กุหลาบรัตติกาล (เฮอร์ไมโอนี่~~เดรโก)

ตอนที่ 19 : ตอนที่ 19 อุบัติเหตุในชั้นเรียนของแฮกริด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 712
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    12 เม.ย. 59

            มัลฟอยไม่มีกะจิตกะใจที่จะเรียนวิชาบ้าๆบอๆของแฮกริดเลยแม้แต่น้อย แม้เขาจะฝืนหัวเราะขบขันกับการเล่นตลกร้ายของซาบินี่ ที่เสกเอากองอึของตัวอะไรสักตัวหนึ่งที่อยู่ใต้โคนต้นไม้ลอยไปใส่หัวของเนวิล ลองบัตท่อม แต่ในหัวของเขากลับมีแต่ภาพของเฮอร์ไมโอนี่ ดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวด และนั่นก็ทำให้หัวใจของเขากระตุกวูบ เจ้ายักษ์แฮกริดกำลังอธิบายอย่างงกๆเงิ่นๆ เกี่ยวกับตัวงี่เง่าอย่างเมิร์ตแลป ที่ลักษณะก็ไม่ต่างอะไรกับหนูในตรอกน็อกเทิร์นเว้นเพียงแต่มีอะไรน่าขยะแขยงติดอยู่บนหลัง และใช้เวลานานพอดูกว่าจะสังเกตเห็นว่าเด็กในชั้นเรียนกำลังจะทะเลาะกันเรื่องก้อนอึบนหัวของลองบัตท่อม



 

“ฉันจะหักคะแนนพวกเธอ ฉันควรทำงั้น 5 คะแนนของบ้านสลิธีริน แฮร์รี่ช่วยเขาที” แฮกริดขอร้องให้แฮร์รี่ช่วยกำจัดกองอึบนหัวของเนวิลที่ตัวแข็งทื่อและปล่อยให้พวกสลิธีรินแกล้งอย่างสนุกสนาน แฮร์รี่ชักไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาและชี้ไปที่กองอึบนหัวของเนวิล เขาเสกให้มันอันตรธานไป แต่แน่นอนว่าคราบสกปรกและกลิ่นเหม็นยังคงอยู่พอที่จะทำให้รอนพยายามยืนห่างจากเนวิล “แล้วห้ามทำอย่างนั้นอีก ไม่งั้นพวกเธอจะถูกกักบริเวณ” แฮกริดพูดโดยไม่สบตาพวกสลิธีริน แพนซี่และมิลลิเซนต์หัวเราะคิกคัก


 

“ทำอย่างกับเราจะเดือดร้อนนักนี่” แพนซี่บอกเสียงดังมากพอที่จะทำให้แฮกริดได้ยิน แต่แฮกริดทำเป็นไม่ใส่ใจ เขาเริ่มอธิบายเกี่ยวกับอาหารการกินของตัวเมิร์ตแลปว่านอกจากมันจะกินอาหารทะเลเป็นอาหารแล้วล่ะก็ มันยังกินนิ้วของคนที่ยั่วให้มันโกรธอีกด้วย

 “อย่าแหย่ให้มันโกรธเชียวล่ะ” แฮกริดบอกอย่างร่าเริง “รุ่นพี่พวกเธอบางคนยอมสละนิ้วเป็นอาหารให้มันไปแล้ว”

“บางคน” ที่ว่านั่นรวมถึงอาจารย์ด้วยหรือเปล่า” เชมัสถามเสียงหวาดๆ เมื่อเห็นนิ้วมือของแฮกริดข้างหนึ่งที่เป็นรอยกัดแหว่งและมีเลือดซิบๆ แฮกริดมองนิ้วตัวเองแล้วหัวเราะ



“อ๋อ ไอ้นี่น่ะหรอ ฉันเผลอบีบก้นมันแรงไปหน่อย มันเลยหงุดหงิดใส่ฉันน่ะ กัดเข้านิดหน่อยพอเป็นพิธี”

“งั้นฉันขอไม่แตะมันเลยดีกว่า” รอนกระซิบบอกแฮร์รี่ “อย่างน้อยฉันยังอยากมีนิ้วครบ 10 นิ้วก่อนเรียนจบ” แฮร์รี่หัวเราะ และพยายามกลบเกลื่อนเป็นเสียงไอ เมื่อแฮกริดหยุดหัวเราะและเริ่มพูดต่อ

