Once in a blue moon -- winten

ตอนที่ 5 : 四

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 767
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 147 ครั้ง
    10 ม.ค. 63

 

 

 

 

ในค่ำคืนหนึ่งที่ปวดแผลจนนอนไม่หลับ เขาก็ได้ยอมรับกับตัวเองเงียบๆว่าที่นี่ไม่ใช่โลกที่เขาเคยอยู่ มองผ่านออกไปทางช่องหน้าต่าง ดวงดาวนับล้านส่องแสงขับเน้นความมืดของราตรีกาล ใช้ชีวิตมายี่สิบเจ็ดปี นี่คงเป็นครั้งแรกที่มองไม่เห็นทางออกของปัญหา

 

นึกย้อนไปในความทรงจำอีกครั้ง ก่อนหน้าที่จะตื่นขึ้นมา มันต้องมีอะไรสักอย่างเป็นต้นเหตุ ความบังเอิญหนึ่งในกี่ล้านกันที่เหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้นเฉยๆโดยไม่มีเหตุผล ดูหนังมามากก็ต้องคิดมาก

 

หรือเขาจะตายไปแล้ว

 

ความคิดนี้แวบเข้ามาแล้วก็หายไปอย่างรวดเร็ว คืนนั้นปกติเกินไป เขาไม่มีโรคประจำตัว ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวอบายมุขผิดกฎหมาย ไม่อยากเชื่อว่าจะตายไปเช่นนี้ บางทีเรื่องมหัศจรรย์พันลึกนี่อาจมีบางอย่างเป็นสื่อกลางเชื่อมโยงทั้งสองโลกไว้ด้วยกัน และเขาคิดถึงได้เพียงสิ่งเดียว

 

ภาพเขียนสีโบราณที่ประมูลมาในราคาแพงหูฉี่

 

แรกเห็นก็ชอบมากเสียจนต้องแย่งชิงเอามาให้ได้ หลงใหลมากเกินกว่าจะแขวนไว้ตรงทางเดิน อยากมองดูก่อนนอนไปจนกว่าจะหลับ

 

และเขาก็มองจนหลับไปจริงๆก่อนจะตื่นขึ้นมาอีกครั้งเป็นองค์ชาย พับผ่าสิ!

 

ดังนั้นแผนการในอนาคตมีอยู่เพียงอย่างเดียว

 

หาทางกลับบ้าน

 

“ชินอ๋องเพคะ มีแขกจากจวนแม่ทัพมาขอพบท่านอ๋อง”

 

“อ้อ เดี๋ยวข้าออกไป” อ๋องว่างงานผู้หนึ่งจะทำอะไรได้นอกจากนั่งๆนอนๆ หลังย้ายเข้ามาอยู่ในจวน วันทั้งวันถ้าไม่เดินเล่นเรื่อยเปื่อยก็นอน ชีวิตพักผ่อนหลังเกษียณเช่นนี้ใช่ว่าจะมีกันง่ายๆ อาชีพของเขาทำงานแทบทั้งปีไม่ค่อยมีวันหยุด อยากเดินเล่นงั้นเหรอ ฝันสิ ไม่โดนรุมก็ต้องโดนแอบถ่าย พักผ่อนสบายๆคืออะไรแทบจะลืมรสชาติของคำคำนั้นไปแล้ว

 

ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ ทั้งความหวาดกลัวหวาดระแวง สมองครุ่นคิดเรื่องราวมากมายจนเหนื่อยล้าไปหมด มีเวลาอีกสักพักกว่าจะต้องเดินทางไปด่านชายแดนอะไรนั่น ก่อนไป สมควรชดเชยด้วยการทำตัวขี้เกียจสักหลายๆวันสิถึงจะถูก

 

ณ ห้องโถงรับแขก อ๋องเกียจคร้านเดินนวยนาดไปนั่งบนเก้าอี้ประธาน จิบชาหนึ่งคำพอเป็นพิธีก่อนจะเอ่ย

 

“มีธุระอะไร”

 

“กระหม่อมโม่ไท่อี ขุนพลหน่วยอาชาเหิน ได้รับพระบัญชาจากราชสำนัก ขอมอบกองทหารหน่วยที่หนึ่งให้อยู่ใต้บังคับบัญชาท่านอ๋องพะยะค่ะ”

 

“ว่าอย่างไรนะ?!”

