CODENAME: ZIKE เจาะรหัสดับแค้น [ E N D ]

  • 100% Rating

  • 5 Vote(s)

  • 78,550 Views

  • 1,483 Comments

  • 1,779 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    100

    Overall
    78,550

ตอนที่ 3 : แค้นที่2: หน้ากาก [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 598
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    22 ธ.ค. 60



แค้นที่2: หน้ากาก [2]


ด้านไซค์ เขายังคงทักทายพนักงานทุกคนที่เดินผ่านไปมาด้วยรอยยิ้ม โดยที่ไม่แม้แต่จะสนใจว่าคนๆ นั้นจะเป็นแม่บ้าน พนักงาน หรือใครก็ตาม การกระทำของเด็กหนุ่มทำให้ทุกคนพากันเทใจให้เขาอย่างเต็มเปี่ยม พลันความรู้สึกปวดร้าวจึงแล่นเข้าดวงตาทั้งสองข้าง เขารีบเดินเข้าไปหลบในห้องน้ำทันที
แกร็ก
เมื่อลงกลอนประตูห้องน้ำเรียบร้อยแล้ว เขาจึงยกนาฬิกาขึ้นดู ..ห้าโมงครึ่งแล้วงั้นเหรอ.. เขาคิด ก่อนจะหยิบขวดน้ำและตลับยาขึ้นมาจากกระเป๋าตน มือหนาหยิบเม็ดยาขึ้นมาเข้าปากอย่างเคยชินด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาเอนกายพิงกับชักโครกด้วยความเหนื่อยล้า ความรู้สึกร้อนผ่าวเริ่มก่อตัวขึ้นบริเวณดวงตา ไซค์สะบัดหน้าไล่ความคิด เมื่ออาการดีขึ้นเขารีบออกจากห้องน้ำ ก่อนจะผิดสังเกต
..นานเท่าไรแล้วนะ..ที่เขาต้องกินยานี่..
ไซค์คิดพร้อมกับกำหมัดแน่น ดวงตาที่เคยอ่อนโยนวาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับเป็นปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ทันทีที่ออกจากห้องน้ำ เขารีบเดินไปกดลิฟต์อย่างรวดเร็ว เมื่อใกล้จะได้เวลาทำงานเต็มที ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก เขารีบเดินไปยังห้องขนาดใหญ่ ที่ถูกล้อมไปด้วยกระจกฝ้า เด็กหนุ่มตรงเข้าไปกดรหัสหน้าประตูเพื่อเข้าไปยังห้องด้านใน
เสียงเครื่องคอมพิวเตอร์และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ต่างๆ ดังขึ้นทันทีที่ประตูเปิดออก ทว่าบรรยากาศที่ตึงเครียดและความวุ่นวายที่ต่างจากปกติ ทำให้เขาต้องขมวดคิ้วสงสัย ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปหาร่างสูงที่สั่งการอยู่กลางห้อง
“เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอครับ?” ไซค์ถามด้วยความไม่เข้าใจ ทำให้อีกฝ่ายต้องหันมามอง ก่อนเขาจะหันมามองด้วยรอยยิ้มแหย
