ตอนที่ 20 : บทที่ 20: โจนัส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2449
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    15 มี.ค. 61

บทที่ 20: โจนัส

            ดึกดื่นเกินครึ่งคืน ตาสีทองในเบ้าหน้าหล่อเทพยังแข็งค้าง ร่างสมบูรณ์แบบดั่งศิลปินเอกปั้นพลิกไปพลิกมาวิตกจริต แถมเสียงเข็มนาฬิกาข้างฝาห้องยังเดินดังกระทบกระแทกแทรกแซงเข้าไปในระบบประสาทที่กำลังคิดหลายอย่าง...และแต่ละอย่าง...ช่างน่าละอาย

            องค์ชายคนงามลุกนั่ง ปากหยักบางสีสดธรรมชาติกัดเม้ม ทั้งยังบิดเบ้ร้อนรุ่มขัดใจ ตาจ้องเขม็งเครียดมองไปยังประตูห้องน้ำซึ่งเปิดแง้มเอาไว้พอให้อากาศเข้าได้ มือเรียวสวยกำผ้าห่มแน่นทำเสียงฮึดฮัดในลำคอก่อนหงายร่างลงนอนต่อ

            ...แม่คุณเอ๊ย ข้าไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่จะทนเจ้าได้นานนักหรอกนะ พรุ่งนี้ได้เจออัญเชิญออกจากห้องแน่ๆ...

ความตั้งใจอันแน่วแน่ อึงอลในหัวด้วยความยุ่งยากใจ ฟารัสข่มตานอนอย่างไม่สนิทนักจนกระทั่งรุ่งเช้า

องค์งามเดินสโหลสเหลเข้าห้องน้ำเมื่อฟ้าใหม่มาเยือน มือเรียวสวยหมดจดรูดเปิดม่านที่กั้นเปียกออก ตาจ้องลงในอ่างที่สมควรมีร่างของสาวหน้าไม่อายนอนอยู่ แต่มันกลับว่างเปล่า

            ชายงามล่มเมืองขมวดคิ้วเคืองขุ่น นั่งยองเกาะขอบอ่างบ่นอุบหน้าบูดแต่เช้า

            “นี่มีข้าไว้แค่ใช้สอยเท่านั้นรึ อยากไปก็ไป คิดถึงใจกันบ้างไม่มีหรอก ยัยใจร้าย...แน่นอนว่ายังมีอีกหลายคำตัดพ้อ พึมพำบ่นเป็นหมี หากคนขี้บ่นก็ยังตั้งความหวังน้อยๆว่ายัยใจร้ายของพระองค์จะยังกลับมานอนที่นี่เมื่อถึงช่วงเย็น

            กิจวัตรของนักเรียนหน้าเก่าไม่มีอะไรมาก...ฟารัส อีไรจาขึ้นปีสามแล้ว ในขณะที่ไดอาน่าเพิ่งปีสอง  นักเรียนปีสามต้องเขียนรายงานและทำวิจัยเป็นส่วนใหญ่ แต่สำหรับคนที่ได้กลับมาเรียนหลังร้างลาไปนานเกือบห้าปี ฟารัสมีความจำเป็นต้องติวเข้มอ่านหนังสือวัดความรู้เดิมและสอบให้ผ่านให้ได้ เวลาทั้งหมดตั้งแต่วันนี้จนครบสองเดือน นอกจากต้องคอยตามงานวิจัยอาจารย์แล้วเขายังต้องหมกตัวในห้องสมุดกับหนังสือกองเป็นตั้งเพื่อฟื้นความรู้

            ทั้งวันผ่านไปจนเย็นย่ำ กระปุกฟีโรโมนประทับยืดตัวผ่อนคลายอารมณ์ปล่อยความคิดล่องลอย...กำลังสงสัยว่าป่านนี้ โรสซาลิน พอยซัน ทำอะไรอยู่? ได้เจอดีเข้าหรือยัง? แล้วโหดระดับนั้นจะรับมือกับพวกเกรียนเช่นไรไม่ให้โดนไล่ออกตั้งแต่วันแรก?

            ...น่ากลัวสุดคือเจ้าหล่อนพลั้งมือควักลูกตาใครเข้า  ไดอาน่าลำบากแน่...

            อาลีเดินมาหา สถานะในโรงเรียนนี้ของข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์คือเป็นผู้ติดตามด้วยข้ออ้างเกี่ยวกับโรคประจำตัวขององค์ชายหนุ่ม โชคดีที่ไม่ต้องระบุรายละเอียดเกี่ยวกับโรคเพราะเส้นสายของไดอาน่า ไดแอน ล้วนๆ ทำให้สามารถผ่านกระบวนการทางเอกสารไวบรื๋อจนน่ากังขา

            “องค์ชายเหมือนไม่ได้นอนคนสนิททักด้วยสีหน้าสีตาแจ่มใส แต่องค์ชายอีไรจาเหลือกตาทีหนึ่งไม่ขอตอบ เขี่ยที่ทับกระดาษไปมาอย่างเบื่อหน่าย ผมยาวน้ำตาลเส้นบางสว่างมัดรวบหลวมคลอเคลียใบหน้างดงาม ขนตายาวหนาหลุบลง และแม้ใต้ตาจะคล้ำไปบ้างแต่ฟีโรโมนเฉพาะตัวก็ทำเอาหนอนหนังสือโดยรอบลอบมองมาด้วยสมาธิอันแตกซ่าน...เสน่หาล่มเมืองที่ล่ำลือ ยามนี้มันกำลังก่อการล่มห้องสมุดดากาทาเสียแล้ว...

