กุหลาบรัตติกาล (เฮอร์ไมโอนี่~~เดรโก)

ตอนที่ 25 : ตอนที่ 25 จุมพิตเพื่อเสียสละ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 688
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    2 ก.ค. 60

หลังจากแฮร์รี่แยกกับรอน เขาพยายามตามมัลฟอยที่เดินออกไปจากห้องพยาบาลเมื่อสิบห้านาทีก่อน และน่าจะหลบไปนั่งเศร้าซึมอยู่ที่ไหนสักแห่ง แฮร์รี่หวังเป็นอย่างยิ่งว่ามัลฟอยจะไม่ได้ถูกดึงตัวไปสอบสวนจากบรรดาอาจารย์ เขารีบหยิบเอาแผนที่ตัวกวน เคาะไม้กายสิทธิ์ และพูดเบาๆว่า “ข้าขอสาบานอย่างจริงจัง ว่าข้านั้นหาความดีไม่ได้”


                ชื่อของมัลฟอยปรากฏเป็นป้ายชื่อเล็กๆ อยู่แถวๆห้องน้ำชายชั้น 4


                “แผนลวงสำเร็จแล้ว” แฮร์รี่พึมพำ เขาสาวเท้าอย่างรวดเร็วพร้อมกับเดินผ่านกลุ่มนักเรียนบ้านฮัฟเฟิลพัฟกลุ่มใหญ่ที่ทยอยเดินไปกินอาหารเช้า แฮร์รี่แทรกตัวผ่านมาได้ก็วิ่งกระหืดกระหอบมาจนถึงห้องน้ำ เขาเปิดประตูเข้าไปพบกับมัลฟอยที่กำลังมองใบหน้าของตัวเองผ่านกระจกเงาที่แตกร้าว พร้อมกับมือขวาเปื้อนเลือดที่จับขอบอ่างล้างหน้า แฮร์รี่เดินเข้าไปหามัลฟอยช้าๆ แต่เด็กหนุ่มผมบลอนด์ไม่มีการรับรู้ถึงการมีตัวตนของแฮร์รี่อยู่ในห้องน้ำนั่นเลย



“มัลฟอย” แฮร์รี่เรียกให้เขารู้ตัว แต่มัลฟอยไม่หันมา “นายช่วยเล่าให้ฟังได้มั้ยว่ามันเกิดอะไรขึ้น” มัลฟอยนิ่งไม่ปริปากแม้แต่คำเดียว แฮร์รี่ถอนหายใจเบาๆ

“ฉันรู้นะว่านายเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น ฉันเองก็ด้วย เฮอร์ไมโอนี่เป็นเพื่อนรักของฉัน และฉันเชื่อว่าถ้าฉันรู้ว่าเรื่องทุกอย่างมันเป็นมายังไง เรา นั่นฉันหมายถึง ฉันกับนาย เราจะมาช่วยทำให้เฮอร์ไมโอนี่กลับมาเป็นเหมือนเดิม”



“ยังไง” มัลฟอยกระซิบถามอย่างมีความหวัง

“ฉันก็...ยังไม่รู้” แฮร์รี่ตอบตรงๆ มัลฟอยหน้าสลดลงอีกครั้ง แฮร์รี่จึงรีบปลอบใจอย่างอดเสียไม่ได้ว่า “แต่มันต้องมีสักทางฉันแน่ใจ”


“งี่เง่าน่าพอตเตอร์ เสปราต์บอกแล้วว่าไม่มีทางให้เธอฟื้นขึ้นมาได้!” มัลฟอยบอกอย่างหมดอาลัยตายอยาก “ฉันมันโง่เอง” มัลฟอยทรุดตัวลงนั่งคุดคู้อยู่กับพื้น และซ่อนใบหน้าเสี้ยมแหลมที่เศร้าสลดนั้นลงกับหัวเข่า ท่าทางของเขาราวกับเด็กตัวเล็กๆ ที่น่าสงสาร จนแฮร์รี่อดไม่ได้ที่จะเดินเข้ามาทรุดตัวนั่งลงข้างๆ และเอามือแตะไหล่ปลอบใจมัลฟอยเบาๆ อย่างเก้อกระดาก เพราะถ้าเป็นสถานการณ์ที่เป็นปกติดีละก็ ไม่มีวันที่แฮร์รี่จะทำอะไรแบบนี้แน่นอน


