{`ficexo。} CHOWA ✿ chanbaek ft. kaido

ตอนที่ 15 : ❀ CHOWA { 13 } - 뚱뚱하다

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1394
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 ก.ค. 57





- 13  -

_____________________________________________

 

 

 

             วันหยุดแล้วจ้า วันหยุดจริงๆนะจ๊า ...

 

 

             นาฬิกาข้อมือบอกเวลาเที่ยงกว่า ป่านนี้แบคฮยอนก็ยังมาไม่ถึงที่นัดหมาย วันนี้เรามาเที่ยวสวนสัตว์กันจ้าๆๆๆ ชานยอลยืนกระดิกนิ้วโป้งเท้า ปัดมือบนไหล่กว้างตัวเองสองข้างทั้งๆที่มันก็สะอาดจะตายห่าอยู่แล้ว ณ สถานที่นัดเดท(ริมฟุตบาท) #อ๊ายเขิน ใบหน้าคมเงยหน้าขึ้นเหม่อมองท้องฟ้าอันส่องแสงแดดจ้า คือแม่งร้อนมากพระอาทิตย์ตรงหัวก็ยังคงรอต่อไป

 

 

             ถ้าเป็นแบคฮยอน ต่อให้รอทั้งชีวิตพี่ก็จะรอ อิอิๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

 

             ร้อนชิบหายเลยว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

 

 

             รอได้แต่ขอบ่นหน่อย เหงื่อกูไหลไข่กูย้อยหมดละเนี่ย #ไคลพอ ไอ้ทรงผมที่เซ็ตมาด้วยเจลหล่อลื่น #ผิด ตั้งแต่เช้ามันเริ่มคลายลงเพราะลมริมถนนมันซัดสาดจนทรงพังหมด มือหนาขนาดเท่าใบลานกางออกบังหัวตัวเองเอาไว้ไม่ให้เขม่าท่อไอเสียดำๆจากรถคนอื่นมาทำให้หมดหล่อ ก็รู้ว่ารถแรงนะเว้ยแต่คือมึงจะเร่งเครื่องทำไมวะ กูเหม็น!

 

 

             บรื๊นนนนนนนนนนนนนนนนนนนน !!!!!!!!!!!!!!

 

 

             เฮ้ย ค่อกๆ สัส ค่อกๆ แค่กๆ

 

 

             ก็ไม่เคยจะขาดคำหรอกครับ ไอ้รถเวรตะไลที่ไหนไม่รู้มันบิดผ่านหน้าไปอย่างไวด้วยความเร็วแสง ดูไม่ทันว่ามันคันใหญ่แค่ไหนแต่ขนาดยกมือขึ้นบังหน้าเอาไว้แล้วแม่งยังเอาไม่อยู่  ควันรถมันขมคอยิ่งกว่าเอาบุหรี่สิบมวนมามัดรวมกันแล้วดูดทีเดียวอีก ไม่รู้จักกันซะหน่อย แล้วคุณมาทำร้ายกูทำไม ไอ้พวกเร่งเครื่องโชว์พาวด์นี่มันน่าจับให้หมาขี้เรื้อนรุมเย่อซะให้เข็ด …………………

 

 

             เลยไกลละเนี่ย!!! จ๊อดดดดดดดดดดดด!!!

 

 

             ชานยอลเงยหน้ามองเสียงที่ไกลออกไป คนบนรถแหกปากบอกให้คนขับจอด ตะโกนขนาดนั้นก็เอาโทรโข่งไหมเดี๋ยวกูไปหาซื้อมาให้ ที่แท้รถคันดังกล่าวที่ขับผ่านหน้าร่างสูงไปเมื่อครู่ก็เป็นมอไซด์ฟีโน่โอ้โหใหญ่มาก #เบาะ รถมันก็คันแค่นั้นแต่เชื่อไหมครับว่านั่นซ้อนสี่ #เชื่อเหอะ ไม่มีแว่นใส่มาด้วยทำให้ชานยอลต้องหรี่ตามองสิ่งที่เคลื่อนไหวเหมือนลูกหนอนขยับยุ๊กยิ๊กอยู่ไกลๆ

 

 

             บรื๊นๆ ครื๊นๆ แอ๊ดดดดดดดดดดดดด #สาบานว่าเสียงรถ

 

 

             มอไซด์คันนั้นดับเครื่องลงแล้วใช้ขา(หน้า)สองข้างถีบพื้นซีเมนต์ถี่ๆแถรถให้ล้อทั้งสองถอยหลังพากลับมายังจุดที่ผู้โดยสารตะโกนบอกว่าเลยแล้ว ภาพไกลๆที่ชานยอลได้เห็นจากพร่ามัวแปรเปลี่ยนเป็นชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ หัวกลมๆทั้งสี่หัวมันสั่งให้ชานยอลเผลอขยี้ตามอง ต้องการดูให้แน่ใจว่าไอ้ที่เห็นอยู่เนี่ยไม่ได้ตาฝาดไป

 

 

             นับจากคนหลังสุด

 

 

             จงอิน > คยองซู > แบคฮยอน > ลู่หาน

 

 

             เห้ยเดี๋ยวครับ นอกจากแบคฮยอนแล้วได้ข่าวว่าวันนี้ไม่ได้นัดใครเอาไว้ ไอ้จงดำที่เอาคางเกยไหล่คยองซูเอาไว้ก็ยังพอเข้าใจ แต่แบคฮยอนนั่งแหกไ... ( ..หาคำคล้องมาใส่เอง.. ) ติดหลังไอ้ลู่หานคนขับเนี่ยมันยังไงวะ!!

 

 

             ขับมอไซด์โคตรเมพเลยว่ะพี่ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

 

             คิมจงอินก้าวขาลงจากรถมาเป็นคนแรกแล้วยื่นแขนไปตบบ่าลู่หาน แต่รู้สึกว่าลู่หานคนนี้จะเปลี่ยนไปจากคนเดิมที่ชานยอลเคยเห็น นางโกนหนวดออกทำให้ใบหน้าดูเกลี้ยงเกลาแถมยังเปลี่ยนสไตล์การขับขี่ด้วยมอไซด์คันใหม่ไม่ใช่อย่างที่เคยพบกัน คยองซูก้าวขาตามจงอินลงมายืนยิ้มแป้น ตามด้วยแบคฮยอนตัวหลักสำคัญของงานนี้ แบคฮยอนถอดหมวกกันน็อคสีดำใบใหญ่ออกส่งให้ลู่หานก่อนจะก้าวตามกันลงมาอีกคน

 

 

