ตอนที่ 8 : บทที่ 8: จำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4122
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    2 มี.ค. 61

 บทที่ 8: จำ

            นูน่า พอยซัน ไม่หลั่งน้ำตาแม้สักหยด นางเพียงยืนเฉยนิ่งไปเหมือนวิญญาณหลุดลอยเมื่อคนหนุ่มของคาราวานพาร่างเด็กสองคนกลับมา

            สภาพเน่าอืดของซากที่ไม่ได้รับการถนอมเพราะเป็นเพียงมนุษย์ไร้แผ่นดินใดคุ้มหัว หาได้อยู่นอกเหนือความคาดหมายของนายหญิงที่ต้องกัดฟันเข้มแข็งมาตลอดหลายปี ไมรอนหลบไปนั่งร้องไห้เงียบๆ ในขณะที่แม่ของเขากอดร่างเน่าเละจนเหลือแต่ชิ้นเนื้อเยิ้มน้ำเหลืองของพี่ชายไม่ยอมปล่อย โดยข้างๆ นั้นเป็นร่างของมาสเตอร์ที่รอดพ้นจากภยันตรายมาได้หลายครั้งหลายครา แต่กลับต้องมาดับดิ้นเพราะอุบัติเหตุเครื่องโดยสารตกลงก้นเหวกายอานา

            ข่าวว่านักบินสิบคนตายหมดเหลือเพียงห้าคนเท่านั้นที่รอดมาเล่าเรื่องไปในทางเดียวกันว่า เกิดเหตุผิดพลาดเชือกขาดตอนกำลังบินไปอีไรจา

            สตรีที่ไร้สามีเคียงกายแล้วยังต้องเสียลูกสาวคนเดียว ไม่แม้แต่จะย่างเท้าเข้าใกล้ เมื่อศพลูกอยู่ในสภาพถูกหนอนเจาะลึกกินจนเห็นเนื้อกะโหลกที่ส่วนบนแหลกเละเห็นเพียงแค่ส่วนฟันที่หลอมาแต่เดิมเท่านั้น

ฟันทองกับฟันเงินหายไป แหวนประจำตระกูลก็เช่นกัน และมันคงไม่แคล้วถูกพวกเก็บศพจิ๊กเอาไปขายอย่างที่นางทำใจเอาไว้ก่อนหน้า

            “โรสซาลิน...ข้าผิดอะไรนักหนาถึงได้มีลูกอย่างเจ้า ความโกรธของแม่คนหนึ่งมาถึงจุดที่ไม่อยากทนมอง นูน่าหันหลังให้ทุกคนและเดินเข้ากระโจมไปโดยไม่ออกมาแม้แต่จะร่วมงานเผาร่างเด็กทั้งสอง

            ไมรอนต้องเป็นคนวางคบไฟ เขาสูดหายใจกลั้นสะอื้นยามมองกลุ่มควันลอยขึ้นสูง และเด็กหนุ่มเพิ่งจะได้รู้สึกเป็นครั้งแรกนับแต่เกิดมา ว่าเราชาวพอยซันนั้นเคว้งคว้างไร้ที่พึ่งพิงเพียงใดเมื่อไร้เงากุหลาบพิษสีน้ำเงิน

 

            พ่อค้าแพะกระโดดลงจากอูฐเพื่อนำใบอนุญาตนำสินค้าผ่านเข้าเมืองไปยื่นให้นายทวารตรวจ

            “ปีนี้แย่ ข้างในวุ่นวายจะตายชักนายทวารที่สนิทกันพอสมควรเตือนด้วยความหวังดี เพราะพ่อค้าเบื้องหน้าเข้าออกผ่านประตูมาตั้งแต่หนุ่มจนแก่ปูนนี้แล้วก็ยังเดินทางไกลมาเหยียบอีไรจาอยู่ได้ทุกปี

            “นี่ล่ะโอกาสทอง ใครจะไม่อยากได้เครื่องเป่าดีๆไว้สร้างเสียงดนตรียามทุกข์ยากพ่อค้าขายเครื่องดนตรีบอกอารมณ์ดี

            “หึ ข้าไม่คิดว่าจะมีใครอยากเป่าปี่เอาช่วงนี้หร๊อก ท่านพักใกล้ๆประตูเมืองหน่อยก็แล้วกัน เกิดอะไรขึ้นจะได้เผ่นทันนายทวารปั๊มตราอนุญาตให้ผ่านโดยปากยังเตือนเรื่อย ก่อนจะส่งรอยยิ้มให้สหายแพะที่โบกมือลา ปีนกลับขึ้นอูฐแล้วพาขบวนการค้าเล็กๆกว่าห้าชีวิตผ่านเข้าไปตรวจของในด่านต่อไปรวมถึงคำนวณภาษีจากของที่นำมาขายอย่างถูกกฎหมาย

            ทุกอย่างเป็นไปด้วยดีไม่มีของอันตราย ฝ่ายตรวจค้นจึงปล่อยให้ผ่านได้ ขบวนเครื่องดนตรีเข้าพักในโรงแรมคนจรแห่งหนึ่งใกล้ประตูตามคำแนะนำของนายทวาร พ่อค้าแพะคิดว่า แม้จะไกลจากย่านการค้าสักหน่อยแต่หากเกิดอะไรขึ้น ทางหนีทีไล่ต้องสำคัญกว่าเรื่องอื่นเสมอ

            “เอาอูฐไปเก็บด้านนั้น แล้วไปลงชื่อทิ้งไว้...ว่าแต่มีของเท่านี้หรือพนักงานโรงแรมถามหันมองไปรอบๆก็เห็นว่าหีบสินค้ามีน้อยจนไม่น่าคุ้มต่อการข้ามทะเลทรายมาเท่าไหร่นัก แต่พ่อค้าหันซ้ายหันขวาแล้วก็พยักหน้ารับง่ายๆ ตีหน้าประหนึ่งไม่เห็นว่าจะผิดแปลกตรงไหน พนักงานโรงแรมที่อาจเป็นเจ้าของโรงแรมซะเองยักไหล่ไม่ซอกแซกนำพาแขกเดินหาห้องที่ชั้นหนึ่ง เพราะพวกเขาขอห้องถูกสุดเพียงห้องเดียวเท่านั้น