 

“ทหารหน่วยนี้จะรับฟังคำบัญชาจากท่านอ๋อง อีกสิบวันจะเริ่มมีการเคลื่อนพลทหารราบ ขอให้ทรงพิจารณาออกคำสั่งนับจำนวนไพร่พลตลอดจนตรวจสอบหน่วยเสบียงด้วยพะยะค่ะ”

 

“เข้าใจแล้ว เจ้ากลับไปก่อนเถอะ”

 

ขุนพลอาชาเหินทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ทูลลา เดินออกไปเงียบๆ

 

ท่านอ๋องที่นั่งทำหน้าเคร่งขรึมกวักมือเรียกเลขาส่วนตัว ขันทีน้อยปาดน้ำตาแล้วเดินไปหาอย่างว่าง่าย

 

“เมื่อครู่ขุนพลท่านนั้นพูดว่าอะไรบ้างรึ”

 

ขันทีน้อยน้ำตาร่วงแล้ว

 

จากการพยายามทำความเข้าใจและด้วยความร่วมมือของขันทีน้อย สรุปความอย่างง่ายคือ ขุนพลท่านนั้นมาเพื่อบอกว่า ท่านอ๋อง ไสหัวมาทำงานได้แล้ว!แต่จะพูดให้ซับซ้อนหน่อยคือเขามีตำแหน่งหน้าที่การงานต้องรับผิดชอบ หนึ่งคือตรวจสอบดูแลทั่วๆไปในกองทัพ ต้องออกคำสั่งบางอย่างที่ตอนนี้ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจจึงต้องขอละไว้ชั่วคราว

 

ตำแหน่งงานนี้นับว่าเป็นงานที่ไม่สำคัญมากแต่ก็สำคัญอยู่ เพราะยศชินอ๋องก็นับว่าใหญ่โต คนเบื้องล่างย่อมไม่กล้าข้ามหน้าข้ามตาหรือล่วงเกิน เห็นทีคงต้องเปิดประสบการณ์พระเอกละครช่องน้อยสี เป็นประธานบริษัทที่ทำงานเช้าชามเย็นชาม ลอยไปลอยมาจีบนางเอกไปวันๆ แต่ถึงจะว่างอย่างไรก็ต้องเข้าไปเซ็นเอกสารพอเป็นพิธีสินะ

 

“เอาล่ะ พรุ่งนี้ข้าจะเข้าไปที่....เอ่อ ต้องไปที่ไหนนะ”

 

“ค่ายทหารนอกเมืองพะยะค่ะ”

 

“ดี!เจ้าไปเตรียมตัว”

 

ขันทีน้อยที่ไม่รู้ตัวว่ากลายเป็นเลขาหน้าห้องไปแล้ว จำต้องติดตามท่านประธานไปค่ายทหารแต่โดยดี

 

 

 

 

 

หน้าที่อย่างแรกของท่านประธานว่างงานคือต้องแต่งตัวให้ดูดีอยู่เสมอเพื่อวางมาดข่มคน เช้านี้ชินอ๋องจึงสวมเครื่องแต่งกายสีแดงขลิบทองราวกับเปลวเพลิง อากาศช่วงเดือนห้าถือว่าเริ่มอบอุ่นขึ้นแล้ว เนื้อผ้าแพรต่วนชั้นดีตัดเย็บเป็นพิเศษให้พลิ้วไหวใส่สบาย

 

ข้ารับใช้ต่างพูดไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก สีเจิดจ้าเช่นนี้เมื่อมาอยู่บนร่างคนผู้นี้กลับชวนตะลึงมากกว่าจะข่มขวัญ ขณะเดินวางมาดอาดๆ บ่าวทั้งหลายในจวนล้วนชมดูจนเซ่อไปแล้ว

 