             ทำไมกูรู้สึกเหมือนน้ำตาตกใน T ____ T

 

 

             เกิดอะไรขึ้นวะทำไมทุกอย่างมันถึงได้ดูผิดแผนพลิกหน้ามือเป็นหลังเท้าไปเสียหมด ไอ้คู่อ้วนดำมันมาด้วยได้ยังไงแล้วที่สำคัญไอ้ลู่หานมันมาด้วยเพื่ออะไร เห้ยแหมทำมาเป็นเอาหมวกกันน็อคให้แบคฮยอนใส่อยู่คนเดียว คิดว่าตัวเองเป็นพระเอกหนังไงวะ หนังหน้าตุ๊กแกดิมึงอะ

 

 

             ชานยอลขมวดคิ้วจนปวดเบ้าตาไปหมด ล้านคำถามผุดในใจเป็นดอกเห็ดหลินจือ มองสิ่งมีชีวิตที่เหลือก็เห็นคู่รักเดินนำเข้าไปหลบแดดใต้ตึกเคาท์เตอร์ขายบัตรเข้าสวนสัตว์ ลู่หานมันทำท่าสตาร์ทรถมอไซด์ สวมหมวกกันน็อคลงไปแค่ครึ่งหัว หันกลับมาพูดจาแปลกๆใส่แบคฮยอนแล้วขยิบตาข้างขวาให้แบคฮยอน ขยิบตาทำติ่งขี้แมวอะไรเป็นสันนิบาทหรอสาส

 

 

             ขากลับให้พี่มารอรับก็ได้นะครับอิๆๆๆๆๆ

 

 

             อิพ่อง รออะไรของมันวะ แล้วทำไมบรรยากาศแถวๆนี้มีแค่ชานยอลที่รู้สึกมาคุอยู่คนเดียว แบคฮยอนยิ้มตอบกลับไปอย่างประหลาดสุดๆแบบฉุดไม่อยู่ ลู่หานลอบส่งรอยยิ้มหยามหน้ามาให้ชานยอลแล้วยกมือข้างซ้ายขึ้น มันค่อยๆกำนิ้วลงไปทีละนิ้ว เหลือแค่นิ้วกลาง แหม่เว้ยใช้นิ้วกลางดันหมวกลง

 

 

             หยามหน้าพี่ชานมาก …………………….

 

 

             แบคฮยอนยิ้มรอจนรถมอไซด์ของลู่หานวิ่งหายลับตาไปแล้วหันตัวกลับมาเตรียมตัวเดินตามคยองซูไปซื้อบัตรเข้าชมสวน ระดับความสูงคนตัวเล็กเผชิญอย่างจังกับหัวไหล่กว้างของชานยอล

 

 

             ฉันเป็นคนชวนสองคนนั้นมาเองแหละ งานนี้จะได้ครึกครื้นหน่อยไงฮ่าๆ

 

 

             ทำไมถึงมากับมัน?

 

 

             แบคฮยอนออกปากอธิบายเรื่องการมาของเพื่อนอีกสองคน แต่ชานยอลกลับไม่ได้โฟกัสความอยากรู้ไว้จุดนั้น ลู่หานต่างหากที่ชานยอลสงสัย ร่างสูงถามสวนกลับไปอย่างไม่ทันที่คนตัวเล็กจะได้ตั้งตัว แบคฮยอนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยมองชานยอลกลางแดดจ้า แดดที่แยงตาคนตัวเล็กจนต้องหรี่มองแทนอยู่ชั่วครู่นั้นเริ่มคลายลง เมื่อชานยอลเดินเข้ามาใกล้มากขึ้นทำให้ความสูงของเค้าบดบังแดดช่วงบนให้แบคฮยอนได้

 

 

             งงเลยดิ พี่เค้าดูดีขึ้นแล้วใช่มั้ยล่า ฝีมือฉันเลยนะเนี่ยยยยยยยยยยย

 

 

             คนตัวเล็กหัวเราะร่าด้วยความภาคภูมิใจ นั้นยิ่งทำให้ชานยอลรู้สึกหัวเสียมากขึ้นไปอีก จะไม่ให้คุยได้ยังไง ฝีมือการเปลี่ยนสไตล์ของลู่หานน่ะแบคฮยอนจัดการทั้งหมดเพราะลู่หานมาขอให้ช่วยก็เท่านั้นเอง ดูเหมือนเค้าจะเจอรักใหม่แล้วล่ะนะ แบคฮยอนได้ทีเลยสั่งให้พี่เค้าทำตัวให้ดีขึ้นกว่าเดิมจนกลายเป็นคนขึ้นมาอย่างที่เห็น #ตอนแรกเป็นตัวอะไร

 

 

               นี่หรอที่บอกฉันว่าไม่ต้องไปรับ?

 

 

             แบคฮยอนเลิกคิ้วขึ้นสูง น้ำเสียงชานยอลดูแปลกไป ร่างสูงรัวคำถามแปลกๆใส่ไม่ยั้งจนคนตัวเล็กไม่รู้จะจัดการกับรู้สึกตอนนี้ยังไง ถ้าเป็นปกติแบคฮยอนคงจะยักไหล่แล้วบอกว่าเรื่องของฉัน แต่วันนี้มันไม่ใช่ ชานยอลเดินเข้ามาใกล้กว่าเดิม เค้าจริงจังอย่างไม่เคยเป็น

 

 

             ทำไมแบคฮยอนคนนี้ต้องหวั่นด้วยนะ ร่างบางรู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูก นี่กำลังถูกชานยอลดุอยู่หรือเปล่า? บ้าไปแล้วหรือเปล่าเนี่ย คนตัวเล็กก้มหน้าหัวเราะเบาๆให้กับความต๊องของตัวเอง ตลกอ่ะถ้าจะกลัวโดนดุเรื่องพี่ลู่หาน ทำไมต้องกลัวล่ะ กับชานยอลก็ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อยนี่

 

 

             หัวเราะอะไร?

