาษา.... ไทย?"

     ชายหนุ่มจ้องมองเธอผู้ขับร้องด้วยความรู้สึกหลากหลาย  แต่จู่ๆดวงตาสีฟ้าคู่นั้นก็สบเข้ากับเขาอย่างจัง ทั้งๆที่ไม่น่าจะมีฝครมิงเห็นเขาได้  ไม่มีสักคน  อย่างน้อยมันก็เป็นอย่านั้นมาเนิ่นนานกว่าสามพันกว่าปีที่เขาอยู่ที่นี่... อย่างโดดเดี่ยว...





♥♥♥♥♥♥♥

      กลับมาแล้วค่า~ ขอโทษจริงๆนะคะ ที่หายไปนาน  ไรท์มีปัญหาส่วนตัวนิดหน่อย 











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 99 ครั้ง

191 ความคิดเห็น

  1. #176 Sodaxzaza2549 (@Sodaxzaza2549) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 14:05
    ไม่รู้อะไรเลยยยเกรเอ้ยยยย กินอย่างเดียว(*-_-)
    #176
    0
  2. #82 minrescal (@minrescal) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 13:37
    ไรท์มาต่อไวๆนะคะ จบตอนแบบๆๆว่าค้าง-*-
    #82
    0
  3. #81 AnimeLoverClab (@AnimeLoverClab) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 23:04
    ภาษาไทยงงั้นเรอะ
    #81
    0
  4. #79 punyiksaphumpho (@punyiksaphumpho) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 22:42
    ไรท์ทำไม! ทำไมตัดจบแบบไร้เยื่อใยแบบนี้.... ฮือ..... T^T
    #79
    0
  5. วันที่ 26 กันยายน 2560 / 16:50
    ไรท์กลับมาต่อเร็วนะคับ รออยู่คับรอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #78
    0
  6. #76 Nadia05122547 (@Nadia05122547) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 20:07
    คนที่อยู่ในสวนคือคนที่แบบ ..ว่าน่าจะโดนลงมาอยู่แบบเกรนะคิดว่า//หรือจอมมารหว่าาาาา
    #76
    0
  7. #73 pafrank (@pafrank) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 09:06
    ปูเสื่อรอ
    #73
    0
  8. #72 Fox season (@Kuraoi) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 21:08
    คนในสวนพระเอกแน่ๆ!!!!
    #ไม่เอาฮาเร็ม!!!!ไม่เอา!ไม่เอาฮาเร็มมมมมมมม!!!//ชูป้ายประท้วง(?)
    #72
    1
    • #72-1 yokai333 (@yokai333) (จากตอนที่ 19)
      20 กันยายน 2560 / 02:17
      เห็นด้วยๆ
      #72-1
  9. #70 RT61212162 (@maan030) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 20:17
    ขอบคุณค่ะ มาต่อเร็วๆนะคะ
    #70
    0
  10. #69 Banz955 (@Banz955) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 19:47
    รอค้าาาา
    #69
    0
  11. #68 Onashiri (@Onachiri) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 18:31
    เย้!!อัพแล้วว!!!

    ปล.ย้อนอ่านใหม่แปป ลืมเนื้อเรื่อง!?
    #68
    0
  12. #67 tokiwadai (@su-japan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 18:18
    โอยยย ลืมเนื้อเรื่อง ฮาาาา สนุกๆ มาอัพบ่อยๆๆน้า
    #67
    0
  13. #66 mondayyy (@mondayLovebow) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 18:16
    ผู้ใดอยู่ในสวนน่ะ พระเอกใช่ม้ายยยย
    #66
    0