 



“งานในชั้นเรียนวันนี้ของพวกเธอก็คือ พยายามดูแลมัน ให้อาหารมัน แล้วลองอุ้มมันดู รับไปสิดีนมันไม่น่ากลัวอย่างที่เธอคิดหรอก ไม่เอาน่า อย่าทำหน้าแบบนั้น มาหยิบถังไปคนละใบนะ”




 

แฮกริดเริ่มปล่อยตัวเมิร์ตแลปออกจากคอกมาให้พวกนักเรียนในชั้น แน่นอนว่า พวกมันก็เหมือนหนูทั่วไป วิ่งซุกซนและกินจุ พวกกริฟฟินดอร์กะตือรืนร้นที่จะให้อาหารพวกมัน  และรู้สึกว่าชั้นเรียนวันนี้ค่อนข้างผ่อนคลายจนเรียกได้ว่าเป็นชั้นเรียนปกติแบบชาวบ้านทั่วไปที่ไม่ผาดโผนถ้าเทียบกับสกรู๊ตปะทุไฟ หรือนานาสารพัดสัตว์วิเศษอันตรายที่แฮกริดเคยสรรหามาให้เรียน



 

                มัลฟอยเลือกนั่งบนขอนไม้ใต้ต้นเมเปิ้ล เขาเหม่อมองดูแครบกับกอยล์กำลังปากุ้ง ปลา และปูใส่กันเอง แต่ในใจกำลังคิดถึงเฮอร์ไมโอนี่ เขาคิดว่าเธอต้องโกรธเขาแน่ๆ เขาจะหาเวลาอธิบายว่าทำไมเขาถึงต้องทำแบบนั้นกับเธอ และเธอต้องเข้าใจในสิ่งที่เขาทำลงไปอย่างแน่นอน เขามั่นใจว่าอย่างนั้น ขอแค่ให้เธอฟังเขาอธิบายก่อนก็แล้วกัน

             



พวกสลิธีรินไม่มีใครสนใจที่จะให้อาหารพวกหนูประหลาดเลยแม้แต่คนเดียว เพียงแต่ยืนจับกลุ่มคุยกัน หรือไม่ก็หามุมนั่งตามต้นไม้อย่างไม่ใส่ใจ และแน่นอนว่าแฮกริดก็ใช้ความพยายามอย่างหนักที่จะไม่สนใจพวกเขา ในใจเขาปรารถนาที่จะให้ชั้นเรียนนี้เลิกโดยเร็ว เฮอร์ไมโอนี่กำลังทำอะไรอยู่ เธอไม่เข้าเรียน และไม่มีวี่แววว่าจะเข้าด้วยซ้ำ เขาได้ยินเจ้ายักษ์แฮกริดถามพอตเตอร์ว่าเฮอร์ไมโอนี่ไปไหน และก็ได้รับคำตอบว่าเธออยู่ที่ห้องพยาบาล


 

“ให้ตายเถอะ แล้วเธอเป็นอะไรมากหรือเปล่า” แฮกริดถามอย่างตกใจ

“ไม่เป็นไรอะไรมากครับ เธอแค่เครียดเท่านั้นเอง”แฮร์รี่ตอบ “แต่ผมคิดว่าหลังเรียนวิชาแปลงร่างเสร็จเราจะแวะไปดูเธออีกสักรอบ” แฮกริดถอนหายใจ ก่อนจะบอกว่า

“เฮอร์ไมโอนี่คงจะเรียนหนัก ถ้าได้เห็นเจ้าพวกเมิร์ตแลปเธออาจสบายใจขึ้น”

“หรือไม่เธอก็เหลือนิ้วแค่เก้านิ้ว” รอนพูดเบาๆ แฮร์รี่แอบเหยียบเท้าเขา ดีที่กุ้งตัวหนึ่งจากฝีมือการปาของแครบหรือไม่ก็กอยล์ลอยมาตกบนหัวของแฮกริดพอดิบพอดี ทำให้แฮกริดทนที่จะเพิกเฉยกับการเล่นพิเรนของพวกเขาไม่ไหว แฮกริดจึงเดินตรงไปหาพวกเขาทันที

 