“ท่านอ๋องทรงหล่อเหลามากเพคะ” กล่าวได้ว่าโลกนี้มีเพียงมารดาเท่านั้นที่ไม่ว่าจะอย่างไรบุตรชายก็หล่อเหลาอยู่เสมอนั่นเอง นางกำนัลซิ่วหานก็ไม่เว้น

 

ส่วนขันทีน้อยมองดูเจ้านายในชุดสีแดงที่ขับผิวที่ขาวอยู่แล้วให้ขาวยิ่งขึ้นไปอีก เกล้าผมด้วยเชือกสีแดง ริมฝีปากสีแดงสด ตัดสินใจไว้อาลัยเงียบๆ รอฟังข่าวลือชินอ๋องผู้ที่ทั้งแผ่นดินล้วนทราบว่าเป็นพวกต้วนซิ่ว แต่งกายไปยั่วยวนทหารถึงในค่าย

 

แต่ในโลกนี้ล้วนไม่มีผู้ใดเข้าใจ ให้บังเอิญยิ่งนัก ความทรงจำเป็นสิ่งที่แปลกประหลาด เรื่องสำคัญกลับลืม แต่เรื่องจุกจิกที่ไม่สลักสำคัญบางครากลับจำได้แม่นยำ ใช่แล้ว นี่เป็นการแต่งกายตามสีมงคลฉบับล่าสุดที่เคยอ่าน วันสุ่ยเย่านับว่าเป็นวันพุธ ใส่สีแดงเสริมโชควาสนา!

 

ไม่ต่างจากที่ขันทีน้อยคาดการณ์ กว่าขบวนจะเคลื่อนมาถึงค่ายทหารก็เป็นยามเที่ยงแล้ว ท่านอ๋องก้าวลงจากรถม้า ราวกับเป็นจุดรวมสายตา สีแดงเจิดจ้าแข่งกับพระอาทิตย์ที่สาดส่องลงมาตรงหัว เจิดจ้าเสียจนตาแทบบอด

 

“ถวายบังคมพะยะค่ะ เชิญท่านอ๋องทางนี้” ขุนพลไท่อีสะอึกกายออกไปต้อนรับ ส่งสายตาปรามพวกทหาร หากไม่อยากหัวหลุดออกจากบ่าก็จงสำรวมสายตาเดี๋ยวนี้

 

ค่ายทหารแห่งนี้ตั้งอยู่บริเวณนอกเมือง รอบล้อมไปด้วยป่า ด้านข้างเป็นทะเลสาบใสสะอาด ลักษณะเป็นค่ายกระโจม ตั้งกระจัดกระจายกินอาณาบริเวณค่อนข้างกว้าง ทางเข้าขวางด้วยไม้ลวดหนาม แสดงพื้นที่อาณาเขตหวงห้าม

 

“นี่เป็นกระโจมส่วนตัวของท่านอ๋อง ทรงพักผ่อนสักครู่ กระหม่อมจะไปตามท่านกุนซือมาพบเดี๋ยวนี้พะยะค่ะ”

 

“โอเค เอ้ย ข้าทราบแล้ว” เพราะมัวแต่มองสำรวจภายในกระโจมทำให้หลุดปากอย่างช่วยไม่ได้ โชคดีที่ชื่อเสียงชินอ๋องเสียหายอยู่แล้ว ไม่ต้องกลัวที่จะมีคำครหาเพิ่มอีกสักเล็กน้อย

 

ภายในกระโจมมีข้าวของครบครัน ทั้งตั่งเตียง ตั่งนั่งบุนวมอย่างดี โต๊ะและเก้าอี้พร้อมชุดชา แล้วยังมีหีบใส่ข้าวของอยู่มุมกระโจม ดูจากรูปการแล้วคงเป็นการทำงานแบบค้างคืน ต้องประจำอยู่ในค่ายทหารอย่างช่วยไม่ได้

 

จิบชาไปได้สักพัก หน้ากระโจมก็มีการเคลื่อนไหว ชายหนุ่มท่าทางคงแก่เรียนเคร่งขรึมจริงจังก็สาวเท้าเข้ามาในกระโจม

 