 

 

             เอาอีกแล้ว อะไรกันเนี่ย ใบหน้าเรียวเงยขึ้นมองแผงอกคนที่อยู่ตรงหน้า นี่เรากำลังยืนกันอยู่ริมถนนนะชานยอลคิดจะทำอะไร แบคฮยอนแทบไม่โดนแดดเลยเพราะเงาชานยอลบังมิด ก้อนเนื้อข้างในอกซ้ายมันสั่นเล็กๆ ชานยอลขมวดคิ้วไม่หยุด ก้มหน้าลงมองแบคฮยอนอย่างเค้นเอาคำตอบ แบคฮยอนก้าวขาหนีด้วยความหวั่น คนตัวเล็กเบนหน้าไปทางอื่นกระพริบตาถี่หนีความดุของร่างสูงไม่มีอะไรจะพูดแล้วนะเว้ยก็บอกไปหมดแล้วนี่หว่า

 

 

               ก็ ไม่ได้ขำนาย นี่มาเที่ยวกันนะเว้ยไม่ชวนทะเลาะดิ

 

 

             ชานยอลโหมดนี้มันน่ากลัวไปไหมวะ อะไรกันเนี่ยแบคฮยอนอยากจะตีหัวตัวเองให้หน้าสั่น ทำไมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กตัวเล็กๆในมือชานยอลที่เค้าจะบีบให้แหลกเมื่อไหร่ก็ได้จังวะ

 

 

             เป็นเด็กตัวเล็กในฝ่ามือของชานยอล

 

 

             กลัวชานยอลจะเบื่อแล้วบีบขยี้ทิ้งลงพื้น

 

 

             คนตัวเล็กสะบัดหัวปฏิเสธไล่ความคิดตัวเอง อะไรนะ กลัวชานยอลจะเบื่อ นี่เค้าเป็นอะไรไปวะเนี่ย เลิกรู้สึกเป็นคนงี่เง่าแบบนี้ต่อหน้าชานยอลสักทีจะได้ไหม ไม่อยากรู้สึกดีกับคนๆนี้แต่ทำไม่เคยได้ หัวใจนี่มันของใครกันแน่วะทำไมบังคับได้ยากขนาดนี้

 

 

             ทีหลังอย่ายิ้มให้มันอีก อย่ายิ้มแบบนั้นกับใครไม่ว่าไอ้หน้าไหนก็ตาม นอกจากฉัน

 

 

             นอกจากฉัน ...

 

 

             แบคฮยอนเงยหน้าขึ้นมองทันทีที่ชานยอลสวนคำๆนี้ออกมา คำว่า นอกจากฉัน ’ ทำเอาแบคฮยอนร้อนผ่าวไปทั้งหน้า มือเรียวสองข้างรีบยัดลงกระเป๋ากางเกงยีนส์แล้วกำแน่น อย่าเผยออกไปเชียวว่าเขิน โคตรผิดเวลา

 

 

               ต่อไปนี้ฉันจะตามติดนายยิ่งกว่าผี insidious ถ้านายทำน่ารักแบบเมื่อกี้ใส่มันอีกล่ะก็ฉันจะตามฆ่ามัน แล้วฉันจะกลับมาตามปล้ำนาย 5555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555

 

 

             บรรยากาศมาคุเปลี่ยนไป ชานยอลแม่งจริงจังขู่ชาวบ้านให้กลัวเล่นๆได้ไม่ถึงสิบนาทีก็เมะแตก ความเข้มไม่เข้าใครออกใครแต่ถ้าพี่ชานได้เข้าแล้วไซร้พี่จะซอยให้หัวใจสั่นเลย #อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยติดเรทย่ะ 5555555555 ร่างสูงหัวเราะอย่างที่ไอ้คนนามสกุลปาร์คคนนี้เคยทำประจำ ยื่นมือหนามายีผมนิ่มคนตัวเล็กจนฟู

 

 

             หึงชิบหายแต่พูดได้แค่นี้

 

 

             แบคฮยอนปัดมือหนาออกจากหัวตัวเอง หึ่ยเสียฟอร์มสุดๆดีนะแม่งไม่เห็นว่ากำมือในกระเป๋าแน่นแค่ไหน ไม่งั้นงานนี้โดนล้อยันขนจักแร้ยาวจนถักเปียได้เลยคุณเอ้ย

 

 

             ไอ้บ้านี่ ไปเผลอกลัวทำไมกันนะ

 

 

             ฉันแค่อยากให้พี่เค้าทำตัวดีขึ้น แล้วถ้าฉันมีส่วนช่วยได้ก็อยากช่วยแค่นั้นแหละ

 

 

             เอ้านั่น ไปอธิบายแก้ตัวแก้ต่างอะไรอีกอะ ไม่ได้เป็นอะไรกันซะหน่อย ท่องไว้ดิแบคฮยอนเอ้ยยยยยยยยยยยยยยยย เอ็งแม่งชอบทำเสียแผน ไอ้หัวใจไม่รักดีน่าจับมาเฆี่ยนตีให้ก้นลาย

 

 

             ทีฉันล่ะ นายไม่เห็นจะช่วยเลย ชานยอลเบะปากแย้งขึ้น

 

 

             อะไรนายพังล่ะ สติหรือไง

 

 

             หัวใจที่ไร้การรดน้ำนี่ต่างหากที่มันพัง เหี่ยวจนยานกว่าหัวนมตาแปะหน้าปากซอยแล้วเนี่ย นิ้วหยาบชี้ลงตรงกลางอกข้างซ้ายตัวเองพร้อมทำหน้าโอดโอยน่าถีบ แดดเปรี้ยงแค่ไหนก็ไม่อาจทำอะไรทั้งสองคนได้ อนุภาคความรักนี่มันล้อมกายเอาไว้จนไม่รู้สึกถึงความร้อนสักนิด

 

 

             อ้วกเหอะ

 

 

             แบคฮยอนรีบก้าวขาผ่านตัวชานยอลเตรียมตัววิ่งไปหาคยองซูกับจงอินที่ซื้อบัตรเข้าสวนสัตว์รอเอาไว้สี่ใบเรียบร้อย มีเพื่อนดีชีวิตดี ขืนอยู่กับชานยอลนานกว่านี้มีหวังได้หลอมละลายพร้อมระเหยขึ้นอากาศเป็นแน่ แต่มันก็ได้เพียงสามสี่ก้าวเท่านั้นแหละ

 

 

             กำลังจะก้าวขาในก้าวต่อไป แบคฮยอนต้องหยุดชะงักกึกเพราะมือข้างหนึ่งของตัวเองถูกดึงรั้งเอาไว้ด้วยคนบางคนด้านหลัง ชานยอลคว้ามือเล็กมาจับแน่นไม่ปล่อยให้แบคฮยอนได้วิ่ง เค้าเงียบไปชั่วครู่ก่อนที่จะพูดบางอย่างออกมา บางอย่างที่แบคฮยอนถึงกับไม่กล้าหันหน้าหรือแม้เพียงแค่เหล่ตาไปมอง

 

 