            พ่อค้ารับกุญแจก่อนผ่านประตูเข้าไปยังที่ซุกหัวนอน และหันกลับมามองลูกจ้างที่ตอนนี้เหลือเพียงสามคนรวมตัวพ่อค้าเองเป็นสี่

            “หืมนางไปไหนแล้วล่ะพ่อค้าแพะถามคนสุดท้ายที่ปิดประตู ลูกจ้างใบ้ยื่นมีดเงินดูมีราคาเล่มหนึ่งให้ก่อนทำท่าภาษามือ โดยอาศัยเพื่อนอีกคนช่วยแปล

            “นางบอกขอบคุณที่ช่วยเหลือ ถ้ามีวาสนาได้พบกันอีกจะตอบแทนให้มากกว่านี้

            พ่อค้าแพะรับมีดเนื้อดีมากะน้ำหนักจนเมื่อสัมผัสได้ว่าทำจากเงินแท้ก็ยิ้มพอใจ

            ราวๆอาทิตย์ก่อน ตอนที่กำลังเดินทางข้ามผ่านทะเลทราย พวกเขาได้พบกับหญิงสาวคนหนึ่งล้มอยู่ระหว่างทาง มีอาการขาดน้ำสภาพมอมแมมและฟันหน้าหายไปหมด ด้วยความที่เคยลำบากหลงทะเลทรายสมัยหนุ่มแน่น พ่อค้าจึงยื่นมือช่วยเหลือก่อนจะได้เห็นรอยสักเป็นเอกลักษณ์บนศีรษะนั่นเองถึงได้นึกออก หากพ่อค้าไม่เกรงกลัวคนที่ตนหยิบยื่นเมตตาให้ เขาดูแลนางจนหายดีและนางไม่พูดสิ่งใดเลยตลอดการเดินทางมาจนถึงอีไรจา

            “ข้าได้ยินคนหน้าโรงแรมคุยเกี่ยวกับนาง...ความว่านางกำลังหอบสามล้านซอลมาส่งให้องค์ชายฟารัส แต่เกิดอุบัติเหตุเสียก่อน ศพนางกับผู้โดยสารเพิ่งถูกกู้ขึ้นมาได้เมื่อสามวันที่แล้วนี้เองลูกจ้างซุบซิบให้ฟัง

            “หึ หากนั่นคือศพนางแล้วที่เราช่วยมาเป็นวิญญาณหรือไรพ่อค้าบ่นพำขำขัน ก่อนจะถอดรองเท้าผ้าที่เปื้อนทรายออก แล้วเดินหยิบผ้าเช็ดตัวตรงไปยังห้องอาบน้ำรวมด้านหลังโรงแรม ทำลืมเรื่องของหญิงสาวที่ตนเก็บได้กลางทะเลทรายไปเสีย

 

            ย้อนกลับไปราวๆหนึ่งอาทิตย์ก่อนหน้านี้...

          ร่างที่คุกเข่าสิ้นหวังกับพื้นกลิ้งตัวไปด้านข้างทันพอดีกับดาบวงเดือนของมือสังหารฟันลงทิ่มทราย มือเหนาะเลือดกำฝุ่นทรายขว้างใส่ตุ๊กแกก่อนมือซ้ายจะขว้างมีดเข้าหาร่างที่ยังตั้งตัวไม่ทัน

          ...ฉิบ!...ยี่โถสบถในใจเมื่อความล้าจากการปีนเหวขึ้นมาสดๆร้อนๆทำให้เธอยังไม่พร้อมรับมือ

ความไวและสัญชาติญาณทำให้มันเบี่ยงตัวหลบได้ทั้งที่ตายังมืดบอด ร่างอำพรางกายเปลี่ยนสีจนกลืนหายไปเหมือนล่องหนกับสภาพแวดล้อม แต่เม็ดทรายที่เกาะพราวตามตัวทำให้โรสซาลินมองเห็นความเคลื่อนไหว เธอแลกหมัดแลกศอกอย่างแม่นยำก่อนจะซัดกำปั้นสุดท้ายเข้าเต็มหน้าสัตว์เลื้อยคลาน แถมด้วยการควงตัวกลางอากาศเตะกบาลไปหนึ่งดอกเสียงหนัก

          ได้ผล...เมื่อทั้งร่างมันเปลี่ยนเป็นสีม่วงแล้วค่อยกลับมาเขียวแสดงอาการมึนออกมาชัดเจน ยี่โถไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอยวิ่งต่ำเข้าใส่เตรียมตวัดมีดอีกเล่มในมือ แต่ตุ๊กแกลงคลานสี่ขามุดดำลงไปในทราย รอยนูนเคลื่อนที่เร็วกว่าเดิมก่อนหายไปและกว่ามนุษย์จะมองตามทัน อาวุธลูกดอกก็ถูกเป่าปักเข้าที่ต้นแขนจากองศาด้านข้าง

          ยี่โถกัดฟันหลบไม่ทัน เหวี่ยงมีดอีกไม่กี่ทีก็ปาออกไปอย่างสุ่มมั่วก่อนร่างจะเซทรุดลงคุกเข่ากับทรายตัวสั่น ตาสีฟ้าอำมหิตมองอาฆาตใส่นักฆ่าอาชีพที่ยังไม่ทันได้สอบสวนว่าใครจ้างมันมาก็มาพ่ายแพ้เอาเสียก่อน

