กุหลาบพิษสีน้ำเงิน(จบแล้ว)

ตอนที่ 11 : บทที่ 11: พิษกุหลาบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3835
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    2 มี.ค. 61

บทที่ 11: พิษกุหลาบ

            ผ่านฝน ผ่านหนาว ผ่านความร้อน ผ่านศรนายพราน ผ่านดงนกแร้ง ผ่านความหิวโหย ผ่านพวกหัวขโมย ผ่านการตามหาอย่างไร้จุดหมาย และผ่านความเหนื่อยยากสาหัส...หลังผ่านมาหมดนั่น คุณนายเจนนิเฟอร์ผู้ไม่เคยทำงานผิดพลาดก็ร่อนกายลงบนเป้าซ้อมขว้างมีดของไมรอน พอยซันอย่างสง่างามจนได้

            นกทรหดยืดสุดตัวกับความสำเร็จอันยิ่งใหญ่เมื่อเจ้าหล่อนสามารถบินข้ามประเทศและตามหาคาราวานของพอยซันที่โยกย้ายถิ่นที่อยู่ไปเรื่อยจนเจอในที่สุด

            เจ้าหนุ่มไมรอนมุดออกจากกระโจมยามเช้าในท่าหาวปากกว้าง มือแคะขี้ตา ใบหน้างี่เง่าตกกระอย่างไหนก็อย่างนั้นดูเหลอไปเล็กน้อยเมื่อมองเห็นหล่อน ก่อนจริตไว้ตัวเหนือกว่าเจ้าของอย่างที่เหยี่ยวตัวอื่นไม่ทำจะทำเอาหนุ่มวัยรุ่นน้ำตาร่วงเผาะ ทะยานโผเข้าหาคุณนายของเขาอย่างคิดถึง

            “เจ้ากลับมาหาข้าโอะ!”ก่อนฝ่ายมนุษย์จะจำเป็นต้องก้าวถอย เมื่อเหยี่ยวสาวยกปีกตบตีแล้วถลาตัวหลีกห่าง พลางยื่นของหนักที่พ่วงขาตนมานมนานขึ้นใส่หน้าไมรอนที่กระพริบตาเพ่งมอง ก่อนเขาจะมือพัลวันแกะของที่คุณนายเอามาส่งอย่างไม่ค่อยจะอ่อนโยนนักจนเหยี่ยวหยิ่งจิกประท้วงไปสองจึก

            เด็กหนุ่มไม่สน กำของแน่นแล้ววิ่งข้ามลานกองไฟซึ่งชื้นฝนยามเช้า ตรงดิ่งไปยังกระโจมของนูน่า พอยซัน

            “นูน่า!นูน่าครับ!”เขาตะโกนเรียก และเสียงตะโกนนี้เผื่อแผ่ไปทั่วคาราวานจนคนอื่นเยี่ยมหน้าออกมาจากที่พักของตัวเองหมด

            หญิงร่างใหญ่ปรากฏกายด้วยสีหน้าเคร่ง มองเด็กหนุ่มที่ยื่นมือซึ่งกำบางอย่างไว้มาต่อหน้า และพอแบออกจนนางเห็นแหวนเจ้าตระกูลพอยซันวางแน่นิ่งอยู่กลางมือหยาบ พอดีกับคุณนายเจนนิเฟอร์บินมาเกาะที่ราวตากผ้าใกล้ๆเพื่ออวดตัวเอาหน้า แต่ไม่มีใครคิดสนใจใยดีหล่อนนัก เมื่อยามนี้นายหญิงคนสำคัญกำลังร้องไห้โฮ กับแผ่นหนังเล็กๆซึ่งผูกกับตัวแหวนซึ่งใช้วิธีข่วนข้อความจารึกลงในเนื้อสั้นๆหากเพียงพอสำหรับแม่คนหนึ่ง

            ข้าคิดถึงเจ้า 

                                  โรส.

 

            ท่ามกลางความหรูหราทุกกระเบียดนิ้วของวิถีชีวิตชนชั้นสูง...

            “ชอบกุหลาบหรือคะเสียงหวานของคู่ดูตัวที่บิดาหามาให้ถามขึ้นเรียกความสนใจ

            วิคเตอร์ เคเลป หลุดจากภวังค์ทันใดเพื่อสบตากับหญิงสาวผู้เพียบพร้อมฝั่งตรงข้ามโต๊ะอาหารในภัตตาคาร เขายิ้มบางบนใบหน้าที่ดูสุขุมขึ้นและเติบโตกว่าที่เป็นตลอดสงครามเย็นในมูบา ท่วงท่านุ่มลึกและรอยยิ้มที่แม้จะอ่อนละมุนแต่ดวงตากลับมีความขรึมเย็น จนมองไม่ออกว่าภายในกำลังคิดสิ่งใด หากดูท้าทายน่าค้นหายิ่งนักในสายตาของสตรี

            “ใครบ้างไม่ชอบกุหลาบบุตรชายผู้นำแห่งมูบาถามขัน มือสวยคลึงแก้วไวน์อย่างดีช้าๆแล้วจิบมันเบาๆฟังเสียงดนตรี

            สาวคู่ดูตัวยื่นปลายนิ้วคีบเอาก้านคอกุหลาบแดงขึ้นมาแสร้งมองหาว่ามันมีสิ่งใดดึงดูดสายตาบุรุษมากกว่าตัวนาง สีสันต์ของมันเป็นสีแดงเฉดเดียวกับชุดและเรียวปากที่กำลังหยักยิ้มน้อยๆ ก่อนมือสวยจะเสียบมันกลับลงที่เดิมอย่างหมดความสนใจ

            “เอาไว้ครั้งหน้าข้าจะตัดจากสวนที่บ้านมาฝากท่านสักช่อสาวชั้นสูงที่เกียรติประวัติไม่เคยด่างพร้อยและยังมีสติปัญญามากพอจนไปต้องตาวู้ดดี้ เคเลป จึงได้จัดให้มีการดินเนอร์เล็กๆขึ้น เพื่อบุตรชายที่ควรมีคู่ครองเสียที

            “สุภาพสตรีจะให้ดอกไม้บุรุษหรือวิคเตอร์ถามเสียงเรียบเรื่อยทั้งรอยยิ้มที่เหมือนเครื่องประดับบนหน้า หากแต่มันคือการบอกปัดการให้คำมั่นกลายๆว่ายังจะมีครั้งหน้าอีกหรือไม่สำหรับนาง

            สตรีชั้นสูงผู้มีสมองมากพอหลุดขำน้อยๆ ก่อนกล่าว... “ท่านปิดกั้นตัวเองเพราะมีใครในใจหรือเปล่า ข้าจะได้ไม่ตื้อ

            คำถามเปิดเผยทำให้แววตาที่กางกั้นกำแพงเอาไว้ดูบางลงเมื่อสาวสวยตรงหน้าต่างจากผู้รากมากดีคนก่อนๆที่พ่อของเขาสรรหามาให้เลือก

