ตอนที่ 2 : บทที่ 2: ที่มาของปีศาจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10935
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 103 ครั้ง
    2 มี.ค. 61

บทที่ 2: ที่มาของปีศาจ

            นายแพทย์ยิ่งยศ หรือที่พยาบาลน้อยใหญ่เรียกหมอยศ เดินสะโหลสะเหลออกจากห้องผ่าตัด หลังถูกหัวหน้าพยาบาลไล่ออกมา โทษฐานทำมือสั่นนิดเดียวตอนผ่าเปิดท้องให้ผู้ป่วยประสบอุบัติเหตุฉุกเฉิน

            เขาเดินผ่านหมอที่มีความชำนาญมากกว่าและเพิ่งมาถึงแบบเร่งรีบเข้าไปทำหน้าที่แทนโดยไม่แม้แต่จะสบตากัน

            ร่างป้อมท้วมทรุดลงเก้าอี้กลางโรงพยาบาลระหว่างทางกลับตึกห้องพัก ตาโหลอดนอนมองฟองอากาศผุดบุ๋งๆในแกลลอนตู้กดน้ำพลางถอนหายใจทิ้ง ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งผ่าตัดคนไข้ไส้ติ่งแตกมาสองราย ต่อมาเจอคนล้มมีดเสียบท้องเข้าไปอีกเคส เกือบจะได้ออกเวรอยู่แล้วแท้ๆ ดันมามีเรื่องนักเขียนขับรถตกเหวอีก คิดๆ ดู หมอยิ่งยศแสนขยันคนนี้จับมีดมาเกือบน็อครอบวันพอดิบพอดี สมควรที่โดนพยาบาลแก่คราวแม่ไล่ตะเพิด

            โรงพยาบาลประจำอำเภอดังเงียบเหงาเพราะยังเช้าตรู่ หมอคนเก่งที่นึกอยากนั่งพักอีกนิดแหงนมองโทรทัศน์หลังตุงที่พยาบาลเพิ่งเปิดให้ดู และมันกำลังรายงานข่าวเกี่ยวกับคลิปวิดีโอซึ่งกลายเป็นกระแสฮือฮาภายในเวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมง

            “มีข่าวน่าสะเทือนใจเกิดขึ้นเมื่อช่วงห้านาฬิกาของวันนี้ นางอมรา ฉิมพลี หรือที่ทุกคนรู้จักกันดีในนามปากกายี่โถ นักเขียนชื่อดัง ประสบอุบัติเหตุขับรถยนต์หลุดโค้งภูทับเบิก จังหวัดเพชรบูรณ์ เบื้องต้นมีรายงานว่านางอมราบาดเจ็บสาหัส...ช่องถูกเปลี่ยนกะทันหัน พาเอาหมอยศเหลือบมองพยาบาลเวรเช้าด้วยสายตาหงุดหงิด แต่ก็ต้องแหงะหน้าขึ้นอีกครั้งเมื่อพอเปิดช่องใหม่ ข่าวของนักเขียนคนดังคนเดิมที่เพิ่งก่อคดีให้ตัวเองดังเข้าไปอีกก็เด่นหราเต็มตา แถมคนอ่านข่าวช่องนี้ยังใส่อารมณ์ได้รุนแรงมากจนหมออินตาม

            “...คลิปนี้ทำโซเชียลแทบถล่ม เหมือนเธอจะแพร่คลิปของเธอไปทั่วและคนก็กดแชร์ไปเรื่อยๆ...คุณอนันต์ คุณว่าเรื่องนี้จะยังไงต่อไปผู้ประกาศข่าวฝีปากจัดจ้านหันไปถามบัดดี้ดำเนินรายการ โดยที่มุมบนขวาของหน้าจอคือคลิปใบหน้าของยี่โถกับเด็กหนุ่มวัยรุ่นคนดังในสภาพถูกพันเทปกำลังหวาดกลัวสุดขีดแสดงเป็นภาพเคลื่อนไหวแบบเบลอหน้าเด็ก

            “ผมคิดว่าคดีของ นายภาคภูมิ กับ เด็กชายคำราม ฉิมพลี อาจถูกดึงขึ้นมาพลิกใหม่ แนวโน้มในอินเตอร์เน็ตถือว่ารุนแรงมาก ผมนี่ต้องคว่ำมือถือทิ้ง เพราะหน้าจอผมเด้งตลอดมาตั้งแต่เมื่อเช้า ยอมรับเถอะว่าคุณยี่โถเธอถอดสลักลูกระเบิดยักษ์เข้าให้แล้ว...ข้อความที่ผู้ชมรายการส่งมาจากทางบ้านมีแต่ถ้อยคำรุนแรงไหลใต้จอเป็นสาย แช่งชักหักกระดูกดั่งว่าความโกรธเกลียดชิงชังแผ่ขยายเหมือนโรคระบาด

...ยี่โถทำสำเร็จ ทุกคำ และการกระทำที่สื่อออกมาจากจิตวิญญาณสิ้นหวังของเธอ กำลังเพาะเชื้อและกัดกินใจของผู้อื่นเป็นทอดๆ...

