The plan love รักหลงเดือนหัวใจหลงเธอ

ตอนที่ 21 : ตอนที่ 5 เรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีต 100 เปอร์เซ็นต์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 724
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    9 ส.ค. 62

ที่โรงพยาบาลกับเวลาสามทุ่มสิบห้านาที

“นี่ผมเป็นอะไรอ่ะ”

ทันทีที่ผมลืมตาตื่น มันคือคำถามประโยคแรกที่ผมพูดออกไป ผมไม่รู้ว่ามานอนอยู่ที่นี่ได้ยังไง และไม่รู้ด้วยว่าทำไมไอ้พี่ดิวถึงมานั่งทำหน้าหงอยอยู่ข้างๆ เตียงผม

“มึงแพ้อาหารทะเล”

คำตอบจากปากพี่ดิวทำผมถึงบางอ้อ เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองแพ้อาหารทะเลและมันก็เป็นอาหารที่ผมเพิ่งได้กินเข้าไป ผมกะพริบตาไปมาก่อนจะส่งสายตามาที่หน้าพี่ดิวเห็นจ้องผมนิ่ง แบบคงคิดโทษผมในใจแน่

“ทำไมไม่บอกว่าแพ้อาหารทะเล กูจะได้ไม่สั่งข้าวผัดรวมมิตรมา”

“ตอนนั้นผมลืม...แล้วพี่รู้ได้ไงว่าผมป่วย” ผมเปลี่ยนเรื่องคุย ไม่อยากเห็นคนแถวนี้คาดคั้นเอาผิดในความอัลไซเมอร์ของผม

“ลืมไปแล้วหรอว่ารูมเมทมึงก็เป็นน้องสายกู”

‘เออจริง’ ผมพยักหน้าหงิกๆ แบบไม่สงสัยอะไรอีก หันไปมองรอบตัวไม่พบคนอื่นนอกจากพี่ดิวจึงอดถามเรื่องกิจกรรมรับน้องไม่ได้

“แล้วมาอยู่ตรงนี้ ใครรับน้องล่ะ”

“กูไม่อยู่คนอื่นเค้าก็ทำได้ป่ะ เอาจริงๆ หน้าที่รับน้องไม่ใช่แค่พี่สี่อย่างเดียว พวกกูก็แค่แวะไปแจมนานๆ ที”

ผมพยักหน้าหงึกๆ ขนาดแค่แวะมายังทำเอาผมวุ่นวาย นี่ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าลงมารับน้องแบบเต็มๆ จะขนาดไหน ผมค่อยๆ เอามือดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายจนถึงคอ ไอ้พี่ดิวก็ยังไม่เลิกมองผมซะที ทำเอารู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้า

“ทำไมหน้าแดง หรืออาการมึงกำเริบอีกแล้ว ให้ตามหมอมามั้ย”

ไอ้พี่ดิวดูกระวนกระวายอย่างเห็นได้ชัด ส่วนผมก็กระวนกระวายเหมือนกันโดยเฉพาะหัวใจของผม ที่ชักไม่อยู่กับร่องกับรอย ยิ่งถูกไอ้พี่ดิวเอามือขึ้นแตะหน้าผากผม ก็ยิ่งหน้าแดงจนไอ้พี่ดิวมันคิดว่าอาการผมกำเริบขึ้นมาอีก โวยวายจะไปตามหมอมาให้ได้

“ใจเย็นพี่ ผมยังโอเค ไม่ได้เป็นอะไรเลย” ผมรีบตอบก่อนที่ทุกอย่างจะวุ่นวายไปมากกว่านี้ เห็นพี่ดิวมองมาแบบไม่วางใจ

“จริงๆ ผมดีขึ้นมากแล้ว”

“แน่นะ” ไอ้พี่ดิวคาดคั้น ผมพยักหน้าให้แล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างช้าๆ

มันจะเป็นแบบนี้อีกนานแค่ไหนกัน...หมายถึงความรู้สึกของผมนะ เมื่อไรมันจะกลับสู่สภาวะปกติเสียที แต่แค่สายตาไอ้พี่ดิวที่จ้องมาที่ผม หัวใจผมก็เต้นแรงมากขึ้น

“แน่ใจนะว่าไหว” พี่ดิวยังถามไม่เลิก ยืนอวดความสูงข้างๆ เตียง ผมพยักหน้าไปมา ได้ยินเสียงถอนหายใจดังขึ้น

“ทำไมต้อง_ถอน_หาย_ใจ_ด้วย”

จังหวะนี้เล่นเอาผมสะอึกถึงขั้นติดอ่างไปเลย เพราะมันเป็นจังหวะที่ไอ้พี่ดิวก้มลงมองมาตอนที่ผมเงยหน้ามาพอดิบพอดี สายตามองส่งถึงกันเล่นเอาใจผมหล่นไปถึงตาตุ่ม เพี้ยนไปแล้ว...หมายถึงสมองของผมมันต้องเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ ที่ดันไปมีความรู้สึกเขินขึ้นมาดื้อๆ

ประตูห้องเปิดออกแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยเล่นเอาผมสะดุ้งแต่ไม่ตกใจเท่ากับคำพูดของไอ้พี่ดิวที่เอ่ยออกไปพร้อมกับหน้าตาบุญไม่รับของพี่แก

“ไม่มีมารยาท” ดิวดุนิวที่โผงผางเปิดประตูเข้ามาโดยไม่เคาะเรียก ส่วนผมก็เกือบจะหลุดขำออกไปแล้วเมื่อเงยหน้าขึ้นเจอไอ้พี่นิวกำลังขมวดคิ้วอ้าปากค้างอยู่ รุ่นพี่ปลายพร้อมนมเย็นเพิ่งตามหลังเข้ามาจึงไม่ทันได้เห็นคนถูกด่า

“โดนด่าเฉยเลยกู สงสัยจะมาผิดเวลา” นิวบ่นพึมพำ เหลือบมองหน้าพี่ชายแล้วสะดุ้งตรงที่กำลังถูกจ้องตาดุๆ

“กูนึกว่ามึงกลับไปรับน้องแล้วซะอีก อุตส่าห์มานั่งเฝ้าโอเลี้ยงตั้งแต่อยู่ในห้องฉุกเฉิน”

ผมหันหน้ามามองไอ้พี่ดิวทันทีแบบไม่คิดว่าพี่แกจะมีความอดทนได้ขนาดนั้น ยังไงมันก็ต้องหลายชั่วโมงแน่ๆ ไอ้พี่ดิวเหลือบมามองผมแวบหนึ่งก่อนจะลากตัวไอ้พี่ปลายออกไปด้วยกัน ผมก้มหน้าแต่แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจอย่างที่สุด



จบตอน.......ชอบกันมั้ยน๊า เราอยากรู้จัง

   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

65 ความคิดเห็น