“ถวายบังคมชินอ๋อง กระหม่อมเฉียนคุน กุนซือประจำกองทัพพะยะค่ะ” แม้จะเป็นการทำความเคารพ แต่ภายในดวงตาของกุนซือผู้นี้กลับไม่มีร่องรอยของความเคารพแม้แต่น้อย แล้วหากมองไม่ผิด มันเจือรอยดูแคลนด้วยซ้ำ

 

“อ้อ ได้ยินชื่อเสียงมานาน เลื่อมใสๆ” พูดไปแทบกัดลิ้นไป ระหว่างเดินทางเขาทำการบ้านมาอย่างดี ขันทีน้อยติวเข้มหลักสูตรเร่งรัด บุคคลมีชื่อเสียงที่สมควรรู้ย่อมต้องรู้ เฉียนคุนผู้นี้เป็นกุนซือที่ปรึกษากองทัพ สกุลเฉียนหลายรุ่นเป็นถึงราชครูในองค์รัชทายาท สกุลบัณฑิตที่มีรากฐานเก่าแก่เช่นนี้เป็นอีกหนึ่งสกุลที่ยากตอแย

 

“กล่าวโดยไม่อ้อมค้อม ทหารหน่วยที่หนึ่งออกไปปฏิบัติภารกิจ หากท่านอ๋องมีประสงค์ใดเกรงว่าต้องคอยพวกเขากลับมาพะยะค่ะ”

 

“ข้าจะรอ” ชินอ๋องยิ้มหวาน

 

“เช่นนั้นตามสบายพะยะค่ะ” กุนซือเองก็ยิ้มเหมือนกัน

 

แต่ขันทีน้อยสาบานได้ว่าเหมือนเห็นมีดบินไปบินมาในดวงตาของทั้งคู่

 

เมื่อกุนซือเฉียนหายไปจากสายตา ชินอ๋องก็ยกมือขึ้นกอดอก อดพ่นลมออกมาจากปากไม่ได้ “เฮอะ!ออกไปปฎิบัติภารกิจเป็นแค่ข้ออ้างสิไม่ว่า”

 

“ท่านอ๋องจะทรงรอจริงหรือพะยะค่ะ”

 

“ย่อมต้องรอ!หากข้ากลับไป ชาตินี้เกรงว่าคงจะไม่ได้เจอทหารหน่วยที่ว่าอีกเลย”

 

ลูกไม้พรรค์นี้ก็กล้าใช้ ชายหนุ่มศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดเห็นมาจนเบื่อแล้ว

 

แต่ที่นึกไม่ถึงคือพระอาทิตย์ตกดินไปแล้วก็ยังไม่เห็นหัวทหารหน่วยที่ว่าสักคน เกรงว่าคืนนี้อย่างไรก็ต้องแข่งความอดทน ใครมีมากกว่า ชนะ!

 

“องครักษ์ซู!”

 

“พะยะค่ะ”

 

“เจ้ากับขันทีน้อยกลับไปที่จวน เก็บข้าวของที่จำเป็นของข้ามาที่นี่ซะ”

 

“ไมได้พะยะค่ะ กระหม่อมมีหน้าที่คุ้มครองท่านอ๋อง”

 

“กลางค่ายทหารที่เวรยามหนาแน่นเช่นนี้ แม้แต่ยุงยังบินผ่านไม่ได้ หากข้าเป็นอะไรไป แคว้นนี้ก็จบสิ้นแล้วล่ะ!”

 

ด้วยจำนนต่อเหตุผล ซูจิวยี่ตกลงอย่างเสียไม่ได้ จะให้ขันทีน้อยกลับไปคนเดียวก็อันตรายเกินไป เช่นนั้นรีบไปรีบกลับย่อมเป็นผลดีต่อทุกฝ่าย

 

เมื่อข้างกายไร้ข้ารับใช้ นั่งอยู่คนเดียวสักพักก็เริ่มรู้สึกผิดปกติ

 

หิว...

 

หิวจะตายอยู่แล้ว!