            “นักเรียนรุ่นนี้ ถ้าพูดถึงด้านความแสบดูจะด้อยกว่าสมัยขององค์ชายมากโขอยู่ ถือว่าคิดไม่ผิดที่กลับมาอาลีชวนคุยเมื่อเห็นจากท่าทางและเวลาที่เย็นย่ำใกล้ค่ำ องค์ชายคนงามคงไม่คิดแตะต้องหนังสือหนังหาอีก

            “อือ ต้องยกความดีความชอบให้หมอนั่น ถ้าหมอนั่นไม่ทำแบบนั้น ป่านนี้ดากาทาก็ยังเป็นนรกเหมือนเดิมฟารัสพูดรำลึกความหลังยามเงยคอแหงนมองจิตกรรมเพดานทรงโค้งอย่างรู้กันดีว่าหมายถึงใคร

             ...ใครบางคนที่ ทีโมน อีวานอฟ ในสมัยนั้นยอมจำนนให้ และนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงกฎหลายต่อหลายอย่าง...

            “ราชาทีโมนสมัยเรียนร้ายออกปานนั้น ไม่น่าเชื่อว่ายอมลงให้ใครได้อาลีที่มีญาติเป็นคนในกล่าวออกแนวไม่ค่อยจะเชื่อในตำนานผู้ลิดรอนอำนาจปีศาจร้ายที่ขนาดผู้อำนวยการยุคก่อนยังต่อกรด้วยไม่ไหว

            ฟารัสนิ่งเงียบก้มหน้ากลับลงมา มือพลิกเก็บของเมื่อพระอาทิตย์ใกล้ตกดิน เขากำลังคิดเกี่ยวกับผู้หญิงหน้าไม่อายที่มาอาศัยนอนในอ่างน้ำ ไม่ได้อยากนึกถึงความทรงจำอันปวดร้าวในอดีตเลยสักนิด  เมื่อช่วงเวลาที่ ‘ตำนานปรากฏตัว เป็นช่วงก่อนที่เขาถูกวิคเตอร์หักหลังพอดิบพอดี

            “กระหม่อมเสียดายที่เขาตายแบบนั้น ไม่แน่ว่าถ้ายังมีชีวิตอยู่ คงได้เป็นรัชทายาทที่กษัตริย์เสวนภาคภูมิใจอาลียังไม่อยากจบความหลัง แม้ท่าทางใจเย็นจะดูออกได้ไม่ยากว่ากำลังพยายามตะล่อมให้องค์ชายสู้กับอดีตอันเจ็บปวด

            “คงใช่ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ตาย...ไม่สิ ถูกทิ้งให้ตายต่างหาก และข้ารู้ว่าทีโมน อีวานอฟ มีเอี่ยวฟารัสบอกเรียบ หากมันเป็นข้อมูลใหม่สำหรับคนนอกที่ได้แต่ฟังคนอื่นเล่ามาอีกที

            “เหตุใดองค์ชายคิดเช่นนั้นอาลีถาม

            “เพราะเกลียดไงล่ะ เจ้าตุ๊กแกนั่นแอบหัวเราะตอนคิดว่าคนอื่นไม่เห็น ทั้งๆที่ศพของ โจนัส แมคควิล นอนอยู่ตรงนั้น แล้วไม่กี่อาทิตย์ต่อมา มีคนซุบซิบว่า หมอนั่นตั้งชื่อหมาของภารโรงว่าโจนัส ก่อนมันจะโดนวางยาเบื่อ

            ...เอาชื่อคนที่เกลียดมาตั้งชื่อหมาที่เกลียด...ฟังสมเป็นวายร้ายอันดับหนึ่งแห่งดากาทาซะจริง...

            อาลีทำหน้าแหม่ง นึกภาพราชาคาคอยองค์ปัจจุบันมีนิสัยประพฤติพาลแบบเด็กเลวไม่ค่อยโตตามอย่างที่ฟารัส อีไรจา กล่าวหาไม่ออก

            โจนัส แมคควิล...อดีตรัชทายาทอันดับหนึ่งแห่งเสวน  โอรสสุดรักของราชสีห์ดำเชดเดอร์ เกิดโชคร้ายประสบอุบัติเหตุไม่คาดฝันเมื่อห้าปีก่อนในดากาทา ก่อนหน้านั้นเขาหายตัวไปและมีคนพบอีกทีที่เชิงบันไดคุกใต้ดินซึ่งล่ามโซ่ปิดตายเอาไว้ ราชาเชดเดอร์พิโรธขั้นสุด แทบจะตัดเป็นตัดตายกับดากาทาจนกลายเป็นกระแสวิพากษ์วิจารณ์ถึงความปลอดภัยต่างๆนานา หากก็คลี่คลายอย่างเงียบๆด้วยผลประโยชน์ลับที่คนนอกไม่มีใครรู้จนถึงบัดนี้

            ส่วนทีโมน อีวานอฟ พอเรียนจบก็ดำดินหายสาบสูญไม่มีใครพูดถึงอีก จนเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมาได้ขึ้นนั่งบัลลังก์คาคอย หลายคนที่ไม่รู้ว่าเจ้าปีศาจนั่นมีเชื้อจ้าวเชื้อพระวงศ์ถึงเริ่มเครียด...ข่าวว่าช่วงนี้ตุ๊กแกงัดข้อกับสี่เสาอำนาจคาคอยจนร่ำๆจะก่อสงครามภายในไม่ต่างจากอีไรจา เล่นเอาเศรษฐกิจปั่นป่วนไปหมด เพราะเท่ากับว่าโนโลนาจะตีกันตายครบองค์ประชุมอยู่แล้ว ขาดแต่อควาลอสที่ยังสงบสุข

            ฟารัสเดินคุยกับอาลี จนก่อนจะแยกกัน ข้ารับใช้แสนดีส่งห่ออาหารค่ำให้อย่างรู้ใจว่าคนงามล่มเมืองคงไม่อยากไปนั่งโรงอาหารแล้วโดนสายตาสิงสาราสัตว์แทะโลมจนกระเดือกสำรับไม่ลง  ฟารัสรับมาอย่างพอใจในความรู้ดีของอาลี องค์สง่าเดินดุ่มผ่านยามเฝ้าโดยไม่สนสายตาล่องลอยที่มองตามจนคอหัน เขาเอาแต่หน้าตรงมองเรือนนอนสภาพผีสิง

ก่อนขึ้นห้องได้แวะเยี่ยมไดอาน่าที่ชั้นสองเพื่อไถ่ถามว่าเหตุใด...คนในปกครองของนางถึงได้ไปเบียดเบียนอ่างอาบน้ำห้องคนอื่น...แต่พอเคาะประตูก็กลับพบว่าไม่มีใครอยู่ เลยจำต้องเดินต่อขึ้นชั้นสี่

            ...เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยไล่ก็ได้ ให้นอนอีกสักคืน...