“อ่า.. พอดีเมื่อช่วงบ่ายระบบเราถูกเจาะน่ะครับ แต่ก็ไม่ได้เสียหายอะไรมากนัก” คำตอบที่ออกมาทำให้ดวงตาของเด็กหนุ่มเบิกโพลง ก่อนเขาจะรีบถามอย่างร้อนรน
“แล้วมีข้อมูลเสียหายหรือรั่วไหลไหมครับ?!” ไซค์ถามด้วยความร้อนรน อีกฝ่ายจึงต้องส่ายหน้าช้าๆ เชิงปฏิเสธ
“ไม่ครับ ครั้งนี้อีกฝ่ายไม่ค่อยมีฝีมือเท่าไร ทำให้พวกเราโต้กลับได้ทันแถมยังป้องกันข้อมูลได้ด้วย” เขาอธิบาย
“แล้วใครเป็นคนเจาะกันครับคุณจิน” ไซค์ถามจิน เลขาธิการของแผนกคอมพิวเตอร์ด้วยความสงสัย จินที่เห็นว่าเป็นเรื่องที่ต้องรายงานให้อีกฝ่ายทราบอยู่แล้ว จึงตอบโดยไม่ปิดบัง
“DDC ครับ” คำตอบที่ออกมาทำให้ไซค์ต้องเผยสีหน้าตื่นตะลึงออกมาอย่าง เห็นได้ชัด
“แน่ใจเหรอครับว่าเป็นDDC จริงๆ?” ไซค์ถามด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก จินจึงพยักหน้ายืนยัน
“ครับ เรื่องนี้เราให้หัวหน้ายืนยันแล้ว” จินตอบด้วยความมั่นใจ ไซค์จึงต้องถอนหายใจ
“แล้วมีส่วนไหนเสียหายบ้างครับ แก้ทันหรือเปล่า?” เขาถามด้วยความกังวล
“ตอนนี้กำลังแก้อยู่ครับ ไม่น่ามีปัญหาอะไร คาดว่าอีกประมาณชั่วโมงนึงคงจะเสร็จ” จินรายงาน ไซค์จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก
“โอเคครับ งั้นผมขอตัวก่อนก็แล้วกันนะครับ” ไซค์เอ่ย ก่อนจะเดินไปยังห้องกระจกอีกห้อง
“เดี๋ยวครับคุณวิริยะ!” จินตะโกนเรียกด้วยน้ำเสียงค่อนข้างดัง ทำให้ไซค์ต้องหันไปมองด้วยความไม่เข้าใจ
“มีอะไรเหรอครับ” ไซค์ถาม ในขณะที่อีกฝ่ายรีบเดินไปเปิดลิ้นชักใต้โต๊ะทำงานใกล้ๆ กับห้องกระจกอีกห้อง แล้วจึงยื่นกล่องสีขาวให้ไซค์
“ของที่ทางเราพัฒนาเมื่อเดือนที่แล้วยังไงล่ะครับ นาฬิกาคอมพิวเตอร์รุ่นS1.7” จินเอ่ย ไซค์จึงเดินไปรับสิ่งนั้น
“ผมลืมเรื่องนี้ไปเลยนะครับเนี่ย” ไซค์เอ่ยอออกมาด้วยใบหน้าเหลอหลา เลขาหนุ่มจึงต้องหลุดหัวเราะกับท่าทางอีกฝ่าย
“ก็เวลามาที่นี่ทีไร คุณก็มักจะเอาแต่อยู่กับคุณน้ำฟ้าตลอดเลยนี่ครับ จะลืมก็ไม่แปลก ฮ่าๆๆ” เสียงเอ่ยแซวของเลขาหนุ่มทำเอาไซค์ถึงกับชะงัก พร้อมกับที่เสียงผิวปากแซวจากเหล่าลูกน้องจะดังขึ้นมาอย่างนึกสนุก ทำให้ใบหน้าของเขาเริ่มแดงขึ้นกว่าเดิม
“แล้วทำไมทุกคนต้องมาแซวผมอย่างนี้ด้วยล่ะครับ! ผมอยู่กับงานนานกว่าอยู่กับฟ้าอีกนะ” ไซค์เอ่ยออกมาด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ ก่อนเขาจะรีบหนีเข้าห้องทำงานตนและหัวหน้าแผนกไปอย่างรวดเร็ว โดยมีเสียงเอ่ยแซวและเสียงหัวเราะตามมาอย่างไม่ขาดสาย