            หมอที่เพิ่งออกมาจากห้องผ่าตัดของผู้หญิงคลั่งในข่าวก้มหน้าลง ตั้งใจจะลุกขึ้นแล้วกลับไปพักผ่อนที่ห้องของตัวเอง แต่ก็พอดีกับที่มีชายแก่คนหนึ่งหย่อนตัวลงนั่งข้างๆไม่มีปี่มีขลุ่ย

            เสื้อม่อฮ่อมพันผ้าขาวม้าและรองเท้าแตะดูสะอาดสะอ้าน ดวงตาฝ้าฟางแต่เหมือนมีอำนาจสะกดบางอย่างทำให้หมอหนุ่มจำต้องนั่งลงอีกครั้ง เขามองไปรอบๆ เห็นเก้าอี้อีกประมาณห้าแถวว่างเปล่าแล้วถึงค่อยหันกลับมามองชายแก่

            “น่าสงสาร เสียงแหบชราเปรยขึ้นขณะแหงนหน้ามองข่าวในโทรทัศน์เพียงครู่เดียวแล้วก้มหน้าลงมองไกลออกไป

            “ตาเป็นไรมาหาหมอครับ หมอหนุ่มถามประสาหมอในโรงพยาบาลบ้านนอกที่พูดคุยเป็นกันเองกับชาวบ้าน แม้เขาจะเหนื่อยมาก แต่ก็คิดอยากให้ชายชรารีบรักษาแล้วรีบกลับ เพราะจากประสบการณ์การทำงานมาหลายปี เชื่อว่าอีกเดี๋ยวนักข่าวคงวิ่งเข้ามาที่นี่จนล้นโรงพยาบาลแน่

            หากชายแก่กลับบอกว่า ผมมาดูยี่โถครับหมอ

            ยิ่งยศถอนหายใจเบา พลางตักเตือน “กลับไปรอฟังข่าวที่บ้านเถอะตา ผมว่าอีกเดี๋ยวที่นี่วุ่นวายแน่ เขาคิดว่าตาแกคงเป็นชาวบ้านที่อยู่แถวๆนี้ พอได้ยินข่าวคนดังเลยอยากมาดูมาเห็นตามประสา แต่ชายแก่กลับบอกอีกว่า

            “ผมเป็นพ่อทูนหัวของเธอ

            ความวุ่นวายเริ่มทยอยมาอย่างที่คิดไว้ นักข่าวแบกกล้องสองสามกลุ่ม เดินเร็วเข้ามารุมถามพยาบาลเคาน์เตอร์ที่กำลังทำสีหน้าเคร่งดุเพื่อรับมือกับเรื่องวุ่นทันทีทันใด

            ยิ่งยศดีใจที่ถอดเสื้อกาวน์แล้ว ทำให้พวกนักข่าวไม่สนใจเขา จนสามารถนั่งเฉยๆ ขมวดคิ้วมองชายแก่ซึ่งเริ่มเล่าเรื่องของตนเองให้คนแปลกหน้าฟัง

....ว่าแต่ ตาแกรู้ได้ไงว่าผมเป็นหมอ?...

            “คุณหมอรู้ไหมว่าผักหวานจะหวานกรอบได้ต้องเก็บเกี่ยวตอนเช้ามืด...ผมกำลังยงโย่ยงหยกอยู่ในไร่ของผมดีๆ เจ้าหลานสาวจอมขี้เกียจก็ร้องลั่นวิ่งเอาคลิปออกมาให้ผมดู ผม...ไม่คิดเลยว่าโถจะทำแบบนี้ เสียงเศร้าของคนแก่ที่ต้องมาเห็นคนคราวลูกคราวหลานตายก่อนตน แถมไม่ได้ตายอย่างปกติวิสัยฟังสะเทือนใจ

            นักข่าวเริ่มจะวุ่นวายจริงๆแล้ว จนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยต้องตรงเข้ากันพื้นที่ให้คนทั้งหมดออกไปรอข้างนอก เพราะโรงพยาบาลไม่ได้ใหญ่โตพอที่จะรองรับกองทัพสื่อมวลชน

            หมอร่างท้วมกลืนน้ำลาย เขาเหนื่อยเกินกว่าจะอยากนั่งฟังหรือปลอบประโลมใคร สายตาล้าแรงกระสับกระส่ายเริ่มคิดอยากหาทางปลีกตัวเองกลับห้องพัก แต่ชายชราดูจะไม่สังเกตอาการนี้ ทั้งยังพูดต่อเรื่อยๆ

            “ผมไม่ได้ติดต่อเธอมานานมาก เป็นสิบๆปี...ตั้งแต่ที่ผมฆ่าพ่อเธอ

            ...!...หมอพลันหยุดหาเหตุผลหนี เปลี่ยนเป็นอึ้งหันขวับมองชายแก่ตาเบิกกว้างอัตโนมัติ