 

ตั้งแต่เที่ยงเขายังไม่ได้กินอะไรเลยสักคำ ใครจะไปรู้ว่าการรับน้องใหม่ของที่นี่จะไม่ง่าย เมื่อครู่น่าจะให้ขันทีน้อยไปหาอะไรมาให้รองท้องสักหน่อย แต่บ่นไปตอนนี้ก็ไม่ได้อะไร มีแต่ต้องพึ่งตนเอง

 

ชินอ๋องตัดสินใจออกไปนอกกระโจม คาดว่าจะเจอทหารเฝ้ายาม จะได้วานให้หาอะไรมาให้เขารองท้องได้บ้าง แต่เหมือนชุดสีมงคลทำงานไม่เต็มประสิทธิภาพ เป็นช่วงเวลาที่ผลัดเปลี่ยนเวรยามพอดี ไร้เงาทหารสักนาย

 

“หรือว่าจะพักกินข้าวเย็น?” เขาได้แต่คลำทางไปหาที่ที่มีคนอยู่ แต่ยิ่งเดินยิ่งมืด กว่าจะรู้ตัวก็มาโผล่ริมทะเลสาบเสียแล้ว พอลองมาดูใกล้ๆก็ให้ยินดี น้ำในทะเลสาบใสสะอาดมาก พอตกกลางคืนก็สะท้อนภาพดวงดาวในน้ำ ระยิบระยับสวยงามยิ่งนัก

 

เมื่อชมดูจนพอใจ จังหวะที่กำลังจะหมุนตัวกลับ หางตาพลันเหลือบไปเห็นรอยน้ำกระเพื่อมไหว ยังไม่ทันจะตกใจ คนผู้หนึ่งก็โผล่ขึ้นมาจากน้ำ

 

ท่อนบนเปลือยเปล่า แสงจันทร์ตกกระทบใบหน้าหล่อเหลาดุจหยก นัยน์ตาคู่นั้นส่องประกายแปลกประหลาดในความมืด มันมีสีเหลืองทอง เหมือนกับดวงตาของนกอินทรีย์

 

“ว้าก ผีหลอก!!”

 

ร่างสูงได้ยินเสียงกรีดร้องแววตาพลันเปลี่ยนเป็นคมกริบ ใช้วิธีใดไม่ทราบกระโจนตัวไม่กี่ครั้งก็ถึงต้นตอของเสียง จับเงาร่างสีแดงตรึงลงบนพื้น เค้นถามเสียงหนัก

 

“เจ้าเป็นใคร เข้ามาในเขตหวงห้ามมีเจตนาใด”

 

“โอ๊ยๆ เบาหน่อยๆ แขนจะหลุดแล้ว”

 

เมื่อคนใต้ร่างเบือนหน้ามาสบ ผู้จองจำมีแววตกตะลึงวาบผ่าน สีแดงสดตัดกับผิวขาวนวลยามต้องแสงจันทร์ก่อให้เกิดภาพมายาชนิดหนึ่ง ชั่วขณะนั้น ต่งซือเฉิงคิดว่าตนเองอาจเจอเข้ากับภูตพราย

 

แต่สัมผัสผิวเนื้ออุ่นกลับเตือนสติร่างสูง บางทีนี่อาจเป็นกับดักสาวงาม

 

“แม่นาง บอกจุดประสงค์ของเจ้ามา”

 

ชินอ๋องที่วันนี้เล่นสงครามประสาทกับกุนซือประจำกองทัพมาทั้งวัน อีกทั้งยังหิวในระดับสามารถทำลายล้างทุกสิ่งอย่าง อยู่ๆก็เจ็บตัวเช่นนี้ จึงเอ่ยออกไปว่า

 

“แม่นางบ้านป้าเจ้าสิ!!!”

 

 

 

 

TBC.

