「 GAMER 」- chanbaek ϟ

  • 95% Rating

  • 40 Vote(s)

  • 199,117 Views

  • 4,528 Comments

  • 16,155 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    231

    Overall
    199,117

ตอนที่ 22 : 16 - last chapter

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9540
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 104 ครั้ง
    22 ม.ค. 59





Last chapter 16

Final

 

 

            ณ ดินแดนแห่งหนึ่งซึ่งห่างไกลจากผู้คนและเมืองหลวง ที่ที่สงบไร้ความขัดแย้งทางการเมืองหรือการชิงดีชิงเด่นกัน กระท่อมหลังหนึ่งตั้งอยู่กลางทุ่งหญ้ากว้างใหญ่มีสายลำธารไหลผ่านหน้ากระท่อม รอบๆนั้นมีผักผลไม้มากมายไม่เว้นแต่พืชสมุนไพรที่หญิงสาวกำพร้าปลูกเอาไว้เพื่อศึกษาและประทังชีวิต

            แบจีหญิงสาวกำพร้าผู้เป็นเจ้าของกระท่อมหลังนี้กำลังเก็บผักที่เธอเฝ้าดูแลมาหลายวันเพื่อนำไปทำอาหารเย็น หลังจากเก็บผักเสร็จ สายตาของหญิงสาวก็เหม่อมองไปที่ลำธารใสสะอาดตรงหน้า แบจียิ้มให้กำลังใจตัวเองเมื่อคิดถึงปัญหาที่เธอได้พบเจอ ตั้งแต่ท่านพ่อและท่านแม่เสียไปตั้งแต่เด็กก็มีแต่สายน้ำเหล่านี้ที่ไม่เคยเหือดแห้งจากเธอไปไหน หญิงสาวเดินไปยังลำธารเพื่อจะล้างเศษดินออกจากผักแต่กลับเห็นบางสิ่งบางอย่างที่มันผิดปกติไปจากเดิม...

 

            เดี๋ยวนะ! นั่นมันคนนี่?!

 

            แบจีรีบวิ่งไปที่ลำธารทันทีเมื่อมั่นใจแล้วว่าต้องเป็นคนแน่ๆ หญิงสาวพยุงร่างชายหนุ่มที่ตามตัวมีแต่บาดแผลขึ้นมาบนฝั่งอย่างยากลำบาก หันหลังกลับไปมองสายน้ำที่มีสีแดงจางๆอย่างพะอืดพะอม ไม่เคยเจออะไรแบบนี้... หญิงสาวพยายามอย่างมากที่จะพยุงผู้ชายตัวใหญ่กว่าเธอเองหลายเท่าเข้ากระท่อม คงไม่มีอะไรที่ดีไปกว่านี้แล้วล่ะ เป็นเพื่อนมนุษย์ก็ต้องช่วยเหลือกันสิถึงจะถูก

            ผ่านไปหลายชั่วโมงก็ไม่มีวี่แววที่ชายหนุ่มคนนี้จะตื่น หญิงสาวโปะยาสมุนไพรลงบนบาดแผลอย่างเบามือ ชายแปลกหน้าคนนี้นอนสั่นมาหลายชั่วโมงเพราะพิษไข้ บาดแผลฉกรรจ์หลายจุดต้องใช้เวลากว่าจะรักษาหาย แบจีนึกสงสารชายผู้นี้ อะไรกันที่ทำให้เขาต้องเจอเรื่องโหดร้ายแบบนี้ได้? หญิงสาวลุกขึ้นไปยกหม้อยาสมุนไพรที่กำลังได้ที่ออกจากเตาถ่าน เทยาสมุนไพรใส่แก้วดินเผาอย่างระวังเพราะความร้อนของมัน ควันร้อนระเหยออกมาพร้อมกับกลิ่นที่ดมก็รู้เลยว่าขมแน่ๆและรสชาติที่ไม่น่าจะรักษาคนได้แต่ก็นะเขาว่ากันว่า หวานเป็นลมขมเป็นยา เป็นเวรกรรมของคนป่วยไป หญิงสาวย่นจมูกเล็กน้อยแล้วเดินไปยังที่ชายปริศนานอนสั่นอยู่ แบจีค่อยๆประคองชายหนุ่มขึ้นมาแล้วป้อนยาอย่างเบามือ ชายหนุ่มขมวดคิ้วหนาเล็กน้อยเมื่อยาสมุนไพรรสขมเข้าไปในโพรงปาก คนป่วยสำลักนิดหน่อยแต่ถือว่าการป้อนยาครั้งนี้ผ่านไปได้ด้วยดี เหลือแค่ให้ยาตอนเช้าและรอชายหนุ่มตื่น

            เช้าวันใหม่มาพร้อมกับเสียงนกร้องและสายลมเย็นๆประจำวัน แบจีตื่นแต่เช้าเพื่อมาดูอาการชายหนุ่มแต่กลับต้องตกใจเพราะคนป่วยไม่ได้นอนอยู่บนเตียงแล้ว! หญิงสาวกระวนกระวายรีบวิ่งออกไปหน้ากระท่อม บาดเจ็บแบบนั้นคงไปไหนได้ไม่ไกลหรอก เธอคงไม่ปล่อยให้เขาต้องไปตายอยู่ข้างนอกหรอกนะ อย่างน้อยกินยาสมุนไพรของเธอสักนิดแล้วค่อยออกไปก็ได้ หญิงสาวเปิดประตูกระท่อมออกมาเห็นแผ่นหลังที่ถูกพันไปด้วยผ้าพันแผลนั่งอยู่ตรงลำธาร แบจีรีบเดินไปหาทันที ไข้ก็ยังมีออกมารับลมตอนเช้าแบบนี้ได้ยังไง!