            ชายเจ้าของไร่ผักหวานหันมามอง ในดวงตาโรยรายามนี้เผยความเย็นเยียบบางอย่างและไม่ได้สะทกสะท้านสักนิดที่ได้มานั่งเล่าว่าตัวเองฆ่าคนตายเมื่อนานมาแล้ว

            “เธอไม่ผิดหรอกหมอ แต่ทุกอย่างในชีวิตเธอหล่อหลอมเธอมาแบบนั้น ปู่ทวดเธอเป็นอดีตเวียดกงตำแหน่งไม่น้อยสมัยยุคปลายสงครามเย็น และพ่อเธอเป็นทหารมือดีที่เก่งแค่เรื่องงาน คนแก่ยกปลายผ้าขาวม้าขึ้นมาดึงดอกหญ้าเจ้าชู้ออกขณะพูดเรื่อย

            ...นี่กูนั่งฟังอะไรอยู่เนี่ย?...ยิ่งยศคิดสบถในใจเหงื่อตก

            “โถถูกเลี้ยงมาแบบเข้มงวด แม่เธออายุน้อยแถมหัวอ่อนเก็บปากเก็บคำ...จนเธออายุสิบห้านั่นล่ะ ผมถึงถูกสั่งให้ฆ่าพ่อเธอ

            ...เอาจริงๆเลยนะ ขอพยาบาลสักคน หลงแลมาทางนี้แล้วเรียกผมไปทีเถอะ ได้โปรด...หมอธรรมดาที่ดันบังเอิญได้ฟังเรื่องไม่ธรรมดาจากคุณตาชาวไร่ที่อยู่ๆ ก็มาเล่าย้อนรำลึกอดีตไม่ปกติให้ฟังหน้าตาเฉยเหล่ซ้ายเหล่ขวา ใจหนึ่งก็เริ่มคิดว่าตาแกอาจเป็นโรคประสาทอะไรสักอย่าง แต่อีกใจหนึ่งก็เผลอคิดว่าอาจจริง

            “เราเป็นเพื่อนกันมาก่อน จนการเมืองแยกเราให้อยู่คนละฝ่าย หลังจากนั้นผมก็ไม่กล้าสู้หน้าโถอีกเลย ผมวางมือ กลับบ้านนอก ทำเหมือนตัวเองตายไปแล้ว...แต่ก็คอยตามดูเธอบ้าง

            หัวหน้าพยาบาลที่โหดที่สุดในโรงพยาบาลเดินหน้าถมึงทึงเป็นยักษ์ผ่านหน้าไป เพื่อรบรากับพวกนักข่าวแถวทางขึ้นตึก จนพยาบาลหลังช่องรับยาจำเป็นต้องลุกตามไปช่วย ทำให้ตอนนี้ไม่มีใครคุมรีโมตโทรทัศน์

            แววตาเหนื่อยโลกมองไปไกล ชายแก่นั่งย้อนความทรงจำวันวานพลางถอนหายใจหน่าย

            “ผมนึกว่าการไม่มีพ่อจะทำให้เธอใช้ชีวิตปกติขึ้น แต่เปล่าเลย เธอสมัครเข้าเป็นทหาร และถึงในประวัติจะลงว่าอยู่แผนกการเงิน แต่เพื่อนเก่าผมบอกมาว่า เธอเข้าสังกัดหน่วยที่พูดชื่อไม่ได้...เหมือนเธอพยายามตามหาว่าใครฆ่าพ่อเธอ

            ...จริงจังครับ...ผมสมควรต้องไปนอนแล้วตอนนี้...

            ยิ่งยศแก้มกระตุกตาหงอ ไม่อยากรับรู้ไม่อยากฟังอะไรทั้งสิ้น เพราะยิ่งฟังยิ่งทำใจไม่ได้ เขาเองก็เป็นแฟนคลับหนังสือของเธอเหมือนกัน หนังสือที่มอบทางสว่างให้ชีวิต ทั้งอ่อนโยนและฉุดให้คนพ่ายแพ้ลุกขึ้นยืนอย่างเข้มแข็ง

...แล้วไอ้ที่ได้มานั่งฟังอยู่นี่คืออะไรครับใช่เรื่องของยี่โถคนนั้นแน่หรือ?...

            “ลูกไม้หล่นใต้ต้นของแท้ ขนาดมีสามีมีลูกแล้วเธอก็ยังใช้ชีวิตอย่างนั้น จนกระทั่งรู้ว่าตัวเองป่วยเป็นมะเร็งถึงค่อยลาออก สุ้มเสียงเคล้าความเวทนาลูกของเพื่อนที่ต้องพบเจอกับชีวิตไร้ความสุขเรื่อยมาฟังขมขื่น

            “...” หมอเหนื่อยเกินกว่าจะถามหรือปริปากบอกอะไร เขาเพียงนิ่งเงียบรับฟังเอาไว้เท่านั้น

            “ผมเอาแต่เฝ้ามองชีวิตของลูกสาวคนนี้ด้วยความรู้สึกเหมือนมีดอกหญ้าเจ้าชู้ทิ่มปักคาใจมาตลอด... ชายชราที่ผ่านโลกมานานยกดอกหญ้าคมๆขึ้นมาจีบคลึงหนามเล่นบนหัวแม่โป้ง

            ยิ่งยศนั่งสลดใจอนิจจา

...หากชีวิตเธอเป็นแบบนั้น ก็ไม่แปลกเลยที่จะตัดสินใจทำเรื่องอำมหิตพันธุ์นี้ได้ลงคอ...ทั้งใจกล้า...บ้าคลั่ง...จะมีใครกล้าทำแบบเธอได้อีก...