“ฉัน มัน งี่เง่า” มัลฟอยพูดเสียงอู้อี้ “ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน ฉัน ฉันไม่เคย เป็นคนที่ดีขึ้น เพื่อเธอเลย ไม่เคยทำอะไรดีสักอย่าง ทั้งๆ ที่ฉันควรทำอะไรให้เธออีกตั้งเยอะแยะ ฉันไม่เคยซื้อของขวัญ ไม่เคยเชื่อ ไม่เคยไว้ใจเธอ แต่ฉันไม่มีโอกาสได้ทำอะไรอย่างนั้นแล้ว” แฮร์รี่ตบบ่าอีกครั้งขณะที่ฟังมัลฟอยระบาย มัลฟอยตัวสั่น


“ไอ้เรื่องกุหลาบนั่น เธอก็ชอบพูดกรอกหูฉัน ฉันก็ไม่เคยสนใจ ฉันมันโง่ ห่วยแตก แต่เธอก็ยังมาคบกับคนอย่างฉัน”


แฮร์รี่ชะงัก


“เฮอร์ไมโอนี่เคยพูดเรื่องกุหลาบกับนายหรอ เธอพูดว่าไง” แฮร์รี่ถาม มัลฟอยเงยหน้าใบหน้าของเขาเลอะเทอะเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและรอยเลือดกรังๆที่น่าจะติดมาจากแผลที่มือของเขา



“ฉันจำไม่ได้พอตเตอร์” มัลฟอยพูดเสียงสั่น แฮร์รี่อยากจะจับหัวมัลฟอยโขกกับอ่างล้างหน้าเพื่อให้มัลฟอยนึกให้ออก เพราะนิสัยอย่างเฮอร์ไมโอนี่ แฮร์รี่รู้ดีว่าเธอจะต้องพูดบรรยายสรรพคุณเกี่ยวกับกุหลาบสีน้ำเงินและบอกถึงวิธีแก้ของมันด้วย แต่มัลฟอยกลับส่ายหน้าอย่างสิ้นหวังเป็นคำตอบ “จำไม่ได้สักนิดเดียว”



“ให้ตายเถอะ มัลฟอย” แฮร์รี่ทำเสียงอ่อนใจ “แล้วอย่างนี้เราจะหาวิธีช่วยเฮอร์ไมโอนี่ได้ยังไง พวกเราทุกคนไม่มีใครอ่านตำราเรียนหรืออะไรก็ตามเกี่ยวกับต้นไม้นั่นหรอกนะ” มัลฟอยทำหน้าเหมือนนึกอะไรออก

“แกว่าไงนะ พอตเตอร์”

“ก็บอกว่าให้ตายเถอะไง”

“ไม่ นายพูดถึงตำรา” มัลฟอยฉุกคิดขึ้นมาได้ มีอยู่คนนึงที่นอกเหนือจากศาสตราจารย์เสปราต์และเฮอร์ไมโอนี่แล้ว ที่ได้อ่านตำราที่บันทึกวิธีแก้ของกุหลาบสีน้ำเงิน คนๆ นั้นคนเดียว




                มัลฟอยพรวดพราดลุกขึ้นและวิ่งออกไปจากห้องน้ำชาย แฮร์รี่งุนงงอยู่ชั่วครู่ก่อนจะตัดสินใจได้ว่าเขาควรตามมัลฟอยไป มัลฟอยวิ่งไปตามทางเดินที่แฮร์รี่คุ้นเคยเป็นอย่างดี เพราะดูเหมือนมัลฟอยกำลังตรงไปยังห้องนั่งเล่นรวมกริฟฟินดอร์ มีเสียงตะโกนร้องเรียกแฮร์รี่จากด้านหลัง แฮร์รี่หันไปเห็นรอนที่เพิ่งโผล่ออกมาจากที่ไหนสักแห่ง