“หยุด! พวกเธอหยุด!” แครบกับกอยล์หยุด และหันมามองแฮกริดด้วยท่าทางไม่เกรงกลัว แฮกริดส่ายหน้า “ฉันไม่อยากจะทำงี้หรอกนะ แต่พวกเธอสองคนต้องถูกกักบริเวณคืนนี้กับฉัน” แครบทำหน้าบู้บี้ ส่วนกอยล์แค่ยักไหล่ มัลฟอยมองดูเหตุการณ์ก่อนจะแกล้งทำเป็นหัวเราะเยาะทั้งสองคน

“สมน้ำหน้า พวกแก” มัลฟอยตะโกน แฮกริดหันมามัลฟอย และเดินตรงเข้าไปหาเขาที่ใต้ต้นเมเปิ้ล มัลฟอยเลิกคิ้วเชิงถามว่า มีอะไร ไอ้ยักษ์แฮกริดพูดเสียงต่ำ



“ไหนมัลฟอย เธอช่วยแสดงให้เพื่อนเธอดูหน่อยได้มั้ยว่าจะให้อาหารเมิร์ตแลปยังไง” มัลฟอยหัวเราะ



“ไม่เห็นจะยาก” เขาบอกเสียงยานคาง ก่อนจะดีดนิ้วเชิงสั่งให้แครบเอาถังอาหารมาให้เขา แครบเดินมายื่นให้ แฮกริดยืนมอง “ก็แค่หยิบมันขึ้นมา” มัลฟอยหยิบเอาปูตัวโตขึ้นมา “แล้วขว้างมันไป” เขาขว้างมันไปอย่างส่งๆ โดยไม่ได้มองเลยว่าเขาขว้างมันไปไหน แต่ที่แน่ๆคือ ปูตัวนั้นลอยละลิ่วไปโดนหัวของเมิร์ตแลปตัวหนึ่งที่กำลังตั้งอกตั้งใจขุดรูบนพื้นอยู่อย่างแรง มันชะงักและหันกลับมาขู่ฟ่ออย่างโกรธจัด มันมองมัลฟอยด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร

 



“โอ๊ย ตายแล้วมัลฟอย เธอไม่น่าทำอย่างนั้น” แฮกริดร้องอย่างตกใจ มัลฟอยกำลังงุนงงว่าเขาทำอะไรผิด และก็เข้าใจกระจ่างเมื่อเจ้าเมิร์ตแลปตัวนั้น กระโจนเข้าใส่เขาอย่างบ้าคลั่ง และใช้ฟันอันแหลมคมของมันกัดลงไปบนมือของมัลฟอย และใช้เท้าตะกรุยแขนที่ยกขึ้นมาบังหน้าด้วยความโกรธจัด

 


“เอามันออกไป! เอามันออกไป!” มัลฟอยตะโกน แฮกริดรีบคว้าตัวเจ้าเมิร์ตแลปไว้ และมันก็ฝังเขี้ยวลงบนท่อนแขนอันใหญ่โตมโหฬารของแฮกริดไปด้วย เขาร้องโอดโอย และปล่อยเจ้าตัวปัญหาหลุดมือ มันวิ่งหนีและหายไปจากความโกลาหลอย่างรวดเร็ว ทุกคนในชั้นเรียนวิ่งเข้ามามุงดูเหตุการณ์ด้วยความตื่นตระหนก

 


“โอ๊ย...โอ๊ย” มัลฟอยร้องโอดโอย เลือดไหลซิบๆที่แขน แต่ที่หนักสุดเห็นจะเป็นแผลบนนิ้วของเขา ดีที่เมิร์ตแลปตัวนั้นไม่ได้กัดนิ้วเขาจนแหว่ง เพียงแต่กัดให้เป็นรอยแผลลึก แพนซี่วิ่งเข้ามาถึงตัวเขาแล้วกรีดเสียงร้อง

“เขาเลือดออก เดรโกเลือดออก!

