CODENAME: ZIKE เจาะรหัสดับแค้น [ E N D ]

  • 100% Rating

  • 5 Vote(s)

  • 78,398 Views

  • 1,483 Comments

  • 1,777 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    24

    Overall
    78,398

ตอนที่ 6 : แค้นที่5: สปาย [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 450
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    22 ธ.ค. 60

แค้นที่5: สปาย[2]

“ไอ้เด็กเวร! แกคิดว่าแกเป็นหัวหน้าแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ! พวกเราสี่คนอายุมากกว่าแกทั้งนั้นนะเว้ย!” เขาตวาดลั่นและถลึงตามอง
“ใช่! คิดว่าเป็นอัจฉริยะ แล้วจะมาผยองได้หรือไงวะ! เป็นแค่เด็กแท้ๆ ทำมาเป็นแค่เด็กแท้ๆ ทำมาเป็นวางก้าม!” ชายด้านข้างตะโกนออกมาพร้อมกับดวงตาวาวโรจน์ การกระทำของทั้งสองทำให้ฤทธิ์หน้าถอดสีอย่างเห็นได้ชัด เขาจะรีบเดินไปหลบใกล้ๆ กับร่างของรองหัวหน้าสาวที่ทำหน้าไม่รู้สึกรู้สาอะไร คำพูดที่หยาบคายของทั้งคู่ทำให้ไซค์ถอนหายใจ เขาเงยหน้าขึ้นมาเอ่ยว่า
“แปลว่าสวะอย่างพวกแก ต้องการจะตายด้วยมือฉันสินะ?!” ไซค์ตวาดลั่นด้วยโทสะ เขาเอื้อมไปเปิดตู้เอกสารด้านข้างอย่างรวดเร็ว ก่อนเขาจะเผยสีหน้าไม่สบอารมณอย่างชัดเจน เมื่อหนึ่งในสองคนเมื่อครู่รีบคว้าปีนจากพื้น ทำให้คนที่เหลือต้องหวีดร้องลั่น
ปังๆๆๆ!
“กรี๊ดด!” พนักงานหญิงกรีด พร้อมกับกอดเพื่อนชายอีกคนอย่างเสียขวัญ
เสียงปืนกระบอกที่ดังขึ้น ทำให้เหล่าพนักงานในห้องด้านนอกต้องสะดุ้งเฮือก พร้อมๆ กับฤทธิ์ที่กำลังพยายามสวดภาวนา..
ภาวนาให้กับผู้ที่เหนี่ยวไกนั้น!
ควันสีขาวลอยออกมาจากกระบอกปืน พร้อมกับลูกกระสุนที่เจาะเข้าที่โต๊ะ ใบหน้าเย้ยหยันของผู้ลั่นไกช่างแตกต่างจากเพื่อนอีกคนที่หวาดหวั่น ลินปรายตา มองไซค์ที่ตอนนี้พลิกตัวไปหลบอยู่หลังโต๊ะตั้งแต่ที่เสียงปืนนัดแรกได้ดังขึ้น
“นี่แกทำบ้าอะไรของแก! แกกล้ายิงหัวหน้าอย่างนั้นได้ยังไง!” อีกเสียงทุ้มที่เคย ช่วยด่าทอเอ่ยออกมาอย่างตื่นตระหนก เขาไม่เคยคิดเลยว่าเพื่อนตนจะกล้ายิงหัวหน้าตัวเองได้
ปังๆๆ!
เสียงปืนที่ดังขึ้นพร้อมกับความรู้สึกเจ็บแปลบที่เข่าทั้งสองข้างและมือที่ถือปืน ร่างของผู้ที่ริอาจลองดีทรุดลงกับพื้นทันที ปืนสีเงินที่เคยอยู่ในมือร่วงลง พร้อมกับรูกลวงที่มีเลือดทะลักออกมาอย่างไม่ขาดสาย รูทั้งสามที่ปรากฏเพิ่มจากที่โต๊ะของไซค์ ทำให้เหล่าพนักงานต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
“อ๊ากกก!” เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาเปื้อนพื้น ไซค์ค่อยๆ ยืนขึ้นจากโต๊ะ ดวงตาสีเขียววาวโรจน์ด้วยความโกรธา ในมือของเขากำกระบอกปืนสีดำไว้แน่น
“อยากให้ฉันฆ่าพวกแกให้ได้ใช่ไหม!” ไซค์คำรามลั่น เขากำหมัดอีกข้างแน่น ควันสีขาวที่ลอยขึ้นจางๆ พร้อมกับเสียงไฟฟ้าลัดวงจร เป็นสัญญาณบอกได้ว่ากระสุนเจาะเข้าที่ระบบอิเล็กโทรนิกส์ใต้โต๊ะ ก่อนที่จะถึงร่างของเด็กหนุ่ม
“ป..เป็น..เป็นไปไม่ได้..” ร่างที่ทรุดอยู่กับพื้นเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าหวาดผวา ความรู้สึกชาแล่นเข้ามาทั่วร่าง ไซค์เล็งปืนไปยังผู้ที่ริอาจลองดีกับเขา