            คนผัดวันประกันพรุ่งคิด แล้วยิ่งเห็นประตูห้องตัวเอง มือสวยก็ยกขึ้นนาบอกเพื่อสั่งให้หัวใจเต้นช้าลงอย่างลุ้นไม่น้อยว่าจะทำหน้าแบบไหนยามเปิดประตูเข้าไป

แกรกเขาเสียบกุญแจแผ่วเบาและไขเปิด ขาขวายาวก้าวนำ ตาสีทองมองร่างในชุดนักเรียนหญิงนอนแผ่ขาตกปลายเตียงอย่างถือวิสาสะเอาตอนเจ้าของห้องไม่อยู่

...ได้ทีล่ะเอาใหญ่ เจอคร่อมแล้วจะหนาว...ความคิดหมั่นไส้ใส่เต็มที่ หากมันเป็นความหมั่นไส้อันสุขใจจนอยากหยุดเวลาไว้นานๆ

           แต่ด้วยหูดียิ่งกว่าหูหมาหรือเซ็นต์แรงก็ไม่ทราบ นางกระเด้งตัวนั่งหลังตรงเมื่อเจ้าของห้องกลับมา มือนางปาดเตียงสองสามทีเป็นอย่างสุดท้าย จากนั้นตีหน้ามึนหิ้วย่ามบรรจุหนังสือหนังหาเดินข้ามห้องเข้าห้องน้ำหน้าตาเฉย

            ...มาทิ้งกลิ่นไว้แบบนี้ คิดว่าคนอื่นเขาจะข่มตาหลับได้ไหมเล่า...ฟารัสบ่นส่ายหน้า ขายาวก้าวเข้าหาจุดทิ้งตัว ก่อนหย่อนร่างนั่งลงปลายมุมเตียง ตาสวยหลุบมองรอยยับผ้าปูเป็นรูปตัวคนแล้วเผลอเอามือวางนาบลงไปสัมผัสกับความอุ่นที่ยังติดค้างอยู่

            “ตุบๆๆองค์ชายที่กำลังใช้ความพยายามครองสติอย่างแรงกล้าชะงัก เร่งดึงตัวเองกลับมาชักมือตบปัดเตียงลบกลิ่นลบรอยจารึกออก ทำถึงขั้นยืนขึ้นดึงขึงจนผ้าเรียบตึงเหมือนเดิมก่อนพยักหน้าพออกพอใจ

            ชายงามกะจะหันไปสนใจอาหารกล่องใหญ่ที่อาลีให้มา แต่ก็ต้องสะดุ้ง “เฮือก!” เมื่อในเงาสลัวของยามเย็นสัมภเวสีในห้องกำลังลอบมองจากซอกประตูห้องน้ำ

            โรสซาลินกำลังจ้อง ซึ่งโดยปกติวิสัย เขาค่อนข้างคุ้นเคยกับสายตาโลมเลียหื่นกามของผู้คนที่มองมา แต่ยัยสัตว์ประหลาดที่กำลังอาศัยห้องน้ำคนอื่นเป็นที่สิงสถิต เขาเกิดมั่นใจเต็มร้อยเลยว่าเจ้าหล่อนไม่ได้มีความคิดสัปดนอะไรทั้งนั้นอยู่ในหัว นอกจาก...

            ...เตียงนอนหนานุ่ม ทั้งอุ่น ทั้งสบาย...

            ฟารัส อีไรจา หวนนึกถึงสายตาแบบนี้เด๊ะเมื่อห้าปีก่อนตอนเจอกันครั้งแรก และมันเกิดขึ้นกับสร้อยทองของต่างหน้าเสด็จพ่อ ซึ่งแม้ตอนนี้มันจะกลับมาห้อยอยู่ที่คอเขาดังเดิมแล้ว แต่ก็ไม่ได้กลับมาอย่าง ‘สร้อย’ หากกลับมาอย่าง ‘ฟัน’ แถมยัยสัตว์ประหลาดยังไม่ได้เต็มใจคืนเขาด้วยตัวเองอีกต่างหาก

            ...ไม่ หนนี้ข้าไม่ยอม เจ้าจะยึดเตียงข้าได้ก็ต่อเมื่อมีข้านอนอยู่ข้างๆเท่านั้น...

            คนงามทำเมิน ย้ายตัวไปนั่งเก้าอี้ นิ้วสวยปลดผ้าห่อกล่องอาหารกล่องใหญ่ที่อาลีให้มา เห็นบอกว่าเตรียมเสบียงเผื่อไดอาน่าด้วย แต่ลูกพี่ลูกน้องปลาทองของเขาดันไม่อยู่เสียเฉย คิดๆแล้วเย็นป่านนี้คงไปหาอะไรกินที่โรงอาหารโรงเรียน

            ภายในกล่องมีซี่โครงอบ มันเทศอบ ขนมปังใหม่พร้อมเนยอย่างดี และไวน์หนึ่งขวดกับแก้วสองใบ ฟารัสหันไปมองเพื่อนร่วมห้องที่ละสายตาจากเตียงมาหาของกิน

ในที่สุด...

บทสนทนาแรกของเราวันนี้ก็หลุดจากปากคนที่หน้าเกิดร้อนขึ้นมาเล็กน้อยขณะเอ่ยชวนสัตว์ประหลาดในซอกประตูห้องน้ำ

“...มื้อค่ำ...กับข้าไหม

และนางผลิยิ้มให้เป็นการตอบแทนน้ำใจ

 

            ตกดึก...