          มือสังหารลุกขึ้นยืนแล้วปัดทรายตามตัว

          “...ต้องใช้ฟันมนุษย์ตุ๊กแกบอกขณะแลบลิ้นสองแฉกเลียปากแผลบอย่างน่าขนลุก ตาดวงโตจนไม่เห็นตาขาวมองไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่ มันย่อร่างสูงใหญ่ลงใกล้ ในระยะห่างแค่มือคว้าแต่ยี่โถกลับขยับตัวไม่ได้เลยสักนิด ทำเพียงกวาดสายตาเก็บรายละเอียดบนใบหน้านั้นให้ได้มากที่สุดเท่าที่ทำได้

ก่อนนี้ข้าเคยติดหนี้เจ้าหนหนึ่งมือสังหารพูดประโยคคาดไม่ถึงหน้าตาเฉย จนคนทำคุณไว้แต่จำไม่ได้ขมวดคิ้วมุ่น มันง้างปากเธอและถอดฟันเงินฟันทองสดๆ จนยี่โถได้ลิ้มรสเลือดจากเหงือกเปล่าของเธอเองไหลลงคาวคอ

ตุ๊กแกเก็บพวกมันทั้งหมดใส่กระเป๋า เดินไปด้านข้างแล้วใช้เท้ายันเธอล้มนอนตะแคงกับพื้น ก่อนจะเปลี่ยนชุดของเธอกับชุดของนักบินหนึ่งในสิบที่คงถูกฆ่าปิดปากระหว่างเธอปีนขึ้นจากเหวด้วยความรีบร้อน

          ในขณะที่หญิงสาวยังไม่เข้าใจมากนัก นักฆ่าก็ลอกคราบเอาไปทุกอย่างโดยเหลือแหวนกับปลอกนิ้วของเรย์ไว้ให้ เขาเอาหินทุบส่วนกะโหลกของศพจนแตกยับ เลาะฟันหน้าให้ศพ ก่อนจะลากร่างหัวเละไปโยนลงเหว

ตุ๊กแกเดินมาหาพอดีเวลากับที่นักบินพวกเดียวกันห้าคนกลับมาจากการฆ่าพยานที่บินกระเจิงหนีไปก่อนหน้า

          นิ้วเย็นแสร้งทำเป็นจับชีพจรเธอขณะกระซิบเบา...

หายไปซะโรสซาลิน...หากเห็นเจ้าอีก ข้าฆ่าเจ้าแน่นักฆ่าที่เธอสาบานว่าไม่เคยรู้จักกันมาก่อนกล่าวเยียบขณะผละลุกเดินไปหาพรรคพวก จากนั้นเขาก็โดนพวกนั้นช่วยกันหิ้วปีกบินจากไปในทิศที่ยี่โถไม่เห็นว่าไปทางไหนกันแน่

 

เวลาปัจจุบัน...

คนที่ใครๆคิดว่าตายแล้วแยกจากกลุ่มพ่อค้าแพะมาอย่างเงียบเชียบ ร่างผ่ายผอมเพราะต้องตระหนี่เสบียงพอสมควรก้าวย่ำไปตามทางถนนร้างหม่นหมองของอาณาจักรที่เคยรุ่งเรือง หากไม่เพราะเหตุสงครามภายในคุกรุ่นเช่นนี้ที่นี่คงคึกคักเหมือนสมัยที่เธอตระเวนไปกับกองคาราวานทั่วโนโลนา

             ลิ้นเล็กเลียเหงือกเปล่าไร้ฟันทีหนึ่งขณะที่ตาสีฟ้าสดมองตรงไปยังยอดวังทองคำที่เต็มไปด้วยทหารวางกองกำลังเข้มล้อมเอาไว้แน่นหนา เธอลูบแหวนของดักลาสที่ห้อยคู่กับปลอกนิ้วของเรย์ช้าๆอย่างคนกำลังคิดด้วยท่าทางเหม่อลอย

            จนนางเหยี่ยวร้องทักโฉบลงมาเกาะที่เกราะแขนซ้าย หญิงสาวจึงเผยยิ้มบางมองมันพลางไล่ปลายนิ้วขวาลูบใต้ขนคอให้เป็นการชมเชยที่มันอุตส่าห์เหนื่อยยากบินวนสำรวจที่ทาง ก่อนร่างสูงของพอยซันมาสเตอร์ที่ยังมีลมหายใจจะเร้นกายเดินหายเข้าไปในตรอกเมืองใหญ่อย่างไร้ร่องรอย

 

            ในคืนหนึ่ง...

            ประตูใหญ่ปลดกลอนเปิดเสียงดัง ภายนอกได้กลิ่นฝนโชยมาแต่ไกลและเสียงฝีเท้าเดินเป๋ไปเป๋มากึ่งลากกึ่งพยุงดังสะท้อนตามทางเดินในคุกฟังวุ่นวายชัดเจน

            “อี๊กอึก!...เอาห้องเดี่ยวนา...ขี้เมาพูดเสียงเมาแอ๋เรื่องมากกับตำรวจเมืองที่กำลังหิ้วปีกตัวเอง หลังหลงนึกว่าประตูทางเข้าวังเป็นประตูเข้าบ้านจนก่อเรื่องวุ่นวายขึ้น ลงท้ายก็โดนจับให้มาสร่างเมาเองในคุก

            “เอามันขังห้องนั้นตำรวจเมืองที่พอจะรู้จักมักคุ้นกับขี้เมาอยู่บ้างเลือกห้องขังว่างให้ หวั่นเพื่อนบ้านเหลวเป๋วโดนเพื่อนร่วมคุกกระทำชำเรา และโชคช่างเข้าข้างเสียจริงที่ห้องเดี่ยวเหลืออยู่ห้องเดียวพอดิบพอดี

            “บอก...เมียว่า ข้ารัก...นาง จริง...จริงขี้เมาเซไปซบเพื่อนตำรวจที่จำเป็นต้องทำตามหน้าที่ ด้วยการนำเอาทุกคนที่ทำตนน่าสงสัยเข้าซังเต แม้จะรู้ดีว่าไอ้หัวราน้ำตรงหน้าไม่มีทางคิดทำอะไรโง่ๆ แต่จะผ่อนปรนก็กลัวเสียการปกครองเพราะทหารชั้นผู้น้อยเห็นหมดว่ามันก่อเรื่องวุ่นวายแค่ไหนยามวิกาลที่หน้าประตูในสถานการณ์ไม่สู้ดีช่วงนี้