“เราจัดการได้น่า” แฮกริดบอก “ฉันจะพาเขาไปที่ห้องพยาบาล”

“อย่าแตะต้องเขานะ!” แพนซี่บอกเสียงแหลม และพยายามกันไม่ให้แฮกริดเข้ามาแตะตัวมัลฟอย

“นี่เธอประสาทหรือไง” รอนว่าอย่างหัวเสีย “แฮกริดจะช่วยเขานะ” เขาดึงตัวแพนซี่ให้ถอยออกมา เธอหันมาแยกเขี้ยวใส่รอน แฮกริดใช้จังหวะนั้นดึงมัลฟอยให้ลุกขึ้น และพาเขาที่ร้องโอดโอยเดินผ่านฝูงชน




“เอาเป็นว่าวันนี้เลิกชั้นเรียนแค่นี้” แฮกริดบอกทิ้งท้าย แพนซี่กระทืบเท้าใส่รอนเต็มแรง รอนปล่อยแขนแพนซี่ เขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ซึ่งเธอเดินลอยหน้าลอยตากลับไปรวมกลุ่มกับพวกสลิธีรินและส่งสายตาเยาะเย้ยให้รอนซึ่งสบถคำหยาบคายต่างๆนาๆ แฮร์รี่ขำเมื่อเห็นสีหน้าเจ็บปวดของรอน พวกสลิธีรินกำลังก่นด่าแฮกริดกันอย่างเปิดเผย แต่นั่นก็ไม่ทำให้พวกกริฟฟินดอร์เดือดร้อนเลยสักนิด พวกเขาพากันช่วยเก็บถังอาหารของเมิร์ตแลป และต้อนพวกมันกลับเข้าคอก





              เฮอร์ไมโอนี่เผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ตื่นขึ้นมาอีกทีก็รู้สึกสบายกว่าเดิม ยาคลายเครียดของมาดามพรอมฟีร์คงจะหมดฤทธิ์แล้ว เธอดันตัวเองลุกขึ้นนั่ง แม้ในด้านร่างกายเธอจะไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆ แต่ในใจของเธอกลับห่อเหี่ยว เธอไม่เข้าใจมัลฟอยเลยสักนิดว่าเขาทำไปทำไม เพื่ออะไร และความคิดนั้นทำให้เธอรู้สึกมีก้อนสะอึกอยู่ในลำคอ เธอหลับตาและถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะแหงนหน้าดูนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง อีก 15 นาทีจะหมดคาบของแฮกริด เธอคงเข้าไปเรียนวิชาแปลงร่างทันเวลา



 

ขณะที่เฮอร์ไมโอนี่กำลังจะลงจากเตียง เสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงร้องโอดโอยดังอยู่ด้านนอกประตูห้องพยาบาล ทำให้เธอชะงัก เสียงโวยวายอันคุ้นหูดังลอดผ่านประตูจับใจความได้ว่า พ่อฉันต้องรู้เรื่องนี้แน่ ทำให้เธอตัวแข็งทื่อ หัวใจกระตุกวูบ และเสียงแฮกริดก็ร้องเรียกมาดามพรอมฟีร์ เธอวิ่งออกมาจากห้องทำงานและเดินไปเปิดประตูห้องพยาบาลให้แฮกริด ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับอุ้มร่างของชายหนุ่มผมบลอนด์ที่มีเลือดไหลหยดจากมือ กำลังโวยวายและบิดตัวดิ้นไปมา แฮกริดวางมัลฟอยลงบนเตียง มัลฟอยทำหน้าบึ้งตึงและไม่พอใจ ไม่มีใครสนใจเฮอร์ไมโอนี่ที่แกล้งทำเป็นนอนลงบนเตียงของตัวเองอีกครั้ง และแอบลอบมองอยู่เงียบๆ มาดามพรอมฟีร์รีบวิ่งไปหยิบอุปกรณ์ทำแผล และขวดยาสองสามขวดมาวางไว้ที่โต๊ะตรงหัวเตียงของมัลฟอย

 

“แก...ฉันจะฟ้องพ่อให้เอาพวกมันไปฆ่าทิ้งทิ้งให้หมด!” มัลฟอยตะโกนใส่แฮกริด “แล้วนี่ ถ้าแผลของฉันเป็นหนองล่ะ แล้วถ้าเขี้ยวของมันมีพิษ...ฉันตายแน่...”

