CODENAME: ZIKE เจาะรหัสดับแค้น [ E N D ]

  • 100% Rating

  • 5 Vote(s)

  • 78,404 Views

  • 1,483 Comments

  • 1,778 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    30

    Overall
    78,404

ตอนที่ 10 : แค้นที่9: เลือดล้างด้วยเลือด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 469
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    22 ธ.ค. 60


แค้นที่9: เลือดล้างด้วยเลือด

ทางด้านไซค์ที่ตอนนี้ถูกสามสาวโรงเรียนสหเข้ารุมล้อม เพียงเพราะเสียงของเขา ทำให้เด็กหนุ่มเริ่มลำบากใจขึ้นเรื่อยๆ เมื่อพวกเธอพากันขอเพลงต่อไป
“ไม่ล่ะครับ พี่ไม่ชอบร้องเพลงเท่าไร” ไซค์ปฎิเสธเสียงแข็ง พร้อมกับรู้สึกจุกบริเวณทรวงอกและลำคอ
“ทำไมล่ะพี่! ในเมื่อพี่ก็ร้องเพลงเพราะจะตาย ริซซ่าว่าพี่ลาออกจากบริษัทพ่อยัยฟ้าแล้วไปเป็นนักร้องหรือดาราน่าจะดีกว่านะ” ริซซ่าวตาเป็นประกาย พร้อมกับเสียงเห็นด้วยจากสองสาว ไซค์ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนเสียงเคาะประตูจะดังขึ้น ทำให้พวกเขาต้องชะงัก
“เข้ามาเลยครับ” ไซค์เอ่ยออกมาด้วยใบหน้าสงสัย ไม่ต่างจากเด็กสาวทั้งสามเท่าไรนัก แต่เมื่อพวกเขาเห็นผู้มาใหม่แล้วก็ต้องยิ่งไม่เข้าใจยิ่งกว่าเดิม
“ขออภัยด้วยนะครับที่รบกวนคุณลูกค้า” พนักงานหนุ่มเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าซีดเผือด ในขณะที่ไซค์มองชายหญิงวัยเกือบจะกลางคนทั้งสามที่อยู่ด้านหลังของพนักงานด้วยความไม่เข้าใจ
ทำไมพวกนั้นถึงต้องมองเขาทั้งน้ำตาด้วยล่ะ?
“ไม่ทราบว่ามีอะไรเกิดขึ้นงั้นเหรอคะ?” ริซซ่าถามด้วยความไม่เข้าใจ ทำให้พนักงานคนนั้นต้องปรายตาไปมองเด็กหนุ่มเพียงคนเดียวที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยใบหน้าถอดสี
“คือ..อ คือว่าเมื่อสักครู่ทางเราได้เผยแพร่เสียงและภาพทางนี้ออกไปน่ะครับ แล้ว..แล้วลูกค้ากลุ่มนี้ก็บอกว่าต้องการอยากจะพบกับนักร้องเมื่อครู่” พนักงานหนุ่มเอ่ยด้วยใบหน้าซีดเผือด ในขณะที่ไซค์หรี่ตาอย่างไม่พอใจนัก
นี่มันเข้าข่ายละเมิดสิทธิกันเลยนะโว้ย!
“ว่าแล้วเชียวว่าร้านต้องเปิดเสียงพี่ไซค์ออกไปแน่ๆ! แต่ไม่นึกเลยว่าจะเปิดกล้องด้วย?” ริซซ่าเอ่ยอย่างรื่นเริง ต่างจากไซค์ที่หันขวับมาทางเธอ
อย่าบอกนะว่าเรื่องเปิดเสียงเป็นเรื่องปกติของร้าน?!
“แล้วพวกคุณต้องการมาพบผมเพื่ออะไรกันล่ะครับ?” ไซค์ถาม ชายวัยกลางคนจึงตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก
“ซ..ซาล?” ชื่อที่ถูกเอ่ยออกมาทำเอาไซค์ชะงัก เขารีบฉีกยิ้มให้อีกฝ่าย
“ถ้าพวกคุณจะบอกว่าผมเหมือนซาลที่เป็นนักร้องคนนั้น.. ผมต้องบอกก่อนเลยนะครับว่า ผมไม่มีความเกี่ยวข้องกับเขา ผมนามสกุลจักราวงศ์ตั้งแต่เกิดครับ” ไซค์อย่างชัดเจน แม้คำพูดนั้นจะไม่ต่างกับการกรีดมีดน้ำแข็งที่ทั้งคมและเย็นเฉียบลงบนหัวใจ คำตอบของเขา ทำให้หญิงวัยราวๆ สามสิบห้าปีต้องตอบกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พร้อมทั้งส่ายหน้าปฎิเสธ
“เรา..เรารู้จ้ะ รู้ว่าหนูไม่มีทางเกี่ยวข้องกับซาลอยู่แล้ว เพราะครอบครัวของซาลย้ายไปอยู่ที่อังกฤษหลายปีก่อน จนไม่ได้ยินข่าวคราว แต่พวกเราแค่อยากจะมาเจอ.. เจอคนที่มีเสียงและใบหน้าคล้ายคลึงกับซาล” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื้นตัน แต่คำพูดของเธอกลับทำให้ไซค์ต้องเม้มปากแน่น ความรู้สึกจุกในลำคอเริ่มรุนแรงขึ้นทุกที ดวงตาสีฟ้าเองก็ร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆ เขาปรายตามองน้ำฟ้าด้วย ความเจ็บปวดและเกลียดชังวูบหนึ่ง ก่อนชายอีกคนจะเอ่ยออกมาบ้าง