            นี่คุณออกมารับลมแบบนี้ไม่ได้นะ ไข้ยังไม่หายดีเลยหญิงสาวนั่งลงข้างชายหนุ่มแล้วถอดผ้าพันคอตัวเองไปพันรอบคอของคนป่วยข้างๆ

            ‘………’ ชายหนุ่มหันมองหญิงสาวที่เอาแต่บ่นเขาตั้งแต่เดินเข้ามาแล้ว แต่ก็ไม่อยากจะว่าอะไรมาก เดาไม่ยากเลยว่าเธอคนนี้เนี่ยแหล่ะที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้

            คุณชื่ออะไร? ฉันชื่อแบแพคจี เรียกแบจีก็ได้หลังจากลากชายหนุ่มเข้าบ้านได้สำเร็จ หญิงสาวก็จัดการหาน้ำหาอาหารให้คนป่วยทันที

            ‘...ชัลชานบี…’

 

            เป็นเวลาเดือนกว่าแล้วที่ชายหนุ่มอาศัยอยู่ที่กระท่อมแห่งนี้ บาดแผลฉกรรจ์หลายแห่งได้รับการรักษาจนดีขึ้นบ้างแล้ว แต่ก็ยังมีบางแผลที่ยังต้องรักษาต่อ แบจีได้รู้ว่าชายหนุ่มคนนี้ความจำเสื่อม จำได้แค่ชื่อตัวเอง จำอะไรอย่างอื่นไม่ได้เลย เธอเลยติต่างเอาเองว่าคงความจำเสื่อมแหงๆเพราะโดนทำร้ายมาขนาดนี้ ส่วนเธอเองก็ไม่อยากจะถามอะไรชัลบีมากเพราะโดนทำร้ายมา ความทรงจำร้ายๆแบบนั้นคงไม่ดีเท่าไหร่หรอกใช่มั้ยล่ะ?

            ยิ่งอยู่ด้วยกันความสัมพันธ์ของชายหญิงก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น ความเป็นห่วงของหญิงสาวค่อยๆเปลี่ยนมาเป็นความรัก ส่วนชายหนุ่มที่นิ่งเงียบเย็นชาในตอนแรกกลับเปลี่ยนเป็นคนที่อบอุ่นได้อย่างไม่น่าเชื่อ สองคนอยู่ด้วยกันโดยต่างคนต่างรู้สึกได้ถึงความรู้สึกของอีกคน นานๆเข้า เขาสองคนต่างรู้สึกว่าขาดกันไม่ได้...

           

            เมื่อเส้นทางความรักของทั้งสองดูราบรื่นเกินไปจนน่าอิจฉา

            พระเจ้าเลยสร้างหลุมขนาดใหญ่ไว้ดักเส้นทางของพวกเขาในทางข้างหน้า

           

            เมื่อชัลชานบีไม่ใช่คนธรรมดา เขาคือเจ้าชายชานบีที่โดนรอบปลงพระชนม์ แต่การลอบปลงพระชนม์ครั้งนี้ไม่สำเร็จ พระราชาสั่งให้ทหารหลายร้อยนายออกตามหาพระโอรสของตนทั่วพื้นที่ไม่ว่าจะใกล้หรือไกลก็ต้องตามหาให้เจอและพาพระโอรสกลับมาให้ได้แม้จะต้องพรากอะไรก็ตาม... นายทหารตามหาเจ้าชายชานบีไปทั่วพื้นที่จนถึงกระท่อมน้อยกลางทุ่งหญ้าแห่งหนึ่ง และแน่นอนว่ามันเป็นกระท่อมของแบจี...

            เหตุการณ์ในตอนนั้นทำให้แบจีตกใจจนทำอะไรไม่ถูกที่อยู่ๆนายทหารหลายร้อยนายก้มลงคุกเข่าต่อหน้าเธอ แต่ความจริงแล้วนายทหารเหล่านั้นกำลังคุกเขาต่อเจ้าชายชานบีที่ยืนอยู่ข้างหลังหล่อนต่างหาก หญิงสาวหันหลังกลับไปมองคนรักของตัวเองอย่างไม่เข้าใจ นี่มันอะไรกัน? ทหารพวกนี้คืออะไร?

            กลับไปกับพวกกระหม่อมเถอะเจ้าชายเจ้าชาย? แบจียกมือปิดปากทันทีเมื่อความจริงหลุดออกมาจากปากนายทหาร เจ้าชายรึ? ชัลบีของฉันคือเจ้าชายเหรอ...

            ถ้าเราไม่กลับล่ะ?’ ชายหนุ่มเดินออกมาข้างหน้าแล้วคว้าหญิงสาวมาไว้หลังของตนเอง เขารู้ว่านี่อาจจะทำให้แบจีตกใจมาก ซึ่งเขาเองก็ตกใจไม่แพ้กัน ไม่คิดว่าท่านพ่อจะออกตามหาเขา ทั้งๆที่จะปล่อยให้เขาตายไปก็ได้

            กระหม่อมก็จะพาพระองค์กลับไปให้ได้ นี่เป็นคำสั่งของพระราชานายทหารมองข้ามไหล่เจ้าชายไปมองหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นอยู่ด้านหลัง ทหารหนุ่มรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเพราะตามสืบมาหลายวันแล้วเพื่อให้แน่ใจว่าใช่เจ้าชายจริงๆหรือคนหน้าเหมือนกันแน่ เขาสองคนรักกัน นี่คือสิ่งที่นายทหารยศสูงสุดคนนี้รู้ แต่เขาเองก็ทำอะไรไม่ได้ เมื่อมันเป็นคำสั่งของพระราชาที่ต้องพาเจ้าชายกลับไป ไม่ว่าจะพรากอะไรก็ต้องพราก..

            ได้โปรดเถอะกระหม่อม ถ้าไม่อยากให้เรื่องมันยากไปกว่านี้นายทหารกดดันเจ้าชาย ชัลบีรู้ว่าหากขัดคำสั่งท่านพ่อจะเป็นเช่นไรแต่หัวใจเขาอยู่ตรงนี้ทั้งคน จะให้ทิ้งไปหรือ...

            ไปเถอะ...

            ‘...แบจี

            ฉัน...ฉันไม่เป็นไรหญิงสาวเข้าใจดีว่าอะไรเป็นอะไร ชัลบีเป็นถึงเจ้าชายแล้วเธอล่ะเป็นใคร? เธอเป็นแค่หญิงสาวชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในกระท่อมหลังเล็กๆ เจ้าชายจะคู่กับชาวบ้านได้อย่างไรกัน..

            ได้โปรดอย่าพูดแบบนี้ ถ้าเธอไม่ได้รู้สึกเช่นคำพูด

            ไป...หญิงสาวผลักชายหนุ่มออกแล้วปิดประตูใส่หน้าเจ้าชาย

            ‘……..’

            บางทีคนเราก็ต้องพูดอะไรที่มันสวนทางกับความรู้สึก เพื่อทำให้ใครสักคนสบายใจนะชัลบี...

            ‘…แบจีได้โปรด...อย่าทำแบบนี้นายทหารหนุ่มไม่อยากให้ยืดเยื้อไปมากกว่านี้ คนที่เจ็บเองก็คงไม่พ้นเจ้าชายและหญิงสาวในกระท่อมนั่นแน่ ส่งทหารอีกสองคนเข้าไปจับแขนเจ้าชายแล้วลากออกมาจากประตู เจ้าชายสะบัดแขนออกแล้วหันไปบอกนายทหารว่าให้รอสักเดี๋ยว ขอเวลาให้เขาอยู่กับแบจีอีกสักหน่อย...