พระเอกมาแล้วววว

ขอบคุณทุกคอมเมนท์ทุกกำลังใจ มีคนอ่านก็ดีแล้ว อ่านๆไปเถอะ55555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 147 ครั้ง

369 ความคิดเห็น

  1. #363 Kawaikuta (@kawaikuta) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:22

    น้องงงงง เจอกันแล้วววว แต่เจอแบบ.....55555555555 น่ารักอะ

    #363
    0
  2. #351 __sunandmoon96 (@__sunandmoon96) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 00:24
    โอ้ยแม่นาง5555555555
    #351
    0
  3. #342 tigerkookie (@tigerkookie) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 03:30
    เขาเจอกันแล้วววว
    #342
    0
  4. #332 FUTA HAYATO (@freze) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 00:40
    เขินนน
    #332
    0
  5. #325 นี่เราวาย (@mayparadise) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 17:48
    วันแรกก็โดนรับน้องเเล้ว
    #325
    0
  6. #318 PopCorneiei (@PopCorneiei) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 13:00
    เจอกันแล้ววววว
    #318
    0
  7. #273 mytenn (@mytenn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มกราคม 2563 / 09:23
    ตลก5555555555 เป็นการเจอที่โก๊ะกังมาก
    #273
    0
  8. #263 227onfire (@227onfire) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มกราคม 2563 / 07:45
    ว้ากกกกก เจอกันแล้ววว
    #263
    0
  9. #242 youarehndw. (@kpmandpnr) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 01:28
    พระเอกมาแน้ววววว
    #242
    0
  10. #218 iminmilan (@iminmilan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 17:49
    เขินว้อยยยย ภูติพรายเลยนะ ฮือ แต่งชุดแดงแล้วได้ของดีแล้วจ้าๆ แต่ขำตอนหลุดปาก แม่นางบ้านป้า 5555
    #218
    0
  11. #209 Scootte Spn (@piiimmii) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 15:14
    เพียงพบสบตาสินะคะ แงงงงงงง
    #209
    0
  12. #194 bawbawwawy (@appleface-0-) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 10:33

    โอ้ยยยยยหลงตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเลย5555555555 ไปไหนไม่รอดดดดด

    #194
    0
  13. #191 +Ayame+ (@m_a_y_1_3) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 08:10
    ในที่สุด พระเอกก็อออกมาแล้ว ชอบความซิทคอมมาก ตลก
    #191
    0
  14. #182 vweezer (@flybb) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 02:15
    พระเอกมากแล้ววว กรี๊ดดดดดด ดิฉันขอปูพรมแดงริมทะเลสาบให้พระเอกเดินค่ะ เชิญค่ะๆท่านแม่ทัพต่ง เชิญทักทายแม่นาง
    #182
    0
  15. #165 tyttytbw (@tyttytbw) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 21:34
    แม่นางเลย ต้องสวยขนาดไหนอะ5555
    #165
    0
  16. #160 กินดุ (@KiHae_KyuMin) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 20:45
    จากชายแดน มาอยู่นี่ได้ไงงง
    #160
    0
  17. #159 Korn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 20:40

    แม่นางบ้ารป้าเจ้าสิ5555555

    #159
    0
  18. #150 Tinnydontbenok (@tintinjaa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 09:47
    แม่นางเฉยเลย55555555
    #150
    0
  19. #142 PiiProud (@papraw9) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 04:25
    ก็คนมันสวย
    #142
    0
  20. #129 jujunexoxo (@jujunexoxo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 02:05
    แม่นาง5555555555555
    #129
    0
  21. #128 rookiesloyal (@rookiesloyal) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 02:05
    น้องน่ารักจังเลย ไม่รู้ว่าองค์ชายสิบคนเก่าเป็นแบบไหน แต่ใจดีกะองค์ชายมือใหม่กันหน่อยนะคับทุกคน
    #128
    0
  22. #118 Nutpapat TianLan Juntagool (@nutpapat24tian) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 01:14
    แม่นางด้วยยยยยยย
    #118
    0
  23. #117 Bee Dar (@bee2508dar) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 01:11
    กรี้ดดดดดด
    #117
    0
  24. #100 Quinta (@Quinta) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 12:13
    ซีนความประทับใจแรกก็พีคแล้ว55555555
    #100
    0
  25. #96 minnie_07 (@plandmin) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 11:52
    5555 ทั้งภูตพลายทั้งแม่นาง สงสารองค์ชาย 5555
    #96
    0