Insane In Otome Game. พระเจ้า!! ใครบอกว่าฉันบ้า!!

ตอนที่ 27 : บทที่ 25 ฝันดี?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1824
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    25 ธ.ค. 60


จุ๊บจิ๊บๆๆ จุ๊บๆ จิ๊บๆๆ

"....อืม~" เสียงนกร้องทำให้ฉันต้องตื่นจากนิทราแสนหวาน. เฮ้อ~กำลังกลับสบายเลยแท้ๆ ฝันว่าตัวเองได้ไปเกิดใหม่....ไม่สิ ไปสิงร่างนางร้ายเกมจีบหนุ่ม เพราะถูกพระเจ้าสุดหล่อชวนไปเล่นเกมเปลี่ยนชีวิต ทำให้ได้ไปเจอหนุ่มหล่อๆมากมาย... ขี้เกียจตื่นมาก~

"เกรฟื้นแล้ว! ทุกคนมานี่เร็ว"เสียงของใครบางคนตะโกนขึ้นอย่างดีใจ

"ห๊ะ!  เกร/ท่านเกรเซียร่า"

ใช่ๆ นั่นชื่อนางร้ายที่ฉันใช้ร่างหล่อนอยู่.... หือ!?  ไม่ได้ฝันนี่!  คิดได้ดังนั้นฉันก็เลยเปิดตาโพล่งทันที

"เกิดอะไรขึ้น!?"ฉันถามอย่างงง 

"เธอโดนรุมทำร้ายจนสลบไป โชคดีที่ถูกช่วยไว้ได้ทันก่อนจะถูกซ้อมจนตายน่ะ"เซคอนที่ยืนพิงเสาเตียงพูดด้วยเสียงต่ำ และจ้องมาที่ฉันเขม็ง. อะไร?

"แล้ว พวกนั้นล่ะ?" 

"ถูกไล่ออกไปแล้วล่ะ อ่ะน้ำ" เจสเปอร์ที่นั่งอยู่ข้างเตียงตอบด้วยเสียงอบอุ่น พร้อมกับรินน้ำให่ฉันดื่มอย่างอ่อนโยน

"ฉันฝันด้วยแหละ ฝันว่าลุลูชมาช่วยฉันไว้ เป็นฝันดีนะว่ามั้ย? ...จริงๆแล้วใครเป็นคนมาช่วยฉันไว้ล่ะ" 

"......." เซคอนไม่ตอบ แต่กลับเหล่ไปมองไซด์ที่ยืนอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว ด้วยหน้าตาที่ดูเหมือนถ้วยคว่ำ

"งั้นหรอ... ขอบคุณนายมากนะไซด์ ถ้าไม่ได้นายนี่อย่าแย่เลย.....  ว่าแต่ทำไมยืนไกลจังเข้ามาใกล้กว่านี้ก็ได้นี่?"

"มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว ที่จะตนเองปกป้องท่าน ไม่ว่าเมื่อไหร่หรือที่ไหนแค่เรียกชื่อ..  ผมจะไปหา...." 

   ไซด์ก้มหัวให้นิดหน่อยในขณะที่พูดแบบนั้นออกมา... แต่ไม่รู้ทำไม เจ้าชายแฝดทั้งสองกลับทำหน้าแปลกๆ เมื่อมองไปทางไซด์

"อืม.... ว่าแต่..... นายส่งโดมินิคกลับบ้านไปยัง " ฉันพึ่งนึกขึ้นได้ว่า เหมือนจะลืมใครบางคนไป

"ยัง... ได้หมอนั่น!  มันยืนกรานว่าไม่ว่าจะต้องแลกด้วยชีวิต มันก็จะไปกับเธอให้ได้! น่าหงุดหงิดชะมัด! "เซคอนพูดด้วยใบน่าที่มืดมนลงนิดนึง

"นายคงไม่ได้ซ้อมเขาจน...น่วมไปแล้วหรอกนะ"

"ว่าแต่เธอเถอะ!  ไปทำอีท่าไหนให้มันหลงเธอได้ขนาดนั้นน่ะฮะ! ฉันจำได้ว่ามันเกลียดเธอไม่ใช่หรอ!"

"พูดบ้าอะไรของนายน่ะ? หลง? ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย!"

