CODENAME: ZIKE เจาะรหัสดับแค้น [ E N D ]

  • 100% Rating

  • 5 Vote(s)

  • 78,413 Views

  • 1,483 Comments

  • 1,778 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    39

    Overall
    78,413

ตอนที่ 4 : แค้นที่3: หน้ากาก[3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 564
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    22 ธ.ค. 60


แค้นที่3: หน้ากาก[3]

“เห็นว่างานนี้เขาจะแจ้งแต่บริษัทชั้นนำของประเทศเท่านั้นแหละ คิดว่าDDC เองก็คงไม่รู้เรื่องนี้หรอก เพราะเขาเพิ่งจะแจ้งมาเมื่อเช้า” ไลท์ตอบ
“แล้วถ้าจะไปต้องทำยังไงบ้างล่ะครับคุณไลท์?” ไซค์ถาม
“คืองานนี้เขาจะแจ้งแค่ไม่กี่บริษัทที่ร่วมงานกันอยู่ รวมทั้งSS เราด้วย เลยคิดว่าน่าจะส่งคนจากแผนกคอมพิวเตอร์ไปดูเทคโนโลยีน่ะ เพราะงานนี้ถึงDDC จะรู้ก็คงไม่ได้เข้าร่วมงานหลัก โดยเฉพาะงานประมูลสินค้า” ไลท์ตอบพร้อมกับหยิบบัตรสีดำออกมาจากกระเป๋าเงิน แล้วยื่นให้กับไซค์ที่ขมวดคิ้วแน่นด้วยความไม่เข้าใจ
“แล้วทำไมพวกDDC ถึงไม่ได้ไปล่ะครับ?” ไซค์ถามขณะรับบัตรนั้นมาดู ไลท์จึงอธิบายต่อ
“อืม..ถ้าให้พูดล่ะก็คงเพราะบริษัทในงานส่วนใหญ่ร่วมมือกับเรานั้นแหละ จึงกลายเป็นศัตรูของDDC แทน” ไลท์อธิบายโดยย่อ
“แล้วคุณไลท์ให้ผมทำไมครับ?” ไซค์พลิกบัตรไปมา แล้วจึงเงยหน้ามองอีกฝ่าย
“ยังไงฉันกับเลอัสก็คงไม่ได้ไปอยู่แล้ว นายไปก็แล้วกันนะไซค์ คนที่มีความรู้เรื่องพวกนี้พอๆ กับเลอัสก็มีแต่นายคนเดียวนั้นแหละ” เขายิ้ม
“เฮ้ย! แล้วฉันล่ะ? ทำไมฉันไม่ได้ไปกันไลท์?!” เลอัสท้วงออกมาลั่นด้วยความไม่เข้าใจ ไลท์จึงต้องปรายตามองเพื่อนตน
“นายน่ะรีบๆ จัดการเอกสารให้หมดเลย! นี่ยังมีส่วนที่แผนกฉันยังไม่ได้ตีกลับอีกโขนะ” ไลท์ตวาดด้วยความไม่พอใจ ทำเอาเลอัสหน้าถอดสี
“งั้น.. เดี๋ยวผมจะถ่ายรูปแล้วก็เก็บรายละเอียดต่างๆ มาให้ก็แล้วกันนะครับ หัวหน้า” ไซค์เอ่ยด้วยรอยยิ้มแหยๆ
“จริงสิไซค์ งานนั้นน่ะนายพาคนที่ไม่ใช่คนขององค์กรเราไปก็ได้นะ หรือไม่งั้นจะชวนน้ำฟ้าไปด้วยก็ไม่ว่ากัน” ไลท์เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ ทำให้ไซค์ต้องยิ้มขบขัน
“เสียใจด้วยครับ ฟ้าเขาไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้ คิดว่าชวนไปก็คงเบื่อเปล่าๆ” ไซค์เอ่ยตอบตามตรง ถึงแม้ตอนนี้เขาจะวางแผนไว้เรียบร้อยแล้วก็ตามว่าจะพาใครไปด้วย
“มันต้องไปกับพวกเดียวกันต่างหากถึงจะสนุก!” เลอัสเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง ไซค์จึงพยักหน้าเห็นด้วยทันที แต่ไลท์กลับเอ่ยขัด
“ถ้านายจะบอกประมาณว่า เพราะงั้นฉันถึงจะต้องไปด้วยล่ะก็.. หุบปากไปเลยนะเลอัส” ไลท์เอ่ยราวกับรู้ทัน ก่อนจะเปลี่ยนมาคุมเพื่อนตนให้ทำงาน เลอัสที่ได้ยินดังนั้นจึงได้แต่ย่นปากอย่างขัดใจ