            “เออ...นอนๆไปเดี๋ยวพรุ่งนี้มาปล่อยตำรวจเมืองดันขี้เมากลับไปหาผู้คุมอีกคนซึ่งเปิดประตูรอไว้ให้แล้ว

            “ข้า..เอิ๊ก...รักเจ้าด้วยคนยังไม่รู้ตัวใช้สองมือยื้อประตูกรงขังแล้วสารภาพรัก ก่อนจะโดนผู้คุมทั้งผลักทั้งยันจนเข้าไปกลิ้งอยู่ในคุกขังเดี่ยว มีฟางปูให้ที่ด้านหนึ่ง

            นายตำรวจเหลือกตาหน่าย หันไปมองที่คุกมืดฝั่งตรงข้ามห้องขังเจ้าเพื่อนขี้เมาครู่หนึ่งด้วยสีหน้าตึงเคร่ง แล้วค่อยก้าวตามผู้คุมออกไป

ขี้เมานอนหงายฟังเสียงลงกลอนลั่นประตูใหญ่เงียบลงถึงค่อยลุกขึ้นนั่ง แล้วคลานเข้าชิดด้านหน้ากรงขัง สายตาอย่างนกฮูกมองฝ่าความมืดชัดเจนจนเห็นร่างซึ่งโดนจองจำด้วยตรวนสามเส้นตอกติดข้างฝาแน่นหนา และเฉกเดียวกัน มันเองก็กำลังมองกลับมาเมื่อรู้ว่ามีคนมอง

ชายแกล้งเมาควักแอปเปิ้ลเขียวออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เล็งอยู่ครู่หนึ่งถึงค่อยกลิ้งผลไม้ข้ามฟาก มันรอดผ่านอย่างแม่นยำเข้าไปหยุดอยู่ที่ปลายเท้าของเพื่อนร่วมคุกที่หลุบตาลงมองแอปเปิ้ลแล้วถึงงัดตาขึ้นจ้องมา

            “ลูกสาวข้าเคยเป็นทาสมุสตาฟา...ข้าจึงติดหนี้นางขี้เมาบอกแค่นั้นแล้วยักไหล่ประหนึ่งหมดหน้าที่ส่งของ ก่อนจะคลานกลับไปยังด้านในคุกขังเดี่ยวของตนเองที่มีฟางปูแล้วหงายหลังลงนอน รอคอยเช้าวันพรุ่งนี้ที่เพื่อนตำรวจจะเข้ามาปล่อยตัว

            ฝ่ายโดนจองจำล่ามโซ่ขาสอง แขนหนึ่ง เหลืออีกแขนไว้ให้กินข้าวปราดตากลับลงมองแอปเปิ้ล ปลายเท้าเขี่ยมันเข้ามาใกล้ในระยะที่มือคว้าขึ้นมาพลิกดู ก่อนรอยยิ้มนักโทษจะเผยออก เมื่อเห็นรอยกัด หากแต่มันไม่ใช่รอยกัดธรรมดา...เมื่อเจ้าของรอยกัดท่าว่าคงไม่มีฟันหน้า ถึงได้แค่ฝากรอยถากสองรอยเล็กๆเอาไว้

            ทีโมน อีวานอฟ นักฆ่ารับจ้างจากคาคอย ถูกจับหลังส่งหลักฐานการตายของโรสซาลิน พอยซัน ผู้ต้องสงสัยว่าอาจเป็นพันธมิตรใหม่ขององค์ชายแห่งอีไรจาแด่เสนาบดีอัคบา แต่อำนาจเกิดเปลี่ยนมือแบบเฉียบพลันเสียก่อนและเขาถูกจับกุมทันทีโดยยังไม่มีโอกาสก้าวพ้นประตูวังทองคำด้วยซ้ำ

            นักฆ่ามองผลไม้เขียว...ไม่สิ...เขากำลังมองหัวเข็มเล็กๆสำหรับปลดกุญแจเสียบอยู่ที่แกนผล และทีโมนรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เครื่องหมายของมิตรภาพแต่อย่างใด หากแต่นางกำลังจะบอกว่า...

            ...หนี้ชีวิตในทะเลทรายหักล้างด้วยเข็มเล่มเดียว...สักวันข้าจะไปหา จงล้างคอรอซะ!...

 

            ...

          “หยุดนะ!”ข้าโวยวาย เมื่อนางยิ้มยิงฟันแบบไม่หวั่นเมื่อยเหงือกขณะที่กำลังแปะสมุนไพรเขียวอี๋ทาๆถูๆไปทั่วตัวข้า ดั่งรู้สึกดีหนักหนาที่ได้เห็นบุรุษโตกว่าทำหน้าบิดครวญครางเจ็บปวดในอุ้งมือ

          “อยากหายต้องทนนางบอกด้วยประโยคที่น่าจะดี...แต่รอยยิ้มห่างไกลจากคำว่าเจตนาดีซะเยอะเลย...

          “หยุดยิ้มสักที...เจ้า...เจ้ามันวิปลาส!”ข้าด่านาง และนางทำตาโตยิ้มฉีกเผยฟันทอง(ของข้า)เต็มที่ ทั้งๆที่ปกติไม่ใช่เด็กยิ้มง่าย

          “ช่างเป็น...คำผรุสวาทที่ไพเราะจับใจซะจริงนางชมเอามือทาบอก สายตาที่มองมาประหนึ่งเห็นเขาเป็นเด็กชายตัวเล็กๆผู้ดื้อดึงและนางเป็นผู้ใหญ่แล้ว ซึ่งความเป็นจริงมันกลับกันอย่างเห็นได้ชัด...มองท่าไหนนางก็เป็นเด็กอายุสิบห้าสิบหก และข้าแก่กว่าแน่ๆ...