             ภาพคนตัวเล็กถูกจับรั้งเอนแขนเรียวไปด้านหลังตัวเองเล็กน้อยโดยผู้ชายตัวสูงอยู่ข้างริมฟุตบาท แบคฮยอนยืนหันหลังอยู่อย่างนั้นไม่หันไปมองมือที่ถูกจับเอาไว้ ครั้นจะดึงกลับมาทำไมมันเหมือนไร้เรี้ยวแรงไปเฉยๆเสียอย่างนั้น




 

             หนึ่ง ห้ามยิ้มให้ใคร นอกจากฉัน จู่ๆมือหนาทั้งสองจับมือเรียวนิ่มคนตัวเล็กที่หันหลังให้เค้าอยู่เอาไว้แล้วนิ้วหยาบเริ่มดันนิ้วโป้งของแบคฮยอนเข้าพับลงไปในฝ่ามือเล็กเป็นการนับหนึ่ง

 

 

             สอง ห้ามพูดจาน่ารักใส่ใคร นอกจากฉัน เอ่ยคำสั่งออกมาเป็นลำดับที่สอง นิ้วชี้เรียวยาวถูกดันพับเข้าตามนิ้วโป้งมาติดๆ ชานยอลกำลังตั้งกฎสั่งห้ามอะไรกันเนี่ย ยิ่งไม่กล้าหันไปมองหน้าคนพูดใหญ่เลย

 

 

             สาม ห้ามส่งสายตาหวานให้ใคร นอกจากฉัน นิ้วที่สามบ่งบอกถึงข้อสาม เป็นคำสั่งที่แปลกประหลาดแท้ๆแต่ทำไมถึงอยากยิ้มขนาดนี้ ถึงใบหน้าหวานจะยังคงทำเป็นเข้มแต่มันก็เข้มได้ยากเย็นเหลือเกิน แบคฮยอนอาจจะห้ามปากไม่ให้ยิ้มขึ้นมา ทว่าดวงตาใสกลับค่อยๆยิ้มแทนเสียอย่างนั้น

 

 

             สี่ ห้ามทำตัวน่าฟัดใส่ใคร นอกจากฉัน ร่างสูงไม่รู้ว่าตอนนี้คนตัวเล็กเจ้าของมือนิ่มที่หันหลังให้นั้นกำลังยิ้มแทบบ้าไม่ต่างอะไรกับตัวเอง แบคฮยอนสำหรับชานยอลแม่งโคตรเดาใจได้ยากแต่ไม่แคร์หรอก รักไปแล้ว #ฮั่นแน่ นิ้วมือหยาบพับนิ้วนางลงก่อนจะหยุดไปอีกเสี้ยววินาที โอ้ยหัวใจพี่ชานนี้แทบรัวเป็นเครื่องจักร สั่นรัวยิ่งกว่าดิลโด้อีกแกเอ้ย #มีดีกว่านี้มั้ย

 

 

             ห้า ห้ามนอกใจฉัน คำขาดสุดท้ายที่แบคฮยอนไม่อาจหุบยิ้มได้อีกต่อไป ชานยอลไม่พับนิ้วก้อยลงอย่างที่ควรเป็น แต่เค้ากลับลูบมือคนตัวเล็กกางออกเหมือนเดิมแล้วบรรจงวาดรูปหัวใจลงไปแบบเด็กๆก่อนที่นิ้วก้อยของเค้าจะเลื่อนมาเกี่ยวเข้ากับนิ้วก้อยแบคฮยอนแล้วแกว่งแขนในอากาศสั่งสุดท้ายพร้อมกับการกระทำที่แสนเด็กน้อย ไม่มีสิทธิ์พูดแบบนี้สักหน่อยแต่ไม่แคร์อีกนั่นแหละ ด้านได้อายอด ขืนช้าเค้าก็ถูกหมาตัวอื่นคาบไปเป็นแน่

 

 

             คำสั่งห้าข้อที่ดูจะบ้ามากๆสำหรับแบคฮยอน ไม่เคยยิ้มจนแก้มแทบแตกแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ? ถ้าไม่นับความกลัวที่ยังคงค้างอยู่ในใจมานานนับปี แบคฮยอนคนนี้ก็กำลังรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกเลยล่ะ

 

 

             อั่ก! ” หนึ่งครั้งสำหรับหมัดห้านิ้วพิฆาต แบคฮยอนหันมาชกเข้าอกชานยอลจนร่างสูงกระอักน้ำลาย พี่ชานคนนี้ยอมเจ็บตัวได้หมดแหละถ้าเป็นฝีมือน้องแบคฮยอน แต่ขออย่างเดียวอย่าทำมันใกล้ๆหัวใจนะ คนที่จะเจ็บคงไม่ใช่ชานยอลแต่เป็นแบคฮยอนต่างหาก

 

 

             เพราะในนั้นมีแต่แบคฮยอนอยู่เต็มเลยไงล่ะ #น่อววววววววววววววววววววว

 

 

             มือหนายกขึ้นลูบอกตัวเองขำเบาๆให้กับความดุแสบของคนตัวเล็ก ร่างสูงมองแบคฮยอนที่วิ่งตามคยองซูกับจงอินเข้าประตูใหญ่ไปก่อนจะรีบวิ่งตามเพราะมัวช้าเดี๋ยวได้ซื้อบัตรเองใหม่ #งก

 

 


 

 



 

             นกอะไรเอ่ยอยากไปหาหมอฟัน

 

 

             จงอินคนดำก้าวขาคู่ยาวนำหน้าทุกคนออกมาแล้วเดินถอยหลังดักเอาไว้ #สะดุดขี้พี่จะขำให้

 

 

             อะไรวะ ชานยอลแย้งขึ้น นกบ้านปู่เอ็งดิครับมีฟัน ทั้งคยองซูและแบคฮยอนก็งงตามเป็นแถบ เอ้างงกันเป็นแถวเลยครับ ชอบจริงๆเวลาพี่จงอินถือไพ่เหนือคนอื่นนิ คนตัวดำหัวเราะแล้ววิ่งนำไปถึงกรงนกที่ไกลออกไปอีกไม่ถึงสิบก้าว เค้าภายมือทั้งสองออกสั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง (เวอร์) นี่ล่ะกรงของคำตอบ

 

 

             นกเหงือก 55555555555555555555555555555555555555555555555555555555 ”

 

 

             อารัยนะ ................... แกว่าไงนะ นกเหงือก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ตลกตาย 5 ล่ะคุณ ชานยอลคยองซูแบคฮยอนเรียงหน้ากันอ้าปากหวอ สตั๊นในคำตอบของปัญหาปัญญาอ่อน คิดได้นะแหม

 

 

             เงือกพอไอ้ฟายยยยยยยยยยยยยย

 