            “ไม่มีสตรีใดทำผิดขนาดต้องมาถูกจองจำในใจข้า

            “ท่านดูแคลนตนเองหรือนางถามเย้าไม่ติดขัด เรียวขางามไขว่ห้างพิงแผ่นหลังสะโอดสะองค์ไปด้านหลัง ใช้ดวงตากลมคู่ดึงดูดมองนัยน์ตาแดงหลังแว่นบนดั้งของกระต่ายหนุ่มที่ดูนุ่มลึกและแฝงแววหยามโลกทั้งใบอยู่ในนั้นดั่งรู้เห็นมามาก

            “เปล่าเลย

            คำปฏิเสธทั้งรอยยิ้มที่ทิ้งเงื่อนงำเอาไว้ทำให้สตรีเบื้องหน้าหรี่ตาน้อยๆอย่างซุกซน และอาการเช่นนั้นทำให้รอยยิ้มของวิคเตอร์ เคเลปผลิกว้างขึ้นอีกนิด สายตาเหลือบมองกุหลาบก้านสั้นที่ถูกวางกลับลงในแจกันอีกครั้ง

            “สำหรับข้า การได้ใจสตรีก็เหมือนกับการเก็บเกี่ยวกุหลาบ ไม่ว่าจะสีใด...เมื่อถูกเด็ดถอนหนามเสียก็คงอ่อนแอจนไม่อาจทานทนอยู่ในมือได้นาน...มือสวยอย่างคนไม่เคยทำงานหนักหยิบกุหลาบดอกน้อยนั้นมาทัศนาใกล้ๆ ดวงตาหลุบมองมันอย่างอ้างว้างและแสนเศร้า ก่อนจะขยำดอกไม้อวบสวยต่อหน้าต่อตาสตรีที่นิ่งอั้นไปเฉียบพลัน...

            “แต่หากวันใด ได้บังเอิญพบกับกุหลาบที่หมายใจ แต่กลับแตะต้องไม่ได้เพราะพิษร้ายในหนามนั้น ข้าคงทำได้เพียงเฝ้ามองจากที่ไกลๆ...ทะนุถนอมนางเอาไว้ ประหารมันทุกคนที่คิดจะแย่งนางไป จนกว่าวันหนึ่งข้างหน้าใจนี้จะไม่อาจทานทน...สองมือข้าคงไขว่คว้าอย่างน่าสมเพช กว่าจะรู้ตัวก็ลงไปนอนกัดฟัน...สุขสมที่ได้ตายอย่างทรมานไปพร้อมนางในกำมือ

            มือซึ่งกำแน่นคลายออก ดอกกุหลาบไร้หนามและไร้พิษย่อยยับเป็นซากในนั้น โดยที่เจ้าของมือยังคงมีลมหายใจ และจะยังเฝ้าตามหากุหลาบพิษร้ายที่จะมาดับดิ้นลมหายใจตน หวังจากใจว่าจะได้เจอนาง......อีกสักครั้ง...

 

            คาคอย...

            “ไหนดูซิคนแนะนำและพามาออกคำสั่งหน้าโรงหมอ เขาก้มหน้าลงนิดเพื่อพินิจใกล้ๆ จนหญิงสาวยอมแหงนหน้าอ้าปากยิงฟันให้ชมเป็นขวัญตา เท่านั้นเองฟันเงินแท้เกรดดีสุดก็ปรากฏเรียงเติมช่องว่างเบียดสวยพอเหมาะพอเจาะเต็มพื้นที่เหงือกโล้นๆนั่น

 ทีโมนยิ้มอย่างพออกพอใจ พยักหน้าหงึกหงักพลางพูดหวานแหย่

เมีย...เมียดูเป็นคนขึ้นเยอะเลยครับ

            แต่เมียหุบฟันฉับหน้าตึง

“...อยากได้ทองแล้วยังไม่วายพูดงึมงำเอาแต่ใจซะอย่างนั้น ทั้งที่หมอฟันจัดการทั้งพิมพ์ฟัน นัดวันรับ ใส่ให้จนเสร็จและจ่ายเงินเรียบร้อย ทำคนกะจะประหยัดทรัพย์ ‘ของเราทำหน้าขมวดแบบแสร้งกวนสุดๆ

            “เดี๋ยวก็โดนคนเลวแงะไปอีก เงินน่ะดีที่สุดสำหรับผู้หญิง” ‘คนเลว’ กล่าวตักเตือน ดั่งว่าเจ้าโหดแถวเหวกายอานาที่เลาะฟันนางเมื่อเดือนที่ผ่านมามันตายห่าและเกิดใหม่ไปหลายรอบ

            “...”หัวคิ้วโรสซาลินกระตุกเข้าหากันนิดเมื่อโดนกวนประสาท...แค่นิดเดียว...แต่ทำทีโมน อีวานอฟ หลุดยิ้มโชว์ฟันบ้าง มือแกร่งยกขึ้นอย่างเผอเรอตามแต่ใจหมายสัมผัสใบหน้าสาวแสดงอารมณ์น้อย ก่อนที่เสียง...

            “อั๊ย”...จะช่วยเรียกสติไว้ และทำให้มือของเขาทิ้งกลับลงข้างตัวอีกครั้งพร้อมๆกับรอยยิ้มที่เจื่อนลง รู้สึกตัวทันใดว่าเกือบจะทำอะไรลงไป

            โชคดีที่โรสซาลินไม่เห็น นางหันขวับไปด้านหลังตัวเองเพื่อต้องรู้ให้ได้ว่า ‘ตัวมารจะเอาอะไร

            ตัวอั๊ยชูขวดนมเปล่าให้ดูว่ามันยังไม่พอ ทั้งตัวมันถูกพันเยี่ยงดักแด้ โรสซาลินเจาะโค้ทของเขาด้านหลังเพื่อให้หางงูของอสุรกายทารกซ่อนพันรอบเอวของคนแบก โผล่แต่ตัวบนหลังที่ถูกพันผ้ากระเตงไว้อีกที สภาพแม่ลูกต่างสายพันธุ์จึงดูแนบเนียนไม่ต่างจากทารกบนหลังทั่วไป

            “แวะอีกสองสามที่ก็กลับบ้านแล้วนางบอกตัวกินจุ ก่อนจะหันกลับมาหาแล้วยิ้มให้จนเห็นไรฟันเงิน

            ...เสียด...ทีโมนกัดเนื้อปากล่างนิดด้วยความหงุดหงิด เมื่อด้านในช่องอกไม่สบายนัก ตาวาวเหลืองอย่างสัตว์เลื้อยคลานรีบเมินไปสนใจอย่างอื่น แต่แม่เจ้าประคุณก็ไม่ได้นำพาเอียงคอไล่สายตามองตามจะสบด้วยให้ได้พลางถามเลียบๆเคียงๆ