“แฮร์รี่! นายจะไปไหนน่ะ” รอนตะโกนถาม



“ฉันก็ไม่รู้” แฮร์รี่ตอบ และเป็นอย่างที่เขาคิดไว้ มัลฟอยวิ่งไปหยุดอยู่หน้าภาพของสุภพสตรีอ้วนที่มีสีหน้าแปลกใจเมื่อเห็นเด็กหนุ่มบ้านสลิธีรินยืนหายใจหอบและเอามือข้างนึงกดที่ชายโครงของตัวเองไว้ แฮร์รี่ชะลอฝีเท้าโดยมีรอนวิ่งตามมาอีกคน



“เปิด ให้ฉันเข้าไป” มัลฟอยพูดปนหอบ สุภาพสตรีอ้วนปฏิเสธอย่างเคืองๆ

“ไม่ได้ เธอไม่มีรหัสผ่าน และที่สำคัญเธอเป็นเด็กบ้านสลิธีรินด้วย”

“โธ่เว้ย!” มัลฟอยสบถอย่างหัวเสีย แฮร์รี่เพิ่งวิ่งมาถึงพร้อมๆกับรอนจึงรีบถามมัลฟอยว่า

“นายจะทำอะไร มัลฟอย”



“ฉันจะหาลองบัตท่อม” มัลฟอยตอบอย่างฉุนเฉียว

“นายจะหาเนวิลทำไมกัน” รอนเป็นฝ่ายถามอย่างสงสัย “มันไม่ใช่เวลาที่นายจะมาแกล้งใครระบายอารมณ์หรอกนะ”


“เปล่า!” มัลฟอยชักเสียงแข็ง “แต่ลองบัตท่อมเป็นคนเดียวที่จะช่วยเฮอร์ไมโอนี่ได้ มันเป็นคนเดียวที่ได้อ่านตำรานั่น ฉัน...ฉันเป็นคนเผาตำรานั้นเองกับมือ” มัลฟอยปิดท้ายประโยคด้วยน้ำเสียงอ่อนลง แฮร์รี่หันไปสบตากับรอน ก่อนจะอาสาเป็นคนไปตามเนวิล

“เดี๋ยวฉันไปตามเนวิลให้เอง”

“ฉันดีกว่า นายรออยู่กับ...หมอนี่เถอะ” รอนบอก แฮร์รี่ประหลาดใจและแอบกระซิบถามว่า

“นายไม่โกรธมัลฟอยแล้วหรือไง”

“เรื่องนั้นไว้ก่อน” รอนตอบแบบขอไปที ก่อนจะเดินไปบอกรหัสผ่านกับสุภาพสตรีอ้วนที่เหวี่ยงภาพให้รอนปีนเข้าไปในห้องนั่งเล่น มัลฟอยชำเลืองมองตามอย่างร้อนใจ





                รอนหายไปนานพอควรราวๆครึ่งชั่วโมง ภาพของสุภาพสตรีอ้วนเหวี่ยงตัวออกอีกครั้ง มัลฟอยและแฮร์รี่ที่นั่งรออยู่กับพื้นพากันลุกขึ้นมาเพื่อหวังจะเจอเนวิล รอนค่อยๆ ก้าวออกมา พร้อมกับเนวิลที่หน้าอมทุกข์และหลบอยู่ข้างหลังรอนทันทีที่เห็นมัลฟอย

“ฉันพยายามกล่อมเขาให้ออกมาเจอมัลฟอย ก็อย่างที่เห็น กว่าจะกล่อมได้” รอนบ่นเนวิลดึงชายเสื้อคลุมของรอนไว้แน่น

“เนวิล” แฮร์รี่พยายามอธิบาย “มัลฟอยไม่ได้จะทำร้ายนาย แต่เขาอยากรู้เรื่องของกุหลาบสีน้ำเงิน เพราะตอนนี้มีแต่นายคนเดียวที่จะช่วยเฮอร์ไมโอนี่ได้”



“เกิดอะไรขึ้นกับเฮอร์ไมโอนี่” เนวิลถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ แฮร์รี่จึงรีบอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังตั้งแต่ เรื่องที่เฮอร์ไมโอนี่คบกับมัลฟอย จนกระทั่งเรื่องที่เฮอร์ไมโอนี่ไปโดนต้นกุหลาบจนกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา และศาสตราจารย์เสปราต์บอกว่าไม่มีวิธีใดทำให้เฮอร์ไมโอนี่ฟื้นได้ เนวิลหน้าซีด