“ฤทธิ์จัดการเรียกคนมาเปลี่ยนเครื่องทั้งหมด! ส่วนพวกแกสามคนจะตายด้วยมือฉันหรือมือตัวเองกัน?!” ไซค์คำรามลั่นอย่างเหลืออด ฤทธิ์จึงรีบวิ่งออกไปตามคำสั่ง เหตุการณ์ตรงหน้านั้นทำให้ไซค์ต้องเสียเวลาในการทำงานไปมากนัก
แถมกว่าจะต้องมารีเซ็ตระบบใหม่ ย่อมต้องเสียเวลาไปหลายนาที!
ไม่ต้องรอให้ตอบ ทั้งสามจึงรีบแย่งปืนกันทันที พวกเขารู้ว่าการที่พวกเขาสามารถเลือกวิธีการตายที่ไม่ต้องผ่านมือของหัวหน้าหน่วยตนนั้น ช่างถือเป็นโชคดีอย่างยิ่ง!
“ลินเรียกหน่วยพยาบาลมาเอาไอ้บัดซบนี่ไปรักษาซะ แล้วจับมันไว้ในห้องลงทัณฑ์” ไซค์สั่ง ทำให้รองหัวหน้าสาวต้องรีบหยิบโทรศัพท์มาติดต่อหน่วยพยาบาล ไซค์เอียงคอมองร่างทั้งสี่ด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนเขาจะกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจที่เห็นชายอีกคนที่เมื่อครู่ตะคอกใส่เขาหยิบปืนขึ้นมาจ่อหัวตัวเอง ชายคนนั้นหลับตาปี๋ราวกับไม่อยากรับรู้ความรู้สึกต่อไปที่จะเกิดขึ้นกับตนนัก นิ้วหนาที่สั่นรัวด้วยความหวาดกลัวค่อยๆ กดลงบนไกปืน
ปัง!
เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกับกระสุนสีทองทะลุผ่านศีรษะ ร่างไร้วิญญาณทรุดลงไปอยู่กับพื้น เลือดสีแดงสดปนสีขาวไหลออกมา ร่างบางด้านข้างจึงคลานไปหยิบปืนด้วยใบหน้าซีดขาว ร่างของเธอสั่นเครือไปด้วยความหวาดกลัว ก่อนเพื่อนชายจะยกมือห้าม เขาคว้าปืนในมือของเธอมา เพื่อเหนี่ยวดับชีวิตตนก่อน หญิงสาวเม้มปากแน่นก่อนจะพยายามทำเช่นเดียวกับเพื่อนร่วมงานตนเมื่อครู่
“อย่า!.. อย่าทำแบบนั้นนะ! เป้าหมายของพวกเรามันยังไม่สำเร็จเลยนะ!” ร่างหนาที่กุมแผลตัวเองร้องห้าม ใบหน้าของเขาซีดเซียวจากการเสียเลือด แต่หญิงสาวกลับส่ายหน้าไปมาด้วยรอยยิ้มฝืนๆ ดวงตาสีดำมองตรงไปยังเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปี ด้วยสีหน้าราวกับเห็นยมทูตกำลังยืนรอรับวิญญาณเธออยู่
“ไม่.. ถ้า.. ถ้าหัวหน้าพูดแบบนี้ นั้นหมาย..หมายความว่าพวกเราไร้ประโยชน์แล้ว เขา.. เขาจะเป็นผู้สานต่อให้พวกเราบรรลุเป้าหมาย! ฉันเชื่อ! เชื่อว่าเขาจะต้องทำให้เป้าหมายของพวกเราทุกคนบรรลุผล!” เธอเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความหวัง ไซค์จึงกระตุกยิ้มออกมาอย่างพอใจ ก่อนเขาจะเปลี่ยนมาเหนี่ยวไกใส่ศีรษะเธอแทน พร้อมกับร่างที่ทรุดลงไปกองกับพื้น
“ถือซะว่าเป็นรางวัลจากฉันก็แล้วกัน” ไซค์เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงพึงพอใจ เขามองลงไปยังร่างทั้งสามที่กองอยู่บนพื้นที่เริ่มชุ่มโชกไปด้วยเลือด ไซค์หันมามองชายเพียงคนเดียวที่กำลังนั่งมองเขาอยู่ด้วยสีหน้าหวาดผวา
“หัวหน้าคะ หน่วยพยาบาลกำลังมาค่ะ” ลินรายงานแทรก ไซค์จึงพยักหน้าเชิง ก่อนเขาจะหันไปถามเธอว่า
“ลิน..ไอ้บัดซบนี่ใช่คนที่เจาะระบบของSS หรือเปล่า?” เขาถาม ลินจึงหันมามองก่อนจะขมวดคิ้ว
“ฤทธิ์บอกหัวหน้าแล้วงั้นเหรอคะ?” ลินถามด้วยความไม่เข้าใจ แต่ไซค์กลับส่ายหน้า