            แบจี...

            ‘..........’ หญิงสาวที่อยู่อีกฝากของประตูสะอื้นเป็นคำตอบ ไปสักทีสิคนบ้า! เดี๋ยวเธอจะเห็นแก่ตัวอยากให้เขาอยู่ด้วยไปมากกว่านี้

            ฉันไม่ใช่เจ้าชาย...ฉันเป็นชัลบีของเธอ

            ‘………’ ภาพความทรงจำตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันตั้งแต่เธอช่วยชายหนุ่มจากอาการบาดเจ็บจนถึงตอนเย็นนี้ที่เธอป้อนข้าวให้เขากิน หญิงสาวสะอื้นอย่างหนักแล้วพยักหน้าหมายความว่าฉันรู้ แม้ว่าชัลบีจะไม่เห็นก็ตาม...

            เชื่อใจฉันได้มั้ย?’

 


            To be continued. 



            ห้ะ? จบแล้วเหรอเนี่ย!?”

             ในหอหนังสือโอแชกซา(อยู่ในเครือของตระกูลโอ)มีสองมนุษย์ไซส์มินิกำลังนั่งอ่านหนังสือกันอยู่ วันนี้คยองซูชวนแบคฮยอนออกมาอ่านหนังสือด้วยกัน เจ้าตัวบอกว่าเป็นการฆ่าเวลาว่างได้สมเหตุสมผล แบคฮยอนก็ตอบตกลงอย่างง่ายดายเพราะเขากับคยองซูเองก็สนิทกันตั้งแต่ไปเที่ยวด้วยกันครั้งนั้นนั่นแหล่ะ ถึงจะยังไม่ได้ถามว่าวันนั้นคยองซูหายออกไปจากห้องได้ไงก็เถอะ...

            แต่สิ่งที่แบคฮยอนหงุดหงิดตอนนี้ก็คือหนังสือนิทานที่แบคฮยอนกำลังอ่านอยู่เนี่ย มันจบเอากลางคัน ทำเอาค้างไปตามระเบียบ เด็กน้อยอยากรู้จริงๆนะว่าหญิงสาวคนนั้นจะตอบเจ้าชายว่าอะไร จะตอบว่าเชื่อใจหรือว่าไม่กันแน่นะ

            หนังสือเล่มนี้ตั้งอยู่บนโต๊ะที่เขาจะนั่งอยู่ก่อนแล้ว มีหนังสือมากมายหลายเล่มกองๆอยู่ แต่เล่มนี้ดูสะดุดตามากกว่าเล่มอื่นๆแบคฮยอนก็เลยหยิบขึ้นมาอ่านเล่นๆ ลักษณะหนังสือก็หนาพอสมควรเลยล่ะ หน้าปกเป็นสีน้ำตาลเข้มที่แม้แต่ชื่อเรื่องก็ยังไม่มีเลยคิดดูเถอะ แถมสันหนังสือเป็นรูปครึ่งหัวใจด้วย จะไม่ให้เขาสนใจได้ยังไงกันล่ะ ตอนแรกคิดว่าต้องน่าเบื่อแน่ๆแต่พออ่านเข้าจริงก็ไม่ได้น่าเบื่ออย่างที่คิด เพราะภาพประกอบข้างในสวยมาก เป็นลายเส้นการ์ตูนแบบเก่าๆ อ่านแล้วเพลินดีเหมือนกันแต่มันค้างตรงมันจบแล้วตัดอารมณ์เนี่ยแหล่ะ!

            เด็กน้อยเปิดไปอีกหน้าหนึ่งที่เป็นหน้าสุดท้ายของหนังสือเล่มนี้ มีประโยคภาษาอังกฤษเขียนด้วยลายมืออยู่กลางหน้ากระดาษ รอยกดของปากการองรับได้เลยว่าเขียนด้วยมือจริงๆ

 


‘Can you trust me?’

(เชื่อใจผมได้ไหม?)

 


            คยองซู เดี๋ยวมานะแบคฮยอนลุกขึ้นยืนแล้วมองหนังสือเล่มหนาในมืออีกที เขาจะต้องหาอีกเล่มหนึ่งให้เจอ มันต้องเป็นหนังสือทวินแน่ๆเพราะสันปกเป็นครึ่งหัวใจแบบนี้ต้องมีอีกครึ่งหนึ่งของหัวใจแน่นอน แล้วอีกเล่มอยู่ไหนกันนะ? เขาต้องไปถามบรรณารักษ์ให้รู้เรื่อง เด็กน้อยเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงอยากรู้ตอนจบขนาดนี้ เขาอยากจะรู้จริงๆว่าผู้หญิงคนนั้นจะตอบว่าอะไร...เหมือนหนังสือเล่มนี้มันบอกให้เขาออกตามหาคำตอบด้วยตัวเอง

            ไปไหนเหรอครับ?”

            ไปหาหนังสืออ่านน่ะแบคฮยอนยิ้มให้แล้วชูหนังสือในมือให้คยองซูดู ก่อนจะเดินตรงไปที่ศูนย์กลางของห้องสมุดที่มีบรรณารักษ์เจ้าระเบียบนั่งอยู่

            มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าคะ?” บรรณารักษ์เอ่ยถามทันทีเมื่อเด็กน้อยเดินเข้าไป แบคฮยอนขมวดคิ้วเล็กน้อย ทำไมถึงรู้สึกว่าบรรณารักษ์เขากำลังรอเราอยู่เลยนะ?

            คู่ของหนังสือเล่มนี้อยู่ที่ไหนหรือครับ? พอดีว่าหน้าปกมันไม่ได้บอกอะไรเอาไว้เลยผมคงต้องใช้เวลาทั้งวันเพื่อตามหามันแน่ๆ ประโยคหลังแบคฮยอนได้แต่พูดในใจเพราะเกร็งกับหน้าดุๆของบรรณารักษ์ เด็กน้อยยิ้มแห้งๆให้ก่อนจะได้รอยยิ้มของเธอเป็นคำตอบ

            อ่า งั้นก็คงจะยากหน่อยนะคะ

            แล้วจะทำไงดีล่ะครับ? ผมอยากจะอ่านต่อจริงๆซะด้วยแบคฮยอนน่างอลงนิดหน่อย เขาอยากรู้ตอนจบจริงๆนะ..