“นายทำเธอหรอ” เนวิลชี้ไปที่มัลฟอย รอนเป็นคนตอบแทนว่า

“เปล่า มันเป็นอุบัติเหตุ แพนซี่ พาร์กินสันจะเสกคาถาใส่เฮอร์ไมโอนี่ มัลฟอยเลยผลักให้เธอหลบ แต่ดันไปโดนต้นกุหลาบแทน” รอนบอกอย่างรวดเร็ว แฮร์รี่เลิกคิ้วอย่างสงสัยว่ารอนไปรู้เรื่องนี้มาได้ยังไง แต่ก็เก็บความสงสัยนั้นไว้ก่อน เพราะตอนนี้เขาต้องการแค่อยากรู้วิธีช่วยเฮอร์ไมโอนี่ให้กลับมาเป็นปกติ เนวิลยังมีท่าทางไม่ไว้วางใจในตัวมัลฟอย



“ฉันจะแน่ใจได้ยังไง” เนวิลพูดอย่างหวาดๆ “พวกนายอาจจะโดนมัลฟอยหลอกก็ได้”

“โธ่เนวิล พวกเราเป็นเพื่อนนายนะ เชื่อกันหน่อยสิ” รอนบอกอย่างอ่อนใจ แต่เนวิลยังไม่กล้าแม้แต่จะก้าวออกไปเผชิญหน้ากับมัลฟอยแม้แต่น้อย มัลฟอยเป็นฝ่ายที่เดินเข้าไปหาเอง


“ลองบัตท่อม” มัลฟอยก้าวเข้าไปหาเนวิลช้าๆ เนวิลพยายามวิ่งหนี แต่รอนคว้าคอเสื้อของเนวิลไว้ได้ แฮร์รี่จึงรีบเข้าไปล็อคตัวเนวิลไว้อีกคน

“อย่า!อย่าทำฉันได้โปรด รอน แฮร์รี่ ปล่อยช้านนน”


“ลองบัตท่อม ขอล่ะ” มัลฟอยพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนอย่างที่กริฟฟินดอร์ทั้งสามคนไม่เคยได้ยินมาก่อน เนวิลจากที่ดิ้นรนให้พ้นจากการล็อคตัวของเพื่อนทั้งสองก็หยุดดิ้นด้วยความประหลาดใจ และหยุดฟังที่มัลฟอยจะพูดด้วย มัลฟอยในตอนนี้ไม่ได้มีท่าทีหยิ่งยโส หรือร้ายกาจอย่างที่เขาเคยเป็นหรือควรจะเป็น แต่กลายเป็นคนที่ต้องการความช่วยเหลือ และพร้อมจะทำทุกวิถีทางเพื่อร้องขอความเห็นใจจากเนวิล คนอ่อนแอที่มัลฟอยเคยแกล้งมาโดยตลอด



“นายคนเดียวที่รู้วิธีที่จะทำให้เฮอร์ไมโอนี่ฟื้นขึ้นมา ฉันรู้ว่านายแก้มันได้ ฉันต้องการให้นายช่วย ลองบัตท่อม ได้โปรด...บอกฉันว่าทำยังไง เฮอร์ไมโอนี่ถึงจะตื่นขึ้นมาเป็นปกติ” เนวิลนิ่ง


“ทำไม่ได้หรอก” เนวิลบอกเบาๆ


“อะไรกันเนวิล นายอ่านหนังสือนั่นแล้วนี่” แฮร์รี่ถามอย่างไม่พอใจ เนวิลส่ายหน้าราวกับจนปัญญา

“ก็ใช่...แต่...”