            “ไปตลาดด้วยกันไหมหญิงสาวที่ต้องแบกสัตว์ประหลาดแล้วยังมีความตั้งใจจะไปซื้อเสบียงดิบมาตุนเก็บ เพราะเจ้าตัวเล็กที่แบกอยู่สวาปามยิ่งกว่าปล้นจนของกินหมดบ้านส่อเจตนาให้ไปช่วยแบก

            ผ่านมาสามวันแล้วนับตั้งแต่ออกจากอุโมงค์โบราณสถานฝั่งคาคอยตะวันตก เราต่างต้องใช้ชีวิตต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ข่าวว่าอุโมงค์ที่นักสำรวจขุดเกิดถล่มอีก นั่นก็หมายความว่าอีกนานหรือไม่ก็ไม่มีวันที่อะไรก็ตามข้างใต้นั่นจะชี้เบาะแสมาที่เรา

            ...คนอื่นหลบตาก็อย่าจ้องไล่บี้เขาเซ่!...

ทีโมนอยากจะด่าจริงๆ สุดท้ายก็ต้องหันมาจ้องหน้านิ่งนั่นที่แม้ไม่ได้ส่งตาเล็กตาน้อยอ้อนเหมือนผู้หญิงทั่วไปแต่ก็ไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆแม้จะทำหน้าตึงใส่

ลิ้นเล็กยกขึ้นเลียฟันเงินใหม่เหมือนยังไม่ชินปากนัก ซึ่งเขาเห็นแล้วนึกอยากให้หมอแงะออกจริงๆ เพราะนางทำบ่อยอยู่นั่นมาตั้งแต่เมื่อกี้ หากมานึกอีกที ตอนที่มีแค่เหงือกมันแย่กับเขามากกว่า

            ลองคิดสิว่าก่อนนี้ปากนั่นไม่มีปราการกั้นเลย เกิดหน้ามืดจู่โจมปุ๊บลิ้นคงทะลุสอดเข้าปั๊บ...เหมาะเหม็งโคตรๆ...

            “อั๊ยเจ้าตัวเดิมเรียกสติอีกรอบหลังเขายืนมองหน้าเมียกลางคนพลุกพล่านนานเกินเหตุอย่างกับจะจับกินซะตรงนั้น

            คนเริ่มหนาตาขึ้นในยามเย็น และถ้าเราไม่รีบ ของดีคงหมดผนวกร้านอาจปิด ไม่ได้อะไรกลับบ้านเลย

            ทีโมนเกาหัวเปียรวบสูงด้วยสีหน้าท่าทางเบื่อ หาข้ออ้างอื่น... “อ่า...นึกได้ว่ามีนัดแล้ว

            ...ถลำตัวมากไป สุดท้ายก็เจ็บ...

            “...”โรสหลุบตาลงนิดก่อนพยักหน้าเข้าใจง่ายๆอย่างผู้หญิงที่ไม่เคยง้อความช่วยเหลือจากบุรุษเพศ พลางบอกเจอกันที่บ้านด้วยน้ำเสียงที่ไม่รู้ว่าเคืองหรือไม่

 ร่างแข็งแรงหิ้วย่ามหนึ่งใบเดินแยกไปทางหนึ่ง ชายหนุ่มมองตามก่อนจะเดินไปอีกทาง เขาหยุดและหันกลับอย่างอยากจะเดินตามไป หากเพียงสองสามก้าวก็หยุดอีก มือใหญ่กดนวดลงกลางใจเท้าสะเอวพักขาแล้วบ่นออกมากลางถนนท่ามกลางผู้คนที่กลืนร่างนางหายไปจนไม่รู้ว่าเดินแวะเข้าตรอกไหน

เสียดฉิบ...”...ถ้ากอดสักครั้งจะหายไหม...

 

            ผ่านไปราวสองชั่วโมง

            ยี่โถกำลังคิดอยากได้รถเข็นเหมือนในห้างมาใส่ของทุกอย่าง แขนเธอข้างหนึ่งหอบถุงกระดาษ และอีกแขนหิ้วถุงย่ามหนักอึ้ง ยามเย็นชาวคาคอยออกมาจ่ายของเยอะพอควร ส่วนใหญ่ก็เห็นแต่ผู้หญิง เธอเลยพอจะเข้าใจว่าทำไมทีโมนถึงไม่มาด้วย

...ที่นี่คงไม่มีวัฒนธรรมพ่อบ้านพ่อเรือนสินะ...

            นานมากแล้วที่ไม่ได้จ่ายตลาดจริงจัง ตั้งแต่รู้ว่าตัวเองเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว ภูมิก็แทบไม่ปล่อยให้เธอออกไปไหนไกลหูไกลตา เขามักจะซื้อของเข้าบ้านและไปรับไปส่งไทเกอร์ที่โรงเรียน หน้าที่อย่างเดียวที่สามีปล่อยให้เธอทำคือทำกับข้าวและทำงานบ้านกับปลูกต้นไม้ไปตามเรื่อง

            จนพอเกิดเรื่องขึ้น ได้มาอยู่ในที่ไม่รู้จัก...ได้กลายเป็นมาสเตอร์ตั้งแต่อายุยังน้อย กิจวัตรแบบนั้นก็ยิ่งเกิดขึ้นได้ยากเพราะมีนูน่าทำนั่นทำนี่ให้ตลอด แต่ตอนนี้...

            “อยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดาย จำไว้นะอมรา ฉิมพลี หันไปบอกสัตว์ประหลาดวัยทารกที่เกาะหลังหลับปุ๋ยไปแล้วไม่ขานตอบทุกคำเหมือนยามตื่น

            เธอรู้สึกดีนิดหน่อยกับการใช้ชีวิตที่สาม...ชีวิตอย่างคนตาย คืนนี้เธอจะทำอาหารเลี้ยงทีโมนและวันมะรืนก็จะเลิกรบกวนเขา ออกเดินทางตามแผน ที่เธอคิดออกแล้วว่าจะไปที่ไหน

            ผมสีน้ำเงินไม่ใช่เรื่องเล่นๆ สองพี่น้องอีวานอฟเดือดร้อนหนักแน่หากมีใครรู้เข้า และตอนนี้ที่ที่เธอจะไปคือที่ที่ดีที่สุดในทุกทาง

            ยี่โถคิดขณะเดินเรื่อยๆ ก่อนที่...