“หุบปากน่า มิสเตอร์มัลฟอย” มาดามพรอมฟีร์เอ็ดเสียงแหลม “เอ้า แล้วดื่มนี่ซะ” เธอยื่นแก้วยาให้เขา ที่รับไปกระดกรวดเดียวด้วยความโมโห และแทบจะขย้อนออกมาทันทีแต่มาดามพรอมฟีร์รู้ทันเธอเอามือปิดปากเขาแล้วบังคับให้เขากลืนลงไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ มัลฟอยทำหน้าเหยเก

“แหวะ! เอาอะไรให้ผมกินเนี่ย อย่างกับเบอร์ตี้บอตต์รสอ้วกสิบเม็ด” มัลฟอยสบถคำหยาบคายต่างๆนานา มาดามพรอมฟีร์กลอกตา ก่อนจะดึงตัวแฮกริดไปสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น แฮกริดหน้าสลดลง


 

“คืออุบัติเหตุในชั้นเรียนนะครับ เขาโดนตัวเมิร์ตแลปกัด” แฮกริดบอก มาดามพรอมฟีร์หันไปบอกมัลฟอยเสียงดัง

“ถ้างั้นไม่ต้องกังวลหรอก แปปเดียวเดี๋ยวก็หาย เขี้ยวของมันไม่ได้มีพิษ” เธอกล่าวก่อนจะพึมพำว่า “ไม่รู้ว่าจะโวยวายทำไมนักหนา”

 “ลองเอามืออาจารย์ไปให้มันกัดสักหน่อยมั้ยล่ะ” มัลฟอยเค้นเสียงรอดไรฟัน มาดามพรอมฟีร์ทำเป็นไม่ได้ยิน เธอไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับมัลฟอยอีก



“เอาล่ะ เป็นอันว่าเขาปลอดภัยแล้วแฮกริด” มาดามพรอมฟีร์บอกเสียงเรียบ และกระซิบประโยคหลังเพื่อให้แฮกริดได้ยินคนเดียวว่า “ไม่ต้องห่วงนะ แผลนั่นหายก่อนที่เขาจะทันได้ฟ้องพ่อของเขาอีก เธอกลับไปได้แล้วล่ะ” แฮกริดพยักหน้าอย่างรู้กัน

“ขอบคุณครับมาดาม ฝากดูเขาด้วยแล้วกันครับ” แฮกริดบอกทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกไป มาดามพรอมฟีร์หยิบอุปกรณ์ทำแผล และเริ่มทำแผลให้มัลฟอยที่นิ่งเงียบไปอย่างผิดสังเกต

 

                มัลฟอยกำลังมองเฮอร์ไมโอนี่ เธอรีบนอนหันหลังให้เขาอย่างจงใจ เสียงมัลฟอยโวยวายขึ้นมาอีกครั้ง



“โอ๊ย ผมเจ็บนะ คุณทำเบาๆไม่เป็นหรือไง”

“นี่มิสเตอร์มัลฟอย ฉันยังไม่แตะโดนแผลเธอด้วยซ้ำ” มาดามพรอมฟีร์บอกฉุนๆ เธอยังถือสำลีค้างไว้ในมือห่างจากแผลที่แขนของมัลฟอยตั้งคืบนึง

“ก็คุณทำท่าอย่างกับจะหั่นแขนผม” มัลฟอยเถียง

“ฉันจะทำอย่างนั้นแน่ ถ้าเธอไม่หุบปากซะ! มาดามพรอมฟีร์พูดอย่างเหลืออด มัลฟอยปัดแขนเธอออก

“พอเลย ผมจะทำเอง”

“เชิญเลย!” มาดามพรอมฟีร์กระแทกเสียงใส่อย่างหมดความอดทน “ฉันไม่ไหวกับเธอแล้วมิสเตอร์มัลฟอย” เธอกระทืบเท้าเดินไปที่ห้องทำงาน และปิดประตูตามหลังด้วยความโมโหดัง ปั้ง!’ มัลฟอยลอบยิ้มอย่างถูกอกถูกใจ เขากำจัดหล่อนไปได้ ก็เหลือแค่เพียงเขากับเฮอร์ไมโอนี่แค่เพียงสองคนในห้องพยาบาล

 




               

            บรรยากาศแห่งความเงียบงันกำลังคืบคลานเข้ามา เฮอร์ไมโอนี่รู้ว่าตอนนี้มีเพียงแค่มัลฟอยกับเธอเท่านั้นที่อยู่กันสองต่อสอง แต่เธอทำเฉย ไม่แม้แต่จะขยับตัวหันกลับไปมองมัลฟอย แต่คิดหรือว่า มัลฟอยจะปล่อยให้เธอเฉยเมยกับเขาได้ง่ายๆ



 

“ใจคอเธอไม่คิดจะดูดำดูดีฉันหน่อยหรอ” มัลฟอยทำเสียงอ้อน

“........”