“แต่อะไร” รอนถามเสียงเข้ม มัลฟอยตั้งหน้าตั้งตารอคำตอบ



“มันยากเกินกว่าจะทำได้ และคงเป็นเหตุผลที่ศาสตราจารย์เสปราต์ไม่ได้บอกวิธีแก้กับพวกนาย หรือใครๆ คนอื่นก็ตาม” เนวิลบอกอย่างเสียใจ “มันไม่มีทางเป็นไปได้ หรือต่อให้เป็นได้ ใครจะยอมทำ”



“นายก็แค่บอกฉันมา ลองบัตท่อม” มัลฟอยร้องขอ “ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร ฉันพร้อมจะทำ หรือจะให้ฉันหาวัตถุดิบที่หายากจากที่ไหนบนโลกเพื่อมาปรุงยารักษา ฉันจะหามาให้ทุกอย่าง ทุกอย่างเลยจริงๆ ขอแค่นายบอก...”

“มันไม่ใช่อะไรที่จะหาได้ง่ายๆ หรอกมัลฟอย” เนวิลบอกเบาๆ “แต่วิธีแก้คือจุมพิตจากรักแท้...”


“รักแท้!” แฮร์รี่อุทาน “ก็แค่รักแท้ เหมือนกับนิทานเจ้าหญิงนิทราของพวกมักเกิ้ลไง”


“เรื่องเจ้าหญิงอะไรนะ” รอนแทรกถามเสียงฉงน มัลฟอยก็ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

“ก็แค่ให้มัลฟอยจูบเธอ” แฮร์รี่บอกสั้นๆ แต่เนวิลกลับส่ายหน้าอีกครั้ง



“มันไม่ใช่แค่นั้นน่ะสิ แฮร์รี่” เนวิลบอกเสียงเศร้าสร้อย “แต่เพราะ...” มัลฟอยนิ่งรอฟังอย่างใจจดใจจ่อ “เพราะ...ถ้ารักแท้จุมพิตให้กับเธอแล้ว เธอจะไม่สามารถจำเรื่องราวความรักเกี่ยวกับคนๆ นั้นได้อีกต่อไป พูดง่ายๆ คือ เธอจะไม่หลงเหลือความรักให้กับรักแท้คนนั้น”



เกิดความเงียบขึ้นในทันใด แฮร์รี่และรอนปล่อยมือออกจากแขนของเนวิล ทุกคนต่างมองไปที่มัลฟอยที่ทำหน้าไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรดีใจที่ได้รู้วิธีแก้พิษของกุหลาบสีน้ำเงินร้ายกาจนั่นแล้ว หรือควรคิดหนักเรื่องวิธีแก้ที่ถ้าเขาตกลงยอมทำ นั่นจะทำให้เขาเสียเฮอร์ไมโอนี่ไป ทุกคนรอให้มัลฟอยพูดอะไรบางอย่าง มัลฟอยเม้มปากสนิทก่อนจะถามว่า


“แล้วฉันล่ะ...ฉันจะลืมด้วยหรือเปล่า”


“ไม่...นาย...ก็เป็นนาย...ปกติทุกอย่าง” เนวิลบอกเสียงสั่น “นี่แหละที่ทุกคนพยายามบอกว่าไม่มีทางแก้ ถ้านายรักกับเธอจริงๆ นายจะทนได้หรอ ที่เธอจะตื่นมาแล้วไม่รู้สึกรักนายอีกแล้ว”

“ฉันจะทำ” มัลฟอยบอกเสียงเรียบ ทุกคนมีสีหน้าตกตะลึง


“ฉันหูฝาดหรือเปล่า” รอนพึมพำออกมาอย่างลืมตัว แฮร์รี่มองมัลฟอยอย่างเห็นใจ

“แต่เฮอร์ไมโอนี่จะจำทุกอย่างไม่ได้แม้แต่นิดเดียวเลยนะ” เนวิลถามย้ำอีกครั้ง



“อย่างน้อย ฉันยังจำได้” มัลฟอยยิ้มเศร้าๆ “เอาละ ทีนี้ก็รู้วิธีแก้แล้ว ฉันจะไปหาเฮอร์ไมโอนี่”