            “แคว่ก...พรวด...ขลุกๆๆถุงกระดาษหนักซึ่งก้นถุงเธอใส่เนื้อเอาไว้จนชุ่มเลือดขาดและปล่อยของร่วงลงมาเกลื่อนพื้น ยี่โถมองพวกมันแล้วถอนหายใจก้มลงพยายามเก็บเท่าที่ยังเหลือให้เก็บได้เพราะถนนหนทางเป็นหลุมบ่อและมีน้ำขังเป็นหย่อมๆจนเป็นขี้เลน

            “ถ้าเจ้าให้เนื้อนั่นสักหนึ่งในสามกับข้า ข้าว่าข้าหาถุงผ้าสักใบให้เจ้าได้เสียงหนึ่งพูดขึ้นจากบ้านหรือร้านหรือสิ่งปลูกสร้างโกโรโกโสอะไรสักอย่างตามแต่จะเรียกฝั่งซ้ายของถนน โรสมองไปยังยายแก่ผอมกะหร่องซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกด้านหน้าชานประตู สายตาแพรวพราวกับการแต่งตัวจัดบ่งบอกว่าเจ้าหล่อนยังไม่ลืมอาชีพเก่า หรือไม่ที่นี่ก็เป็นซ่องโลกลืม

            ยี่โถทำเป็นไม่สนใจ กำลังจะก้มหน้าก้มตาเก็บของเข้าย่ามอีกใบ ก็พอดีกับที่หยดน้ำตกลงบนศีรษะ

...ฝนตก...

            ไม่มีทางเลือก เพราะทารกบนหลังเธอยังเด็กนัก และยายแก่ที่เสนอข้อแลกเปลี่ยนก็ชูถุงไหมพรมถักขึ้นโบกไหวๆเร่งเร้าให้มาเอาไปจากเก้าอี้โยก นั่นเองหญิงสาวจึงเดินไปรับแล้วเก็บทุกอย่างอย่างไวก่อนวิ่งมาหลบฝนใต้ชายคาของหญิงชรา

            “เข้าบ้านสิ จะได้แบ่งเนื้อ

            พอยซันมาสเตอร์มองหญิงแก่เรียบเฉยแล้วพูดไม่ไว้ใจตรงๆ... “แบ่งตรงนี้

            หญิงแก่หัวเราะขำจนเห็นฟันดำปี๋แถมกร่อนเพราะสารเสพติดบางชนิดให้เห็น ก่อนจะตะโกนเรียกคนด้านใน... “เอามีดแล่เนื้อมานี่หน่อย!”หล่อนตะคอกออกคำสั่งใครสักคน หน้าเหี่ยวโบกเครื่องสำอางหนาเตอะหันกลับมาแล้วว่าเสียงเล็กเสียงน้อย “อย่างเจ้ายังนึกกลัวอีกหรือ...คนนอกก็อย่างนี้ล่ะ หึๆ

            หญิงสาวไม่เข้าใจนัก ตาสอดส่ายมองหาความอันตรายจากร่างนั่งเก้าอี้โยก พร้อมเหลือบมองไปยังประตูบ้านที่กำลังจะเปิดออก

            “เอามาทำบ้าอะไรหญิงแก่อีกคนที่ดูอายุน้อยกว่าว่าตอนปรากฏตัว แต่ก็ถือมีดออกมาด้วย และเมื่อสังเกตเห็นเธอเข้า หนังตาเหี่ยวก็ยกขึ้นสูง

            “นางจะแบ่งเนื้อให้หนึ่งในสามแลกกับกระเป๋าผ้าข้าหญิงชราบนเก้าอี้บอก

            “กระเป๋าน่าเกลียดที่เจ้าเย็บน่ะนะ ถุดฝ่ายอายุน้อยกว่าถ่มน้ำลาย หากมันคงไม่ใช่การถ่มเพราะดูถูก แต่น่าจะเป็นเพราะน้ำลายเหนียวมากกว่าและคงเป็นบุคลิกภาพอย่างหนึ่งซึ่งได้รับการบ่มเพาะมาอย่างผิดๆจนติดเป็นนิสัยยันแก่

            คนแก่สองคนผอมแห้งไม่ต่างกัน และหงอนอีกัวน่าแสดงชาติพันธุ์เดียวกันทำให้ยี่โถเดาได้ว่า...ไม่แน่ทั้งคู่อาจเป็นพี่เป็นน้องไม่ก็ญาติสนิท

            หญิงสาวส่งเนื้อให้ เมื่อเห็นแล้วว่าพวกเขาดูขาดสารอาหารอย่างน่าสมเพชแค่ไหน เธอรอฝนเงียบๆพร้อมยายแก่สองคนที่เริ่มเล็มเนื้อสดซึ่งเพิ่งตัดแบ่งไปอย่างละเลียดแล้วต่างทำหน้าเหมือนกำลังขึ้นสวรรค์เหมือนๆกัน

            “ข้าเคยแต่ได้ยินเกี่ยวกับเจ้าอยู่ๆหญิงชราที่ดูอายุอ่อนกว่าคนนั่งเก้าอี้โยกก็พูดขึ้นท่ามกลางความเงียบหลังจัดการกับเนื้อทั้งหมดลงกระเพาะ

            คนตายไปแล้วและไม่อยากถูกจดจำได้หันไปมองหน้าทันทีด้วยสายตายะเยียบ

            “...เมียของทีโมน ถุดหากสถานะต่อมาทำให้แววตาเชือดผละจากไป ไม่สนใจว่าคนพูดจะถุยน้ำลายทิ้งตามนิสัยออกนอกรั้วชานอย่างน่ารังเกียจขนาดไหน

            “นั่นลูกรึ คงเป็นอีไรจาเหมือนเจ้าหญิงคนเดิมว่าต่อเหมือนชวนคุย ตามองตัวอั๊ยที่ยังหลับไม่รู้เรื่อง

            เพราะไม่มีสัญลักษณ์อย่างอื่นบ่งบอก ทุกคนเลยคิดว่าเธอคือพวกวิหคที่ซ่อนปีกไว้ในหลัง แต่ที่น่าแปลกใจคือ ทีโมน อีวานอฟ เป็นคนดังหรืออย่างไรคนถึงได้รู้จักไปทั่ว และจะว่าไปแม้แต่ศาสตราจารย์จากดากาทายังรู้จัก

ยี่โถคิดถึงสายตาหวาดหวั่นหลายคู่ที่มองทีโมนขาออกจากค่ายสำรวจ มีบางอย่างบอกว่าไม่สมควรอยู่กับคนไม่รู้หัวนอนปลายเท้าด้วยนานนัก และไม่จำเป็นต้องสอใส่เกือกไปสู่รู้เรื่องของเขาด้วย

            “...”หญิงสาวเลือกที่จะเงียบไม่ต่อความ ซึ่งเมื่อเธอเงียบบรรยากาศระหว่างเราสามคนก็เงียบไปด้วย

            ไม่นานนักฝนก็หยุดตก เธอหอบของทั้งหมดขึ้นเตรียมกลับบ้าน แต่ชายโค้ทถูกดึงรั้งไว้และเมื่อหันหา คนที่ดึงก็ถอดหมวกไหมพรมเบี้ยวน่าเกลียดออกจากหัวตัวเองแล้วใส่ให้กับทารกด้านหลังเธอเพื่อกันความเย็น