“ฉันเจ็บจะตายแล้วนะ เกรนเจอร์ หันมามองกันหน่อยสิ” เขาค่อยๆหย่อนตัวลงจากเตียงตัวเองให้เสียงเบาที่สุด แล้วค่อยๆเดินย่องไปที่เตียงของเฮอร์ไมโอนี่

“.........”

“นี่... ฉันทำแผลไม่เป็นนะ... ช่วยฉันทำหน่อย” เขากระซิบ ขณะที่มือดึงเก้าอี้มานั่งข้างๆเตียงของเธอไปด้วย เฮอร์ไมโอนี่ยังคงนิ่ง

“.........”

“เนี่ยน่ะหรอ คนที่บอกว่าเป็นแฟนฉัน” มัลฟอยกระซิบข้างหูเธอ เฮอร์ไมโอนี่พลิกตัวกลับมามองมัลฟอย ด้วยใบหน้าที่โกรธจัดอย่างรวดเร็ว จนลืมไปว่า เธอตั้งใจที่จะไม่พูดกับเขาอีกแล้ว มัลฟอยถือโอกาสนั้นกดตัวเธอไว้ไม่ให้เธอหันหนีเขาอีก

 



“ประโยคนั้นฉันต้องเป็นคนถามเธอ” เฮอร์ไมโอนี่ขู่ฟ่อ

“เย้... ในที่สุดเธอก็หันมา” มัลฟอยยียวนใส่ เฮอร์ไมโอนี่เม้มปากก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังว่า

“ฉันไม่ตลกกับเธอด้วยนะ เดรโก มัลฟอย”

“ฉันไม่ได้เล่นมุก” มัลฟอยบอกเสียงเรียบ “แต่ฉันแค่... อยากคุยกับเธอให้รู้เรื่อง อยากอธิบายทุกอย่างให้เธอฟัง” เฮอร์ไมโอนี่เค้นหัวเราะ

“ฮะ ฮะ ฮ่า ตลกซะไม่มี เรามีอะไรต้องพูดกันอีกมัลฟอย ฉันเบื่อเธอเต็มทนแล้ว”



“เธอไม่ได้เบื่อ...เธอแค่น้อยใจฉัน” มัลฟอยแย้ง เฮอร์ไมโอนี่หลบดวงตาสีเทาของเขาที่กำลังจะทำให้เธอใจอ่อน มัลฟอยดึงมือเธอมาแนบแก้ม “แต่ก่อนที่เราจะคุยกัน ก่อนที่ฉันจะอธิบาย และก่อนที่เธอจะด่าฉัน ช่วยทำแผลให้ฉันก่อนนะ ฉันกลัวเป็นหนอง แล้วถึงตอนนั้นเธอจะทำยังไงกับฉันก็ได้” 




          เฮอร์ไมโอนี่มองแผลที่เลือดไหลซิบๆตามแขน กับแผลเหวอะที่มือจนเห็นเนื้อข้างในของเขา เธอจึงตัดสินใจลุกขึ้นแล้วเดินไปหยิบถาดอุปกรณ์ทำแผลมาวางไว้บนเตียงของเธอ

               



..............................................................................................................................................................................................................



สงกรานต์ สงกรานต์ สงกรานต์

อีกไม่กี่ตอนล้าววววนะจ๊ะแฟนๆจ๋า

มาลุ้นกันว่าตอนจบจะเป็นอย่างไร


ให้เดาได้เล่นๆว่าเหลืออีกกี่ตอน


รักนะจ๊ะ อย่าว่าเค้าน๊าาาเค้ากัว


สายธารแห่งราตรี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

322 ความคิดเห็น

  1. #262 l!i:.นู๋ นิ้ ง.:i!l (@ninko) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 11:59
    หนูเฮอร์ก็ใจอ่อนอยู่ดีน้าา
    #262
    0
  2. #195 G_romyakorn (@romyakornk) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 18:49
    มาต่อหน่อยยยยน
    #195
    1
  3. #194 —★EmoMelody™ϟHP (@emo_melody) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 16:44
    ชอบมุกตลกที่คอยหยอดไว้ในเรื่องจังเลยค่ะ อ่านแล้วอมยิ้มไปหัวเราะไป เหมือนม่บรรยากาศในฮอกวอตส์ล่องลอยอยู่ใกล้ ๆ เลย
    #194
    1