“พวกเราไปด้วย” รอนว่า “เอ่อ...แต่ เราจะไม่ว่าอะไรนะ ถ้านายอยากอยู่กับเธอตามลำพัง” มัลฟอยส่งยิ้มแทนคำตอบ เขาเดินจากคนทั้งสามที่มองหน้ากันอย่างหนักใจในสิ่งที่มัลฟอยต้องตัดสินใจทำ ในท้ายที่สุดแล้ว รอน แฮร์รี่ และเนวิล ตัดสินใจที่จะเดินตามมัลฟอยไปอย่างเงียบๆ และตามมาจนถึงหน้าห้องพยาบาล พวกเขาตัดสินใจที่จะรออยู่ด้านนอกเพื่อดูต้นทางไม่ให้ใครเข้าไป ระหว่างที่มัลฟอยยังอยู่ในนั้น



                เด็กหนุ่มผมบลอนด์เดินอย่างเงียบเชียบเข้ามาในห้องพยาบาลที่มีแสงแดดส่องรำไร มาดามพรอมฟีร์ไม่อยู่ในห้อง เธออาจจะไปปรึกษาหารือเรื่องวิธีการรักษาเฮอร์ไมโอนี่จากเซนต์มังโกหรือที่ไหนสักแห่ง แต่นี่เป็นโอกาสเหมาะ ที่มัลฟอยจะได้อยู่กับเฮอร์ไมโอนี่ตามลำพังเป็นครั้งสุดท้าย ใบหน้าของเฮอร์ไมโอนี่ยามหลับ งดงามรับกับแสงตะวันยามเย็น



“ฉันไม่เคยชมเธอมาก่อนเลยใช่มั้ย ว่าเธอสวยมากขนาดไหน” มัลฟอยเอ่ยปากพูดอย่างยากเย็น เขาค่อยๆ เดินเข้ามานั่งที่ข้างเตียงของเฮอร์ไมโอนี่ และลูบไล้พวงแก้มของเธออย่างเศร้าใจ เฮอร์ไมโอนี่เหมือนคนที่นอนหลับสนิทและตกอยู่ในภวังค์ฝันที่สวยงาม ริมฝีปากเธอแย้มยิ้มเหมือนกุหลาบแรกแย้มที่รอคอยคนมาจุมพิต มัลฟอยเลื่อนปลายนิ้วสัมผัสที่ริมฝีปากเธออย่างแผ่วเบา


“ฉันอยากให้เธอตื่นขึ้นมา ถึงแม้ว่าเธอจะจำฉันไม่ได้ จำรอยจูบของฉันไม่ได้ จำความรักที่เรามีต่อกันไม่ได้ ” มัลฟอยค่อยๆดึงมือของเฮอร์ไมโอนี่ที่นอนนิ่งไม่ไหวติงขึ้นมาแนบแก้ม “แต่ฉันจะเป็นคนจดจำทุกอย่างเอง ฉันจะเก็บความรักที่เราเคยมีต่อกันไว้เอง ฉันจะคอยมองเธออยู่ใกล้ๆ ฉันจะไม่ทำให้เธอเสียใจ และฉันจะเปลี่ยนแปลงตัวเองทุกอย่างเพื่อเป็นคนที่ดีขึ้น”



“ขอแค่เธอตื่นขึ้นมาเท่านั้น...ฉันจะทำอย่างที่ฉันพูด...ฉันสัญญา...”มัลฟอยจูบเบาๆที่มือของเธอ น้ำตาค่อยๆไหลอย่างสุดจะกลั้น เขานึกถึงวันเก่าๆ ที่เคยผ่านมา ตั้งแต่วันแรกที่เขาเริ่มรู้สึกรักเธอ จูบแรกของเขากับเธอ รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และรวมไปถึงความเจ็บปวดและความผิดพลาดที่เขาเคยทำต่อเธอด้วย วันนี้เขาจะทำทุกอย่างเพื่อเฮอร์ไมโอนี่



ไม่มีใครเปลี่ยนตัวฉันได้ ฉันจะไม่ยึดหลักคำว่า เสียสละให้ใครหรอกนะคำพูดของตัวเขาในอดีตที่เคยพูดไว้กับเฮอร์ไมโอนี่แว่บผ่านเข้ามาในความทรงจำของมัลฟอย ชั่วครู่เขายิ้มบางๆ ก่อนจะกระซิบบอกเฮอร์ไมโอนี่ว่า


“เธอเปลี่ยนฉันเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ ฉันรักเธอ” มัลฟอยโน้มใบหน้าลงจุมพิตริมฝีปากของเฮอร์ไมโอนี่อย่างดูดดื่มและเนิ่นนาน นานให้พอกับที่เขาจะเก็บรอยจูบสุดท้ายนี้เป็นความทรงจำที่แสนเศร้าที่สุดในชีวิตของเขา น้ำตาไหลลงอาบแก้มบนใบหน้าขาวซีดของมัลฟอย เวลากับความรักของคนทั้งสองคนใกล้สิ้นสุดลงทุกที


........................................................................................................................................