            หนังตาเหี่ยวแทบปิดลงมาของอีกัวน่าชรามองในระยะใกล้ จนเธอได้กลิ่นคนแก่ชัดสองรูจมูก

            “ใกล้แล้ว...ข่าวว่าแดเนียสคงอยู่ได้อีกไม่นาน...แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เอาตัวเองกับลูกให้รอด....ข้าสงสารเจ้านะคำเตือนขาดๆหวิวๆ กับแววตาที่สื่อความตามที่พูดอย่างชัดเจนสะกดให้ยี่โถจ้องมองหญิงชราแปลกหน้านิ่งและสองขาไม่เร่งเดินออกไปอย่างที่ใจคิดทำ

            คนเตือนเดินกลับไปพยุงร่างแห้งบนเก้าอี้โยกเพื่อพาเข้าบ้านอย่างช้าๆ หญิงชราฟันดำที่แทบเดินเองไม่ไหวหันมา แววตาราวผ่านโลกอันโสมมมาหลายสนามเหลือบมองแล้วขืนตัวหยุดยืนพร้อมยิ้มโชว์ฟันดำกับฟันผุกร่อน

            “สายตาของคนนอกนี่ซื่อบื้อดีจริงๆ ฮี่ๆๆคำพูดกับเสียงหัวเราะน่ารังเกียจที่หลุดออกมาทำให้ยี่โถรู้สึกแปลกๆ มองสองยายพากันพยุงชีวิตร่วงโรยของพวกหล่อนจนประตูปิดลง

            เธอคิดเยอะถึงความเป็นไปได้ก่อนจะส่ายหน้าสะบัดความอยากรู้อยากเห็นทิ้งแล้วก้าวออกมาจากชายคา หากทันทีที่เท้าก้าวเหยียบพื้นถนนเป็นหลุมเป็นบ่อ

            “วี๊!....ปุง!”เสียงหวีดของบางสิ่งที่แล่นขึ้นฟ้า ก่อนจะระเบิดเป็นดอกไม้ไฟสว่างมัวเล็ดลอดออกมาจากกลุ่มเมฆที่ยังไม่พัดหายไป และมันไม่ใช่ลูกเดียว อีกหลายสิบลูกถูกยิงขึ้นฟ้าในบริเวณเดียวกันเรื่อยๆ แต่กลับไม่มีใครที่กำลังเดินหรือชะเง้อออกมามองจะโบกไม้โบกมือยินดีในเรื่องอะไรก็ตามที่เพิ่งเกิด พวกเขาบางคนส่ายหน้า บางคนบ่นซุบซิบกันเองเล็กน้อย และบางคนยิ้มเยาะ จากนั้นก็ต่างคนต่างกลับไปดำเนินวิถีชีวิตของตนต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งๆที่พลุยังถูกจุดขึ้นฟ้าต่อเนื่องจนย้อมเมฆหมอกเป็นสีแดงเข้ม...

 

 

            ทีโมนรู้ได้ในทันทีเมื่อพลุลูกแรกดัง เสียงเจ้าขี้เมาคนหนึ่งในบาร์ร้านประจำสำรอกคำอวยพรลั่น

            “ได้เวลาขึ้นเขียงแล้วทีโมนฮ่าๆๆและขี้เมาคนอื่นหัวเราะประสานด้วย จะมีก็แต่บาร์เทนเดอร์กบที่ถอนหายใจโล่งอก

            “ในที่สุด ข้าก็มีลุ้นได้ค่าเหล้าคืนกับเขาบ้าง” ถึงจะไม่หัวเราะแต่หนุ่มตุ๊กแกรู้สึกอยากให้เจ้ากบเขียวหัวเราะใส่หน้าเสียยังจะดีกว่า

            ร่างสูงลุกจากเก้าอี้ กระดกแก้วเหล้าจนหมดหยดสุดท้ายแล้วคว่ำลงบนบาร์ นิสัยเสียๆที่เพื่อนกบไม่ใคร่จะชอบนักเพราะน้ำทำให้เนื้อไม้เป็นรอยจนเห็นอย่างชัดเจนไม่ต่างจากตราประทับแสดงว่าเป็นเจ้าของที่นั่งตรงนี้

            “ออกไปเร็วๆ ขี้เกียจซ่อมร้านกบไล่อย่างไม่แยแสชีวิตของตุ๊กแกที่ติดค่าเหล้าตนยาวข้ามปี แววตายามนี้ของทีโมน อีวานอฟ แทบจะว่างเปล่า เขาหันหลังและเดินผ่านทุกคนไปยังประตูทางออกโดยไม่แม้แต่จะกล่าวคำลา

            บานพับขยับกระพือตามแรงเหวี่ยงอีกไม่กี่ครั้งก็หยุดนิ่ง เฉกเดียวกับรอยยิ้มของทุกคนที่เจื่อนลงจนหายวับไป  ความอึมครึมในบรรยากาศและเห็นใจอย่างที่คนเถื่อนจะมอบให้เพื่อนเถื่อนสักคนได้ปรากฏ ขี้เมาคนแรกที่หัวเราะวางขวดลงหมดอารมณ์เมา ก่อนจะถามขึ้นในความเงียบ

            “แดเนียสยังแค่ครึ่งปี แล้วเจ้านั่นล่ะ...เพิ่งมีเมียมีลูกหมาดๆ

            เจ้าของร้านและบาร์เทนเดอร์ในตัวคนเดียววางแก้วใบของร่างที่เพิ่งเดินออกไปลงหลังเช็ดเสร็จ

            “ทีโมนจะอยู่ได้นานกว่าทุกคนที่ผ่านมา...คำอวยพรจริงๆที่เจ้าตัวไม่ได้ยินเอ่ย หลายคนพยักหน้าเห็นด้วย และบางคนไม่ค่อยจะมั่นใจนัก ก่อนบรรยากาศที่ดีขึ้นนิดจะดับไปเมื่อกบเขียวยกแก้วใบเดิมขึ้นส่องกับแสงเพื่อตรวจความเรียบร้อย และบอกความเป็นจริงที่ทุกคนควรสำเหนียกเอาไว้... “...ซึ่งนั่นก็ขึ้นอยู่กับว่านานเท่าไหร่

           

            ตุ๊กแกกระโดดถีบใส่เจ้าตัวแรกที่อยู่ใกล้สุดทันทีหลังถูกล้อม แต่ละคนเงื้ออาวุธเอาจริงเมื่อรู้ว่าต้องรับมือกับใคร แต่มีหรือคนอย่างทีโมน อีวานอฟจะอยู่เฉยให้รุม