          ในขณะที่กำลังคิดรำลึกว่าชาวบ้านชาวเมืองสามัญด่าคนอื่นเช่นไร มือเล็กแต่หยาบกร้านจนรู้สึกสากหน้าก็ยื่นมาจับหน้าข้า นางค่อยๆป้ายยาเขียวอื๋อกลิ่นประหลาดๆของนางลงที่แผลบนใบหน้าอย่างเบามือ รอยยิ้มยิงฟันราวจงใจยั่วมาตั้งแต่ก่อนหน้าหุบลงเหลือยิ้มขำบางจนเห็นแค่ไรฟันต่างสี

          “ร่าเริงขึ้นมากเลยคุณชายแม้จะมีคำแทนตัวเหน็บน้อยๆตามหลัง แต่ดวงตาสีฟ้าที่ลดทอนความแข็งกร้าวลงก็ทำให้ข้านึกถึงท้องฟ้ายามเช้าในวันที่อากาศดีในอีไรจา

            ...

            ฟารัส อีไรจา ลืมตาขึ้นหลังหยุดพักสายตาในห้องโอ่อ่า เวลาผ่านมาครึ่งค่อนเดือนได้แล้วหลังนางตายจากไป แต่เขากลับยังคิดวนเวียนอยู่ในอดีตทุกครั้งที่มีโอกาส

            ความเครียดและเหนื่อยหนักกับความวุ่นวายทางการเมืองในช่วงที่ทุกอย่างยังไม่เข้าที่เข้าทางทำให้องค์ชายผละลุกจากโต๊ะ

            อีไรจาเข้าสู่ภาวะสงครามภายใน ฝ่ายที่สนับสนุนเขาก็ใช่ว่าจะภักดีเต็มร้อย พวกนั้นแค่มาเข้าพวกด้วยเพราะราชวงศ์เป็นศัตรูของฝ่ายที่หนุนอัคบา ซึ่งแม้เสนาบดีจะตายไปแล้วหากอำนาจของมันยังคงอยู่และกำลังพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะดันคนอื่นขึ้นมาแทนที่อัคบาเพื่อรักษาอำนาจของพวกตนเอาไว้เหนือบัลลังก์อีไรจา

            มีคนเตือนเขาแล้วว่าต้องรออีกสองถึงสามเดือนก่อนจะลงมือ แต่ความโกรธทำให้เขาไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไป ข่าวการตายของเสนาบดีใหญ่ถูกพูดว่าเป็นฝีมือของพวกทหารรับจ้างจากคาคอย แม้ว่าความจริงตอนนั้นเขาจะไม่มีปัญญาจ่ายแม้แต่มัดจำจ้างพวกมันก็ตาม

            ...เชื่อเถอะว่าข่าวการสิ้นพระชนม์ของท่านแม่ ป่านนี้แล้วยังไม่มีการประกาศออกไปแต่อย่างใด...เหล่าขุนนางที่สนับสนุนราชวงศ์บอกให้เขาอยู่เฉยๆ อย่าทำอะไรนอกจากรักษาชีวิตเอาไว้ รอให้แผนการดำเนินไปเรื่อยๆอย่างที่ควรเป็น ในขณะที่พวกเขาไล่บี้โค่นอำนาจเก่าทีละส่วนซึ่งไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาอีกนานเท่าไหร่

            ...สรุปแล้ว...ภาพรวมคือวุ่นวาย และปัจจุบันอีไรจาไร้ผู้ปกครองแผ่นดิน...

            ฟารัสเดินวนรอบห้องกว้างหนึ่งรอบก่อนจบลงด้วยการถอนหายใจเหนื่อย แผ่นหลังที่แม้จะหายดีและคุ้นชินมากพอเกิดกำเริบเจ็บขึ้นมาจนใบหน้างดงามราวสวรรค์บรรจงปั้นบิดเบ้  ร่างสูงรูปงามตั้งแต่ปลายเกศาจรดปลายเท้าเดินไกลตัวงอสุดห้องเมื่อความเจ็บปวดมาเยือนยามดึกอย่างที่มักเกิดขึ้นเป็นประจำ โดยหนทางเดียวที่จะทำให้ทุกคืนข่มตาหลับสนิทได้ก็มีเพียงการลงไปแช่ในบ่อปรุงยาที่หมอหลวงมาเตรียมเอาไว้ให้ตั้งแต่เมื่อช่วงสามทุ่ม

            สองมือผลักประตูใหญ่บานคู่สลักเสลาเข้าไป ห้องน้ำอุณหภูมิสูงจากบ่อน้ำแร่ธรรมชาติบุทองคำตระกาลตาปรากฏเบื้องหน้า มันถูกบรรพบุรุษสร้างห้องทับเอาไว้ใช้ยามที่กษัตริย์ประชวรและจำเป็นต้องรักษาตัว

            ความเจ็บแล่นขึ้นมาจนหน้ามืด ฟารัสกัดฟันเปลื้องผ้าทิ้งแล้วเดินลงบันไดหย่อนกายที่เจ็บปวดรวดร้าวลงแช่ในน้ำอุ่นขาวดุจน้ำนม บนผิวน้ำมีใบไม้และดอกไม้แห้งลอยอยู่ทั่วไปโดยแต่ละตัวมีสรรพคุณช่วยในการรักษารวมถึงบรรเทาความเจ็บปวด

            “ฮ่า...องค์ชายครางสบายเมื่อความเจ็บค่อยยังชั่วขึ้น ใบหน้างดงามหลับเนตรทองลงบิดคอไปมาไล่ความล้า

            นับแต่วันที่กลับจากความตายเมื่อสี่ห้าปีก่อน เขาสาบานว่าจะไม่พ่ายแพ้หรืออ่อนแออีก...และได้เปลี่ยนให้ตนเองเป็นปีศาจที่จะฟันดะคิดบัญชีมันทุกคนที่ฝากรอยแผลเอาไว้...