"เกร..."เจสเปอร์เรียกชื่อฉันเบาๆและมองมาด้วยสายตาคาดคั้น

"ฉะ ฉันเปล่าจริงๆนะ! ที่ฉันทำก็แค่แกล้งยั่วตอนที่ตั่งแคมป์ เพื่อจะกินพลังบริสุทธิ์ เท่านั้นเอง"

"แปะๆๆๆ(ปรบมือ) ว้าว ยินดีด้วย! เธอได้ทหารเดนตายที่พร้อมจะสละ ชีวิตเพื่อเธอหนึ่งนาย. เย้!"

     เซคอนปรบมือพร้อมกับพูดประชดด้วยน้ำเสียงเรียบไร้ความรู้สึก ติดไปทางหน่ายๆชอบกล เจสเปอร์จึงมองน้องตัวเองเป็นการปรามที่เสียมารยาท

"ฮะ ฮ่าๆๆ ตลกละ โดมินิกน่ะ หมอนั่นขี้ขลาดจะตายไป แล้วจะมายอมสละชีพเพื่อฉัน!? ตลกร้ายชะมัดฮ่าๆๆ" 

"ตลกกับผีสิ!  ขนาดฉันซ้อมมันจนแขนขาแทบแหลก กระดูกซี่โครงก็หัก มันยังยืนกรานว่าจะไม่เลิกยุ่งกับเธอเลย!"

"......"ฉัน

"เซ!"เจสเปอร์

"ชะอุ้ย!"เซคอน

"นาย... อะไรนะ?"ฉันถามเซคอนที่เอามือปิดปากตัวเองนิ่ง

"....." เซคอนยังเอามือปิดปากเงียบ ราวกับเด็กอนุบาลที่มีความลับกับพ่อแม่ ดูๆไปก็น่ารักดี...

"สบายใจได้เกร....พวกเราให้หมอรักษาเขาจนหายแล้ว... ตอนนี้ถูกขังอยู่ในคุกใต้ดินน่ะ" เจสเปอร์บอกด้วยรอยยิ้มหวาน

".... พาฉันไปหน่อยสิ ฉันจะไปพูดกับหมอนั่นเอง"

"...."

.
.
.

ณ คุกใต้ดิน...

    กลิ่นเหม็นอับชื้นคละคลุ่งไปทั่วบริเวณ ที่นี่ เต็มไปด้วยเสียงร้องอวดครวนของเหล่านักโทษที่ใกล้จะตาย 

แอ๊ด..... เสียงประตูเหล็กขนาดใหญ่ที่ถูกเปิดออกดังพอที่จะกลบเสียงอวดครวญเหล่านั้นลง ทุกสิ่งมีชีวิตภายในนี้ต่างนิ่งเงียบ เพื่อรอดูว่าใครเป็นผู้มาเยือนในครั้งนี้

"กึก! กึก! (เสียงรองเท้า). อื้มหืม!  กลิ่นอะไรเนี่ย! อ๊อก!  แคกๆ"

    เสียงใสของหญิงสาวคนหนึ่ง บ่นขึ้นเมื้อก้าวเท้าลงบันไดมาเพียงแค่สองขั้น สร้างความสนใจให้กับเหล่านักโทษอย่างมาก ไม่บ่อยนักที่จะมีผู้หญิงลงมาที่นี่ แน่นอนว่าต้องสนใจ แต่พวกเขาไม่เห็นหน้าหล่อนเพราะแสงสว่างจ้า ที่ส่องมานอกแระตูนั่นทำสายตาพร่ามัว

"อ๊ะ! ไม่เป็นไรนะ! ไหวรึเปล่า!" เสียงนุ่มทุ้ม อ่อนโยน นั้นเต็มไปด้วยความเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด

" สมน้ำหน้า! ยัยเบื๊อก!  บอกแล้วว่าไม่ให้มา ไม่ให้มา เป็นไงล่ะเตือนแล้วไม่ฟัง"เสียงนุ่มทุ้มที่คล้ายกับเสียงก่อนหน้านี้ แต่ก็แตกต่าง มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยพลัง ความแข็งกระด้าง และความหยิ่งทรนง

เพี๊ยะ! 

"โอ้ย!  ฮึ่ย! เจ็บนะยัยบ้า! ฟาดลงมาได้! รู้มั้ยว่าทำร้ายร่างกายเจ้าชายของอาณาจักรนี้ต้องได้รับโทษยังไง!" 