ภายในห้องเป็นห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้าธรรมดา มีโต๊ะทำงานสองตัวพร้อมกับคอมพิวเตอร์มากมายอยู่ฝั่งขวาของห้อง บริเวณมุมข้างซ้ายของห้องเป็นห้องครัวขนาดย่อมที่มีเพียงไมโครเวฟ ชุดน้ำชา ตู้เย็น และกาต้มน้ำร้อน ส่วนอีกฝั่งนั้นเป็นโซฟาสีแดงและโต๊ะกาแฟรับแขกที่ไม่ค่อยได้ใช้นัก ทว่าวันนี้กลับมีร่างสูงอีกคนกำลังทำงานอยู่
“อ้าวไซค์ มาแล้วเหรอ? วันนี้ก็ขอรบกวนอีกวันนะ” ไลท์หนุ่มหน้าสวยชาวอังกฤษเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ทำให้ไซค์ต้องยิ้มแหยๆ
“เชิญตามสบายเลยครับ” ไซค์เอ่ย พร้อมกับเหลือบตาไปมองร่างอีกร่างที่อยู่ท่ามกลางกองเอกสารมากมาย พลันเสียงโหยหวนจึงดังลอดออกมาจากกองเอกสาร
“ไซค์~ ช่วยเฮียด้วย..ย..” เลอัส หัวหน้าแผนกคอมพิวเตอร์เจ้าของผมสีน้ำตาล ดวงตาสีฟ้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงโอดครวญ ไลท์จึงต้องตวัดสายตาใส่เขา พร้อมกับตวาดขึ้นก่อนที่ไซค์จะตอบอะไร
“หุบปากแล้วทำงานไปซะเลอัส! นายก็รู้ว่าที่นายต้องมาทำงานเพิ่มแบบนี้ มันเพราะความชุ่ยของนายเอง!” ไลท์ตะคอกเลอัสลั่น ดวงตาสีฟ้าของเขาทอประกายกร้าว ในขณะที่ไซค์เดินไปนั่งยังโต๊ะประจำตำแหน่งของรองหัวหน้าแผนกคอมพิวเตอร์ พร้อมกับเปิดคอมพิวเตอร์ของตน
“ไซค์~ ช่วยเฮียด้วย..ย..” เลอัส หัวหน้าแผนกคอมพิวเตอร์เจ้าของผมสีน้ำตาล ดวงตาสีฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงโอดครวญ ไลท์จึงต้องตวัดสายตาใส่เขา พร้อมกับตวาดขึ้นก่อนที่ไซค์จะตอบอะไร
“หุบปากแล้วทำงานไปซะเลอัส! นายก็รู้ว่าที่นายต้องมาทำงานเพิ่มแบบนี้ มันเพราะความชุ่ยของนายเอง!” ไลท์ตะคอกเลอัสลั่น ดวงตาสีฟ้าของเขาทอประกายกร้าว ในขณะที่ไซค์เดินไปนั่งยังโต๊ะประจำตำแหน่งของรองหัวหน้าแผนกคอมพิวเตอร์ พร้อมกับเปิดคอมพิวเตอร์ของตน
“โห ชุ่ยอะไรล่ะ ก็ไม่ได้ทำเล่นๆ สักหน่อย” เลอัสเถียง พร้อมกับควงปากกาในมืออย่างไม่พอใจ
“ไม่ชุ่ยบ้าอะไรล่ะไลท์! ฉันอ่านหมดทุกตัวแล้วนะ!” เสียงทุ้มเอ่ยท้วง ทำให้ไลท์ต้องหันมามองเขาด้วยรอยยิ้มยะเยือกอีกครั้ง
“เอกสารหมายเลขC2-6452-8741 ระบุถึงเรื่องอะไร?” คำถามที่ออกมาทำเอาเลอัสหน้าถอดสี
“ใครจะไปรู้วะ! เอกสารบ้าบอมากมายขนาดนี้ ฉันจะไปรู้ได้ยังไงกันล่ะ!” เลอัสคำรามลั่นอย่างเหลืออด แต่ไลท์กลับไม่ใส่ใจนัก เขาเดินไปยังโต๊ะทำงานของไซค์ แล้วดึงเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาแผ่นหนึ่ง
“ไซค์เอกสารหมายเลขC1-7851-4523 พูดถึงเรื่องอะไร?” ไลท์ถามคำถามเดิมกับไซค์ ทำให้เขาต้องชะงัก ก่อนจะนิ่งนึก
“ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกจะเป็นเกี่ยวกับวัสดุและโปรแกรมในการสร้างนาฬิกาคอมพิวเตอร์ตัวต้นแบบน่ะครับ” ไซค์ตอบตามที่เขาจำได้ ไลท์จึงต้องพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