            เหมือนนัดกันมา ทุกคนที่หมายตาเขารู้อยู่แล้วว่าจะได้เจอเขาที่ไหนและจะหนีไปทางไหน แน่ล่ะ ก็เขาติดอยู่กับชีวิตที่เหมือนจะอิสระก็ไม่ใช่จะถูกกักขังก็ไม่เชิงแบบนี้มาเกือบตลอดทั้งชีวิตนี่ทำไงได้

            ร่างลงคลานพลิ้วหนีไปรอบๆ

            ...มาจับคนๆเดียวหรือทำสงครามฟร๊ะ!...หนุ่มตุ๊กแกเริ่มหอบหลังพวกที่ถูกส่งมาไหลหลากอย่างกับน้ำป่าจากทั่วทุกหัวระแหง ไม่แน่คงออกตัวกันตั้งแต่ก่อนจุดพลุ หรือไม่ก็แกล้งจุดพลุสายไปเป็นชั่วโมงๆเพื่อไม่ให้เขาได้ทันหนี

            ดาบวงเสี้ยวจันทร์ชักออกมาแกว่ง แต่เพราะจำนวนคนที่ต่างกันหลักร้อย นักฆ่าก็นักฆ่าเถอะ อิแบบนี้ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งได้ลงไปนอนนับฝุ่นกับพื้นในไม่กี่วิข้างหน้าแน่

            “ขอกลับบ้านไปตั้งหลักก่อนได้ไหม!”เขาตะโกนบอกไอ้คนหนึ่งที่ยืนมองจากบนยอดเสาด้วยปลายเท้าอย่างคนคุ้นหน้าคุ้นตากันดี

            แต่เหมือนคนคุ้นหน้าคุ้นตาจะแสร้งเมินยืนแคะขี้มูกแล้วดีดทิ้งซะอย่างนั้น แถมอีกมือมันยังอ่านหนังสือกามสูตรของเผ่าพันธุ์ตัวเองไม่สนใจคนของมันที่กำลังรุมสะกำเขาจนแทบหมดแรงจะตั้งรับได้ไหว

            ...ไอ้-เวร-นี่...ทีโมนกัดฟัน รู้แล้วว่าหวังพึ่งไม่ได้แน่ แต่ตอนนี้เขาต้องกลับไปบ้าน...กลับไปหานาง...กลับไปดูว่ายังไม่ได้ทิ้งกันไปไหน...เมื่อรู้ดีว่าไม่มีเหตุผลอะไรที่นางต้องอยู่รอ ป่านนี้บาบาร่าคงไปที่บ้าน และเมื่อสองคนเจอกัน บาบาร่าก็จะเล่าทุกอย่างให้ฟัง ทีโมนแทบคิดสีหน้าโรสซาลินออก...นางคงทำหน้านิ่งๆ หลุบตาลงคิดใคร่ครวญ...

...ยังหวังได้ไหมว่าเมื่อเปิดประตูเข้าไป...จะยังอยู่...

...ถ้ายังอยู่ จะพูดอะไรดี...จะต้องพูดอะไร และขออะไร...

...แล้วถ้าขอแต่ถูกปฏิเสธ...ไอ้ที่เสียดอยู่ข้างในจะกลายเป็นเจ็บแทบตายรึเปล่า...

แค่ความคิด...เพียงแค่ความคิดเท่านั้น อาการเสียดก็ทบทวีขึ้น รังสีอำมหิตแผ่ซ่านพร้อมกับที่ร่างสูงหยุดกระโดดวิ่งวุ่นไปมาเหมือนเสือติดจั่นแต่เลือกที่จะยืนนิ่งพลิกดาบในมือเป็นเครื่องหมายว่า ขืนเข้ามาอีกจะไม่ใช่แค่อัดตุ้บตั้บลงไปนอนกองเหมือนก่อนหน้าแน่

...เจ็บๆๆ...เจ็บจะบ้า...ความจริงอาการมันเริ่มมาตั้งแต่หนี้แรกของเรา...หนี้เราที่เจ้าลืม และข้าดีใจจริงๆที่เจ้าลืมมัน...ลืมข้าในตอนนั้น...ข้าในตอนที่ยังหลงทาง เป็นเพียงเดรัจฉานไร้สำนึกในสายตาเจ้า...

ตุบ...คนคุ้นหน้าคุ้นตากระโดดลงจากยอดเสาสู่พื้น ผิวดำลายเหลืองกับชาติพันธุ์กบพิษทำให้เป็นที่เกรงกลัวจนคนอื่นถอยห่างออกหมด

แกไม่อยากเจ็บตัวหรอกครอสทีโมนบอกทั้งส่ายหน้าปราม  พร้อมทำท่าจะเดินไปยังทิศบ้าน คราแรกยังมีคนพยายามจะขวางแต่ครอสขยับศีรษะเป็นเชิงให้หลีกทาง ถึงอย่างนั้นก็ยังพูดไล่หลังเรียบเรื่อย

รู้ใช่ไหม ว่าข้าจะเป็นยังไงถ้าเจ้าหนี

...ตาย...

“...”ทีโมน อีวานอฟ ไม่พูดอะไรเมื่อรู้ดีแก่ใจว่าครอสถูกส่งมาเพราะเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่เขาเรียกว่าเพื่อนในอีกโลกหนึ่งซึ่งแตกต่างจากที่นี่โดยสิ้นเชิง ทั้งยังรวมถึงที่พวกมันรู้ว่าเขาจะไม่ปล่อยให้ครอสมีอันเป็นไปเพราะความเห็นแก่ตัว

มือแกร่งเก็บดาบเข้าฝัก สองขาก้าวเร็วออกวิ่งไป โดยมีกำลังคนหลักร้อยตามหลังไม่เร่งนักเมื่อคนนำขบวนรู้ดีว่าอดีตนักฆ่าจะไปที่ไหน

สองมือในถุงมือหนังชุ่มเมือกเหนียว ตุ๊กแกหนุ่มวิ่งขึ้นบันไดตึกกลางทุ่งร้าง ขาก้าวยาวสุดแทบบินจนกระทั่งถึงหน้าประตูบ้าน เขาเปิดเข้าไปและคนแรกที่เห็นคือบาบาร่า สีหน้าไม่สู้ดีของน้องสาวมองมาขณะลุกขึ้นยืนจากโซฟาตัวโปรดของเขา

ทีโมนหอบเหนื่อยกวาดสายตามองไปไกลสุดชั้น หากก็ไร้เงาผู้หญิงตัวสูงหน้าตายคนที่เขาหวังจะได้เจอที่นี่

ข้าบอกนาง...เพราะจำเป็นต้องบอกบาบาร่าพูดสารภาพ ดึงสายตาเขาให้กลับมามอง

อาหารทำค้างอยู่บนเตา มันฝรั่งยังปอกเปลือกไม่เสร็จดี และกลิ่นเนื้อลอยอ่อนๆมา ตอกย้ำว่าเธอเคยอยู่ ก่อนจะจากไป

ทีโมนขยับยิ้มน้อยๆ เมื่อความรู้สึกที่ก่อเกิดแตกต่างจากที่คิด ข้างในมันไม่เจ็บเลยสักนิด แต่มันหล่นหายไปเลยจนไม่รู้สึกว่ายังมีอะไรเต้นอยู่

...ถามว่าเข้าใจไหม?...เข้าใจสิ เข้าใจดีเชียวล่ะว่าทำไมถึงเลือกที่จะไป

...ถามว่ารับได้ไหม?...รับได้สิ ก็เตรียมใจไว้แล้วนี่...