            แซมมัว ฮาเดส ยกตะเกียงสีซีดจางขึ้นส่องภาพประติมากรรมรูปวัวในห้องอาบน้ำปีกตะวันออกซึ่งไม่ค่อยมีคนมาใช้ แผนผังพิมพ์เขียววิ่งแล่นอยู่ในหัวอย่างเด็กอัจฉริยะผู้เป็นหัวกะทิในหมู่หัวกะทิแห่งดากาทา

            เด็กหนุ่มหันมองรอบห้องน้ำ รู้สึกขนลุกกับความวังเวงรอบตัวและเสียงน้ำหยดที่สะท้อนดังพอๆกับเสียงลมหายใจ ก่อนจะกลับมามองวัวเล็มหญ้าซึ่งนูนออกจากกำแพง เขาก้มลงยื่นตะเกียงส่องตะแกรงระบายน้ำด้านล่างตัววัว พยายามหรี่ตามองฝ่าความมืดภายในอย่างหวั่นใจ

            ตั้งแต่วันแรกที่ปฐมนิเทศ แซมมัวใช้เวลาทั้งวันทั้งคืนเดินสำรวจจนทั่วทั้งดากาทา และในที่สุดเขาก็แน่ใจ...ปลายทางเข้าออกของท่อวกวานในพิมพ์เขียวจะมีภาพสัตว์เป็นสัญลักษณ์ และเมื่อเอามาวาดรูปเรียงเป็นผังให้เข้าใจง่ายก็จะพบว่าท่อพวกนี้เชื่อมกับรูปสัตว์ตัวอื่น ถ้าวางเรียงสัตว์เป็นแถวบรรทัดล่ะก็ สัตว์ในสี่ทิศของวัวคือสี่ทางออก และสัตว์แต่ละตัวก็เชื่อมโยงกันอย่างมีแบบแผน

            แต่...

            มันมีอย่างหนึ่งหายไป...ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด มีรูปๆเดียวที่เดินหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ เป็นรูประหว่างกลางของ วัว ม้าลาย ยีราฟ และหนู มันจะต้องมีรูปหนึ่งอยู่กึ่งกลางของสัตว์สี่ชนิด และทางเชื่อมนี้นำไปสู่สถานที่หนึ่งที่มีห้องลับขนาดใหญ่หลายห้อง ต่อกันเป็นทรงกลมในแผนพิมพ์เขียว

            จากตำแหน่ง ห้องลับหลายห้องขนาดใหญ่นั่นน่าจะเป็น ‘คุกที่โรงเรียนสั่งห้ามใครลงไป

            ... ‘สามคนนั้น ได้งานตรวจสอบประติมากรรมรูปสัตว์ในดากาทาจากศาสตราจารย์วินนี่ แต่เกิดหารูปหนึ่งไม่เจอ แล้วตาแก่ชัคกี้ดันบอกเด็กไปว่าเคยเห็นภาพนั่นที่ผนังคุก สามคนมาอ้อนวอนข้าอยู่นานเชียวล่ะ ใจจริงไม่อยากให้เล๊ย...แต่พวกมันเอาแต่ก้มหัวขอร้อง ข้าเลยต้องให้กุญแจไป...

            คำพูดของหัวหน้าภารโรงคนถือกุญแจที่แซมมัวต้องจ่ายหนักเอาการกว่าจะยอมคายเรื่อง สายตาละโมบขนาดเด็กอมมือยังดูออกว่าคงได้หลายหมื่นซอลจากเจ้าโง่สามคนนั้นช่างน่าขยะแขยงจนอยากขย้อนมื้อเย็น

            แซมมัวกระชับเป้ยังชีพในชุดเตรียมพร้อม

            ...หมดเวลาอยู่ใต้เงาพ่อผู้ยิ่งใหญ่ ถึงเวลาที่ แซมมัว ฮาเดส จะมีชื่อเสียง ในฐานะผู้ไขความลับที่ไม่มีใครเคยกล้าเสี่ยงตายลงมือทำ นอกจากนั้น เขาอาจได้รู้ว่าทำไมอดีตรัชทายาทแห่งเสวน  โจนัส แมคควิล ถึงได้ตายอยู่ที่เชิงบันไดคุกใต้ดินเมื่อห้าปีก่อนในสภาพชวนพิศวง...

            จิ้งจอกแดงผู้ปรารถนาพิสูจน์ตัวเองงัดตะแกรงเหล็กขึ้นอย่างยากลำบากแล้วเลื่อนไปด้านข้าง เชือกขดใหญ่ที่มัดกับเสากลางห้องน้ำแน่นหนาโรยสู่ความมืดพร้อมไต่

เด็กหนุ่มไม่ได้อยากเสี่ยงตาย เขาไม่โง่ขนาดนั้น...เพราะนอกจากแผนที่อันทะลุปรุโปร่งในหัวสมองแล้ว วันนี้แซมมัวยังส่งการบ้านทั้งหมดรวมทั้งแผนผังที่ผ่านการวิเคราะห์จดไว้อย่างละเอียดยิบกลับไปบ้านเกิด และมันจะใช้เวลาสองสามวันจึงจะไปถึง ดังนั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นและเขาจะหลงทางหรือไม่ข้างใต้นั่น ดากาทาจะไม่สามารถยัดเยียดข้อหาหนีโรงเรียนให้เขาเหมือนกับที่เจ้าสามคนนั้นโดน

...พ่อจะมาช่วย...ใช่...พ่อจะมา ถ้าทุกอย่างเกิดผิดพลาด...