“อารู้สึกดีใจจริงๆ อย่างน้อยหนูก็ทำให้อารู้สึกว่าได้เห็นและฟังเพลงของซาลอีกครั้ง โดยไม่ต้องพึ่งเพลงในอินเตอร์เน็ต” เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงใจ ไซค์จึงต้องส่ายหน้าช้าๆ ด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มไม่ได้พูดอะไร พวกเขาจึงต้องเดินออกไปทันที ไซค์จึงต้องหันไปทางพวกริซซ่าทันที
“พี่ขอไปห้องน้ำก่อนนะ” ไซค์เอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มจางๆ เขารีบเดินออกไปโดยไม่ให้พวกเธอได้ถาม
ขาทั้งสองข้างเริ่มเดินเร็วขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นออกวิ่ง ริมฝีปากของเขาเม้มแน่น ไซค์วิ่งไปบริเวณห้องน้ำในจุดที่ไม่ค่อยมีคนใช้งาน เขาถอดคอนแทคเลนส์สีฟ้าออก เพื่อไม่ให้บาดตา ภายในห้องน้ำนั้นไม่มีใครแม้แต่คนเดียว ใบหน้าขาวซีดจ้องมองไปดวงตาสีเขียวมรกตที่สะท้อนอยู่ในกระจก พร้อมกับน้ำตาที่เริ่มไหลริน
“ฮึก..ก.. ฮือ..อ.. บ้า! บ้าเอ้ย! บ้าที่สุด!” เสียงร้องไห้ราวกับเสียงคำรามดังก้องภายในห้องน้ำ ร่างหนาค่อยๆ ทรุดลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวดทรมาน เขากำหมัดแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่ปูดขึ้น เพราะความโกรธแค้นที่ทวีคูณทำให้ไซค์ทุบกำปั้นลงบนพื้น เพื่อระบายความอัดอั้นที่เก็บเอาไว้ในใจ เขาร้องไห้จนแทบขาดใจ
“พ่อ..พ่อครับ ฮึ..ก.. ทำไม! ทำไมทุกอย่างต้องเป็นแบบนี้! ฮือ..อ.. ทำไมเรื่องบัดซบนี้ต้องเกิดกับเรา! ทำไมพวกเราต้องมาเจอเรื่องแบบนี้!” ไซค์คำรามกรีดร้องกับความเจ็บแค้นในใจ กับอดีต..ที่ถูกชะโลมไปด้วยเลือดของเขาและคนที่เขารัก..
“พ่อครับ.. แม่ครับ.. พี่ริญ.. ฮึก..ก” น้ำใสพรั่งพรูออกมาจากดวงตาสีเขียวด้วยความเจ็บปวด มือหนากุมไปบริเวณดวงตาของตน ดวงตานี้..ก็ไม่ต่างจากสิ่งเตือนใจสำหรับเขา เป็นสัญลักษณ์ของการสูญเสีย
ภาพของร่างทั้งสามที่โชกไปด้วยเลือดภายในคอนโดหลังเดิม ปรากฏขึ้นมาบนหัวของเขา ภาพที่พวกเขาเคยอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข ภาพรอยยิ้มและวันคืนเก่าๆ ที่เข้ามา พลันภาพของวันสุดท้ายที่ทุกอย่างถูกย้อมไปด้วยเลือดสีแดงสดและเสียงหัวเราะที่น่าขยะแขยงกำลังซ้อนทับเข้ามาในสมองของเขา น้ำตาที่ไหลรินลงมาราวกับน้ำป่า ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาต้องบิดเบี้ยวไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตาสีเขียวที่เต็มไปด้วยความรู้สึกเจ็บปวดเริ่มเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นและอาฆาต
“พวกมันต้องชดใช้! เลือดล้างด้วยเลือด! ชีวิตล้างด้วยชีวิต! พวกแกจะต้องได้รับความเจ็บปวดยิ่งกว่าที่ครอบครัวฉันได้รับ!” เขาคำรามลั่นด้วยความโกรธแค้นมือหนากำเส้นผมของตนแน่น ลมหายใจถี่และหนักหน่วงถูกระบายออกมา เพื่อระงับอารมณ์ ดวงตาทั้งสองข้างร้อนผ่าวขึ้นกว่าเดิม ราวกับต้องการตอกย้ำความทรมานทั้งหมดที่ได้รับ
“รอก่อนนะครับ.. ผมจะส่งพวกมันไปอยู่กับพ่อแล้วก็แม่ไม่นานนี้แหละ” ไซค์เอ่ยออกมาด้วยความโกรธแค้น ฟันของเขากัดลงบนริมฝีปากอย่างแรง พร้อมกับใบหน้าที่บูดเบี้ยวไปด้วยความอาฆาต ไซค์นั่งนิ่งไปพักใหญ่ ก่อนจะลุกขึ้นมาใส่คอนเทคเลนส์กลับตามเดิม พร้อมกับจัดชุดของตนให้เรียบร้อย แล้วจึงเดินกลับไปหาน้ำฟ้าราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เมื่อไซค์กลับมาถึง เขาก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าริซซ่าและยูเนะไม่ได้อยู่ในห้อง ทิ้งไว้เพียงน้ำฟ้าที่นั่งหลับอยู่บนโซฟา ไซค์ปรายตามองเธออย่างไร้ความรู้สึก เขาเดินไปตรงหน้าแล้วทดลองเรียกชื่อเธอ