เวลาล่วงเลยมาจนถึงสามทุ่ม เหล่าพนักงาเริ่มทยอยกลับบ้านตนด้วยความเหนื่อยล้า เช่นเดียวกับเด็กหนุ่มรองหัวหน้าแผนกคอมพิวเตอร์ที่กำลังเหยียดกายไปมา เพื่อคลายความเมื่อยล้าจากการนั่งทำงานตรงหน้าจอคอมพิวเตอร์หลายชั่วโมง พลันความรู้สึกปวดร้าวบริเวณดวงตาทั้งสองข้างจะแล่นเข้ามาอีกครั้ง เขารีบกุมดวงตาไว้พร้อมกับกัดฟันกรอด
ก็กินยาไปแล้วนี่!
เขาคิด ไม่นานนักความเจ็บปวดนั้นจึงทุเลาลง โดยที่ไลท์และเลอัสยังไม่ทันสังเกต เมื่อเห็นว่าอาการดีขึ้นแล้ว ไซค์จึงต้องรีบเก็บของทันที พลันโทรศัพท์มือถือเครื่องสีขาวบนโต๊ะจึงดังขึ้น เขาจึงต้องเอื้อมมือไปดูว่าใครกันที่โทรมา
‘ฟ้าสุดสวย’ ชื่อที่เจ้าของหมายเลขแย่งไปบันทึกเอง ทำให้ไซค์คิ้วกระตุก ก่อนจะรีบยิ้มขบขันออกมา เลอัสที่เห็นดังนั้นจึงต้องเอ่ยแซวอย่างอดไม่ได้
“แหนะ.. ยิ้มแบบนั้นฟ้าล่ะสิ” เลอัสแซว พร้อมกับแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ ทำให้ไซค์สะดุ้งเฮือก
“ผมแสดงออกชัดขนาดเลยเหรอครับ?!” ไซค์เอ่ยด้วยความตะลึง ไลท์จึงพยักหน้าเห็นด้วย
“ชัดอย่างกับมีตัวหนังสือติดไว้เลย” ไลท์เอ่ย ทำให้ใบหน้าของไซค์เริ่มขึ้นสี
“ขนาดนั้นเลยเหรอครับ?” ไซค์เอ่ยราวกับไม่อยากเชื่อ ไลท์จึงโบกมือไล่
“ก็เออสิ ไปๆ ไปหาฟ้าได้แล้ว เดี๋ยวก็โดนงอนหรอก” เขาไล่ด้วยรอยยิ้ม
“งั้นผมไปก่อนแล้วกันนะครับ คุณไลท์กับคุณเลอัสเองก็อย่ากลับดึกมากนะครับ” ไซค์เอ่ยลาพร้อมกับแนะทั้งสอง
“ฮือออ ไม่ได้อยากจะอยู่เลย!” เลอัสตะโกน ทำให้ไลท์แผ่จิตสังหารออกมา
“งั้นก็รีบทำงานได้แล้ว! ฉันเองก็อยากกลับจะแย่อยู่แล้ว ไม่ได้อยากมาทำโอทีกับนายเลยนะ!” ไลท์เริ่มหมดความอดทน ไซค์เห็นสถานการณ์มาคุขึ้นอีกครั้ง เขาจึงเอ่ยด้วยความเป็นห่วง
“ใจเย็นๆ เถอะครับ ค่อยๆ ทำไป ถ้าเหนื่อยก็พัก เกิดฝืนโหมงานมากเกินแล้วล้มป่วยขึ้นมาจะลำบากเอาได้นะครับ” ไซค์เตือนออกมาด้วยความหวังดี ทำให้บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลง
“จะพยายามแล้วกันนะ..” ไลท์ถอนหายใจในระหว่างที่ไซค์กดรับสายโทรศัพท์
‘ทำไมพี่รับสายช้าจังคะ?’ เสียงหวานถามอย่างไม่พอใจ
“ออ พอดีคุยกับคุณไลท์อยู่น่ะครับ” ไซค์ตอบ ก่อนจะปิดประตูห้องลง
‘ออ แล้วนี่พี่ไซค์เลิกงานหรือยังคะ? หรือว่าต้องทำโอที?’ เมื่อเธอได้ยินว่าไซค์กำลังคุยกับไลท์ เสียงของอีกฝ่ายจึงกลับมาเป็นปกติ
“เลิกงานแล้วครับ” เขาตอบ พร้อมกับเดินเข้าไปในลิฟต์
‘งั้นพี่ไซค์จะให้ฟ้ารอพี่ที่ไหนดีคะ?’ เธอถาม ทำให้ไซค์ต้องครุ่นคิด
“อืม.. งั้นเอาเป็นหน้าประตูทางออกก็แล้วกัน เดี๋ยวพี่วนมอเตอร์ไซค์ไปรับนะ” เขาเอ่ยขณะเดินออกไปด้านนอกอาคาร
‘งั้นฟ้าลงไปเลยนะคะ’ เธอกล่าว
“อือ ลงมาเลย” ไซค์ตอบ พร้อมกับเดินไปยังจุดจอดมอเตอร์ไซค์ของตน พลันโทรศัพท์สีเทาที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงจึงสั่นขึ้น ทำให้เขาต้องหยิบขึ้นมาดู ‘ลิน’ ไซค์อ่านชื่อที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอในใจ ขณะที่เขากดรับสายพร้อมกับขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์