 

             ชานยอลแก้คำให้ถูกเหมือนเดิมก่อนจะก้าวขาออกไปเดินถอยหลังอย่างจงอินบ้าง คราวนี้ชานยอลก็มีของเหมือนกันเค้าจึงหยิบยกมาถามบ้างไม่ปล่อยให้บรรยากาศได้เงียบเหงา

 

 

             แมวอะไรผ่าเหล่า



 

             สองเมะเดินกอดคอกันถอยหลัง คอยเผชิญหน้ายิ้มให้กับคนตัวเล็กอีกสองคนที่เดินตามมาเรื่อยๆไม่หยุด อะไรจะอารมณ์ดีได้ขนาดนั้น ชานยอลที่ยืนตรงกับแบคฮยอนเอาแต่ยิ้มยักคิ้วกวนเพราะเวลาแบคฮยอนทำหน้างงเนี่ยมันน่ารักเหลือเกิน

 

 

             แมวน้ำ คราวนี้คยองซูออกเสียงคำตอบอย่างมั่นใจ แบคฮยอนถึงกับรีบหันหน้าไปถามคยองซูคำถามเดียวกับที่จงอินกำลังหันหน้าถามชานยอล

 

 

             มันผ่าเหล่ายังไงวะ ?????????? ” ปัญหาเชาว์สุดๆฉุดหน้าแทบแหก

 

 

             แมวบ้านพ่อมึงอยู่ในน้ำอะสาสสสสสสสสส55555555555555555555

 

 

             ก็แล้วแต่เนาะ

 

 

             เสียงหัวเราะดังระงมไปทั่วสวนสัตว์ กรงชะนีข้างบ่างลิงตามสองข้างทางดูครึกครื้นไม่เลิกรา สนุกว่ะเหมือนได้กลับบ้านเก่า 5555555555555555555555555555555555555 ในระหว่างรอจงอินกับคยองซูไปซื้อน้ำ ชานยอลก็ควักโทรศัพท์คู่กายขึ้นมาแอบถ่ายแบคฮยอนที่ยืนเล่นกับกรงอีกัวน่าอยู่ไม่ไกลมากนัก

 

 

             อ๊ะภาพในจอทำให้ร่างสูงเห็นแบคฮยอนสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมีเด็กตัวอ้วนคนหนึ่งเซถลามาชนเข้าที่ข้างลำตัว

 

 

             เอาดินสอของเราคืนมานะ! ”

 

 

             ชานยอลปิดแอพกล้องแล้วเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกง สมองซีกนึงมันสั่งให้ก้าวขาไปหาแบคฮยอน แต่หัวใจกลับประหลาด มันสั่งให้เค้าเลือกยืนมองอยู่ตรงนั้นเฉยๆไม่ทำอะไร เสียงเด็กตัวอ้วนตะโกนใส่หน้าเด็กตัวผอมคนหนึ่งขอดินสอของเค้าคืน เด็กตัวผอมคงจะเป็นคนผลักจนเซมาชนกับแบคฮยอนสินะ

 

 

             ไม่คืน มีไรปะฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

 

             ไอ้เด็กตัวผอมกะหร่องหัวเราะเสียงดัง เด็กสองคนที่ใส่ชุดพละสีเดียวกันดูก็รู้ว่าคงเป็นโรงเรียนพามาทัศนศึกษา แต่เห้ยอ้วนขนาดนั้นปล่อยให้ตัวเองถูกคนอื่นแกล้งได้ไงวะ ชานยอลรู้สึกหนึบบริเวณขมับทั้งสองข้าง อากาศมันร้อนไปปะวะเหมือนจะร้อนจนปวดหัว เด็กตัวอ้วนถูกผลักอีกครั้ง คราวนี้ล้มลงไปชนขาแบคฮยอนเลยทีเดียว

 

 

             ลุกๆ เรื่องแค่นี้ไม่ต้องร้อง แบคฮยอนก้มลงช้อนหว่างแขนเด็กตัวอ้วนให้ลุกขึ้นยืน ตัวใหญ่ซะเปล่าปอดจังวะ ชานยอลสะบัดหัวไล่ความปวด ทั้งที่ยืนอยู่ไม่ได้ไกลกันนักแต่ทำไมขามันไม่ยอมก้าวออกไปหา ช่วงนี้ชานยอลรู้สึกตัวเองแปลกๆกับความรู้สึกข้างในอย่างบอกไม่ถูก

 

 

             ร่างสูงยังคงยืนมองอยู่แบบนั้น แบคฮยอนก้าวขาออกมาย่อตัวลงคุยกับเด็กตัวผอมคนนั้นโดยที่ตอนนี้ในสมองชานยอลประมวลเรื่องอื่นจนไม่สามารถจับใจความได้ว่าแบคอยอนพูดอะไรกับเด็กทั้งสองคน สิ่งที่แบคฮยอนทำก็คงเป็นการช่วยให้เด็กที่ถูกแกล้งไม่ต้องโดนแกล้งเท่านั้น แต่ทำไม ชานยอลถึงรู้สึกเหมือนเคยเห็น

 

 

             เค้าเรียกว่าเดจาวู ปะวะ?

 

 

             ตั้งแต่ตามจีบมาก็ไม่เคยเห็นแบคฮยอนไปเกี่ยวข้องอะไรกับเด็กทะเลาะกันสักครั้ง จะมีแค่ครั้งนี้ที่เป็นครั้งแรก กูนี่คงเก่งจริงว่ะไอ้เรื่องคิดไปเอง5555555555555555555555

 

 

             แล้วจู่ๆแบคฮยอนก็ถูกเด็กตัวผอมนั่นผลักไปชนกับขอบกรงอีกัวน่า ตัวแค่นี้แต่แรงใช่ย่อย ชานยอลตกใจก้าวขาออกไปคิดจะช่วย เค้าดันทำได้เพียงแค่ก้าวเดียว เสียงด้านหลังทำให้ชานยอลชะงักขาหยุดเอาไว้

 

 

             เห้ยแบค! ” ชานยอลหันไปมองคยองซูที่ยัดแก้วน้ำให้จงอินไปถือแทนแล้ววิ่งเข้าไปหาแบคฮยอน จงอินหยุดยืนอยู่ข้างหลังมองเพื่อนตัวเองที่มองเหตุการณ์นั้นด้วยสายตาที่ยากต่อการคาดเดา ชานยอลไม่พูดอะไรออกมาสักคำจนจงอินเลือกเป็นคนพูดขึ้นมาแทน

 

 

             เกิดอะไรขึ้นวะ

 