“ฟ้าครับ ริซซ่ากับยูเนะล่ะ?” เขาถามใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะแกล้งเขย่าไหล่บาง เพื่อดูว่าเธอหลับจริงหรือไม่ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเพียงส่งเสียงครางออกมา แล้วหันไปนอนต่อ ไซค์จึงรู้ได้ทันทีว่าเธอหลับจริง เขาหันไปมองรอบๆ เพื่อดูว่าหญิงอีกสองคนหายไปไหน พลันดวงตาของเขาจึงสะดุดกับโน้ตบนโต๊ะ
พวกหนูไปห้องน้ำแปปนะพี่
ไซค์อ่านข้อความด้วยแววตาเรียบเฉย เขาทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ด้านข้างน้ำฟ้า มือหนาข้างซ้ายของเขาเอื้อมไปสัมผัสแก้มนวล พร้อมกับลูบไล้ลงมาถึงลำคอขาวผ่อง ก่อนมือของเขาเริ่มค่อยๆ เปลี่ยนมาอยู่ในท่าราวกับจะบีบคอเธอ ไซค์กัดฟันแน่นเพื่อข่มใจ
ไม่ได้ มันต้องรู้สึกเจ็บปวดมากกว่านี้ มันต้องเจ็บยิ่งกว่าตายทั้งเป็น!
ไซค์คิดในใจ พร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่ปรากฏ ก่อนเขาจะถอนหายใจออกมา พร้อมกับปล่อยมือคอนวล
เขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นเพื่อดูเวลา ก่อนเขาจะพบว่ามันใกล้จะได้เวลาที่ต้องกินยา เมื่อเห็นดังนั้นไซค์จึงเปิดประเป๋าหนังสีน้ำตาล เพื่อหยิบกล่องยาใบเดิม
เม็ดยาหลากสีและขนาดถูกเทลงมาบนมือ เขายกยานั้นขึ้นอม ก่อนจะหยิบน้ำมาดื่มตาม โดยในระหว่างนั้นเขาก็พลิกกล่องยาไปมาอย่างเบื่อหน่าย
“นั่นยาอะไรอะพี่” เสียงหวานที่ดังขึ้นหลังจากที่ไซค์กลืนยาไปแล้ว คำถามของเธอทำให้ไซค์ผงะ เขาหันมามองเธอทันที
“ตื่นตั้งแต่เมื่อไรน่ะฟ้า?” ไซค์ถามด้วยความตะลึง เมื่อเห็นคิ้วของเธอยังขมวดเข้าหากันอยู่ เขาจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาได้ยินคำตอบนั้น
“เมื่อกี้ตอนที่พี่ทานยาเข้าไปค่ะ แล้วพี่ป่วยเป็นอะไร ทำไมต้องกินยา?” เด็กสาวถามอย่างกังวลใจ ไซค์จึงต้องแสร้งยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน
“ยาแก้หวัดธรรมดาน่ะครับ พอดีเมื่อไม่กี่วันก่อนพี่รู้สึกเหมือนเป็นหวัดเลยไปหาหมอมา เขาบอกให้พี่กินยาจนกว่ายาจะหมด” เขาโป้ปด พร้อมกับหลับตาลงและส่งยิ้มอบอุ่นไปให้เธอตามสเต็ปเดิม แต่สัมผัสอุ่นบริเวณหน้าผากทำให้เขาลืมตาขึ้นมาดูด้วยความไม่เข้าใจ แต่แล้วก็ต้องตกตะลึง ร่างหนาดีดตัวออกอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าหญิงตรงหน้าใช้หน้าผากของตน ทาบบนหน้าผากของเขา เพื่อวัดอุณหภูมิ ใบหน้าสวยที่เข้ามาใกล้ชิดเกินไป ทำให้ไซค์ถึงกับทำอะไรไม่ถูก
“ท..ทำ..ทำอะไรน่ะ!” ไซค์หลุดร้องออกมาลั่น ในขณะที่อีกฝ่ายเอาแต่หัวเราะ “ฮ่าๆ ก็วัดไข้ไงพี่ ฟ้าไม่เคยเห็นพี่ไซค์เป็นแบบนี้เลยนะเนี่ย รู้สึกเป็นธรรมชาติกว่าปกติเสียอีก ฮ่าๆๆ” เธอหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ ในขณะที่ไซค์ต้องรีบปรับอารมณ์ตนให้กลับมาเป็นแบบเดิม
“ก็เล่นมาทำแบบนี้ใครจะไม่ตกใจกันล่ะ?” เขาแสร้งเอ่ยอย่างแง่งอน พร้อมกับเม้มปากแน่น
พลันใบหน้าสวยของเด็กสาวอีกคนจะปรากฏขึ้นมาในใจเขา และซ้อนทับกับใบหน้าของน้ำฟ้าอย่างพอดิบพอดี ร่างบางเจ้าของเรือนผมลอนสีน้ำตาลอ่อนยาวถึงเอว นัยน์ตาสีฟ้าเป็นประกายสวย ผิวเนียนขาวที่สว่างและเป็นประกายดุจไข่มุก ริมฝีปากบางอมชมพูธรรมชาติที่ฉีกยิ้มอย่างร่าเริง ความรู้สึกเจ็บปวดแล่นเข้ามาในใจเขาอีกครั้ง ก่อนที่ไซค์จะต้องสะบัดศีรษะตนเพื่อไล่ความคิดนั้นออกไป
“พี่ไซค์เป็นอะไรอะ?” เด็กสาวถามออกมาด้วยความไม่เข้าใจ ที่จู่ๆ ไซค์ก็สะบัดหัวตัวเองอย่างแรง เมื่อได้ยินคำถาม ไซค์จึงต้องหันมามองเธอ พร้อมกับฉีกยิ้ม
“ไม่มีอะไรหรอกครับ ฟ้ารีบโทรหาเพื่อนเถอะ นี่ก็ใกล้ค่ำแล้วนะ” ..ฉันจะได้ไปDDC สักที.. เขาคิดออกมาอย่างไม่ชอบใจนัก
“รับทราบ!” เด็กสาวขานรับพร้อมกับรีบโทรศัพท์ติดต่อเพื่อนทั้งสองของตน