“ฮัลโหลครับ” ไซค์กรอกเสียง
‘วันนี้จะเข้ามาไหมคะ?’ เสียงแหลมถามด้วยประโยคชวนเข้าใจผิด
“เข้าสิครับ ผมจะไม่เข้าไปได้ยังไงล่ะ ในเมื่อวันนี้มีเซอร์ไพรส์จะให้ใครบางคนด้วย” ไซค์กระตุกยิ้ม ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานราวกับมีความสุข
‘หรือว่ารู้เรื่องนั้นแล้วเหรอคะ?’ ลินถาม
“รู้แล้วสิครับ เรื่องสำคัญขนาดนั้นผมจะไม่รู้ได้ยังไง จริงไหมล่ะครับ?” เขาตอบพร้อมกับสตาร์ตเครื่องยนต์
‘ค่ะ เช่นนั้นจะเตรียมการทุกอย่างรอนะคะ’ ปลายสายเอ่ย ไซค์จึงฉีกยิ้ม
“ครับ ขอบคุณมากนะครับ” เขาตอบกลับ ก่อนจะตัดสาย พร้อมกับสวมหมวกกันน็อคของตน แล้วจึงเคลื่อนรถไปยังจุดที่นัดกับคนรัก
“โทษทีนะ พอดีเมื่อกี้พี่สาวโทรมาน่ะ” ไซค์เอ่ยพร้อมกับยื่นหมวกกันน็อคให้เธอ
“ไม่เป็นไรค่ะ ฟ้าไม่ได้คิดมากอยู่แล้ว” เธอยิ้ม ก่อนจะสวมหมวกกันน็อคใบนั้น
“งั้นก็จับดีๆ นะ” ไซค์เตือนพลางจับแขนบางทั้งสองข้างให้คล้องเอวเขาไว้
“อือ!” เธอขานรับ ก่อนจะกอดเอวอีกฝ่ายแน่น ไซค์ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากอาคารและขับออกไปตามถนนด้วยความระมัดระวัง ใบหน้าสวยภายใต้หมวกกันน็อคซบลงบนหลังอีกฝ่ายอย่างสุขใจ ..คงมีแค่เวลาที่เธออยู่กับเขา..พ่อของเธอจึงจะยอมให้เธอเป็นอิสระ..ไร้การคุ้มครองจากบอดี้การ์ดต่างๆ นาๆ.. เธอคิดพร้อมกับกระชับอ้อมแขนแน่น
"ฟ้า..ฟ้าครับ ถึงแล้วนะ” ไซค์เอ่ยด้วยน้ำเสียงละมุนพร้อมกับเขย่าแขนบาง
“ฮะ! ถึงแล้วเหรอคะ?!” น้ำฟ้าอุทาน ทำให้ไซค์ต้องหลุดยิ้ม
“ฮ่าๆ ถึงแล้วครับ” ไซค์เอ่ยพร้อมกับเปิดหน้ากากหมวกกันน็อคและชี้ให้เธอดูคฤหาสน์หลังงามที่ประดับไปด้วยแสงสีมากมาย เมื่อน้ำฟ้าเห็นคฤหาสน์อันแสนคุ้นตา
คุ้นตา เธอจึงเบ้ปากเล็กน้อย ก่อนจะลงจากมอเตอร์ไซค์ แล้วจึงถอดหมวกกันน็อค เผยให้เห็นใบหน้าที่แง่งอน เธอสะบัดผมไปมาเพื่อให้มันคืนทรง
“งั้นฟ้าเข้าบ้านนะคะ” เธอเอ่ย
“ครับ ฝันดีนะครับ” ไซค์เอ่ย พร้อมกับดันหน้ากากหมวกกันน็อคลงมา
“ค่ะ ฝันดีเช่นกันนะคะพี่” น้ำฟ้าเอ่ยพร้อมกับโบกมือลา เมื่อเห็นว่าน้ำฟ้าเดินเข้าไปในคฤหาสน์แล้ว ไซค์จึงขับมอเตอร์ไซด์ตนออกไปทันที ทว่าวิธีการขับของเขานั้นกลับต่างจากเมื่อครู่ราวกับคนล่ะคน!
มอเตอร์ไซค์คันสีดำแดงถูกเหยียบออกมาด้วยความเร็วสูงโดยไม่ได้สนใจสภาพแวดล้อมรอบข้าง ไซค์เหลือบตาไปดูนาฬิกาข้อมือของตน ก่อนใบหน้าของเขาจะบิดเบี้ยวไปด้วยความไม่ชอบใจ
บัดซบสายป่านนี้แล้วเหรอ!
___________________________________________________________________

สั่งซื้อรูปเล่มได้ที่เพจ พิราบนักฝัน เพนกวินนักฝัน



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

0 ความคิดเห็น