            งั้นเดี๋ยวดิฉันพาไปเก็บหนังสือเล่มนี้ก่อนดีไหมคะ? เล่มคู่อาจจะเก็บไว้ข้างๆกันก็ได้

            อ่า เอางั้นก็ได้ครับเด็กน้อยกลับมายิ้มได้เหมือนเดิมแล้วยิ้มน่ารักให้กับบรรณารักษ์ จนหล่อนอดยิ้มตามให้กับความสดใสนี้ไม่ได้

            ตามมาทางนี้เลยค่ะ เดี๋ยวดิฉันพาไปเองเด็กน้อยเดินตามเธอไปโดยกอดหนังสือสีน้ำตาลไว้ในอก หอหนังสือนี่ใหญ่โตสมกับเป็นหอหนังสือประจำเมืองจริงๆ

            คุณบรรณารักษ์พาแบคฮยอนเดินผ่านชั้นหนังสือหลายล็อค แล้วมาหยุดที่ล็อคหนึ่งที่เป็นที่อยู่ของหนังสือเล่มนี้ หล่อนผายมือหมายความว่าถึงที่หมายแล้ว แบคฮยอนโค้งหัวขอบคุณให้ ก่อนที่เธอจะเดินออกไป

            เด็กน้อยมองชั้นหนังสือสูงๆแล้วถอนหายใจออกมา หนังสือมีเป็นล้านแบบนี้แล้วจะหาเจอได้ไงเนี่ย? แบคฮยอนพ่นลมหายใจออกแล้วมองหาช่องว่างเพื่อจะสอดหนังสือเล่มนี้เก็บเข้าไป ถ้าเป็นคู่กันจริงๆก็ต้องหาเจอแหละ หน่วยตาหวานหันไปเห็นช่องว่างหนึ่งที่อยู่ระดับเดียวกับสายตาเขาพอดี มันกว้างพอที่จะสอดหนังสือเล่มนี้เข้าไปได้

            ในขณะที่เด็กน้อยกำลังจะยกหนังสือสอดเข้าไป ตาน้อยๆของแบคฮยอนก็มองผ่านช่องว่างนั้นไปเห็นหนังสือเล่มหนึ่งที่คล้ายกับหนังสือที่อยู่ในมือของตัวเองอีกล็อคหนึ่งถัดจากนี้ เด็กน้อยเลิกคิ้วขึ้น ละความตั้งใจที่จะเก็บหนังสือเล่มนี้แล้วเดินไปหาคู่ของมันทันที

            แบคฮยอนดึงหนังสือเล่มนั้นออกมาจากชั้นแล้วเทียบสันเข้าหากัน ใช่.. มันเป็นรูปหัวใจจริงๆ แสดงว่ามันคู่กันไม่ผิดแน่นอน ด้วยความอยากรู้ตอนจบ เด็กน้อยเปิดหนังสือเล่มนั้นทันที แต่กลับพบกับความว่างเปล่า ไม่มีตัวหนังสือหรือแม้แต่ภาพวาดเลยสักหน้า

            แบคฮยอนขมวดคิ้วไม่เข้าใจ เขาคลี่หนังสือเล่มนี้ดูแต่ก็เหมือนเดิม มีแต่หน้ากระดาษเปล่าๆ อะไรกัน? นิ้วบางคลี่มาถึงหน้าสุดท้าย มีประโยคภาษาอังกฤษเขียนด้วยลายมือเดียวกับเล่มที่แล้วอยู่

 


‘This book is yours.

Keep it  and then write down your answers.’

(หนังสือนี้เป็นของคุณ

เก็บมันไว้ให้ดีแล้วเขียนคำตอบลงไป)

 


            หนังสือของผมเหรอ?” เด็กน้อยเลิกคิ้วไม่เข้าใจในสิ่งที่หนังสือต้องการจะบอก แล้วที่บอกว่าให้เขียนคำตอบลงไปนี่คือยังไงกัน? นิ้วเรียวสวยลูบไปตามตัวอักษรนั่นเบาๆ รู้สึกถึงรอยนูนผ่านกระดาษบางๆ แบคฮยอนเปิดไปอีกหน้าหยิบใบยืมที่ติดอยู่กับปกหนังสือออกมา สายตาไล่มองชื่อที่อยู่ในนั้น มีคนยืมหนังสือเล่มนี้อยู่แค่คนเดียวก็คือ...

            ปาร์คชานยอล

            ห้ะ?

            แบคฮยอนเดินกลับมาที่โต๊ะตัวเองอย่างมึนๆ อะไรกัน? หนังสือเล่มนี้พี่ชานยอลเคยยืมเหรอ? แล้วลายมือในหนังสือนั่นจะใช่ลายมือของพี่ชานยอลหรือเปล่า? หรือว่าหนังสือเล่มนี้เป็นของพี่ชานยอล? แบคฮยอนงงไปหมดแล้วนะ เด็กน้อยนั่งลงข้างคยองซู สองมือบางยกขึ้นกุมศีรษะตัวเอง คำถามในหนังสือเล่มแรกตกลงว่าเป็นคำถามที่เจ้าชายถามผู้หญิงสามัญชนคนนั้นหรือเป็นคำถามที่พี่ชานยอลถามเขากันแน่?

            คยองซูที่นั่งอยู่ข้างๆสังเกตอาการผิดปกติของพี่ชายตัวเล็ก เอ่ยถามอย่างเป็นห่วงกลัวว่าแบคฮยอนจะเป็นอะไรไปซะก่อน

            เป็นอะไรเหรอครับพี่แบคฮยอน?”

            ห..ห้ะ?”

            เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?” คยองซูจับไหล่คนเป็นพี่เบาๆอย่างเป็นห่วง แบคฮยอนยิ้มให้คยองซูพลางส่ายหัวบอกน้องว่าไม่เป็นไรไม่ต้องเป็นห่วงหรอก

            คยองซู เดี๋ยวพี่แบคฮยอนขอกลับบ้านก่อนได้มั้ย? พี่รู้สึกมึนหัวนิดหน่อย

            ได้เลยครับ ให้ผมไปส่งมั้ย?”