___________________________________________________________________
สั่งซื้อรูปเล่มได้ที่เพจ พิราบนักฝัน เพนกวินนักฝัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #1483 roykaeww43550 (@roykaeww43550) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 17:07
    คนอ่านเรื่อนี้นี่ต้องซาดิสทุกคนรึเปล่าเนี้ย
    #1483
    1
    • #1483-1 Pigeon Dreamer (@dreammychar) (จากตอนที่ 10)
      19 พฤษภาคม 2561 / 00:21
      ไม่จำเป็นค่ะ เพราะไรท์ออกจะใสๆ ไม่มีความดาร์กอยู่ในจิตใจ *-*
      #1483-1
  2. #1479 ⓒЯAẕY DO_G (@sayerena_68) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 23:58
    ประมาทเกินไปแล้วไซต์ ไปคร่ำครวญในห้องน้ำเนี่ยน่ะ คิดว่ามันเก็บเสียงได้ดีขนาดนั้นเหรอ???ห้องน้ำนะโว๊ยย
    #1479
    0
  3. #1438 mindvezar (@mindvezar) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 13:01
    โว่ๆๆๆๆๆ  มันสุดๆๆเลยมีลุ้นทุกชอด
    #1438
    0
  4. #1273 noo_parekapoom (@noo-pare) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 21:35
    โอย ฮา สู้ๆๆค่า
    #1273
    0
  5. #63 ชานัวร์ (@keratikan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 11:22
    ให้มันรู้ซะบ้างว่าใครใหญ่55555
    ไซต์เท่านั้นที่ครองโลก เย้
    รออีก90%ทีเหลือน่ะค่าา
    #63
    0
  6. #62 Sheen (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2556 / 01:43
    ไอเด็กฝึกงานวอนตายซะแล้ว ไม่รู้เอาซะเลยว่าพูดกับใคร นั่น! ท่านไซค์เชี่ยวนะ ท่าน! ไซค์!
    #62
    0