 

             จงอินมองตามคยองซูที่ยืนถลึงตาข้างแบคฮยอนกับเด็กอ้วน แถมแยกเขี้ยวใส่ไอ้เด็กตัวผอมจนมันกลัวปาดินสอแท่งเจ้าปัญหาทิ้ง ร้องไห้วิ่งหนีไป ชานยอลไม่ยอมตอบคำถามจงอินปล่อยให้ถือแก้วน้ำเดินตามคยองซูไปฟังเรื่องราวที่เหลือต่อจากนั้นเอาเอง

 

 

             พี่ช่วยผมทำไม เด็กตัวอ้วนปัดเศษดินบนกางเกงตัวเองแล้วหยิบดินสอที่ถูกปาใส่หน้าเมื่อครู่มาเสียบในสมุดจดบันทึก แขนตันนั้นยกแขนเสื้อขึ้นปาดน้ำตาลูกผู้ชายแบบลวกๆ คำพูดของเด็กอ้วนคนนี้ทำให้คยองซูรู้สึกมีน้ำโห ช่วยแท้ๆยังมาทำเก่ง

 

 

             ถ้าเก่งหัดสู้ซะบ้างสิ อย่าเอาแต่ปล่อยให้เค้าแกล้ง

 

 

             แบคฮยอนพูดขึ้นแล้วลอบมองชานยอลที่ยืนมองเหตุการณ์ตั้งแต่แรกอยู่อย่างนั้น สายตาชานยอลทำให้คนตัวเล็กรีบหลบตากลับมามองเด็กอ้วนก่อนจะยกมือขึ้นยีหัวอย่างหมั่นไส้ในความหยิ่ง

 

 

             เดี๋ยวไปห้องน้ำแปป

 

 

             ชานยอลยกมือบอกทุกคนที่ยืนล้อมเด็กอ้วนให้ได้รับรู้ก่อนจะเดินปลีกตัวไป จงอินได้ยินดังนั้นก็ยัดแก้วน้ำคืนให้คยองซูไปถือเอาไว้แล้ววิ่งตามเพราะปวดหนักด้วยเหมือนกัน คยองซูมองจงอินกับชานยอลสลับกับแบคฮยอนที่ยืนมองแผ่นหลังร่างสูงเดินหายไป เมื่อไหร่กันน้าที่แบคฮยอนจะกลับมามีความกล้าเหมือนเดิมสักที

 

 

             พี่รู้จักอยู่คนนึงนะ อวดเก่งเหมือนเราเลยล่ะ แบคฮยอนย่อเข่าลงนั่งยองๆข้างตัวเด็กอ้วนแล้วพูดคำที่ทำให้คยองซูรีบหันขวับกลับมามองหน้า คยองซูดูดน้ำพยักหน้าให้เด็กอ้วนยอมฟังสิ่งแบคฮยอนคงจะอยากระบาย

 

 

             เค้าถูกแกล้งหรอ เด็กชายตัวอ้วนถามขึ้น แบคฮยอนหันไปมองก่อนจะพยักหน้าให้เป็นคำตอบ คนๆนั้นทั้งอวดเก่งทั้งอวดดี เหตุนี้ล่ะมั้งทำให้ทุกคนอยากแกล้งเค้า และทุกครั้งที่คนๆนั้นถูกแกล้ง มันเดือดร้อนมาถึงแบคฮยอนทุกที

 

 

             แต่รู้ไหม ตอนนี้เค้าเก่งขึ้นมากเลยล่ะ แบคฮยอนยิ้มบาง ริมฝีปากชมพูอิ่มกับดวงตาใสกำลังให้ความกล้ากับเด็กชายข้างกายเป็นนัยๆ ในหัวกำลังวาดภาพใบหน้าคนบางคนชัดเจนขึ้นอีก คนที่ไม่เคยหายไปจากความทรงจำแม้จะห่างกันไปนานแค่ไหนก็ตาม

 

 

             สองปีที่แล้ว

 

 

             พยอนนนนนนนนนนน เลิกเรียนละเนี่ยรีบเก็บกระเป๋าไปกินขนมร้านพี่จงซอกกันเหอะนะๆๆๆๆๆ

 

 

             เสียงเด็กม.ต้นตัวเล็กอย่างกับเด็กประถมดังขึ้นลั่นห้องเรียนเมื่อออดบอกเวลาเลิกดังขึ้น คยองซูกระโดดโหยงเหยงอ้อนให้แบคฮยอนไปกินขนมร้านโปรดด้วยกันก่อนกลับบ้าน ไปโซ้ยของหวานทุกวันจนเบาหวานจะขึ้นคยองซูก็ไม่เคยกลัว เพราะ

 

 

             จะไปกินร้านพี่จงซอก เพราะจะไปเจอจงอิน

 

 

             พยอนแบคฮยอนตัวน้อยพอกันเอ่ยแซวเพื่อนข้างๆ รู้ดีหรอกน่าว่าไปร้านนั้นน่ะไม่ได้ไปกินขนม แต่ไปนั่งให้คิมจงอินน้องชายเจ้าของร้านมายิงมุกจีบตลอด แต่ก็เล่นตัวทุกรอบ ก็งี้ล่ะทำตัวได้ยากไปงั้น 555555555555555555555555555555555

 

 

             เอ้อถ้าไม่ไปด้วยกันจะไม่ให้ลอกการบ้านแล้ว


 

             เอาล่ะสิคยองซูนี่ชอบขู่ตั้งแต่เด็กเลยว่ะ คนตัวเล็กตาโตคว้ากระเป๋านักเรียนขึ้นสะพายแล้ววิ่งหนีออกนอกห้องเรียน ยังไงแบคฮยอนก็ต้องตามมาอยู่แล้วล่ะงานนี้ คยองซูไม่เคยเดาโลกผิด คนตัวเล็กเลือกวิ่งนำออกมายืนรอริมระเบียงบันไดลงตึกข้างห้องน้ำชายรอเดินไปพร้อมกัน

 

 

             คยองซูย่าาาาารอฉันด้วยสิ อ๊ะ!