“ถูกต้อง ขนาดเด็กอายุสิบเจ็ดยังจำได้ แล้วทำไมนายที่อายุยี่สิบห้าถึงจำไม่ได้กันล่ะเลอัส” ไลท์ถามอย่างเย้ยยัน ทำให้เจ้าของชื่อต้องเบ้ปากอย่างไม่สบอารมณ์
“ก็ใครมันจะไปจำได้แบบพวกนายกัน! แล้วก็นะไลท์ นายเป็นถึงรองหัวหน้าแผนกบริหารแต่กลับมาร่อนอยู่ที่แผนกคอมพิวเตอร์ได้ยังไง! ” เลอัสต่อว่า ก่อนเขาจะเปลี่ยนมานั่งพิงพนักเก้าอี้แทนการฟุบอยู่บนโต๊ะ คำพูดของเลอัสทำให้ไซค์นึกอะไรบางอย่างได้
“จะว่าไป เมื่อกี้ผมก็เพิ่งเจอคุณบอมเดินเล่นอยู่ด้านล่างด้วยนะครับ” ไซค์เอ่ยตามตรง ทำให้รอยยิ้มของไลท์เริ่มเย็นยะเยือกขึ้นทุกที
“อย่างที่ไซค์และนายบอกนั้นแหละเลอัส ตอนนี้แผนกบริหารว่างมาก เพราะงานต่อไปของแผนกเรา จำเป็นต้องใช้เอกสารจากแผนกนายเสียก่อน ถึงจะทำงานได้.. ซึ่งเอกสารนั้นมันก็อยู่ในมือนายไงล่ะเลอัส” ไลท์กัดฟันเอ่ย ทว่าเลอัสกลับยิ้มกว้าง ในขณะที่ไซค์ตาเหลือกด้วยความตกใจ
“ไม่เห็นยากเลย ก็ให้ฉันแบ่งงานกับไซค์ไง ไซค์ทำงานเอกสาร ส่วนฉันทำงานระบบ” เลอัสตอบปัด ไลท์จึงกำหมัดแน่นอย่างไม่พอใจ
“เลอัส... อย่าให้ฉันต้องหมดความอดทนเชียว ไซค์ยังไม่บรรลุนิติภาวะเลยนะ! จะให้มาเซ็นเอกสารสำคัญต่างๆ ได้ยังไง!” ไลท์เอ่ยพร้อมกับชี้ไปยังไซค์ ทำให้ไซค์ได้สติ เขาจึงต้องรีบขัดเลอัสทันที
“แถมผมคิดว่าการตัดสินใจของผมยังไม่ดีพอด้วยครับ คงทำได้แค่เอกสารทั่วๆ ไปของแผนก” ไซค์แย้ง
“ชิ” เลอัสส่งเสียงไม่พอใจ ไลท์จึงหันมาถลึงตาใส่ ในขณะที่ไซค์ถามขึ้น
“ไม่มีส่วนไหนที่ผมพอจะช่วยได้เลยเหรอครับ” ไซค์ถามพร้อมกับล็อกอินเข้าระบบ
“เหอะ ไม่มีแล้วล่ะ ส่วนของนายก็เหลือไม่เท่าไร เดี๋ยวเรียบเรียงเสร็จแล้วจะส่งกลับมาให้” ไลท์ตอบด้วยรอยยิ้ม พลันเสียงของเลอัสจะทำให้เขาต้องกลับมายิ้มเหี้ยม
“งั้นก็ให้ไซค์ปลอมลายเซ็นฉันไปสิ!” เลอัสเสนอ
“เลอัส.. ถ้าไม่อยากให้ฉันรายงานท่านประธานล่ะก็.. ช่วยกรุณาหุบปากแล้วทำงานไปซะ” ไลท์ขู่เสียงเย็น ผ่านไปไม่นานนักเขาจึงนึกบางอย่างออก จึงหันมาคุยกับไซค์
“จริงสิไซค์ มะรืนนี้จะมีงานโชว์นวัตกรรมใหม่ประจำปีที่ศูนย์ประชุมแถวๆ นี้นะ” ไลท์เอ่ยออกมาด้วยท่าทางราวกับเพิ่งนึกได้ แต่คำพูดของไลท์นั้นทำเอาไซค์และเลอัสถึงกับตาวาว
“เฮ้ย! ฉันตกข่าวนั้นไปได้ยังไงกัน” เลอัสโวยออกมาเป็นคนแรก เช่นเดียวกับไซค์ที่พยักหน้าหงึกหงัก
“เห็นว่างานนี้เขาจะแจ้งแต่บริษัทชั้นนำของประเทศเท่านั้นแหละ คิดว่า DDC เองก็คงไม่รู้เรื่องนี้หรอก เพราะเขาเพิ่งจะแจ้งมาเมื่อเช้า” ไลท์ตอบ

___________________________________________________________________

สั่งซื้อรูปเล่มได้ที่เพจ พิราบนักฝัน เพนกวินนักฝัน



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

0 ความคิดเห็น