            ...อัคบา...เพื่อนร่วมชั้นที่ดากาทา...อาจารย์...คนสนิทที่หักหลัง...หรือแม้แต่คนที่หมายจะฆ่าข้า...ว่าก็ว่าเถอะ นั่นมันก่อสงครามเลยทีเดียวเชียวถ้าจะคิดบัญชีหมดนั่น...

...!...

            “ซู่!”ความรู้สึกแรกคือน้ำเกิดการกระเพื่อมกระทบร่าง และก่อนจะไหวตัวทันผิวน้ำตรงหน้าก็มีหัวคนพุ่งพรวดขึ้นมาทำน้ำกระจาย

            ดาบพับในหลังทะลักออกเตรียมฟันมือสังหาร หากแต่ก็ต้องชะงักค้าง เมื่อมีดเงินพุ่งจ่อเข้าที่คอหอยด้วยความเร็วน่าตกใจพร้อมๆกับที่เขาเห็นดวงตาสีฟ้าคมกริบไม่แพ้มีดจ้องประชิด

            “ฟารัส อีไรจา เจ้าสั่งฆ่าข้าใช่ไหม ตอบคำถามเย็นเฉียบรัวหลุดจากริมฝีปากที่ยังมีน้ำปรุงขาวไหลผ่าน แม้ความขุ่นจะไม่ทำให้เห็นถึงเบื้องล่างพ้นเนินอกนางแต่จินตนาการองค์ชายท่านเตลิดลงไปลึกใสเห็นตัวปลาแล้วเรียบร้อย

            ผู้บุกรุกยามวิกาลที่อุกอาจที่สุดกดมีดมากขึ้นเมื่ออีกฝ่ายอึ้งนิ่งหลุบตาต่ำ นั่นเองที่ทำให้ตาสีทองมองกลับขึ้นมาสบดวงตาสีฟ้าหนาวสันหลังของคนตายแล้วทั้งน้ำตาเอ่อคลอ ก่อนกระซิบแผ่วเบา

            “เปล่า...จะทำได้เช่นไร

            โรสซาลินมองนิ่งเอียงคอเล็กน้อยเหมือนกำลังจับผิดโดยที่ปลายมีดยังจ่ออยูที่พระศอขององค์ชายแห่งอีไรจาอยู่ นางเลียเหงือกเปล่าด้านหน้าอย่างใช้ความคิดอึดใจใหญ่ทีเดียวกว่าจะขู่กระซิบ

            “ถ้าส่งเสียง ข้าจะงัดกระเดือกเจ้า

            องค์ชายคนงามพยักหน้าและนางถอนมีดออกไปพลางเคลื่อนตัวถอยห่างเล็กน้อย

            ...นี่คือการพบพานในแบบที่ไม่เคยคาดฝันมาก่อน..

...แบบ!...คือนาง!...ล่อนจ้อน!!(อีกครั้ง)...

            โรสซาลิน พอยซัน ดูต่างจากที่เห็นครั้งสุดท้ายที่มูบา นางดูเหนื่อยอ่อนและเครียด หากก็ยังสามารถรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ได้ ผิวนางเปื่อยคล้ายแช่น้ำอยู่นาน อาจตั้งแต่ตอนที่หมอหลวงเข้ามาปรุงน้ำตอนช่วงสามทุ่ม และตอนนี้สี่ทุ่มครึ่งเข้าไปแล้ว

            ...ถ้ารู้อย่างนี้แช่รอซะตั้งแต่สามทุ่มคงดี...

            ไหปลาร้าเด่นชัด นางผ่ายผอมและกำลังหลับตาเพื่อดับอารมณ์สังหารที่ยังคั่งค้าง เปลือกตาปิดลงก่อนทั้งศีรษะหนามกุหลาบจะผลุบดำหายใต้น้ำ ทำบ่อกว้างกระเพื่อมจนหยุดนิ่งนาน

            ...ไปแล้วรึ!?...

องค์ชายอีไรจาเคลื่อนตัวออกจากที่ หัวใจเต้นรัวหวั่นว่าที่เห็นเมื่อตะกี้เป็นแค่ความฝัน

            “โรสซาลินปากบางเฉียบเรียกหา มือควานไปมาในน้ำขุ่น ก่อนเจ้าของชื่อจะทะลึ่งโผขึ้นจากน้ำในระยะที่ใกล้เท่าเดิมกับตอนจ่อมีด เขาไม่ถอยเพราะไม่อยากถอย มือเหมือนปัดสัมผัสเฉี่ยวไปถูกสะโพกโค้งนั่นโดยไม่ตั้งใจ

            นางกลายเป็นฝ่ายเคลื่อนถอยหลังเว้นระยะ มือเรียวลูบใบหน้าปาดเอาน้ำออก

            “...งั้นใครพอยซันมาสเตอร์ถามความต่อ หลังจากเป้าหมายแรกที่หมายหัวเป็นผู้บริสุทธิ์

            เขาไม่ได้ใส่ใจนักกับคำถาม ทั่วร่างตอนนี้เหมือนมีน้ำทิพย์เย็นเฉียบวิ่งแล่นแทนที่ความเจ็บทางกาย...สุขจนนึกว่าไม่ใช่เรื่องจริง

            “เพื่อนสักคนของอัคบา ข้าไม่รู้องค์ชายตอบ

            “...”ดวงตานางจับนิ่งเหมือนกำลังอ่านว่าใครโกหกนางหรือไม่ ก่อนรอยยิ้มขื่นจะเผยออกแด่ความล้มเหลวในการบุกวังทองคำแห่งอีไรจา...ท้ายที่สุดก็แทบไม่ได้อะไรเลย

            “หึ...เหงือกเปล่าด้านหน้าทำให้นึกถึงฟันทอง โรสซาลินมีท่าทีที่ผ่อนลง ก่อนจะว่าต่อ... “ขออภัยด้วยนายท่าน แต่พอยซันสูญเงินใช้หนี้ของวิคเตอร์ เคเลปไปแล้ว และตามกฎ เราจำต้องชดใช้คืนกรณีหนี้สูญหายไม่ว่าในกรณีใดระหว่างส่งมอบ

            “...”...ไม่เป็นไร...เขาคิดแบบนั้นโดยไม่ปริปาก ได้แต่มองนาง

            ...เป็นไปได้หรือเปล่าหากจะก้าวเข้าใกล้อีกนิด...เป็นไปได้หรือไม่ที่จะกอดเอาไว้โดยไม่ปล่อยไป...