 

 

             แบคฮยอนวิ่งมาเกือบถึงตัวคยองซูที่ยืนพิงราวบันไดแล้วแต่กลับถูกใครบางคนชนเข้าอย่างจังจนกระเป๋านักเรียนของคนที่ชนกลิ้งถลาไป เพื่อนร่วมชั้นตัวอ้วนตุ้ยนุ้ยสวมแว่นหนาเตอะคนคุ้นเคยถูกเพื่อนตัวยักษ์คนหนึ่งผลักออกมาจากห้องน้ำชายห้องนั้น คนที่ถูกผลักมาชนกับแบคฮยอนเงยหน้าขึ้นมองโดยไม่ขอโทษก่อนจะลุกไปหวังคว้ากระเป๋านักเรียนของตัวเองที่อยู่ไม่ไกลนัก

 

 

             โดนแกล้งอีกแล้วหรอ

 

 

             พยอนคว้าเอากระเป๋านักเรียนใบนั้นขึ้นมาได้ก่อน เด็กอ้วนตุ้ยนุ้ยเจ้าของกระเป๋าขยับแว่นที่หลุดออกมานิดหน่อยใส่กลับเข้าที่แล้วมองแบคฮยอนโดยไม่ให้คำตอบ มืออวบของเขาคว้าเอากระเป๋าตัวเองกลับมาแล้วทำท่าจะเดินหนีไป

 

 

             ไอ้ปาร์คตัวเหม็น ไอ้ปาร์คตัวกินหนู5555555555555555555555

 

 

             มันไม่ใช่หนู มันคือเฟอเรทต่างหาก! ”

 

 

             เจ้าของนามสกุลนั้นหยุดชะงักทันทีที่ถูกล้อ หันกลับไปโต้แย้งความจริงกับคนที่หยอกล้อตัวเองด้านหลัง เด็กชายปาร์คที่รักในการดูแลเจ้าตัวเล็กสีน้ำตาลหม่นหางยาวนั่นทำให้เค้าคลุกอยู่กับมันทั้งที่บ้านและชมรมของโรงเรียนจนตัวเองมีกลิ่นของเจ้าสัตว์ชนิดนี้และกลิ่นอาหารของมันติดตัวแทบเป็นกลิ่นเฉพาะไปแล้ว เพื่อนๆกลับมองว่าเค้าตัวเหม็นเสียอย่างนั้น

 

 

             55555555555555555555555 ไอ้ตัวเหม็ … ”

 

 

             แกสิเหม็น แปรงฟันบ้างหรือเปล่าวะ

 

 

             ยังไม่ทันจะได้พูดจบ พยอนตัวเล็กเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าไอ้เด็กตัวยักษ์คนนั้นแล้วพูดขึ้นบ้าง พูดเสร็จไม่พอแถมยังหัวเราะใส่หน้ามันไปอีกทำเอาเด็กคนนั้นหงอยก่อนจะออกแรงผลักอกพยอน

 

 

             ไม่ใช่เรื่องของไอ้ซิ้มตาชั้นเดียวว่ะ ถอยไปถ้าไม่อยากเจ็บตัว

 

 

             คยองซูที่เห็นเพื่อนตัวเองถูกแกล้งก็รีบวิ่งเข้าไปหาแล้วทำท่าจะดึงแขนพยอนให้ออกมาจากที่ตรงนี้ ใครๆก็กลัวไอ้ยักษ์ทั้งนั้น มันชอบแกล้งคนอื่นไปทั่วโดยเฉพาะปาร์คชานยอล แต่ทุกครั้งที่ชานยอลเด็กอ้วนสวมแว่นคนนี้ถูกแกล้ง คนที่เข้าไปช่วยก็เป็นพยอนทุกทีสิน่า

 

 

             ทำไมคยองซูจะไม่รู้ว่าพยอนคิดอะไรอยู่ ...

 

 

             ปีเตอร์! ” เสียงชานยอลดังขึ้น เค้าวิ่งเข้ามาถึงตัวเด็กยักษ์คนนั้นแล้วคว้ามือขึ้นจะแย่งเอาเจ้าปีเตอร์เฟอเรทของเค้าที่ฝากไว้ในกรงของชมรมคืน ไอ้นี่มันไปเสดาะกรงขโมยปีเตอร์ออกมาเพียงเพื่อแกล้งชานยอลหรอเนี่ย มือใหญ่ของมันดันหัวชานยอลเอาไว้ไม่ให้เอื้อมมาถึงตัว อีกข้างมันก็ทำท่าบีบคอเฟอเรทตัวน้อยจนยากจะหายใจ ต่อให้ชานยอลอ้วนแค่ไหนก็สู้แรงคนตัวใหญ่ไม่ได้เลย ทำได้แค่ปัดป่ายมือในอากาศ เห็นแบบนั้นแล้วพยอนยิ่งมีน้ำโหมากขึ้นไปอีก

 

 

             เอาปีเตอร์คืนชานยอลเดี๋ยวนี้!! ” พยอนตะโกนขึ้นจนคยองซูกลัว

 

 

             ไม่! มีปัญหาปะวะ 55555555555555555555555555

 

 

             ไอ้ยักษ์ยักคิ้วกวนส่งกลับไปให้ ไอ้นี่มันน่าโดนตีนนักหึ! พยอนถอดกระเป๋าสะพายตัวเองออกแล้วออกแรงเหวี่ยงฟาดเข้าแขนไอ้ยักษ์ที่จับเฟอเรทอยู่จนพาลให้มือของมันฟาดเข้าหน้าตัวเองเซถอยหลังไป ชานยอลวิ่งตามจับเจ้าปีเตอร์ขึ้นมาอุ้มเอาไว้ ยังดีที่ตัวเล็กไม่ได้เป็นอะไรมากแต่มันก็น่าสงสารไม่น้อยเลยล่ะ

 

 

             ไอ้พยอน! ”

 

 

             เด็กตัวโตพุ่งเข้าคว้าคอเสื้อแบคฮยอน ออกแรงดึงจนคนตัวบางแทบลอยขึ้น คยองซูรีบวิ่งเข้ามาดึงแขนใหญ่เพื่อช่วยเพื่อนตัวเองพลางมองชานยอลที่กำลังจะหันหลังเดินหนีไปแล้วตะโกนเสียงดัง

 

 

             ไม่คิดจะช่วยพยอนเลยหรือไง พยอนอุตส่าห์ช่วยนายนะ! ”

 

 

             คยองซูตัวเล็กสุดในวงแทบจะทำอะไรไม่ได้เลย ชานยอลเหลียวตากลับมามองผู้ที่ช่วยชีวิตปีเตอร์เอาไว้ก่อนจะมองปีเตอร์ที่นอนมีอาการหายใจถี่น่ากลัวอยู่ในอ้อมกอด

 

 

             ฉันไม่ได้ขอร้องให้มาช่วย ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น

 

 

             ชานยอลเดินหนีไปทำให้คนฟังที่กำลังถูกดึงคอเสื้อถึงกับสะอึกในลำคอ ชานยอลเคยบอกทุกรอบแล้วว่าไม่ต้องการให้ใครมาช่วย ยิ่งเป็นพยอนชานยอลยิ่งไม่ชอบขี้หน้า พยอนตัวเล็กกว่าแท้ๆแต่กลับไอ้เอาความกล้ามาจากไหนนักหนาก็ไม่รู้ มันยิ่งทำให้ชานยอลรู้สึกแย่ อันนี้พยอนรู้ดีแต่ก็ยังไม่วายจะเข้าไปช่วย

 

 

             ก็ชอบนี่หน่า

 

.