...ถามว่าผิดหวังไหม?.....

“...ลืมของ...ชายหนุ่มทักขึ้นเหมือนจิตหลุด ตามองขวดนมสัตว์ประหลาดวางอยู่บนตู้ลิ้นชักข้างโซฟาแล้วคิดถึงว่า รีบขนาดนั้นจะเอาทองติดตัวไปกี่มากน้อยเพื่อเลี้ยงเจ้าปีศาจนั่น

ข้า...ข้านึกว่านางรักเจ้า แล้ว...ข้าก็เห็นว่าพวกเจ้ามีลูกกัน แปลกๆนะแต่...เอ่อ ช่างก่อน...คือ นางเดินออกไปพร้อมถุงเงินเฉยๆเลย...ข้าไม่รู้ว่านาง อ่ะ ข้า...ถ้ารู้จะ  หึก.....จะไม่ปล่อยนางไปบาบาร่าตัวสั่นอึกอักกลั้นสะอื้นเอามือปิดปากเหมือนยังรับไม่ได้ที่โรสซาลินจากไปง่ายดาย ไม่สนใจสามี...ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นทั้งๆที่อยู่กันมาเป็นเดือน...

บ้านเงียบกริบ น้องสาวของเขาทรุดตัวกลับลงไปนั่งสะเทือนใจ ความผิดหวังเจือในแววตาไม่น้อย นั่นเองเขาถึงต้องเรียกสติตัวเองแล้วปลอบนาง

มันไม่มีอะไรมาตั้งแต่แรก ข้าไม่ได้หวังจะเจอนางอยู่แล้วเขาโกหก...

บาบาร่าเริ่มปาดน้ำตา นับจากได้ฟังเรื่องของนางจากพี่ชาย น้องสาวก็เฝ้าหวังมาตลอดว่า กุหลาบพิษที่ทำให้พี่สารเลวของหล่อนเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นจะเป็นคนแบบไหน แต่สุดท้ายก็ต้องผิดหวัง... 

ไม่คิดว่าจะเป็นคนขลาด ได้ยินว่าเหี้ยมหาญนักหนา โธ่...เด็กสาวครวญเอามือปิดหน้าตัวเอง

มันไม่เกี่ยวกับขลาดไม่ขลาดบาบาร่า...เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาง ไปสิถูกเขาแก้ตัวแทน...

ชายหนุ่มพูดแบบใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่ หัวใจยังโดนถ่วงหล่นเก็บกลับขึ้นมาไม่ได้ ทั้งเข้าใจ...ทั้งหนักอึ้งและผิดหวังคละเคล้ากัน...รู้สึกอยากทรุดตัวลงนั่งข้างบาบาร่า แต่รู้ว่าถ้าทำแบบนั้นน้องสาวของเขาต้องร้องไห้หนักและเขาไม่ต้องการคำปลอบใจหรืออะไรทั้งสิ้น

เสียงฝีเท้าเบากริบก้าวขึ้นบันได เจ้ากบดำลายเหลืองหยุดยามเข้ามาถึงด้านใน มันทำเอียงคอไร้คำพูดเป็นเชิงเร่งรัดกดดันให้รัชทายาทลำดับต่อไปตามเข้าวัง...

บัลลังก์ที่ไม่เคยมีกษัตริย์องค์ไหนค้ำได้ครบขวบปีแม้แต่องค์เดียวมาตลอดสองศตวรรษ...และเมื่อ ราชาแดเนียสสวรรคต ลำดับถัดมาตามผังก็คือทีโมน อีวานอฟ

...ได้เวลาขึ้นเขียง...

การลอบสังหาร และการด่วนจากไปอย่างน่าเคลือบแคลงแห่งจ้าวบัลลังก์คาคอยคนแล้วคนเล่า ชาวคาคอยเบื่อหน่ายและไม่ใส่ใจนักในเมื่อฐานันดรไม่มีผลใดๆในแดนเถื่อนที่ถูกพระเจ้าทิ้งขว้าง...กษัตริย์มีไว้เพื่อไม่ให้ประเทศอื่นเข้ามาแทรกแซง หากก็ไม่อาจใช้อำนาจปกครองไพร่ฟ้าตนที่แบ่งก๊กแบ่งเหล่าจนบางกลุ่มอำนาจล้นเหนือกษัตริย์

ท่ามกลางความเงียบ...

หลีกหน่อย” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังกบพิษ ครอสชำเลืองมองเล็กๆแล้วหลีกให้เมื่อเห็นว่าเป็นแม่ลูกอ่อน

บาบาร่าสะอึกตาโตมองโรสซาลิน พอยซัน เดินกลับเข้ามา หน้านิ่งสนิทมองแขกกบ ก่อนมองบาบาร่าแล้วค่อยมองทีโมน จากนั้นนางจึงถามด้วยอาการชักหัวคิ้วนิดๆ

นี่ต้องเลี้ยงพวกที่อยู่ข้างล่างด้วยรึเปล่า จะได้กลับไปเหมาเนื้อหมดโรงเชือดโรสซาลินชูเนื้อส่วนของบาบาร่าที่เพิ่งเดินไปซื้อมา เหตุเพราะตอนแรกนึกว่าจะทำเลี้ยงแค่ของตัวเองกับทีโมน แต่ดันมีสมาชิกมาเพิ่ม และหนนี้เพิ่มอีกหลายเท่าตัวจนแม่ครัวชักกังวล

อั๊ย!”ทารกในดักแด้โบกมือทักกบแปลกหน้า ตาเขียวใสแจ๋วตื่นเต้นที่ได้เจอเพื่อนใหม่

ทีโมน?”นางเรียกเมื่อเขาไม่พูดอธิบาย หรืออาจเพราะเห็นน้ำตานี่กันแน่ก็ไม่ทราบที่ทำให้ดวงตาสีฟ้าของนางดูอ่อนลง

อาการเสียดนิดๆหลายวันมานี้มันได้แตกซ่านเหมือนทำนบสุดท้ายโดนซัดพังทลาย หัวใจเต้นรัวแรงเรียกร้อง ความอุ่นร้อนไหลวาบไปทั่วจากกลางอกถึงสองแขน กว่าจะรู้ตัวขายาวๆก็ก้าวสวบสองก้าวครึ่งถึงตัว...โอบกอดนางไว้เหมือนที่คิดจะทำมาร้อยหนไม่สนสายตาใคร