            “...หมอ อยู่ๆชายแก่ที่เงียบไปอึดใจหนึ่งก็เรียกขึ้น ทำให้หมอยศรู้สึกตัวจนหลุดออกจากภวังค์ เขาแหงนหน้ามองร่างชราที่ลุกยืนหลังงอ ช่วงขาโก่งน้อยๆตามวัย ตาไร้ประกายมองสบนิ่ง

            “ชีวิตคนประเภทผมทำบาปมาเยอะ จนไม่เคยหวังเมตตาจากยมบาลที่รออยู่ปลายทางยามตาย ผมอาจไม่คู่ควรที่คิดจะอ้อนวอนขออะไรอีก แต่ถ้าขอได้...ผมขอให้พระรัตนตรัยทั้งหลายมอบพรประเสริฐให้ลูกสาวของผมคนนี้สักข้อ เพียงข้อเดียวเท่านั้น...

            นายแพทย์นิ่งงันน้ำตาของเขาเอ่อออกมาในท้ายที่สุด ก่อนจะก้มหน้าลงไม่อยากรับรู้อะไรทั้งสิ้น

            “โปรดให้เธอตาย ชายแก่ที่เจ็บในใจจากความผิดบาปที่ฆ่าเพื่อนรักเมื่อนานมาแล้วร้องขอ และหมอรู้ดีว่าคำขอนี้ชายชราไม่ได้กำลังขอพรจากพระประเสริฐใดๆในโลกหรอก แต่กำลังขอกับ...

            “ผมเป็นหมอครับตายิ่งยศบอกสั้นส่ายศีรษะไปมาปฏิเสธ

ชายเจ้าของไร่ผักหวานยิ้มขื่น รู้อยู่แล้วว่าสิ้นหวังแค่ไหน ก่อนจะหันกายร่วงโรยเดินช้าๆ จากไป ปล่อยหญิงสาวอาภัพเผชิญบาปบุญและกรรมไปตามทางที่เบื้องบนท่านพิพากษาเอาไว้

 

บนเรือขนส่งผู้ลี้ภัยจากโซโลเนีย น่านน้ำโนโลนา ห่างจากท่าเรือเสวนชายฝั่งตะวันออกสามวัน

อื้อ!” หญิงสาวกัดผ้ากรีดร้องยาวสุดเสียงบนเรือสำเภา โคมไฟ คบไฟถูกยกขึ้นส่องลงมายังร่างท้องโตที่นอนอยู่บนผ้าปูโดยมีญาติสองคนจับมือช่วยเบ่งจนหน้าแดงหน้าเขียวกันไปตามๆกัน

เห็นหัวแล้ว!” คนทำคลอดร้องตะโกน เหงื่อแตกโซมไม่ต่างจากคนเบ่งคลอดและญาติๆที่ยืนนั่งลุ้นกันน้ำลายเหนียวรอบด้าน

จนในช่วงกลั้นหายใจกับเสียงเบ่งสุดตัวครั้งสุดท้ายนั้นเอง

พรวด....แอ๊ะ! เสียงรูดร่างทารกออกจากช่องคลอดฟังปลดปล่อยทุกความทรมาน ก่อนจะตามมาด้วยเสียงทักทายชาวโลกหลุดจากปากร่างจิ๋ว หากมันช่างประหลาดนัก เมื่อเสียงร้องแรกคลอดนี้ช่างแสนสั้นจนฟังคล้ายแมวสะอึกเสียมากกว่า

หมอตำแยหน้าซีดเผือดทันใด เฉกเดียวกับคนอื่นที่ตกตะลึงพรึงเพริดไปหลายลมหายใจ ยามเห็นร่างเปื้อนเลือดเปียกน้ำคร่ำกับตา

...สีน้ำเงิน!...

ญาติๆ ที่ยืนล้อมวงเป็นกำแพงป้องกันสายตาพวกทหารโนโลนาเริ่มเหล่มองไปรอบๆ มือแต่ละคนจับมีดจับอาวุธประจำกายมั่นเตรียมพร้อมหากเกิดเหตุร้าย แต่เหมือนทหารโนโลนาจะไม่ได้สนใจทางนี้เท่าใดนักเพราะยังเหนื่อยจากการสู้รบกับพวกโจรสลัดเมื่อเย็นที่ผ่านมา

