My [Dreams] Diary

ตอนที่ 1 : วันพฤหัส 3 มี.ค. 2015 (แรม 1 ค่ำ เดือน 4) "ด็อกเตอร์โรคจิต"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 มี.ค. 58

บันทึกความฝัน

2015.03.05 วันพฤหัส (แรม ค่ำ เดือน 4 ปีมะเมีย)

ฝันวันนี้เป็นอะไรที่แปลกมากๆ เพราะไม่รู้ว่าเป็นมุมมองบุคคลที่หนึ่ง หรือสองกันแน่ แต่ที่แน่ๆ คือมันมีผลกับจิตใจโดยตรงทีเดียว

บ้านไม้เก่าๆ สูงกว่าสามชั้น ทั้งหลังเกือบจะเหมือนถูกสร้างขึ้นในต้นไม้ เราเป็นลูกเลี้ยงที่มีแม่เลี้ยงกับสองพี่น้องเลี้ยง แต่เราก็ไม่ได้รันทดขนาดซินเดอร์เรลล่าหรอกนะ ก็แค่อยู่ในบ้านหลังนั้นเอง ทั้งสามคนพยายามจะยึดบ้านหลังนี้หรือไงนี่แหละ

แล้ววันนึงก็สัตว์ประหลาดโผล่มา อาจเป็นเพราะหลับๆ ตื่นๆ ความฝันเลยงงๆ วันนี้รู้สึกเหมือนไม่ได้นอนด้วยซ้ำ ช่วงหลับๆตื่นๆ นี่ไม่ฝันเลย เริ่มมาฝันเอาตอนเกือบเช้าเลยมั้ง แต่ก็เป็นช่วงเวลาที่นานมาก เลยนะ เหมือนฉากสัตว์ประหลาดอาละวาดจะโผล่มาแปบเดียว แล้วก็เหมือนด็อกเตอร์จะจัดการให้ สัตว์ประหลาดออกแนวปลาหมึกสีม่วงๆ หม่นๆ อ่ะ งงมะ

หลังจากนั้นอีด็อกเตอร์หัวขาวผมตั้งท่าทางโรคจิตนี่ ก็มาที่บ้าน จะเรียกว่าบุกหรือไงดีนะ เขามาพักได้สักพักพวกพี่สาวก็หายไป ไปๆมาๆ ยังไงไม่รู้เราเกือบจะกลายเป็นเหยื่อ เจ้าตัวขังเราไว้ในห้อง แล้วสภาพเราโทรมขนาดนั้นได้ไงไม่รู้

ด็อกเตอร์จะดูโรคจิตยังไงก็ตาม แต่หน้าตาก็พอไปวัดไปวา แถมนัยน์ตาเขาก็ดูเหงามาก เศร้ามาก เราก็เลยเผลอใจอ่อนไปกับเขา แทนที่จะต่อต้านหรือต่อสู้ เรากลับเป็นฝ่ายรุกจนเขาอ่อนลง เหมือนช่วงเวลาที่ผ่านไปด้วยดีจะเป็นแค่ฝันตื่นหนึ่ง จนเกิดสัตว์ประหลาดตัวเดิมโผล่มา เราเห็นแค่แวบเดียวหลังจากนั้นทุกอย่างก็มืดลง รู้สึกตัวอีกครั้งเรากลายเป็นแค่เงา ด็อกเตอร์มองไม่เห็นเรา

ตัวเขาเปื้อนทั้งเลือดและฝุ่น ที่คอห้อยขาข้างหนึ่งของใครไว้ไม่รู้ เชื่อมกับสายไฟที่อยู่ในมือ เขาไม่ได้เดิน แต่กลับคลานอยู่บนพื้น ปากก็พูดเสียงดังเหมือนบันทึกเสียงอยู่ เราจำได้ว่า "บันทึกวันที่ xxxx(เหมือนมันผ่านมาเป็นเดือน) เพิ่มกำลังไฟอีก 500 โวลต์" แล้วเขาก็จรดสายไฟเข้าด้วยกันจนขาข้างนั้นกระตุกถี่ เราลองแตะขานั้นดูถึงได้รู้สึกเหมือนมีชีพจรเต้น

นี่เขาคิดจะคืนชีพให้ใครกันนะ...แล้วก็สงสัยว่าทำไมเขาถึงไม่ยืน หรือนั่งบนโต๊ะ กระทั่งเห็นว่าเท้าทั้งสองข้างของเขาหายไป ไม่ใช่การถูกตัด แต่กลับฉีกขาดเหมือนถูกกระชากออกไป เลือดสีแดงยังติดกระดูกขาวๆ ที่แตกหัก ยิ่งมองก็ยิ่งสมเพศ ยิ่งสงสาร แล้วก็รู้สึก เขาพยายามจะคืนชีพเรา เราตายเพราะสัตว์ประหลาดนั่นเอง เราอยากจะกลับไปแก้ไขอดีตในตอนนั้น