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

2,195 ความคิดเห็น

  1. #2176 กะเทย. (@Mice112) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 00:24
    ขอหมดทุกคนนนนน
    #2176
    0
  2. #2167 Oohya (@themelony) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 16:28
    ตกลงใครเป็นพระเอก จะได้พายถูก นี่เปลี่ยนลำมาทุก 2-3 ตอนเลยย ทำไมพึ่งมาเจอเรื่องนี้เนี่ยยย
    #2167
    0
  3. #2161 BLackLettucecc (@BLackLettucecc) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 16:03
    เลือไม่ได้;////;;
    #2161
    0
  4. #2117 Aey (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 14:17
    เอาเฮียนี่แหละ...ได้กอดแล้วด้วย
    #2117
    0
  5. #2110 Parr Banaporn (@pare221045) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 04:18
    ฉันไม่อยากได้พี่ตุ๊กแกเป็นพระเอกกกก
    #2110
    0
  6. #2109 Parr Banaporn (@pare221045) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 04:18
    เรือฟารัสใกล้ล้มจมเต็มที่ ม่ายยยยย
    #2109
    0
  7. #1836 CC.cuTTer (@Alisa99) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 11:52
    อยากลงเรือคนนี้แหละ อั๊ยย
    #1836
    0
  8. #1751 [F.S]Fang_041 (@octobersena2706) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 23:22
    >\\\\<
    #1751
    0
  9. #1628 giny675 (@giny675) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:48
    คืออออออออฟินนนน
    #1628
    0
  10. #1367 วันวานพัดผ่าน (@sein) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 18:26
    เดาว่าทีโมนคือไปรษณีย์หนูคนที่นางเอกช่วยรึเปล่า
    #1367
    1
    • #1367-1 เก๊าลักน้อย (@zmany) (จากตอนที่ 11)
      22 มกราคม 2560 / 15:58
      นั่น มัลตี้ เป็นหนู ทีโมนเป็นตุ๊กแก
      #1367-1
  11. #852 ลี่ฉาฮวา (@cartoon23) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 15:27
    เอาคนเน้ 5555555
    #852
    0
  12. #752 NthSarobee (@yamane) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 14:48
    อ้าว เป็นถึงเจ้าชายเลยนี่หว่า จะเอาคนนี้เป็นพระเอกกกกกก ชอบบบบบ
    #752
    0
  13. #736 minggg- (@minggg-) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 03:23
    กรี๊ดด 
    ชีวิตแบบบิวตี้แอบด์แดนเจอรัส
    จะมีวันไหนที่อยู่ได้อย่างสงบไหมคะ
    ขอคนนี้เป็นพระเอกเถิด พลีสสสส
    #736
    0
  14. #161 Nut'reeeee (@nutree) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 21:14
    วิคเตอร์เปลี่ยนไปไวมากกก แต่เชียร์ทีโมนจังห้ะ แบบก็โอเคนะ 55555



    สังเกตว่าแต่คนละที่ติดพันนางเอก มีแต่พวกโหดๆไม่ปกติ
    #161
    0
  15. #159 Darky_ (@Darky_) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 22:21
    ตอนนี้ออร่าพระเอกทีโมนมาเต็ม!!!!
    แต่.. ทั้งที่ขัดจังหวะเข้าด้ายเข้าเข็มทั้งตอนแท้ๆ
    ไม่รู้ทำไมกลับชอบตัว 'อั๊ย!' แปลกๆ ..
    กระต่ายเปลี่ยนยังไม่ดึงดูดเท่าความแบ๊วของตัวอั๊ย! เลย
    นี่สินะ ที่เขาเรียกว่า โมเอะ
    #159
    0
  16. #158 Peammy (@dingo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 20:38
    รออยู่ค่าาาา
    #158
    0
  17. #157 Lady Lilac (@plyofana) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 19:59
    โห่.. กำลังสนุกเลยอ่ะไรท์! ตัดจบได้โหดมาก แล้วนี่ตอนหน้าจะดาร์กมาเยือนกันรึเปล่าเนี้ย

    ทีโมน โอ้ นี่สรุปแล้วคือเจ้าชายเถื่อนสินะ มิน่าล่ะเครือข่ายกว้างขวางเหลือเกิน แต่จะให้โดนจับขึ้นเขียงตอนนี้มันจะดีรึ? เมียแกยิ่งโหดๆมิใช่น้อยนะ ยิ่งช่วงลูกอ่อนซะด้วย 55555 ถ้าจะเอาแกไปขึ้นบัลลังก์ก็เอาลูกเมียแกไปด้วยก็แล้วกันนะ =w=b

    โอ๊ะ ทำไมวิคเตอร์แกเปลี่ยนไปไวขนาดนี้หว่า อุตส่าห์หวังจะมีกระต่ายแบ๊วๆในเรื่องนี้บ้างแท้ๆ TTwTT

    ไรท์รีบมาต่อหน่อยเร้ววว อยากอ่านต่อแล้วค่า
    #157
    0
  18. #156 Mee Montita (@mitonmee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 19:51
    แอบเชียร์เฮียแกอยู่ห่างๆ ไม่กล้าปักธงงอ้าาา ไรท์ยิ่งชอบหักมุมอยู่ (T-T)/
    #156
    0
  19. #155 yona (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 19:04
    ฉันอยากเชียร์เธอหรอกน่ะ ทีโมน (แต่ฉันคิดว่าตอนนี้นาง(ไรท์) คงกำลังหาทางทำร้าย รีด อยู่ )

    ...ว่าแต่ วิคเตอร์ มีคนที่ชอบด้วยหรอ...
    #155
    0
  20. #154 firstloveDavill (@firstloveDavill) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 18:57
    กรี้ดดดดดดดด. โรส อย่าทิ้งพี่ตุ๊กแกนะ
    #154
    0
  21. #153 •JeeN• (@jiruna) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 18:07
    เอาละ จะรอดไหมนี่ กลัววว
    #153
    0
  22. #152 nongnongnlbb (@nongnongnlbb) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 17:35
    โอ๊ยยยยยย เลือกไม่ถูก....เหมาหมดเลยละกัน -///-
    #152
    0
  23. #151 tifa_ares (@tifa_ares) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 13:50
    ทีมตุ๊กแกจ่ะ โอ้ยยน้ำตาไหลไปหลายรอบ มาต่อไวไวนะค้าา
    #151
    0
  24. #150 Mapao555 (@mapao555) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 13:23
    ??? ตุ๊กแกสุดหัวใจ
    #150
    0
  25. #149 xiujingggg (@xiu-jing) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 12:32
    เปลี่ยนเป็นทีมเจ้าชายตุ๊กแกเต็มตัวเลยแล้วกันค่ะ
    #149
    0
  26. #147 น้ำหวาน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 10:34
    โอ้ววว เจ้าชายทีโมน!!
    #147
    0