           

           

            ยี่โถนั่งอิ่มเรอเอิ้ก ต่อหน้าคนชวนกินมื้อค่ำที่กำลังเก็บของทุกอย่างกลับลงกล่องเหลือแต่ไวน์ที่ยังคงเหลือครึ่งขวดเอาไว้

            สองคนนั่งแต้แบกับพื้นมีผ้าปูรอง จุกมันอบ จุกซี่โครงอบน้ำผึ้งจนนั่งอืด ขนมปังกัดไปไม่ถึงครึ่งก็ต้องวางทิ้ง นั่งจิบไวน์ไปพลางๆย่อยอาหารล้างปาก

            “ไม่ได้กินอะไรอร่อยๆแบบนี้มายี่สิบปีแล้วหญิงสาวอายุหกสิบพูดออกมา และนั่นทำให้ฟารัสคิ้วกระตุกสะดุดกับจำนวนปีที่บ่งบอกว่าเธอไม่เคยกินของดีเลยตั้งแต่เกิดจนอายุเกือบยี่สิบ แต่ก็เลิกสงสัยอย่างรวดเร็วเมื่อได้มาคิดเกี่ยวกับสถานะของพอยซันในแดนโนโลนา เพราะมันคงยากที่จะมีภัตตาคารดีๆยอมปล่อยให้ชนป่าเถื่อนเข้าไปนั่งกินอาหารรบกวนสายตาแอนนิแมนมีกะตังค์

            “รสนี้ฝีมืออาลีฟารัสบอกอย่างติดจะภูมิใจที่เพื่อนหนึ่งเดียวในชีวิตนี้มีดีให้โอ้อวด

            อมราเหลือบตามอง กระพริบสองทีแล้วพูดตรงจัด... “น่าเสียดายที่ต้องมาตกระกำลำบากกับเจ้านายขี้แหย

            พอลมปากหมาๆว่าไป ตาสีทองแสนสวยก็ขุ่นเคืองค้อนขวับใหญ่ใส่... “ใช่ว่าไม่เคยไล่ออก ลองแล้วแต่อาลีไม่ไป

            คำกระแทกกระทั้นคล้ายน้อยใจทำหญิงสาวขยับมุมปาก... “หึ แล้วทำตัวอย่างกับโลกนี้ไม่เหลือใครไปทำไม บางทีคนเราก็หลงลืมคนใกล้ตัวง่ายๆเพราะเขาไม่เคยทิ้งเราไปไหน

            “ข้าไม่เคยลืมอาลีฟารัสโต้ขมวดหน้าขรึมกระดกไวน์หมดแก้ว

            “ติดดาบที่หลังโดยไม่ห่วงคนใกล้ตัว...ตรงไหนที่ว่าไม่ลืมยี่โถถามตอกกลับให้สำนึก เซอร์วิสเทไวน์ให้เจ้าของห้องจนเต็มแก้ว ยิ้มกริ่มมองหน้าขึ้นสีน้อยๆกับสายตามึนจะปิดไม่ปิดแหล่อย่างมีลุ้น

            “...”องค์ชายขบปากล่างเถียงไม่ได้และไม่อยากเถียง เร่งซดไวน์ลงคอรวดเดียว

            “เอาออกซะถ้าไม่อยากเสียใครไป ทำร้ายหัวใจตัวเองมันเจ็บปวดนะบอกไว้ก่อนหญิงสาวบอกอย่างหวังดีปนหวั่น

            ใบหน้าชวนหลงหันมา ดวงตาเศร้ามองสบก่อนหลุบลงจนเห็นขนตาดกเป็นแพทาบเงาลงบนโหนกแก้มแดงน้อยๆ  ผิวเรียบเนียนดั่งเครื่องปั้นดินเผาวับวามเปล่งพลังฟีโรโมนทำลายล้างท่ามกลางแสงเทียนดูเชิญชวนให้คิดอกุศล แต่ยี่โถมีภูมิคุ้มกัน ขนาดเห็นทั้งตัวทุกซอกทุกมุมมาแล้วอ้อยตรงหน้ายังอยู่รอดพ้นปากช้างไม่สึกไม่หรอ   กะแค่นั่งกันสองคนท่ามกลางแสงเทียนเร๊อะ!...เด็กๆ

            “ใช่ มันเจ็บปวด...เจ็บจนเหมือนจะตายเสียงกระซิบแผ่วเบาดังแว่วในความสว่างมัว ก่อนตาสีทองจะช้อนกลับขึ้นมามองสบตาเธออีกครั้งและขอบตาเขาแดงก่ำเมื่อใกล้จะร้องไห้กับความผิดที่ทำในอดีตไม่นานมานี้เต็มแก่

            ยี่โถปวดหนึบแผลบากใหญ่ที่หลัง ขณะเดียวกันก็หน่วงในใจจนอึดอัด สีหน้าเธอเปลี่ยนเร็วพอๆกับการพูดเปลี่ยนเรื่องหลังความเงียบโรยตัวอึดใจหนึ่ง

            “...กลับมาเรียนเป็นยังไงบ้าง

            องค์ชายทะเลทรายถอนหายใจเบาจนแทบไม่มีเสียง ยกแก้วไวน์กระดกแก้กลุ้มแล้วตอบ... “...ไม่มีใครที่ข้ารู้จัก แล้วตอนนี้ดากาทาก็อ่อนลงกว่าเมื่อห้าปีที่แล้ว ต้องยกความดีความชอบให้โจนัส

            ชื่อที่หลุดออกมาในตอนท้ายทำประกายในดวงตาสีฟ้าไหววูบ เธอหันขวับทวนเบากลัวฟังผิด... “...โจ...นัส?”