แล้วฉากก็ตัดกลับไปก่อนหน้านี้ สรุปแล้วมันจะเป็นการย้อนเวลา หรือาจจะเป็นการเห็นอนาคตว่าหากเราไม่ทำอะไรสักอย่าง จะเกิดอะไรขึ้นก็ได้ และเราไม่ยอมให้ด็อกเตอร์โรคจิตนั่นต้องอยู่สภาพนั้นแน่นอน

ฉากที่เรากลับมากลายเป็นช่วงเวลาที่หนวดปลาหมึกกำลังรัดคอด็อกเตอร์ มันได้โอกาสที่เราจะหนีออกไป แล้วก็ฉุกคิดได้ว่า ถ้าทำแบบนั้น สิ่งที่จะเกิดขึ้นก็คงเป็นแบบที่เห็น ด็อกเตอร์ที่สิ้นหวัง พยายามคืนชีพศพไร้ร่าง

แล้วก็เหมือนกับหลายๆ ครั้ง ความฝันที่เราสามารถต่อสู้ได้ เราพุ่งเข้าไปกระชากหนวดปลาหมึกออกจากด็อกเตอร์ เขามองเราอย่างไม่เข้าใจว่าเราช่วยเขาทำไม แต่หนวดไม่ยอมหยุด เราเลยกัด หนวดปลาหมึกสะบัดสองสามทีก็ฟาดเรากระเด็น แล้วกระชากด็อกเตอร์ขึ้นไปอยู่ดี เรากระโดดตามขึ้นไปทางช่องโหว่ แล้วก็กลายเป็นไปโผล่ในตึกสำนักงาน เหมือนอยู่ในฉากทรานส์ฟอร์เมอร์เลย

เห็นหนวดปลาหมึกกระชากด็อกเตอร์ทะลุกระจกออกไป แต่กระจกกลับไปเป็นอะไรซะงั้น เราก็เพิ่งนึกออกนะ เพราะตอนนั้นตั้งใจแต่จะช่วยด็อกเตอร์ จนลืมสังเกตเรื่องนี้ไปเลย ก็สงสัยอยู่ว่ามันไม่ค่อยสมเหตุสมผลที่จะทะลุจากบ้านไม้มาในเมืองแบบนี้ สงสัยจะเป็นการทะลุมิติมั้ง

พอเจอกระจกเราก็ใช่วิ่งทะลุไม่ได้ ก็เลยง้างหมัดแล้วก็ โผละ! แล้วก็ใช้มือแหวกกระจก ถึงจะรู้สึกถึงความคมนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้บาดมือ(เราระวังด้วยแหละ) กระจกค่อนข้างหนาทีเดียว แล้วเราก็กระโดดขึ้นไปด้านบน

แต่เพราะเกาะกระจกไม่ได้ก็เลยร่วง เราก็เลยดีดตัวไปฝั่งหนึ่งแล้วกลับมาฝั่งเดิม แทนที่จะใช้เล็บที่ดูเหมือนมือจริงในปัจจุบันมาก เราก็ต่อยก่อนแล้วใช้มือเกาะตรงถึงขอบพื้นพอดี แล้วก็ดีดตัวขึ้นไป ลองใช้นิ้วกับเล็บสดๆ จิ้ม มันดังโผละเบาๆ แต่ก็เกาะอยู่พอจะไต่ขึ้นไปได้

เวลาอยู่ในฝันเราจะตัวเบากว่าปกติ แค่ดีดทีเดียวก็ขึ้นไปได้หลายชั้น เห็นหนวดปลาหมึกสีม่วงอยู่ด้านบนสะบัดไปมา พยายามมองหาด็อกเตอร์แต่ก็ไม่เจอ แล้วภาพของด็อกเตอร์ในหนวดปลาหมึกหนึ่งก็แวบเข้ามา เหมือนจะโดนตัวตึกบังอยู่

น่าแปลกที่ฝันนี้เราไม่ยักกะลองบิน แต่กลับใช้วิธีเสียบ เกาะ แล้วกระโจนเหมือนสุนัขหรือแมวแทน พอขึ้นไปถึงก็เหมือนจะมีการต่อสู้นิดหน่อย แล้วทุกอย่างจบลง กลับมาอยู่ที่บ้านต้นไม้อีกครั้ง ด็อกเตอร์ดูแฮปปี้ แล้วเราก็แฮปปี้