สภาพเรือขนส่งผู้ลี้ภัยจากทวีปโซโลเนียไม่ค่อยจะมั่นคง ทหารโนโลนากว่าครึ่งจึงโดนสั่งให้ช่วยกันซ่อมมาตั้งแต่เมื่อเย็น ที่ยังว่างงานอยู่ก็เห็นแต่คนเจ็บ ดังนั้นต่อให้กลุ่มผู้ลี้ภัยจะคลอดลูกหรือล้อมวงตบไพ่ก็ไม่มีใครอยากสนใจ

แฮก...ไม่ร้องหรือ...เกิดอะไรขึ้น...อึก...ลูกแม่...ร้องสิ แม่ที่เหนื่อยคลอดแทบขาดใจโงหัวขึ้นมามองและตั้งคำถาม

คนทำคลอดได้สติก่อนใครเพื่อน นางตัดเรื่องอื่นออกจากสมองเพื่อรักษาชีวิตทารก มือสั่นเทารีบใช้กรรไกรคมตัดรกจนขาดแล้วจับขาทารกห้อยหัวลงต่องแต่งเงื้อมือเตรียมฟาดก้นน้อยๆ หากแต่มือใหญ่แข็งแกร่งกว่าโฉบมาคว้าร่างทารกเปื้อนน้ำคร่ำแย่งไปจากมือหมอตำแยท่ามกลางสายตาหวาดกลัวของทุกคน

สีหน้าแววตาถมึงทึงเครียดจัดมองร่างกระจ้อยร่อยก่อนมองสบสายตาภรรยาบนผ้าปูพื้นเรือ นางเห็นดังนั้นจึงอ้อนวอนทันใด

ไม่ ดักลาส ไม่...โอว...ได้โปรดเถอะ ข้าแท้งมาสองคนแล้ว คนนี้อุตส่าห์รอด ยังจะฆ่าได้ลงคอหรือ นี่ลูกคนแรกท่านนะ ภรรยาอึกอักร่ำไห้แด่สามี ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าทำไมถึงปล่อยไว้ไม่ได้

...สีน้ำเงิน...สีต้องห้ามที่ราชาห้าพระองค์แห่งโนโลนาตรัสบัญชาให้ประหารทิ้งสิ้น...

มันจะทำให้เราตาย อย่าว่าแต่ขึ้นฝั่ง แค่โนโลนาสักคนบนเรือมาเห็นเข้าได้นองเลือดแน่ ชายร่างใหญ่ว่าเหตุผลเสียงกระซิบเฉียบขาด อีกมือกระชากผ้าพันคอออกมาห่อร่างและศีรษะเล็กที่มีไรผมบางสีน้ำเงินประหลาดจนมิด ก่อนจะชะงักเมื่อดวงตาสีฟ้าอ่อนจากร่างที่โดนห่อเหมือนดักแด้จ้องแป๋วตาโตกลับมา

นางรอด!” เด็กชายที่นั่งอยู่บนกล่องลังสูงกว่าบ่าใหญ่ของดักลาส พอยซัน เพียงคืบเดียวร้องตื่นเต้น ยามเห็นดวงตาเด็กไม่ยอมร้องแรกเกิดเหมือนชาวบ้านเบิ่งมองพ่อชัดเจน และคำทักนี้ทำให้คนเป็นแม่ตะเบ็งกร้าวทันใด

คืนลูกข้ามาเดี๋ยวนี้!

หากคนที่เป็นสามีและเป็นบุคคลที่ทำให้โซโลเนียสิบสี่ชีวิตบนเรือลำนี้สามารถขอลี้ภัยไปโนโลนาได้ก้าวถอยหลัง  ใบหน้าครึ้มหนวดดกหนาสีแดงเข้มส่ายหัวไปมาปฏิเสธ

นูน่า ข้าปล่อยให้มันทำเราลำบากไม่ได้ เจ้ารู้ว่ายากแค่ไหนกว่าจะขอให้ลี้ภัยได้ทั้งครอบครัว ข้าเสี่ยงไม่ได้อีกแล้ว ดักลาส พอยซัน นักตีดาบที่เก่งที่สุดในโลก...ฝีมือเลิศเลอจนสามารถขอลี้ภัยออกจากบ้านเกิดโซโลเนียซึ่งกำลังเกิดสงครามภายในมายังทวีปใหม่ที่ไม่ข้องแวะกับใครและไม่มีใครอยากจะข้องแวะด้วยอย่างโนโลนา

ญาติสิบสี่ชีวิตเบียดตัวกันกั้นเป็นกำแพงมากขึ้น บางคนส่งซิกเพราะเห็นทหารโนโลนาบางนายเริ่มจะหันมาสนใจทางนี้ แต่ด้านหนึ่งของวงกำแพงกลับต้องแหวกออกเมื่อร่างใหญ่ของนักตีดาบผู้เลื่องชื่อเดินทะมึนฝ่าออกไปยังกาบหลังเรือ เขาหันหลังให้ภรรยา บ่ายร่างตนสู่ท้องทะเลดำสนิทด้านนอก