            นางยิ้มและมันมีบรรยากาศเก่าๆอย่างที่ยังติดอยู่ทั้งในความทรงจำและความฝัน ความเงียบ กลิ่นยาและความอุ่นรอบตัวเราทำให้จากเจ็บหลังมาตอนนี้เขากลับปวดในใจแทน

            “โดนแขวนคอกลางห้อง ขากับแขนโดนตัด ลูกตาโดนควัก...มันฟังคุ้นๆอยู่นะประโยคแฝงแววล้อเรียบง่าย นางหันหลังเคลื่อนตัวห่างออกไปจนถึงขอบบ่ออีกฝั่ง

            “เจ้าจำได้ฟารัสถาม มองร่างที่ยกตัวเองขึ้นจากน้ำพร้อมมีดจนไปนั่งบนขอบบ่อและกำลังหยิบผ้าเช็ดตัวพันร่างเอาไว้ก่อนจะยืนขึ้นและหันมา

            “เพิ่งจะนึกออก ขอโทษที่ตอนแรกจำไม่ได้โรสบอกง่ายขณะเดินไปหลังม่านเพื่อสวมเสื้อผ้าที่ซุกไว้

            “...”...ยั่วกันรึเปล่า...ฉากโปร่งแสงเห็นเงาสัดส่วนชัดเจนทำให้ไม่มีสมาธิในการคิด

            “สามล้านซอล ข้าจะไปหามาคืน ระหว่างนี้ก็หักค่าเสียเวลาจากค่าจ้างเราได้เลย วันละเท่าไหร่ก็ว่ามาหัวหน้ากิลล์ทวงหนี้เริ่มการเจรจาจากหลังฉากกั้น

            “เจ้าจะไปหาเงินมาคืน?”

           ...ไปจากข้า...องค์ชายหลุบตาลงทวนคำพูดและเคลื่อนกายแหวกน้ำจนไปเกาะขอบบ่อ

            “ตามนั้นโรสย้ำสั้น เงาโครงที่ปรากฏให้อีกฝั่งเห็นความเคลื่อนไหวสะท้อนอยู่ในตาสีทองคำ

            “จากคนที่ปล้นไป?”องค์ชายย้ำความคิดตัวเอง

            “ใช่นางตอบสั้นง่ายดายไม่ขยายความ

            “...”...เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยสักนิด...

            ปีกใบดาบขาวโพลนยืดออกจากหลังเพื่อค้ำพื้นยกร่างโปร่งขึ้นจากบ่อยา จนเมื่อเท้าเหยียบหินอ่อนอย่างนิ่มนวลอาวุธสยองก็พับเก็บกลับเข้าไปในเนื้อ ตาสีทองงดงามมองนิ่งไปยังเงาร่างที่แต่งตัวใกล้เสร็จ สองขายาวก้าวเดินตรงไปทั้งร่างเปียกเปลือยเปล่า...

             แม้อัคบาจะยิ่งใหญ่เกรียงไกรและทรงอำนาจเพียงไหน หากแต่ท้ายที่สุดก็เพราะความหวั่นไหวและมัวเมาลุ่มหลงนั่นเองจึงแพ้พ่าย...จุดจบคือการที่ต้องมาตายอย่างน่าสมเพช...

...แล้วข้าเล่า?...ข้าจะต้องเดินไปพบจุดจบด้วยเหตุผลเดียวกับมันหรือไม่ในภายภาคหน้า...

เท้าเปล่าหยุดอยู่หน้าฉากกั้น นางรูดฉากเปิดและปฏิกิริยาแรกคือหนังคิ้วโล้นกระตุกเล็กน้อยในชุดมหาดเล็ก ก่อนจะส่ายหน้าบ่นพำพลางหยิบผ้าเช็ดตัวเปียกของนางมาพันรอบเอวชายงามเหน็บให้เรียบร้อย

คงลืมไปแล้วใช่ไหมว่าอยู่ต่อหน้าผู้หญิง” ถึงพูดอย่างนั้นแต่สีหน้าไม่มีแววละอายสื่อออกมาให้ชื่นใจว่านางเห็นว่าเขาเป็นบุรุษ

...นี่ข้าเป็นแค่นกกระจิบบาดเจ็บที่เจ้าเคยเก็บไปรักษารึไง?...เขาคิดถามอย่างสงสัยเป็นจริงเป็นจัง นึกหลากใจว่ามีอีกกี่สิ่งกันที่นางพิสดารกว่าสตรีทั่วไป

มีข้อแลกเปลี่ยนที่ข้าต้องการมากกว่าสามล้านซอลข้อเสนอที่กลั่นออกมาด้วยแรงตัณหาเรียบเสมอทุกคำ นางเอียงคอเล็กน้อย ก่อนตาจะมองเลยขึ้นไปบนศีรษะและเอื้อมมือโดยไม่ถามเจ้าของหัวพยายามหยิบเศษดอกไม้แห้งออกจากผมให้ จากนั้นถึงลดสายตาลงมาถามด้วยสีหน้าพร้อมรับข้อเสนอเผื่องานล่าโจรผิดพลาด

มันคืออะไร

ตางามที่ทำให้ทั้งบุรุษและสตรีลุ่มหลงมัวเมาจับนิ่งไม่เคลื่อนไปไหนจากสิ่งเดียวที่อยากมองใกล้ๆและหวนนึกถึงเสมอเมื่ออยู่ไกล

...อาจเป็นเวลาแสนสั้น...อาจเป็นความอบอุ่นเดียวที่ผ่านทางมาในช่วงเวลาหนาวเหน็บและสิ้นหวังที่สุดในชีวิต หากข้ากลับต้องใจในสัมผัสนั้น...สัมผัสของเจ้า สายตาของเจ้า น้ำเสียงของเจ้า ความประหลาดของเจ้า หรือแม้กระทั่งรอยยิ้มที่ไม่ว่าจะอยู่ในอารมณ์ไหนข้าก็มักถูกดึงดูดให้จ้องมองมันอยู่เสมอ...