            “อือ กบฏดากาทาระดับตำนาน...โจนัส แมคควิล อดีตรัชทายาทเสวน เขาเป็นเหตุผลที่ทำให้ประเพณีโหดร้ายหลายประเพณีต้องยกเลิกไป แต่สุดท้ายก็ตายเป็นผีเฝ้าโรงเรียน

            ...บังเอิญรึไง?...ยี่โถคิด ยกแก้วจิบไวน์น้อยๆ ใจยังเต้นตุ้มๆต่อมๆกับชื่อที่ฟังแล้วปวดใจ

            “เจ้ามาทำอะไรที่ดากาทากันแน่คราวนี้กลายเป็นเธอบ้างแล้วที่ถูกตั้งคำถาม ตาสีทองมองมาอย่างต้องการคำตอบจริงจัง

            ไม่แปลกเลยที่ฟารัสจะติดใจกับการปรากฏตัวของเธอ แถมเธอยังยินยอมติดสอยห้อยตามไดอาน่า ไดแอน เดินต้อยๆเข้าโรงเรียนหน้าตาเฉย

            หญิงสาวเฉตอบเหตุผลรองแทนเหตุผลหลักอย่างแนบเนียนทันควันจนชายหนุ่มไม่ทันสังเกต

            “มาเอาใบเบิกทาง...ไดอาน่าว่าชีวิตจะดีเองถ้าจบจากที่นี่  ไหนๆต้องเริ่มชีวิตใหม่อยู่แล้ว กลายเป็นโรซา ไดแอน ก็ไม่เลวนักอดีตพอยซันมาสเตอร์ที่ชีวิตผกผันเพียงเพราะรับงานทวงหนี้สามล้านซอลจากคนตรงหน้าบอกเสียงเรื่อย

            ฟารัสดูง่วงนอน แต่ก็ยังฝืนหนังตาดื้อคุยด้วย

            “แล้วหลังเรียนจบ

            “ยังไม่รู้เธอตอบง่าย

            ความเงียบสงบดำเนินไปสักพัก  หญิงสาวที่มีหลายอย่างให้คิดไม่ตกก็ทำลายความเงียบด้วยเรื่องสมมุติ

            “ฟารัส...ยี่โถเว้นลังเล

            “หืมองค์ชายขาน

            “สมมุติว่าวันหนึ่ง พระเจ้าใจดีลงจากสวรรค์เพื่อมาบอกเจ้าว่า อนาคตของเจ้าเลวร้ายมาก เจ้าจะมีลูกชายสองคน คนโตสารเลวทำคนเดือดร้อนทุกหย่อมหญ้า และเขาอาจฆ่าเจ้าในอนาคต กับคนเล็กที่หมายจะฆ่าคนโตอยู่ทุกขณะจิต เจ้าว่าเจ้าจะจัดการยังไงเรื่องสมมุติซึ่งตรงเผงกับความเป็นจริงสุดๆถามออกไป

            ฟารัส อีไรจาขมวดคิ้วนิ่งคิดสักพัก... “...ข้าจะเปลี่ยนวิธีเลี้ยง หรือไม่ก็ไม่ต้องมีลูกเลย

            ยี่โถถามต่อ... “...แล้วถ้าพระเจ้าบอกว่า การเปลี่ยนอนาคต จะทำให้เจ้าสูญเสียบางสิ่งหรือบางคน เจ้าจะยังใช้วิธีนั้นอยู่อีกไหม...จะเลือกแบบไหน ระหว่างปล่อยให้ชะตากรรมดำเนินไปตามครรลองหรือยอมแลกยอมสูญเสียอะไรไปเพื่ออนาคตที่ไม่แน่ว่าจะดีกว่าเดิม

            ...เจ็บ...

ตาสีฟ้าเศร้าสร้อยก้มลงคางชิดอก มือที่อยู่ๆก็สั่นเทายกขึ้นสัมผัสปลอกนิ้วของ ‘สิ่งแลกเปลี่ยนที่เธอสูญเสียไปเพราะการมาถึงของฟิลิป

เธอไม่ได้อยากมาดากาทา...ไม่คิดอยากเข้ามาเลยสักนิด การต้องมารับรู้อนาคตอันโหดร้าย อีกทั้งยังไม่กล้าพอที่จะเปลี่ยนมันเพราะไม่อยากสูญเสียใครไปอีก มันช่าง...น่ากลัวและทุกข์ทรมาน หวาดระแวงไปหมดว่าเมื่อไรกันที่อนาคตนั้นจะมาถึง...เมื่อไรกันที่ปีศาจจะมาเกิด...และเธอสมควรทำเช่นไรกับเขา...จะปกป้องหรือปล่อยฟิลิปฆ่าพี่ชายทิ้ง

 “ฟรี้...

“...”เสียงกรนเบาๆทำหญิงสาวที่กำลังพูดเรื่องสมมุติเงยหน้าขึ้นมองผู้ฟัง

องค์ชายคนงามนั่งโงนเงนเป็นตุ๊กตาล้มลุก ตาหลับคอพับคอโยกไปแล้วและทั้งตัวร่วงเอนเข้าหาคนพูดคนเดียวตั้งยืดยาวให้ผีฟัง 

ยี่โถยกแขนยันหัวสวยๆกับไหล่กว้างเอาไว้ทัน เธอลอบถอนหายใจยาวปลงอนิจจาเมื่อวางกับดักไว้เองดันมาออกฤทธิ์ตอนอยากได้คำปรึกษาเสียอย่างนั้น

ร่างเพรียวนั่งกระดื้บออกห่าง โดยพยายามประคองเจ้าของห้องให้นอนลงกับพื้นอย่างนุ่มนวลที่สุด หวังใจสุดๆว่าคืนนี้ตัวเองไม่ต้องทนนอนขดในอ่างอาบน้ำเย็นเฉียบอีก แต่จะได้สัมผัสความนุ่มของเตียงหรูฟูกหนาตั๊กอย่างที่เผลออดใจไม่ไหวทดลองนอนมาแล้วเมื่อช่วงเย็นแทน

...ขอบอกว่าเป็นอะไรที่ฟินมาก นุ่มมาก หลับสบายแน่นอนคืนนี้...

อืม...ฟารัสครางผละตัวกางสองแขนกอดเอวสาวแผนสูงแล้วล้มลงนอนคว่ำทับหัวซบคาส่วนท้องน้อยแบนราบ ขยับเข้าที่หามุมซุกอีกสองสามทีก็กรนเบาต่อดั่งนึกว่านอนกอดหมอน

...นี่ไม่ใช่ที่นอนนะ...