ได้โปรดเถอะ ได้โปรด...ข้ายังไม่ได้กอดนางสักครั้ง...ฮือ...หญิงเพิ่งคลอดพยายามจะฝืนตัวลุก แต่ญาติรู้หน้าที่ดีว่าควรทำเช่นไรจึงกดเอาไว้ หลายคนหลับตาเบือนหน้าไปทางอื่นจำใจปล่อยให้เจ้าตระกูลพอยซันฆ่าลูกตัวเองเพื่อพาทุกคนไปเริ่มต้นชีวิตใหม่บนแผ่นดินอันสงบสุข

ทหารโนโลนาเริ่มหันมาสนใจ แต่เสียงซุบซิบคล้ายพวกเขาคิดว่าเด็กตาย เนื่องเพราะไม่ได้ยินเสียงร้องทารกอย่างที่สมควรได้ยิน ทำบุรุษที่พอต่อสู้ได้ของพอยซันชักหน้าเครียดเหงื่อตกไปตามๆกัน

ดักลาสก้มมองตาแป๋วสีฟ้าเหมือนภรรยาตนด้วยสายตาชอกช้ำเพียงวูบเดียวเท่านั้นก่อนจะสลัดทิ้งอย่างเข้มแข็ง พลางใช้มือใหญ่มือเดียวจับร่างน้อยยื่นออกไปนอกลำเรือ

หากเจ้าเกิดมาปกติคงดี นักสร้างดาบพึมพำ

ดักลาส!!” ภรรยาตะโกนลั่นปานขาดใจ ทารกลืมตามองบิดา...บิดาที่กำลังจะโยนนางลงทะเลมืด...

แอ... เด็กร้องทักออกมาสั้นเป็นคำที่สอง น่าประหลาดที่รอยยิ้มระริกผิดธรรมชาติเผยออก ทำนักตีดาบยกคิ้วสะดุดใจทันควัน แขนใหญ่ลำยาวหดเอาร่างในห่อผ้ากลับเข้ามาตามสัญชาติญาณและผลคือหน้าเด็กแรกเกิดมู่ทู่ใส่ทันที แววตาหงุดหงิดไม่พอใจส่งมาให้ทั้งยังโวยวายเสียงสูง

แอ๊!

ดักลาส พอยซันจึงยื่นแขนออกไปนอกตัวเรืออีก และตาโตทำปิ๊งแป๋วยิงใส่ตาพ่อมันอีกครั้งเหมือนยุยงให้รีบๆส่งตนลงก้นทะเล

ทั้งตระกูลพอยซันเงียบกริบมองพฤติกรรมประหลาดของเด็กประหลาดด้วยความรู้สึกหลากหลาย

ผู้นำตระกูลพอยซันทดสอบหดแขนกลับก่อนยึกยักยื่นทารกในห่อผ้าออกไปเผชิญความตายอีกสองสามรอบ ไม่ตัดสินใจเสียที จนในที่สุดทุกคนก็สามารถสรุปได้โดยไม่ต้องมีใครเปิดปากพูด ว่าธิดาดักลาสรู้สึกปิติเสียเหลือเกินกับการหล่นลงทะเลมากกว่าการมีชีวิตอยู่

ปีศาจรึ ชายตีดาบหรี่ตาลง มองเด็กในคำทำนายที่ถือกำเนิดจากครรภ์ของภรรยาตน และหลุดคำพึมพำออกมาไม่รู้ตัว ทำเอาญาติได้ยินทั่วกัน

ดัก... นูน่า พอยซัน พยายามอ้อนวอนอีกครั้ง เมื่อเล็งเห็นว่าสถานการณ์ของเด็กมีโอกาสพลิก

สัตว์ประหลาดรึ หากสามีกระซิบแหบพร่าไม่สนใจ ตาคมมองแววตาของเด็กแรกเกิดที่มีประกายดุร้ายในนั้นอย่างเคลือบแคลง ราวกับนางกำลังไม่พอใจและออกคำสั่งอยู่ในทีให้โยนตนลงทะเลเดี๋ยวนี้

“...” ไม่มีใครพูดอะไรอีก เมื่อเห็นบางอย่างวาบผ่านนัยน์ตาของผู้นำตระกูล

ลมทะเลในคืนเดือนดับพัดผ่าน ทารกประหลาดในสถานที่และสถานการณ์ประหลาดทำหน้าแย่เหมือนใกล้จะกรี้ดใส่หน้าโทษฐานทุกคนเงียบกันไปนานไม่ตัดสินใจเสียที

สตรีผู้มีเกศาสีน้ำเงินจะสร้างราชันย์แห่งโนโลนา ดักลาสทวนคำทำนายที่ได้ยินเสียงลือเสียงเล่าอ้างมาช้านาน ซึ่งนั่นทำพอยซันทั้งหมดสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วกลั้นไว้เกือบจะพร้อมๆ กันด้วยความเครียด