            อ่า พี่ไม่อยากรบกวนเวลาคยองซูเลย เดี๋ยวพี่กลับเองดีกว่า

            งั้นกลับดีๆนะครับ ถึงบ้านแล้วโทรมาบอกด้วยนะ

            จ้า

 

            แบคฮยอนเดินหอบหนังสือทวินสองเล่มนี้ไปที่บรรณารักษ์ จัดการเรื่องขอยืมหนังสือสองเล่มเรียบร้อยแล้วหยิบโทรศัพท์กดโทรออกหาพี่ชานยอล ต้นเหตุแห่งความมึนงงของแบคฮยอนในตอนนี้

            (ฮัลโหลครับ? คิดถึงพี่เหรอถึงโทรมาหาเนี่ย)

            เปล่าเหอะ ผมเจอหนังสือที่พี่เคยยืมในหอหนังสือโอแชกซาอ่ะ เคยมาอ่านหนังสือที่นี่ด้วยเหรอครับ?” เด็กน้อยเปิดประเด็น มือบางกวักมือเรียกแท็กซี่แล้วขึ้นไป เสียงหวานบอกจุดหมายปลายทางกับคนขับรถแล้วหันกลับมาให้ความสนใจกับคนในสายอีกครั้ง ตกลงว่ายังไงครับ?”

            (เคยไปสิ ก็ที่นั่นเซฮุนมันเป็นเจ้าของ)

            อ้าว...ปั๊ดโถ่ ก็ว่าทำไมมีคำว่าโอ y____y

            (มีอะไรเหรอครับ?)

            มันมีบางอย่างที่ผมสงสัย ทำไมหนังสือนี้มีพี่ยืมอยู่คนเดียวอ่ะ?”

            (ไม่บอกหรอก)

            ทำไมง่ะ? ผมอยากรู้นะ!แบคฮยอนยู่ปากใส่คนในโทรศัพท์ บอกมาสักทีสิ เขาอยากรู้จะตายแล้ว!

            (ไปรอพี่ที่บ้านคุณยายนะครับ เดี๋ยวพี่ตามไปอธิบาย หลังจากนั้นหนูก็จะเข้าใจเอง...) เสียงทุ้มพูดออกมา สรรพนามที่คนเป็นพี่ใช้เรียกทำให้แบคฮยอนเขินจนหน้าแดง แต่ก็ต้องเก็บอาการไว้ก่อนเดี๋ยวคุณลงคนขับแท็กซี่จะหาว่าเขาบ้าเอา...

            แต่ผมอยากรู้ตอนนี้อ่า...เด็กน้อยเง้าหงอดเสียงอ่อน ฮือ เขาอยากจะรู้ตอนนี้เลย ทำไมพี่ชานยอลไม่บอกเขาล่ะ ทำไม ทำไม ทำไม แล้วมาพูดเสียงอบอุ่นแบบนั้นให้เขาเขินเล่นๆด้วย..

            (กลับบ้านก่อนนะครับเด็กน้อย)

            ครับ...

            (ส่งเลขทะเบียนรถแท็กซี่มาให้พี่ด้วยนะครับ รีบกลับบ้านนะเด็กดี)

 

            ที่บ้านจะมีอะไรรอแบคฮยอนอยู่นะ...



60%



              แบคฮยอนปิดประตูรั้วหน้าบ้านแล้วก้าวเข้าไปอย่างตื่นเต้น เขารู้สึกว่าเหมือนมีอะไรบางอย่างรอเขาอยู่แน่นอน มันไม่ใช่ผีนะ... มันต้องเป็นอะไรที่พิเศษแน่ๆ สองแขนกอดหนังสือทวินที่ถูกสร้างมาเพื่อคู่กันไว้ในอก สองเท้าเดินเข้าไปข้างในบ้านที่เงียบสงบ มีโพสอิทสีเหลืองแปะอยู่ตรงฝาผนังว่า ยายไปเยี่ยมเพื่อน ดูแลตัวเองดีๆนะหลานรักเด็กน้อยเดินพยักหน้าเข้าใจกับตัวเอง ถ้าใครเห็นช็อตนี้รับรองว่าถูกความน่ารักฆ่าตายเรียบแน่นอน

            เด็กน้อยเดินผ่านห้องครัวเพื่อจะขึ้นบันไดไปยังห้องของตัวเอง แบคฮยอนสังเกตเห็นความผิดปกติไปจากเดิม ก็ผนังทางเดินขึ้นบันไดน่ะสิ...  ความจริงมันต้องเป็นรูปวิวที่คุณยายชอบ แต่ตอนนี้มันกลับเป็นรูปของแบคฮยอนเองซะนี่... แถมมีประโยคกำกับภาพที่ทำให้เขาเขินจนตัวจะแตกซะด้วยสิ มันเป็นรูปอิริยาบถของเด็กน้อย ทั้งที่เจ้าตัวก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพี่ชานยอลแอบถ่ายไปตอนไหน...


            เป็นรูปที่แบคฮยอนยิ้ม..

            พี่ชอบเราตอนยิ้มตาหยีแบบนี้มากเลยรู้มั้ยครับ?

 

             เป็นรูปที่แบคฮยอนกำลังกินไอศกรีม...

            ความสุขของเราคือการกินไอติม แต่ความสุขของพี่คือแบคฮยอนนะ

           

            เป็นรูปที่น้องกำลังหัวเราะ..

             อ่า...เวลาหนูหัวเราะเนี่ย ทำให้พี่อยากหัวเราะตามทุกทีเลย

           

            แม้กระทั่งรูปที่แบคฮยอนกำลังหลับตาพริ้มอยู่..

             ทำให้พี่ใจสั่นแบบนี้...จะรับผิดชอบพี่ยังไงดีครับ?

 

            แบคฮยอนหยุดอยู่ตรงรูปสุดท้าย มือบางลูบตัวอักษรนั้นไปมาเหมือนอย่างที่ทำกับตัวอักษรในหนังสือ รอยยิ้มเผยออกมาทันทีเมื่อคิดถึงหน้าพี่ชานยอลเวลาพูดประโยคนี้ออกมามันคงจะดูน่ารักพิลึก.. คนตัวสูงร้อยแปดสิบกว่ามาพูดอะไรงุ้งงิ้งแบบนี้คงขัดกับบุคลิกแน่นอนเลยล่ะ แล้วเขาจะหน้าแดงทำไมเนี่ย.. 

            เด็กน้อยเดินขึ้นบันไดผ่านรูปของตัวเองที่ติดอยู่บนฝาผนังขึ้นมาเรื่อยๆ จนถึงหน้าประตูห้องของตัวเอง มือบางกำลูกบิดประตูเอาไว้ สายตาก็อ่านประโยคในแผ่นกระดาษที่ติดหน้าประตูห้องอย่างละเอียด

 

            พี่อนุญาตให้เขินได้นะครับ

 

            พี่บ้า...