หญิงสาวผงกหัวขึ้นจากพื้นพรมขมวดคิ้วนิดไม่ได้อย่างใจ มือพยายามแงะคนเมาหลับออกจากตัว แรกๆก็เบามือ แต่พอนานเข้า เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ซุ่มเสี่ยงไว้ใจไม่ได้ มือเยี่ยงคีมแรงเยี่ยงควายจึงถูกนำมาใช้ ยี่โถจิกเกศานุ่มของฟารัสแล้วยกขึ้นอย่างไร้ปราณีจนใบหน้าหลับเหมือนตายเงยจากตัวเธอ ปากอิ่มเรียกด้วยเสียงไม่เบา

ฟารัส...!...

แต่แล้วทันใดนั้น ตัวเธอกลับต้องแข็งทื่อตาเบิกกว้าง รีบปล่อยมือทันฉิวเฉียดเมื่อปีกใบมีดทะลึ่งพรวดออกมาจากหลังคนหลับหวิดตัดมือคนปลุกขาดในฉับเดียว

แสงจันทร์จากนอกหน้าต่างที่ยังไม่ปิดม่านสาดเข้ามากระทบความวาววับและใหญ่โต

เฟี๊ยบ...แฟ้บ...เฟี๊ยบ...ฟิ้ง...เสียงใบดาบสี่ใบลับคมกันเองเหนือสองร่าง ที่คนหนึ่งหลับเหมือนตาย แต่อีกคนนอนตัวแข็งใกล้จะตาย มือยี่โถจากตอนแรกพยายามแงะหัวคนนอนทับออกตอนนี้กลายเป็นกอดหัวทุยๆลากขึ้นให้หนุนอกเป็นเกราะกำบัง ปากกระซิบเรียกปลุกรัว

ฟารัส...เฮ้...ฟารัส ตื่น...เสียงแหบพร่ำเรียก ขณะสายตามองดาบเชื่อมกระดูกขาวโพลนหักข้อปลายชี้ลงมาคล้ายมีเธอเป็นเป้าหมาย

ปลายมีดสี่ใบยกขึ้นสูงกว่าเดิมเหมือนเวลาที่งูจะฉกเหยื่อ คนที่เคยเจอฤทธิ์ฝากรอยไว้กลางหลังหลับตาปี๋กอดหัวองค์ชายอสุรกายแน่น

ฉึก!....ตึกๆๆๆเสียงเสียบดังกระทบ แต่ไม่ใช่เนื้อหรือสมองของเหยื่อที่โดน หากเป็นพื้นต่างหากที่โดนปัก ยี่โถรู้สึกได้ว่าตัวลอยขึ้น สี่ปีกทำหน้าที่ไม่ต่างจากขาแมลง แขนฟารัสยังกอดตัวเธอแน่นและเขาก็ยังคงหลับไม่สนโลก

ปีกคลานพานายของมันขึ้นเตียงโดยมี ‘ส่วนเกินติดห้อยมาด้วย

...เออดี ได้หนานุ่มเด้งดึ๋งสมใจ แต่แบบนี้ไม่เอาหรอก...คนได้ขึ้นนอนบนเตียงในท่าตะแคงกอดเป็นปาท่องโก๋กับเจ้าของห้องเบ้หน้า แงะแขนฟารัสจนหลุดก่อนวางเบาๆลงบนสีข้างเจ้าตัวเมื่อเห็นว่าอสุรกายกิโยตินสงบลงแล้ว เธอค่อยๆถดไหล่ถอยหลัง จนเมื่อถึงขอบเตียง ร่างเพรียวก็ลุกนั่งขาห้อยลงพื้น ถอนหายใจเตรียมเดินหงอยๆกลับไปขดตัวในอ่างอาบน้ำเย็นๆเหมือนเดิม

แต่...

ฉึก!

...!...ปลายกิโยตินหนึ่งในสี่แทงฉึกเข้าฝังขวางหน้าชนิดเฉียดเข่าไปคืบเดียว ยี่โถได้ยินเสียงตัดอากาศอีกระลอกจากเหนือหัวเลยกลิ้งหลบไปคุกเข่าที่ปลายเตียง ก่อนปีกใบที่สองจะแทงใส่จุดที่เธอนั่งเมื่อกี้แบบกะเอาตาย

...เฮ้ยเดี๋ยว!...ไม่ทันได้บอกให้มันใจเย็น ใบแรกที่ปักพื้นก็ถอนตัวเองพุ่งมาไล่บี้ และเมื่อไรที่เท้าเธอถึงพื้นอีกมันยิ่งคลั่ง

ยี่โถกลิ้งหลายท่าเพื่อหาทางหนี แต่เหมือนมันจะไม่ยอมปล่อยเธอลงง่ายๆ และต่อให้นั่งเฉยๆ มันก็ยังไม่เลิกตอแย จนสุดท้ายร่างเพรียวก็โดนต้อนกลิ้งขลุกกลับเข้าหนุนแขนเจ้าชายนิทรา 

เท่านั้นเองอสูรร้ายถึงยอมสงบนิ่งสนิทค้างเฉยกลางอากาศเยี่ยงหมาระวังภัย แต่การส่ายคุกคามขู่ลงมาทำเจ้าของดวงตาสีฟ้าเบิ่งกังวลว่ามันยังไม่พอใจ เลยคว้าแขนอีกข้างของคนหลับมาห่มตัวพร้อมเบียดซุกจนหน้าแทบจมหายไปในอกอุ่น หญิงสาวเหลือบตายกคิ้วใส่สิ่งมีชีวิตที่ไม่ควรมีชีวิตทีหนึ่งเป็นเชิงแขวะ

...พอใจยัง...

ฟรี้...เสียงกรนเบาๆจากเจ้าของอกและอ้อมแขนที่อยู่ดีไม่ว่าดีก็ได้หมอนข้างอุ่นๆไว้กอดช่างเป็นอะไรที่ดูซื่อบื้อจนน่าหมั่นไส้ ยัยโหดกรอกตาหน่ายทีหนึ่งสัพยอกงึมงำ...