I'm back I'm back 

ไฮน้องๆ พี่เพิ่งสอบหัวข้อทีสิสผ่าน เลยมาอัพให้น้องๆนาจา

จิบอกว่า เรื่องนี้ใกล้จบแล้วน้าาาา มาราธอนมากว่าห้าปี

ตอนนี้ใกล้จะจบแล้วก็ไม่แน่ว่าจะจบ Bad end หรือ Good end ดี

ใครอ่านแล้วอยากให้เรื่องจบแบบไหนเม้นท์ได้นะจ๊ะ

แต่จะจบอย่างไรอันนี้ขึ้นอยู่กับพี่ชิมิ (ตบคนเขียนเลย)

เอาไว้เจอกันตอนหน้าต่อเร็วๆนี้ (แต่ต้องอัพอีกเรื่องนึงก่อนนะจ๊ะ)

ไว้เจอกันจ้าน้องๆ


สายธารแห่งราตรี


ป.ล. พี่ว่าตอนนี้พี่เศร้านะ น้องๆ เป็นยังไงกันบ้างเอ่ย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

322 ความคิดเห็น

  1. #289 ★EmoMelody™ϟHP (@emo_melody) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 23:57
    เพราะรักแท้คือการเสียสละ คือการได้เฝ้าดูคนที่เรารักมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข แล้วอีกอย่าง ทำไมจะทำให้รักใหม่อีกไม่ได้เล่า!! ใช่มะมัลฟอย
    #289
    0
  2. #271 หยดหมึก (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 23:26
    ได้โปรดนะคะไรเตอร์ ขอตอนจบแบบGOOD ENDเถอะนะคะ เพียงแค่ตอนนี้ตอนเดียวก็ร้องไห้จนต้องหยอดน้ำตาเทียมแล้วค่าT_T ความรักเป็นสิ่งที่สวยงามนะคะไรเตอร์ ยิ่งเจอรักแท้แล้วด้วย ควรจากกันด้วยการหมดลมหายใจโดยเคียงข้างกันมากกว่าลืมกันนะคะT_T
    #271
    1
    • #271-1 สายธารแห่งราตรี (@draco-nam) (จากตอนที่ 25)
      14 กรกฎาคม 2560 / 03:18
      ^ ^ ขอบคุณค่าาา ชักกลัวว่าตอนต่อไปจะทำร้องไห้อีกหรือเปล่า คนเขียนก็สงสารเดรน้าาา แต่ก็ซาดิสก์ด้วย (เอ๋ ยังไง?) 5555
      #271-1
  3. #270 PrincesZ O_O (@2477) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 10:26
    good end เถอะพลีส
    สงสารเดรถ้าเฮอร์ลืม
    #270
    1
  4. #269 preempueng (@preempueng) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 14:04
    เดรนายทามด้าย เลาเชียร์เทอนะ!
    #269
    1
  5. #268 l!i:.นู๋ นิ้ ง.:i!l (@ninko) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 12:35
    ซึ่งใจ เดรเสียสละมากเลย

    ขอจบแบบ Good end เถอะนะ

    ปล.เราก็รอมาอัพตลอดเลยนะ สู้ๆ 
    #268
    1
  6. #264 XYCYMN (@XYCYMN) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 12:06
    good end น้าาาาอยากให้ทั้งคู่มีความสุขขข
    #264
    1
  7. #246 Memoris S'Misa (@misakikawaichi68) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 08:01
    Good End สิคะ >0< จะได้มีความสุข~~~
    #246
    2
  8. #245 Bell2096 (@Bell2096) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 05:24
    ขอจบแบบ good End ค่ะ
    #245
    2