โนโลนาคือทวีปที่ปลีกตัวเป็นเอกเทศไม่คบค้าสมาคมกับทวีปอื่นด้วยเหตุผลที่ค่อนข้างพิเศษ โดยทั้งทวีปแบ่งแยกเป็นห้าอาณาจักร แต่ละอาณาจักรมีเจ้านครปกครอง ดำรงตนอย่างปกติสุขมาเนิ่นนานจนกระทั่งปราชญ์ชั่วผู้เกือบทำให้โนโลนาลุกเป็นไฟได้ทิ้งคำทำนายสุดท้ายเอาไว้บนกองเพลิง ด้วยประโยคเดียวกับที่ช่างตีดาบเพิ่งทวนขึ้นมาในสองร้อยปีให้หลัง

ร่างสูงใหญ่หันกลับและก้าวเข้าหาคนทำคลอด ก่อนส่งบุตรตนคืนให้ทั้งยังออกคำสั่งเคร่งครัด

โกนขนออกให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่เส้นเดียว ความตั้งใจที่เปลี่ยนไปอย่างปัจจุบันทันด่วนทำญาติที่เป็นผู้ใหญ่นายหนึ่งค้านขึ้นมาด้วยห่วงกังวลความปลอดภัยของทั้งครอบครัว

อย่าเสี่ยงเลยมาสเตอร์

หากนักตีดาบมองไกลออกไปยังท้องทะเลมืดว่างเปล่าไม่ได้สนใจคำค้านนั้น มือหยาบหนาลูบเคราแดงดั่งมีแผนการบางอย่างในใจ ซึ่งหลายคนรู้ว่าต้องเป็นอะไรที่ชักนำเรื่องปวดกบาลตามมาทีหลังแน่

นี่คงไม่เชื่อคำทำนายนั่นจริงจังใช่ไหม อีกคนเสริม เริ่มลนเมื่อเส้นผมบางสีน้ำเงินถูกโกนอย่างเบามือจนเกลี้ยง หากเพราะผิวที่ยังบอบบางนัก ผื่นแพ้มีดโกนและแผลบาดจึงทิ้งรอยไปทั่ว ทั้งอย่างนั้นปีศาจน้อยกลับแค่มองจิกส่งสายตาอาฆาตใส่หมอตำแย นางดูหงุดหงิดขัดใจที่ตัวเองยังอยู่บนเรือไม่ใช่ได้แหวกว่ายอยู่ในท้องปลาสักตัว

ราชันย์แห่งโนโลนาเชียวหรือ...โฮ่ ข้าเกือบพลาดแล้ว จึกๆ ดักลาสกระซิบทำเสียงจึกจัก

หมอตำแยส่งบุตรคืนมารดาที่อ้าแขนยิ้มทั้งน้ำตาด้วยความปลื้มปิติ ผิดจากหน้าบุตรที่เบะสนิทไม่พอใจอย่างรุนแรง ก่อนจะยู่หน้าหนักกว่าเดิมเมื่อมารดาปลิ้นเต้านมออกมาให้ดูด

ปากเล็กขัดขืนสุดฤทธิ์จนฝ่ายแม่ต้องยัดเยียดแกมบังคับให้หัวนมแทรกผ่านเหงือกไร้ฟันเข้าไป และปีศาจน้อยที่ยังอยู่ในวัยขัดขืนไม่ได้ก็จำต้องดูดตามสัญชาติญาณหลับตาพริ้มไม่หือไม่อืออีก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 103 ครั้ง

2,195 ความคิดเห็น

  1. #2185 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 17:10
    โอ่ยยย ลูกก
    #2185
    0
  2. #2180 นาร์ฟ นนท์รพี❤ (@Chreprang) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 06:21
    ขำโว้ย5555555555
    #2180
    0
  3. #2125 ploymaman (@ploymaman) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 03:25
    นักทำคลอด อาจเปลี่ยนเป็น ผู้ทำคลอด
    ตัดรก เปลี่ยนเป็น ตัดสายสะดือ
    #2125
    0
  4. #2124 ploymaman (@ploymaman) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 03:25
    นักทำคลอด อาจเปลี่ยนเป็น ผู้ทำคลอด
    ตัดรก เปลี่ยนเป็น ตัดสายสะดือ
    #2124
    0
  5. #2035 aatwak (@aatwak) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 21:38
    เริ่มกลัวสายตาละโมบ.. คุณพ่อเป็นคนดีใช่มั้ย?!
    #2035
    0
  6. #1938 bbgalaxy (@baitoeytears) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 23:15
    โอ้ยยยชอบ555555 อรรถรสไปอีกกก
    #1938
    0
  7. #1833 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 20:28
    เด๋วนะ เด็กคนนี้คือแบบ 555 ....เถื่อนป่ะ(-.-)?
    #1833
    0
  8. #1791 kookiooo (@kookiooo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 14:34
    เรากำลังนึกภาพนางเอกพูดว่า