ตื่นมาอย่าได้กรี๊ดเชียวนะคนจำใจนอนในอ้อมอกชายงามเหล่ตาเหี้ยมเย็นใส่อาวุธอันตรายขาวสว่างในความสลัวเป็นครั้งสุดท้ายถึงค่อยคล้อยหลับไป โดยเผลอหายใจเป็นจังหวะเดียวกันกับลมหายใจสม่ำเสมอของเจ้าของอ้อมแขนอย่างสงบ



//อยากอ่านต่อ เชิญซื้อจาก meb จ้า อิอิ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะ แค่ 20 ตอน เรื่องยังเดินไม่ถึงหนึ่งในสามเลย รับรองว่าหลังจากนี้เจ้โถแซบเวอร์ ฉะนั้นตามลิ้งค์นี้ไปค่ะทุกคน ^^

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&book_id=71304


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

2,195 ความคิดเห็น

  1. #2057 mel-em (@mel-em) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 22:28
    โมเม้นที่เรารอคอย วี้ดดดดดด
    #2057
    0
  2. #1930 MapedzZ (@MapedzZ) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 21:26
    งั้นโจนัสอาจจะไม่ใช่ลูกทีโมนลูกทีโมนน่าจะเป็นฟิลิปหรือคนอื่นก็ได้ เพราะถ้าทีโมนเกลียดโจนัสลูกสิงโตจนเอาชื่อไปตั้งชื่อหมาที่โดนยาเบื่อ ทีโมนอาจจะเกลียดพ่อของโจนัสลูกมนุษย์เลยตั้งชื่อลูกมนุษย์คนแรกว่าโจนัสเพราะเกลียดพ่อรึป่าว คือนี่มโน????
    #1930
    1
    • #1930-1 e-perh (@e-nungOn) (จากตอนที่ 20)
      6 เมษายน 2560 / 21:41
      หุหุ คุณคงต้องปวดตับเหมือนเพื่อนๆแล้วล่ะค่ะ สมองไหลแน่ (หึๆๆ)
      #1930-1
  3. #1034 gently weep (@tealrose) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 11:33
    งั้นโจนัสในอนาคตต้องเป็นลูกทีโมนแน่ๆ
    ไม่ก็ทีโมนเป็นคนตั้งชื่อ ตั้งเพราะเกลียด แล้วก็ฆ่าให้ตาย
    ไม่ดาร์คไปใช่มะ
    #1034
    0
  4. #981 2-CHAIR (@tellyou) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 23:22
    อือหืออ พีคไปอีก
    #981
    0
  5. #787 อิงรัก (@nuinui610) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 12:16
    คือ..ม่ายนะ!!เชียร์ทีโมน อ่ะนะ
    #787
    0
  6. #759 BMS_tangtang (@stang-kirise) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 11:25
    วรั้ยยยยยย
    #759
    0
  7. #313 แอลซินอาร์ (@bennett13) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 02:43
    ใบมีดที่หลังฟารัสนี่มันจิตใต้สำนึกเจ้าตัวใช่ไหม? หรือเหมือนสิ่งมีชีวิตอีกหนึ่ง? ช่างอำนวยความสะดวกให้เจ้านายตัวเองจริงๆ
    #313
    0
  8. #312 -o-ลูกแก้วหลากสี-o- (@kaewly) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 02:33
    ฟินนนนนมากพะยะคะ
    เป็นฉากหวานที่หวาดเสียวว่าหัวนางเอกจะโดนผ่าเป็นลูกแตงโม
    ไรท์ปล่อยฉากหวานงี้มาตอนหน้าเลือกสาดแน่ๆ
    ไม่กล้าดีใจมาก แต่ก็ฟินค่ะ 
    #ทีมฟารัส โบกธงรัวๆ
    ปอลิง อยากจะบอกโรสว่าตั้งแต่ที่อ่านนิยายของไรท์มาแม่งไม่เคยมีคำว่าบังเอิญ เดาว่าโจนัสยังไม่ตาย ศพที่เห็นเป็นศพปลอม
    แล้วมาชูปี้ดูปกับโรสตั้งชื่อเหมือนตัวเอง
    ไม่ก็เอาวิญญาณโจนัสมาใส่ในร่างลูกนางเอก มโนล้วนๆ
    #312
    0
  9. #311 xiujingggg (@xiu-jing) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 02:10
    บังเอิญไม่มีจริงในนิยายของท่าน ข้าพเจ้ากล้าพูดในถานะแฟนคลับที่ตามอ่านมาตั้งแต่เรื่องแรก เอิ้กๆ ไม่เป็นไพ่ลับก็ต้องมีเอี่ยวบ้างแหละวะ ก็ชื่อเหมือนกันนี่ เนอะๆ

    ว่าแต่กระปุกฟีโรโมนไปแอบฝึกปีกเหล็กมาตอนไหนอ่ะคะ รู้สึกจะทำหน้าที่แทนเจ้าของได้ดีเหลือเกิน หมั่นไส้ ชิ!
    #311
    0
  10. #310 appacon (@appacon) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 02:03
    แผนสูง
    #310
    0
  11. #309 น้ำแข็งใส (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 01:54
    ฟารัสน่ารักจ้างงงงง

    แต่ว่ากางแขนให้เจ้โหดเราหนุนพอดิบพอดีนี้บังเอิญหรือตั้งใจคะเนี่ย!?

    กลัวจะดาร์กหักมุมความละมุนอย่างนี้จังคะ รู้สึกกลัวว่าจะมีใครสักคนต้องตายอีกซึ่งคงเกิดขึ้นแน่ๆ ขอแค่อย่าเปนฟารัสกับทีโมนนะ เค้าชอบสองคนนี้อ่าาาา
    #309
    0
  12. #308 กระจู๋ดำทมิฬ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 01:41
    ฟินนนนนนนนนนนนน.
    #308
    0