ฉากหวานซึ้งมายังไงไม่รู้ เราบอกความในใจ ด้อกเตอร์เองก็ไม่ปฎิเสธว่าต้องการเราเหมือนกัน ก็เลยกลายเป็นวันชื่นคืนสุข กระทั่งพวกแม่เลี้ยงกลับมา ระหว่างนั้นในห้องนอกจากเราและด็อกเตอร์ ก็มีผู้ชายคุ้นหน้าอีกคนโผล่มา ถ้าตอนนั้นเอะใจกว่านี้ เจ้านั้นคือ เรนไม่ผิดแน่ คนเดียวกับที่ลากเราออกจากฝันแสนสุขที่เราได้เป็นสนมแสนรักของซวนหยวนอี้เฟย (เฮ้อ~มารใจชัดๆ ร่างเนื้อก็ไม่โผล่มา ยังมากักความสุขทางจิตเราอีก ไม่อยากนึกว่าถ้าเขามีร่างเนื้ออยู่จริงๆ แล้วเจอเราจริงๆ คงเป็นจอมขี้หึงแห่งศตวรรตเลย)

จู่ๆ พวกนางแม่เลี้ยงก็มาโยนขวดพิลึกๆ ใส่ บอกว่าเป็นเลือดมนุษย์ แต่สีส้มๆ และกลิ่นเหม็นเน่าฉุนกึกเลย นอกจากเรนแล้ว ในเหตุการณ์ก็เหมือนจะมีเพื่อนๆ สาวๆ อีกสองคน คุ้นๆ หน้าแต่จำไม่ได้ น่าจะเป็นเพื่อนเรนหรือเราในโลกนั้นไม่รู้

แล้วก็เหมือนเดจาวู เราคิดว่าถ้าก่อนหน้านี้เตรียมของป้องกันไว้หน่อย หยิบพวกขวดน้ำยาอะไร สำรวจชั้นบนก่อนพวกแม่เลี้ยงนางจะกลับมาคงดี

แล้วฉากก็กลับมาที่เราอยู่กับด็อกเตอร์แค่สองคน ระหว่างที่กำลังนัวเนียกันได้ที่ เราก็ออกจากห้องไปสำรวจชั้นบน มีทั้งน้ำยา และสารเคมีแปลกๆ เราก็เลยรวบหมด มุมมองของเราตอนนั้นกลายเป็นว่าเราเป็นด็อกเตอร์ซะเอง แล้วพวกแม่เลี้ยงก็กลับมา

พอเห็นเราก็หว่านเสน่ห์ใส่(เราในร่างด็อกเตอร์อ่ะนะ) เราก็เลยพากันเข้าห้อง แล้วตั้งใจจะจัดให้คนละดอกสองดอก ฉากก็ตัดไปอยู่ที่เราเป็นเราอีกครั้ง นั่งคุยกับพวกเรนริเนเรียสนิดหน่อย แต่ไม่เกิดเหตุการณ์ขว้างเลือดเน่าผสมน้ำยาพิลึกอีก ตอนนั้นจำได้เลยว่าคุยกันตรงๆ ว่า "อยู่กับด็อกเตอร์มานาน บ่งตงว่าเราก็ยังไม่เสีย ด็อกเตอร์เองก็ไม่ได้ทำอะไร นอกจากกอดๆ หอมๆ จูบๆ" เอาเป็นว่าพวกเราทั้งคู่คงจะซิงกันอีกยาว

แล้วด็อกเตอร์ก็โผล่มา ประมาณว่าพวกแม่ลูกพวกนั้นจะไม่มารบกวนชีวิตพวกเราอีก แหงล่ะ พวกนางโดนเชือดไปแล้วล่ะมั้ง เรื่องนี้ก็เลยจบแฮปปี้เอนดิ้ง

แต่พอตื่นมาก็ยังรู้สึกสงสารและสมเพศด็อกเตอร์ในฉากนั้น แถมยังนึกถึงสัมผัสของด็อกเตอร์ที่ยังค้างจนตอนตื่น หัวใจก็ยังเจ็บปวดทุกครั้งที่นึกถึงฉากน่าเวทนาของการคืนชีพศพไร้ร่าง ถ้าไม่ได้ระบายลงบันทึกแบบนี้คงอึดอัดตายแน่

...บ่งตง รู้สึกดีขึ้นเยอะเลย จะได้มีสมาธิทำงานซะที

 

 

 

2 ความคิดเห็น

  1. #2 Blo_odyyy-BlO-Od (@k-khing) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 22:58
    อ่ะจ่ะ..................... อืม มาระบายให้ฟังสินะ...เป็นฝันที่สนุกดี(?) เอามาแต่งเป็นเรื่องสั้นให้เป็นเรื่องเป็นราวได้เลยนะเนี่ย(ถ้าปรับเปรี่ยนเนื้อเรื่องอะไรอีกนิดหน่อยอะนะ)........ ........ ....... ...... ..... .... ... .. .
    #2
    0