    #ปะป๋าปล่อยกูลงเถอะ เดี๋ยวเตะยอดหน้าสลบสามวันเเล้วจะอึ้ง
    #1791
    2
    • #1791-1 Sawit2580 (@Sawit2580) (จากตอนที่ 2)
      10 เมษายน 2560 / 07:23
      55555555
      #1791-1
    • #1791-2 boripat15 (@boripat15) (จากตอนที่ 2)
      22 กรกฎาคม 2560 / 17:29
      ฮาหน้าเด็กอ่ะ 55555
      #1791-2
  9. #1775 polarpanda2 (@PolarPanda) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 08:34
    กำลังจินตนาการถึงเด็กทารกที่กำลังทำหน้าแบบนักเลงแล้วก็มีคำพูดประมานว่า -กร๊วกนี้รีบๆปล่อยได้แล้วจะลงทะเล เลย 5555555555555
    #1775
    0
  10. #1710 รำระบำชาวเกาะ (@zenus) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 04:02
    ภาษา บทบรรยาย เนื้อเรื่อง ดีมาก สิบ สิบ สิบ ไปเลยจ้ะ

    ชอบมากกับบทเริ่มเรื่อง ถ้าทำได้โดยไม่ขัดความผิดในทางโลกและทางธรรมเชื่อสิ คนที่เจอเรื่องแบบโถก็คงเลือกทำเหมือนกันนั่นล่ะ
    #1710
    0
  11. วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:01
    เนื้อเนื่องน่าติดตามมากค่ะ สนุกอ่ะอยากเห็นปีศาจน้อยแสดงฤทธิ์เดช
    #1566
    0
  12. #1545 YoGurT_Yo^^ (@nuyoja) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:50
    แล้วโตมาจะทำไงล่ะนั่น

    วางโครงเรื่องไว้หนักใช้ได้เลยนะไรท์ สนุกน่าติดตามมาก
    #1545
    0
  13. #1497 immienmk27 (@immienmk27) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 19:42
    เดี๋ยวๆ ขอเวลาตั้งสติแปป มึนเลย
    #1497
    0
  14. #1437 ซันหลิงอี (@pla14) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 17:44
    ชอบค่ะ  
    #1437
    0
  15. #1146 Ce'ces Rizle (@aster-1) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 01:44
    5555555 นี่โตมาแบบผมไม่มีเลยสินะ --'
    #1146
    0
  16. วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 16:55
    แอฟฟฟฟฟ นุอยากไต๋ยยยย 55555 โถถถ ไม่รู้จักจิตวิทยาซะเลย
    #926
    0
  17. #725 minggg- (@minggg-) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 00:57
    กลับมาอ่านต่อ ถ้าคุณปู่เป็นเวียดกง คือมีเชื่อเวียดนามมาตั้งหลักในเมืองไทยเหรอคะ
    จริง ๆ แอบอยากรู้ความเป็นไปที่โรงพยายบาลต่อด้วย 

    ขอบคุณค่า
    #725
    0
  18. #569 fairy (@game_) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 15:17
    น่ารักกก สตรองแต่เกิดเลยจ้า
    ลืมตาเลยไม่ร้องด้วย5555
    อยากตายเบอร์ไหนถามใจดู
    #569
    0
  19. #383 Nu_Bhim (@bhimbhabhorn1234) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 18:37
    กิริยาน่าร้ากกกกกก ตาใส~
    #383
    0
  20. วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 12:53
    555555นางจะสตรองแต่เด็กเลย
    #358
    0
  21. #22 Lady Lilac (@plyofana) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2559 / 17:12
    ขุ่นพระ.. โกนหมดทุกเส้น ไม่นะ นางเป็นผู้หญิงนะ ผมคือชีวิตของผู้หญิงเลยนะ ทำไมชีวิตนางเอกชั้นถึงต้องมีชีวิตเป็นแบบนี้มันทุกทีเลย!

    นางอยากถูกโยนลงก้นทะเลสุดๆเลยนะนั่น แต่น่าเสียดายที่ไรท์ใจร้าย ถ้านางไม่อ่วมไม่มีทางได้ตายง่ายๆแน่นอน เพราะงั้นทนละกันนะ

    รอนางโตจ้า อยากเห็นปีศาจน้อยแผลงฤทธิ์แล้ว
    #22
    0
  22. #21 lettercake (@lettercake) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 22:59
    ลึกแบบลึกๆไรท์ต้องฆ่าคนอ่านอีก5555
    #21
    0
  23. #19 evangelene (@dojai) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 01:54
    ไรต์คะ ขอวิกให้น้องนางด้วยนะคะ
    #19
    0
  24. #18 xiujingggg (@xiu-jing) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 23:55
    เดาจากที่ปะป๋าลักสั่ง นางเอกคงจะโตมาแบบไม่มีขนบนร่างกายเลยสิ ใช่มั้ยไรท์ โฮ ขอหลบไปทำใจแป๊บ
    #18
    0
  25. #17 firstloveDavill (@firstloveDavill) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 23:52
    รอคะติดตามตั้งแต่ตอนแรก. ลุ้นอยู่ว้าไรท์จะอัพเมื่อไหร่ เด้ง บ่อยๆๆก็ได้ ทีละ 50% ก็เอาคะ ให้มันขึ้นหน้าอัพเดทตลอด รับรอง ดังเปรี้ยงๆๆ!!! ปล. สายดาร์กอะปลื้มชัวร์
    #17
    0