 

            มือบางเปิดประตูเข้าไป สิ่งแรกที่เห็นเลยคือกล่องใบใหญ่ที่วางอยู่กลางห้อง และลูกโป่งสีชมพูกับสีขาวที่ลอยอยู่เต็มไปหมด แบคฮยอนจับสายลูกโป่งสีชมพูแล้วดึงลงมา บนลูกโป่งสีชมพูเขียนว่า ความสุขของแบคฮยอนมันทำให้เด็กน้อยยิ้มออกมาทันทีเมื่อคิดถึงเหตุการณ์ที่ริมแม่น้ำในวันนั้น วันที่พี่เขาวิ่งออกไปหาลูกโป่งมาให้.. เด็กน้อยยื่นมือไปดึงลูกโป่งสีขาวลงมาดูอีกใบว่าจะมีอะไรเขียนไว้หรือเปล่า และมันก็มีจริงๆ..

           

             ลูกโป่งสีขาวมันถูกเขียนเอาไว้ว่า ความสุขของชานยอล’ ...

            มีความสุขของเขาและของพี่ชานยอลลอยอยู่เต็มห้องไปหมด...

           

            เขินโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!

           

            เด็กน้อยปล่อยลูกโป่งสีขาวให้กลับไปลอยอยู่ตามเดิม หันมาสนใจกับกล่องใบใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้องแทน แบคฮยอนเดินเข้าไปใกล้ๆกล่องใบนั้น มีการ์ดสีขาววางอยู่บนกล่อง เด็กน้อยหยิบมันขึ้นมาแล้วเปิดอ่านทันที

            อ่า...ตอนนี้เด็กน้อยของพี่คงจะเขินอยู่ล่ะสิ ฮ่าๆ พี่เองก็เขินนะครับ... อ่ะ เข้าเรื่องกันดีกว่า จำเรื่องกล่องที่พี่เคยเล่าให้เราฟังได้มั้ย? ตอนนี้พี่อยากจะบอกว่ากล่องของพี่มันกว้างมากๆเลย กว้างพอที่จะมีใครสักคนเข้ามาอยู่ได้เลยล่ะ และตอนนี้เขาก็อยู่ในกล่องใบนี้ พี่เป็นคนพูดอะไรเกี่ยวกับความรู้สึกไม่เก่ง ขนาดเขียนพี่ยังเขินเลย... เวลาเราเปิดกล่องใบนี้พี่ไม่อยากให้เราเขินมากนะ เขินตอนนี้บ่อยๆเดี๋ยวก็ไม่เขินพี่อีก ฮ่าๆ เอาล่ะ...ตอนนี้ก็เปิดกล่องได้แล้วนะครับ

            แบคฮยอนวางหนังสือทวินลงแล้วนั่งลงเปิดกล่องใบใหญ่ออก ภายในกล่องมีแต่รูปเขากระจัดกระจายเต็มไปหมด ขอย้ำว่าเต็มจริงๆเพราะดูจากสายตาแล้วมันเกิดร้อยรูปแน่ๆ ไม่สิ สักสองร้อยรูปอ่ะ อะไรเนี่ย... เด็กน้อยเขินจนไม่รู้จะทำหน้ายังไงดี รูปตั้งแต่งานมีตเกมเมอร์ที่ไม่รู้ว่าพี่เขาไปแอบถ่ายตอนไหนก็เห็นนั่งแจกลายเซ็นอยู่งกๆ ยันรูปที่พี่ชานยอลไปรอรับเขาหน้าโรงเรียน รูปตอนที่ไปเที่ยวทะเลด้วยกัน  จนถึงรูปที่ไปกินเค้กกันเมื่อวาน...


            ทำไมเขาไม่รู้ตัวเลยนะ..


            ในรูปถ่ายมากมายก็มีการ์ดใบหนึ่งที่เป็นสีแดงสด เป็นจุดสนใจที่เรียกสายตาของแบคฮยอนให้ไปมองได้ เด็กน้อยหยิบมันขึ้นมา หลับตาพลางถอนหายใจให้มันหายตื่นเต้นแล้วเปิดมันออก พบตัวเลขสีดำมากมายอยู่ในการ์ด พร้อมกับประโยคภาษาอังกฤษเขียนด้วยลายมือเดียวกับในหนังสือ เขาตรัสรู้ได้เองเลยว่ามันต้องเป็นลายมือของพี่ชานยอลแน่นอน

 

 

01001100  01001111  01010110  01000101

.. solve it ..

( แก้มัน )

 

 

            แบคฮยอนขมวดคิ้วให้กับตัวเลขพวกนี้อีกครั้ง มันคืออะไรเหรอ? มันเหมือนกับซีเรียลนัมเบอร์ตอนจะลงเกมเลยนี่หน่า แถมมีช่องให้เหมือนจะบอกให้เขาเติมคำตอบลงไปด้วย

            ติ๊ง!

            ความสงสัยอยู่กับเด็กน้อยได้ไม่นาน เมื่ออยู่ๆหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเขาก็เปิดขึ้นเอง เป็นหน้าเดียวกับในการ์ดเพียงแต่ไม่มีตัวเลขอยู่แล้ว แบคฮยอนลุกขึ้นเดินไปที่หน้าคอม นั่งลงบนเก้าอี้แล้วจ้องตัวอักษรเรียงรายอยู่หน้าจอพร้อมกับช่องว่างเปล่าสี่ช่องเหมือนในการ์ด




            เด็กน้อยเอื้อมไปจับเมาส์ เลื่อนลูกศรไปที่ช่องว่างก่อนจะใส่ตัวเลขในการ์ดเข้าไปทีละตัว เมื่อตัวเลขหนึ่งแถวใส่ลงไปในช่องว่าง ตัวอักษรก็ปรากฏขึ้น และเป็นเช่นนี้ไปเรื่อยๆจนครบ

            รหัสสี่แถวแปลเป็นอักษรสี่ตัวที่ทำให้แบคฮยอนยิ้มไม่หยุด...

            มันเป็นคำว่า  L  O  V  E …

            และประโยคของพี่ชานยอล...



.

.

.

.

.

.

.

.


 

            มันทำให้เขาเขิน... เขินมาก...

 

            แบคฮยอนยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองเพื่อปกปิดความเขินที่มันอยู่ในใจ และความเขินที่มันแสดงออกมาผ่านริ้วสีแดงจางๆบนใบหน้า นี่ขนาดมาแค่ตัวอักษรเขายังเขินขนาดนี้ แล้วถ้าพี่ชานยอลออกมาตอนนี้เขาไม่ระเบิดตายไปเลยเหรอ...