.

.

 

             นี่! จะนั่งอยู่อีกนานไหมเนี่ย ชานยอลมาแล้วนะ

 

 

             คยองซูสะกิดแบคฮยอนที่ยังคงนั่งยองๆคิดถึงภาพในอดีตอยู่อย่างนั้น จนไม่รู้ตัวเลยว่าเด็กอ้วนเจ้าของดินสอที่เค้าคิดจะให้กำลังใจคนนั้นเดินกลับไปพร้อมกับทัวร์ของโรงเรียนตั้งนานแล้ว ชานยอลเดินกลับมาจากห้องน้ำด้วยสีหน้าที่ยังคงยากต่อการคาดเดานั่นยิ่งทำให้แบคฮยอนไม่สบายใจ

 

 

             ถ้าชานยอลจำได้ขึ้นมา ชานยอลจะเกลียดเค้าเหมือนเดิมหรือเปล่านะ

 

 

             ในวัยเด็กระหว่างชานยอลและแบคฮยอนมีแต่เรื่องไม่ดีทั้งนั้น ชานยอลไม่ชอบหน้าพยอนเอามากๆเพราะพยอนทำให้ชานยอลดูเป็นคนอ่อนแอ แถมก่อนจะไปเรียนต่อก็มีเหตุการณ์ที่ทำให้ชานยอลคงจะเกลียดหน้าพยอนคนนั้นมากขึ้นไปอีก คิดแล้วก็เฮ้อ คิดอีกก็เฮ้อ

 

 

             ถ้าเมื่อยก็มานั่งในใจฉันได้นะสบายกว่าเยอะ5555555555555555555555555555555555 ชานยอลเดินมาถึงตัวหยุดอยู่ตรงหน้าแบคฮยอนแล้วยื่นมือมาหาคนตัวเล็ก แบคฮยอนเอื้อมจับมือหนา ทอดสายตามองมือนั้นคิดอะไรบางอย่างอยู่ครู่นึง

 

 

             ต้องปิดความจริงแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนนะ

 

 

             ขี้เกียจไปนั่งเบียดกับคนอื่น อึดอัด แบคฮยอนออกแรงจับมือหนาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คนตัวเล็กบอกปัดเพราะคยองซูมองแซวจนทำตัวไม่ถูก บ้าจริงอะแม่งไม่ได้เขินสักหน่อย #เบะปาก

 

 

             ร่างสูงยิ้มบางให้คนตัวเล็ก สายตาคมมองหน้าเรียวด้วยความคิดมากมายในหัว ทั้งสองต่างก็มีเรื่องราวของตัวเอง ถ้าไม่พูดออกไป คนอื่นก็ไม่มีทางหรอกที่จะรู้ว่าตัวเราคิดอะไรอยู่ และพยอนในวันนั้นอาจจะเอาแต่กลัวเรื่องของตัวเองโดยไม่ถามเหตุผลของอีกฝ่ายสักคำ

 
 

.
.



 

สักวันคงถึงโอกาสดีๆที่ชานยอลจะได้พูดความรู้สึกของไอ้ปาร์คกินหนูคนนี้บ้าง














_____________________________________________________

กลับแล้วด้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ยังไม่จบนะจย๊ะ
คือทายถูกกันตั้งแต่สามตอนแรกละเรื่องแบคชอบยอลก่อน แป่วๆๆๆๆ5555555555555555
เริ่มสปอยอดีตละคงจะเปื่อยกันละดิ แต่อดีตมันยังไม่จบแค่นี้หรอก #อรุ๊ยๆๆๆ
55555555555555555555555555555555555555555

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

633 ความคิดเห็น

  1. #588 ❥summer (@kannarinda) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 19:18
    อ่าวเห้ย ชานจำเรื่องตอนนั้นได้เเล้วอะดิ่ งั้นแสดงว่าจำแบคได้ ? อ่าวเห้ยเห้ยเห้ย #เอฟเฟ็คศักรินทร์เป็นต่อ
    #588
    0
  2. #547 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 12:57
    ชานตอนเด็กๆ น่ารักดีนะ
    #547
    0
  3. #503 `ตูดหมึก (@pangziiz7755) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 00:39
    ไอ้ตัวกินหนูเก่งจริ๊ง
    #503
    0
  4. #457 Palarin_imim (@pimmie-ponpimon) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มกราคม 2558 / 00:50
    ปาร์คจำได้อ่อ!?
    #457
    0
  5. #387 Beaoutwy (@thawinee-39) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 22:31
    พี่ปาร์คจำพยอนตอนเด็กได้แล้วหรอ
    #387
    0
  6. #273 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 12:02
    แบคชอบพี่ชานมาตั้งแต่เด็กๆแล้ว ว่าแต่พี่ชานจำเรื่องสมัยก่อนได้ยังอ่ะ
    #273
    0
  7. #266 หลงคนหูกางงง (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2557 / 14:13
    กรี๊ดดดอดีตของปาร์คกินหนู

    โถ่บักปาร์คคนหยิ่ง

    โง้ยๆๆๆอยากรู้ๆๆๆๆๆ

    พี่ชานมันเสี่ยวชริมๆเล้ย555555
    #266
    0
  8. #265 Love exo (@thanyalaklalee) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2557 / 18:43
    รอต่อนะค้าาาา
    #265
    0
  9. #264 f.2905 (@faelf-destiny) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 / 21:52
    อูหูประโยคสุดท้ายคือเด็ด

    มาอัพต่อเร็วๆน้า 55555555555
    #264
    0
  10. #263 Love exo (@thanyalaklalee) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2557 / 20:34
    หาาาาาาาาาาาาาาาา -0-
    #263
    0
  11. #262 sherline (@numtiii) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2557 / 11:07
    ชานยอล 5555555555555555555555555555555 ขัดอารมณ์ตลอดดดดดดดดด 5555555555555555
    #262
    0
  12. #261 sundaymorning3841 (@sunshine3841) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2557 / 06:25
    เขินไม่เคยสุดชริงๆ 555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555
    #261
    0