     เพียงได้ยินคำว่าเจ้าชาย คุกใต้ดินก็กลับมาเต็มไปด้วยเสียงอวดครวญอีกครั้ง จนผู้คุมคุกต้องตวาดปราม

"ไม่รู้  แต่ที่แน่ๆ นายไม่มีทางทำโทษฉันแน่นอน....เซ"

"เธอไปเอาความมั่นใจนั่นมากจากไหน"

"ใครบางคนแถวนี้แหละ!"

"น่าๆ ใจเย็นๆนะทั้งสองคน" เสียงอ่อนโยนดังขึ้นห้ามไว้

"ท่านเกรเซียร่า ถ้าไม่รังเกียจ ใช้ผ้าผืนนี้ปิดหน้าท่านไว้เถอะครับ" เสียงนุ่มทุ้มของชายอีกคนดังขึ้น

"โอ้! ขอบใจจ๊ะไซด์" 

"เกร!  คุณหนูเกรเซียร่า!" ชายหนุ่มที่อยู่ในคุก เมื้อได้ยินชื่อนี้ก็ เกิดอาการดีใจจนออกนอกหน้า สร้างความสนใจให้ทุกสายตาหันไปมองตน

"หืม?  เสียงโดมินิกนี่?"

"ทางนี้... ตามมา"เซคอนเจ้าชายลำดับที่สี่เอ่ยก่อนจะออกตัวเดินนำกลุ่มลงมา 

  เมื่อกลุ่มผู้มาใหม่เดินผ่านพวากเขาจะหลบออกไปให้ห่างจากกรงขังราวกับมันเป็นเหล็กร้อน ยังไงอย่างงั้น

"ดูเหมือน คนพวกนี้เขาจะกลัวนายนะ เซ " เกรเซียร่า ที่เอาผ้าคุมปิดหน้าเอ่ยขึ้น ทำเอาร่างสูงที่เดินนำหน้าสะดุ้งโหยงแต่ก็กลับมาทำตัวปกติในชัวพริบตา

"คิดไปเองรึเปล่า?"

"หรอ?"

"....."

หมับ!  จู่ๆก็มีมือยื่นออกมาจากห้องขัง มันยื่นมาจับที่ข้อเท้างามของหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวในกลุ่ม

"กรี๊ดดดปล่อยน้า!/ช่วยด้วยยยย"

"ปึก² /.....อ๊ากกกกก"

"ปล่อยมือสกปรก/โสโครกของแกเดียวนี้"

   เพราะความตกใจเธอจึงได้กรีดร้องออกมา รู้ตัวอีกที แขนของชายผู้โชคร้ายคนนั้นก็ไปอยู่ใต้ อีเกิบสองข้างซะแล้ว....

    เมื่อเธอลองมองไล่ขึ้มาดูหน้าเจ้าของ. ก็พบกับหนุ่มหล่อ ผมสีน้ำเงินที่เดินนำหน้ากลุ่ม และสีเทาควันบุหรี่ที่อยู่ท้ายกลุ่ม. ยืนประจันหน้ากันอยู่? โดยเท้าขวาของทั้งสองคนกำลังบดขยี้แขนข้างหนึ่งอยู่.... ท่าทางจะสนุกอยู่

"เกร.... ระวังหน่อยสิ อย่าเดินใกล้กรงขังมากนัก เดี๋ยวจะเจ็บตัวเอาได้นะ" เจสเปอร์ดึงตัวเธอเข้ามาแนบอกและส่งยิ้มอย่างอ่อนโยน. 

    พวกคนในคุกผวาเมื่อได้เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น โดยเฉพาะ เจ้าชายหนุ่มที่ดูอ่อนโยนนั่น พวกเขาเห็น เจ้าชายเงื้อดาบที่เอาออกมาจากไหนไม่รู้ เตรียมจะฟาดลงไปที่แขน ของคนโง่แล้วถ้าไม่ติดที่สองคนนั้นไวกว่า

"...อืม  อ๊ะ!  จริงสิ พวกนายสองคนเอาเท้าออกไปได้แล้ว ลุงเขาปล่อยฉันแล้วเห็นมั้ย" เกรเซียร่าหันไปสั่ง ก่อนจะยกเท้าให้ดูว่าถูกปล่อยแล้วจริง ทั้งสองจึงถอนอีเกิบออกไป เผยให้เห็นแขนที่บิดผิดรูปไป