           

            อย่านะ อย่าเพิ่งออกมา..

 

            คลิ๊ก!

 

            ฮือออออออออออออออออออ อย่าเพิ่งเข้ามา!!

 

            แบคฮยอนครับ

            “..ครับแล้วนี่ทำไมถึงขานตอบเขาเร็วขนาดนั้น..

            เขินเหรอหื้มเด็กน้อย?” มาห้งมาหื้มอะกันเล่า... ชานยอลมองเด็กน้อยที่เอาแต่หันหลังให้เขา ไม่ยอมหันหน้าน่ารักๆมาสักที คนเป็นพี่เดินเข้าไปหาแล้วก้มลงพูดข้างหูเบาๆเพื่อแกล้งน้องเล่น

            เขินแบบนี้ ให้พี่รับผิดชอบมั้ยครับ?” เด็กน้อยสะดุ้งทันทีที่รู้สึกลมหายใจอุ่นๆของชานยอลรดต้นคอ แบคอยอนเอี้ยวตัวหลบแล้วลุกพรวดขึ้นมายืนเฉย.. อะไรๆตอนนี้ก็ดูเลิ่กลั่กไปหมด ไม่รู้จะมองไปทางไหนดี จะหันไปมองหน้าพี่เขาตอนนี้ก็คงจะระเบิดตายแน่นอน... โอ๊ยยยยยยยยยยยยย วิถีลูกผู้ชายไม่เคยมาเจออะไรแบบนี้โว้ย!

            “....ห..ห้ะ? ว่าอะไรนะครับ?”

            พี่ถามว่า...เขินแบบนี้ให้พี่รับผิดชอบมั้ยครับ?” ชานยอลเดินเข้าไปใกล้แบคฮยอนที่หันหลังให้เขาอยู่ แขนแกร่งค่อยๆสอดกอดน้องจากข้างหลัง เขารู้ว่าน้องแอบสะดุ้งนิดหน่อยแต่ก็นะ... เขาอยากจะกอดน้องแบบนี้มานานแล้ว มีโอกาสก็ขอฉวยหน่อยก็แล้วกัน... /อย่าบอกคุณยาย

            “ฮือ...”

            “ตกลงว่าหนูอยากให้นิทานเรื่องนั้นจบยังไงครับ?” ชานยอลถูจมูกตัวเองลงกับผมนุ่นนิ่มของแบคฮยอน สูดดมความหอมจากแชมพูเด็กน้อยนิดหน่อย

นิทานนั่นเขาเขียนมันขึ้นมาเองเลยนะ และเขาก็อยากให้แบคฮยอนเป็นคนคิดตอนจบด้วย มันเหมือนเป็นตัวกำหนดความรู้สึกของน้องด้วย ว่าน้องจะให้ความสัมพันธ์ของเราทั้งสองคนไปในทางไหน..

 

ซึ่งชานยอลก็แอบหวังในใจไว้นิดๆแหละว่ามันจะต้องไปต่อด้วยดี...

 

            “หนังสือทวินสองเล่มนั้นเป็นของพี่ชานยอลใช่มะ? ว่าแล้วเชียว” เด็กน้อยย่นจมูก ก็บอกแค่นี้เองทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกนะ...

            “นั่นแหล่ะ...แล้วเราอยากให้จบแบบไหนดีครับ?”

            “ผมอยากให้จบแบบมีความสุข...”

            “...........”

            “ผมไม่อยากให้ใครสักคนต้องจากกันไป...”

            “ตามนั้นเลยเด็กน้อย จะไม่มีใครสักคนที่ต้องจากกัน” ชานยอลกอดแบคฮยอนแน่นกว่าเดิมเพื่อยืนยันว่านิทานและความสัมพันธ์ของเราสองจะต้องเป็นอย่างนั้นแน่นอน

            “...........”

            “เขินแบบนี้ต้องให้พี่รับผิดชอบแล้วล่ะ”

            ฮือ..จะรับผิดชอบยังไงล่ะครับ?” เด็กน้อยที่ตัวสั่นทำอะไรไม่ถูก ยืนแข็งเป็นเสาหลักเมืองให้พี่ชานยอลกอดเฉยเลย แบคฮยอนเอ๊ย แพ้ทางพี่เขาแล้ว

            อืม... ยังไงดีนะ?” ชานยอลแกล้งน้องโดยการก้มลงมากระซิบข้างหูอีกครั้ง ใจจริงๆเขาอยากจะกดจมูกลงไปบนไหล่แบคฮยอนเลยด้วยซ้ำไป แต่ต้องห้ามใจไว้ก่อน น้องยังเด็กเกินไปและเขาก็อยากจะทะนุถนอมน้อง อีกอย่างของแบบนี้มันต้องใช้เวลา...

 

            ซึ่งอาจจะอีกไม่นานนี้ก็ได้..

 

            พี่ชานยอลอย่าแกล้งผม...

            หื้ม...พี่ไม่ได้แกล้งอะไรเลยนะครับ?” ชานยอลจับตัวน้องให้หันเข้ามาหาตัวเอง เอาล่ะ ทีนี้แหละตายของจริง แบคฮยอนได้แต่ภาวนาในใจขอให้ตัวเองไม่เดดแอร์ตอนนี้ เพราะไม่มีคนช่วยฮีลแน่ๆ และพี่ชานยอลนี่แหละเป็นคนที่จะใช้สกิลฆ่าเขา..

            พี่อ่ะ..

            คิดออกรึยังจะให้พี่รับผิดชอบมั้ยเอ่ย?” ชานยอลย่อตัวก้มมองหน้าของน้อง สายตาอบอุ่นยังคงคิลได้ดีเสมอ แบคฮยอนก้มมองพื้นไม่กล้าสบสายตา กลัวว่าถ้าเงยหน้าขึ้นไปมองแล้วจะถูกความอบอุ่นฆ่าตายเอาได้..

           

            พี่ชานยอลแม่ง... โคตรอันตราย

 

            งื้อ...อย่าทำแบบนี้กับผมเด็กน้อยทนกับความอบอุ่นนี้ไม่ไหว ยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองแล้วครางงิ้งๆออกมาเหมือนลูกหมาโดนเกาพุงอย่างไหนอย่างนั้น ชานยอลหัวเราะออกมาเบาๆแล้วจับคนเป็นน้องมากอด โอ๋ เด็กน้อยของเขาเขินซะน่ารักเชียว

            เอ...หรือจะให้พี่คิดดี?”