คำสารภาพมากมายที่คงไม่มีวันพูดเปิดช่องให้นางเย้ยหยันเอาทีหลังซุกซ่อนไว้หลังริมฝีปากสีจัด มือใหญ่สวยคว้ามือหยาบเล็กกว่าซึ่งเกือบจะพรากสัมผัสที่เขาโหยหากลับคืนไปด้วยความไม่รู้ไว้แล้วกำแน่น

ตาสีทองมองสบนัยน์ตานางที่สะท้อนนัยน์ตาตนก่อนองค์ชายแดนทะเลทรายจะทรงมอบคำตอบเดียวที่ปรารถนา

            “เจ้า...อยู่กับข้า”...ตลอดไป...

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

2,195 ความคิดเห็น

  1. #1755 Meigeni1106 (@pppingponggg0507) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 18:59
    มีความเขิลเบาๆกรี๊ดดดดดดดดดดดดด-///////-
    #1755
    0
  2. #1748 [F.S]Fang_041 (@octobersena2706) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 12:13
    วรั้ยยยยยยยย องค์ชายพูดอะไรคะ??????>\\\\\<
    #1748
    0
  3. #1716 Fifa30152 (@Fifa30152) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:46
    กรี้ดดดดด ฟินนนนนน
    #1716
    0
  4. #1661 famedragonoy (@famedragonoy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:45
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกฟินเวอร์
    #1661
    0
  5. #1549 YoGurT_Yo^^ (@nuyoja) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:21
    รมณ์เปลี่ยนเร็วมากกกกก
    #1549
    0
  6. #1374 POSTION (@kkkpit0009) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 21:04
    ขอเเต่งงานง่ายกว่าไหม๊~~~โอ๊ยยเขิลล-///-
    #1374
    0
  7. #1287 side (@side) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 17:18
    ฟิน(!?)
    #1287
    0
  8. #851 ลี่ฉาฮวา (@cartoon23) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 14:51
    ฟินนนนนนนนนนนน
    #851
    0
  9. #749 NthSarobee (@yamane) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 10:00
    นี่ขอแต่งงานรีเปล่าคะ..
    #749
    0
  10. #733 minggg- (@minggg-) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 02:54
    อุ้ย กรี๊ดด ว่าแล้วว่ายังไม่ตาย
    ว่าแล้วว่าต้องรีเทิร์นมาแบบนี้
    แต่ไม่ได้คิดว่าเจ้าชายจะเทหน้าตักลงมาแบบไว
    #733
    0
  11. #110 nongnongnlbb (@nongnongnlbb) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 09:16
    อย่าลืมเอาฟันมาใส่ให้โรสด้วยนะไรท์ '*')/
    #110
    0
  12. #109 firstloveDavill (@firstloveDavill) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 22:55
    โหด มาก. ยังไม่เชียร์คัยนะคะ. พระเอก เดี๋ยวนางไรท์ กระซ๊วกไส้เอาทีหลัง ...###หุ. หุ. แต่ฉากนี้ก็แอบกรี้ดเบาๆๆ รอคร้าไรท์
    #109
    0
  13. #108 เทียแมต (@ldiva) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 21:43
    โหเจ๊โรสสตรองมากๆ // ขอบคุณที่อัพค่ะ
    #108
    0
  14. #107 xiujingggg (@xiu-jing) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 09:53
    คราวนี้เป็นเทรนด์นางเอกกินเด็กสินะ อิอิ เอาใจช่วยเจ้าชายค่ะ จีบเจ้โหดของเราให้ติดนะคะ
    #107
    0
  15. #106 kavasarew (@narinnakin) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 09:31
    กระต่ายทำให้รู้สึกมุ้งมิ้ง เจ้าชายทำให้รู้สึกฟิน แบบเหมือนชั้นบรรยากาศมีแต่ดอกกุหลาบลอยฟุ้ง #ทีมเจ้าชาย
    #106
    0
  16. #105 appacon (@appacon) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 09:08
    อร๊ายยยยยย จับมากอดซักที
    #105
    0
  17. #104 nuttyooy (@nutty-o-love) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 08:36
    นางเอกใส่ฟันเงินฟันทองยังพอทำใจได้ แต่ฟันหลองี้ไม่ไหวน้าาาาา #เดาพระเอกไม่ออกจริงๆค่ะ
    #104
    0
  18. #102 Joelle (@joelle) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 03:22
    ขอแต่งงานใช่ไหมเนี่ย -///-
    #102
    0
  19. วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 02:41
    ปักธงรัวๆกระปุกฟีโรโมน โฮกกกกกกก
    ขออภัยด้วยนะยี่โถ เรามันสายm
    ทำใจอินกับกระต่ายน้อยไม่ได้จริงๆ
    แต่คาดว่าตอนหน้านางคงไม่ยอมหรอก
    ไปหาเงินมาเพื่อกลับไปหากระต่ายแหงๆ 
    แต่ก็เอาเถอะ. แค่นี้ก็ฟินละ
    #101
    0
  20. #100 Mapao555 (@mapao555) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 01:09
    ????? อิจจจ
    #100
    0