"ฮึก! แขนข้า!  "ผู้โชดร้ายโอดครวณอย่างน่าเวทนา หญิงสาวทนความสงสารไม่ไหวจึงใช้เวทรักษาให้เขา

"ยัยบ้า! ทำอะไรน่ะ? "เจ้าชายเซคอนถามอย่างแปลกใจ

" ก็คนๆนี้ต้องบาดเจ็บเพราะฉันลงมาที่นี่ นะสิ  เสร็จแล้ว" ผู้โชคร้ายมองแขนตัวเองด้วยความประหลาดใจ มันไม่รู้สึกเจ็บอีกแล้ว รอยช้ำต่างๆก็ไม่เหลือให้เห็นสักนิด แถมยังขยับได้ปกติ ไม่สิมีแรงมากกว่าเก่าอีก!

"อา!... ขอบพระคุณท่านหญิงมากขอรับ. ขะ!" ด้วยความดีใจเขาจึงยึ่นมือออกไปหมายจะจับมือหญิงสาวตรงหน้า แต่คราวนี้เธอรู้ตัวจึงกระโดดถอยหลังจนพ้นระยะที่แขนชายคนนั้นยื่นถึงทันที 

"อย่าทำให้ความสงสารของเกรต้องสูญเปล่า ด้วยการกระทำโง่ๆนั่นอีกนะครับ" เจสเปอร์เอ่ยขึ้น

"ถ้ายังอยากมีมือไว้ใช้งาน ก็อย่ามาจับอะไรส่งเดชเข้าใจมั้ย?" เซคอนทำหน้าดุ ก่อนจะเดินนำหน้าต่อไปโดยที่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ประตูกรงขังอีกเลย

"โดมินิก แคชลี่ ออกมา" ผู้คุมนำตัวชายหนุ่มผมเขียวออกมาจากห้องขังตามคำสั่ง ของเจ้าชายทั้งสอง

"คุณหนู!"โดมินิกที่เห็นเกรเซียร่ามายืนอยู่ตรงหน้าก็ดีใจจนลืมตัว ตั้งท่าจะเข้ามากอด แต่ถูกหนุ่มผมควันบุหรี่ขวางไว้ก่อน

"โดมินิก.... นายไปอาบน้ำก่อนเลยไป" นี่ คือคำแรกหลังจากที่ไม่ได้เจอกันเกือบอาทิตย์  ที่ออกมาจากปากของหญิงสาวที่เขาอยากปกป้อง เธอด้วยชีวิต

"พรืด! ฮ่าๆๆๆๆ. โอ้ย ขำ นายตัวเหม็นจนเกรต้องออกปากเลยเชี่ยวนะ ฮ่าๆๆๆ"

ืื     เซคอนหัวเราะจนท้องแข็ง เจสเปอร์หัวเราะออกมาเบาๆและไซด์ มีเสียงออกมาเพียง. 'หึๆ' แต่แค่นั้นก็เพียงพอจะเพราะหน้าตาที่เขาแสดงออกมานั้น โดมินิกหาคำไหนที่เหมาะกว่า 'กวน+ีน' ไม่ได้อีกแล้ว


♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤

มาแล้วค่ะมาแล้ว

สั้นไปหน่อยรึเปล่าน้า~ 

พวกแฝดนี่ หึงโหดไปไหนไม่รู้เนอะ

แต่เกรเซีนร่าเองก็ชอบทำตัวน่าเป็นห่วงเกิน!

ตกลงไซด์จะใช่ลุลูชรึเปล่า?  มาร่วมลุ้นกันดีกว่า!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

191 ความคิดเห็น

  1. #124 ʕ•ﻌ•ʔ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:37
    ต่อ~~นะ
    #124
    0
  2. #123 OMGjjj (@OMGjjj) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 01:34
    ขอให้ไซด์เป็นลุลูชด้วยเถอะ...สาธุ~
    มาต่อเร็วๆน้า~ รออยู่~ Y^Y 
    #123
    0
  3. #114 Miminami (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 20:15
    ต่อเถอะ..กราบงามๆเลยคร่าาาาาT_T
    #114
    0