            งื้อ..เด็กน้อยส่ายหน้าไปมากับอกของพี่ ชานยอลยกมือลูบหัวแบคฮยอนเบาๆแล้วก้มลงสูดดมความหอมที่เขารอมานาน /โรคจิตไปอีก

            งั้นพี่ควรรับผิดชอบความเขินของเราในแบบที่ลูกผู้ชายควรจะทำดีมั้ย?”

            “.................”

            เป็นแฟนพี่นะครับ แบคฮยอน





special chapter - แฟนเกมเมอร์ coming soon...

เปิดโอน วันอาทิตย์นี้นะฮับ♥


#ficgamer

05.01.16

เอาไปแค่นี้ก่อนน้ะจ้ะ 

รับรองว่าตอนหน้าเด็ดดวงและจบแน่นอน555555555555555555

ขอโทษที่หายไปนานเลยน้า ติดสอบ สอบทั้งอาทิตย์เลย ฮือ เรียนหนักมาก /น้ำตามา

เรื่องรูปเล่มก็ใกล้จะเสร็จแล้วค่ะ เดี๋ยวจะเปิดโอนเร็วๆนี้นะคะ ฝากด้วยเนอะ จุ้บ


16.01.16

มาแล้วจากที่หายไปนาน5555555555555555555555555555555555555

จบแล้วค่ะ อิ้อิ้ จบแล้วววววววววววววววววววววววววววววววว ♥

ไม่รู้จะบอกยังไปดีนอกจากคำว่า ขอบคุณ ขอบคุณ และขอบคุณทุกคนจริงๆ ฮรึก


ขอบคุณมากสำหรับทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้นะคะ♥

รักคนอ่านทุกคนเลย

เม้น + โหวต + ติดแท็ก = กำลังใจ♥

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 104 ครั้ง

172 ความคิดเห็น

  1. #4505 หนูดีกินเค้กจนอ้วน (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 20:26

    โง้ยเขินแทนเจ้าหมาาาา

    #4505
    0
  2. #4485 HUNHUN (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 17:38

    แหมมมมมมทมมมมมมมมม่

    #4485
    0
  3. #4380 buakaiyuan (@buakaiyuan) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 17:32
    -////- เกมส์เมอร์เขาขอเป็นแฟนกันแบบนี้สินะ -///-
    #4380
    0
  4. #4341 sweetpss (@TungPang_Sg) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 00:33
    อ๊ากกกเขินมากตอนจบแล้วเร็วจังง
    #4341
    0
  5. #4327 pupeya. (@pupe) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 10:37
    แงงงงงงงง้ เขินนนนนนนนนน
    #4327
    0
  6. #4265 GBright˙ω˙ (@logooo) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:21
    อหหหเขิลลแรงบิดตัวโอ้ยยละลาย
    #4265
    0
  7. #4245 ์Namwan1704 (@gmmobile49) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 16:58
    จบแบบน่ารักใสใสสไตล์ไรท์แน่เลย เอ็นซงเอ็นซีอะไรเราไม่รู้จัก55
    #4245
    0
  8. #4211 Pinn (@phinniee-1143) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 03:33
    ชอบอ่าาาาา อ่านจบรอบสองแล้ว ไรท์แต่งพล็อตเรื่องเก่งมากเลย ดราม่าไม่เยอะดีด้วย น่ารักกกก เป็นกำลังใจให้ไรท์แต่งเรื่องต่อไปน้าาาา ^?^
    #4211
    0
  9. #4178 Bjin_yui (@yuisupitshaya) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 14:22
    น่ารักกกกกกก ชานอ่าาาอยากได้555
    #4178
    0
  10. #4155 gyx. (@gift_exotic13) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 00:26
    เขินแรงงงงงงงงงงงงงง
    #4155
    0
  11. #4116 สิบสี่บวกสอง (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:42
    เป็นการสาราพรักสไตส์เกมเมอร์ที่น่ารัก และ ฟินที่สุดเลย
    #4116
    0
  12. #4101 Harukim (@aileehan) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 02:38
    หมานเหมินนี่แฟบหมด เขินแรงมาก แล้วคำตอบมันเป็นยังไง ต้องตกลงอยู่แล้วสิน่า โง่ยยย

    #4101
    0
  13. #4082 อิ อิ (@fds_513) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 00:30
    เขิลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลล 
    น่ารักมากอ่าาาาาาาาาาาาา ยังไม่อยากให้จบเบยยยยย
    #4082
    0
  14. #4069 chanbaekjan (@chanbaekky) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 มกราคม 2559 / 01:08
    ฮืออออ เขิน เราก็ชอบนิทานของพี่ชานยอลนะ ตอนแรกตกใจ เอ..เราอ่านอะไรอยู่ ผิดเรื่องรึเปล่า!? โคตรพีคนี่พูด ชอบบบ
    #4069
    0
  15. #4040 KoyKoy Kevalee (@kevalee) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 มกราคม 2559 / 22:14
    ฮืออออ. เขินโว้ยยยย
    #4040
    0
  16. #4036 fern101fern (@fern101fern) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 มกราคม 2559 / 15:33
    เขิน เขินจนจะบิดตาม ทำไมน่ารัก ความน่ารักฆ่าเราได้ -////-
    #4036
    0
  17. #3993 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 07:49
    เขินโว่ยยยยยยย ><
    #3993
    0
  18. #3987 exo12forever (@rose-thawanrat) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 20:49
    เขินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
    #3987
    0
  19. #3978 Zeram Kim (@zeram24) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 08:04
    เขินมาก
    #3978
    0
  20. #3959 ` PuGun. (@pugunlovetonorit) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 22:07
    เขินหนักมากกก. กริ้ดดดดดดด
    #3959
    0
  21. #3944 yongza (@pungpig) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 20:38
    เขินตัวแตก
    #3944
    0
  22. #3943 yongza (@pungpig) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 20:38
    เขินตัวแตก
    #3943
    0
  23. #3942 ProwSang (@ice_indy) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 17:57
    เขินนนน><
    #3942
    0
  24. #3941 pheepoon (@pheepoon) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 07:18
    อยากได้แบบนี้อยากได้อยากโดนมากค่ะ เป็นค่ะพี่ชานเป็นค่ะ หนูเป็นแทนแบคฮยอนก็ได้นะคะ สนใจติดต่อมาได้เลย65555
    #3941
    0
  25. #3940 แบคแมน (@Byunbaek-CUB-) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 06:26
    เป็นค่ะพี่ เป็นนนนนน โอ๊น เขินนนนน
    #3940
    0