“เปล่า แค่คิดว่าหมอนั่นมันดูท่าทางร้อนรนต่างจากเพื่อนมัน แถมยังฝังใจกับSS ไม่ใช่น้อยด้วย ” ไซค์ตอบกลับตามตรง ในขณะที่อีกฝ่ายยังคงอ้อนวอนเขาอยู่เช่นเคย
เมื่อถึงเวลาเที่ยงคืนไซค์และลินจึงแยกย้ายกันกลับที่ัพัก เนื่องจากการทำงานของDDC ต่างจากที่อื่น ตลอดเวลาที่ตัวโกดังจะคอยมีคนดูแลและประจำการเพื่อเหตุฉุกเฉิน
ผ่านไปราวๆ สี่สิบนาที มอเตอร์ไซค์คันเดิมจึงแล่นมาจอดที่ชั้นใต้ดินของคอนโดสูงแห่งหนึ่ง ตอนนี้ไซค์อยู่ในรูปลักษณ์เดียวกับตอนที่อยู่ในโรงเรียนและSS เขารีบเดินตรงไปยังลิฟต์ในลานจอดรถด้วยใบหน้าเ ฉยเมย แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักเมื่อพบว่าเจ้าของผมสีส้มสะท้อนแสงกำลังยืนอยู่หน้าประตูลิฟต์ แฟนต้าที่รู้สึกว่าตนถูกจับจ้องจึงหันไปด้านหลัง
“อ้าวไซค์? วันนี้เลิกงานใกล้ๆ กันเลยนะ” แฟนต้าทักตามปกติ
“อืม” อีกฝ่ายตอบกลับในลำคอ
“พรุ่งนี้นายต้องไปSS อีกปะ?” แฟนต้าถามฆ่าเวลา
“ไป พรุ่งนี้มีงานแถมยังต้องคอยไปส่งนังนั่นด้วย” ไซค์ตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์
“ยัยคุณหนูนั่นน่ะนะ?” แฟนต้าเอ่ยทวนด้วยสีหน้าขบขัน ทำให้ไซค์ตวัดสายตาไปทางคนข้างตน
“เออ! ไปSS ทีไรต้องมาคอยมานั่งเล่นละครฉากหวานแหววทุกวัน เบื่อชะมัดเลย” ไซค์เอ่ยออกมาอย่างไม่สบอารมณ์
“เอาน่าๆ ในองค์กรเรามันไม่มีใครมีสเน่ห์แล้วก็เล่นละครตบตาได้เก่งแบบนายแล้วนี่” แฟนต้าเอ่ยออกมาพร้อมกับแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์
“ต่อให้มี ฉันก็จะเป็นคนรับหน้าที่นั้นเองอยู่ดี.. ไม่ว่ายังไงไอ้ชั่วนั่นก็ต้องชดใช้ทุกสิ่งทุกอย่างยิ่งกว่าที่มันทำไว้กับฉัน!” ไซค์กัดฟันกรอด ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธา ก่อนที่แฟนต้าจะนึกอะไรบางอย่างได้
“เออ ลูมเมอร์มันโทรมาบอกฉันเรื่องGray Hatนั่นแล้วนะ พรุ่งนี้หน่วยฉันจะไปไล่ล่ามันเอง” แฟนต้าเอ่ย ไซค์จึงพยักหน้าเชิงเข้าใจในขณะที่ประตูลิฟต์เปิดออก
“ได้ตัวแล้วบอกฉันด้วยก็แล้วกัน” ไซค์เอ่ย ก่อนจะกดลิฟต์ไปยังชั้นที่สิบเก้าและยี่สิบสามทันที โดยไม่ต้องให้แฟนต้าบอก
“เรื่องนั้นฉันต้องบอกนายแน่อยู่แล้ว” แฟนต้ายิ้มกริ่ม
___________________________________________________________________
สั่งซื้อรูปเล่มได้ที่เพจ พิราบนักฝัน เพนกวินนักฝัน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #1463 Jasmine_Praewa (@Jasmine_Praewa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 08:30
    มีเขียนซ้ำๆกันอยู่นะคะ ลองไปอ่านแถวๆที่ผู้หญิงจะฆ่าตัวตายอะ
    #1463
    0
  2. วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 12:16
    โอ้วววว ราชีนีชัดๆ!!! ไซค์บันไซ!!!! แฟนต้าเท่านั้นที่เป็นสามีไซค์ได้กรี้ดดดดดด!!! ความซาดิสที่ทั้งสองมีมันเข้ากั้นเข้ากัน!! กรี้ดดดด ชอบบบบบบบ
    #แฟนไซค์
    #ไซค์จิ้นกับอะไรก็อร่อย
    #ราชินีไซค์สายS
    #1457
    0
  3. #38 bewbeaubew (@beaubababobo-40) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2556 / 17:54
    จะรอจ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #38
    0