ตอนที่ 9 : บทที่ 9: ทีโมน อีวานอฟ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4387
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    2 มี.ค. 61

บทที่ 9: ทีโมน อีวานอฟ

            คาคอย...ดินแดนทางตอนเหนือของโนโลนา...ว่ากันว่า เป็นอาณาจักรที่ถูกพระเจ้าทิ้งขว้าง...

            แม้ในยุคก่อนจะเคยยิ่งใหญ่เกรียงไกร ความเจริญก้าวหน้าของคาคอยเป็นไปอย่างสุดโต่งกว่าเพื่อนร่วมทวีปอื่นๆ หากในยุคสมัยหนึ่งกลับดิ่งวูบลงเหวยามเมื่อปราชญ์ชั่วปรากฏกายและใช้อำนาจของคาคอยเพื่อยึดครองทวีปแห่งแอนนิแมน

            สองร้อยปีมาแล้วหลังใช้เพลิงประหารทรราชจนสิ้นชีพ หากความบอบช้ำและความล่มสลายปกคลุมดั่งหมอกร้าย ความเสื่อมดำเนินเกาะติดเรื่อยมาอย่างยาวนานจนไม่อาจรุ่งเรืองได้ดังเก่าก่อน

            ปัจจุบันอำนาจการปกครองแตกกระสานซ่านเซ็น มีกษัตริย์ก็เหมือนไม่มี บ้านเมืองไร้ขื่อแป คนเถื่อน ค้าประเวณี ค้ายา นักฆ่า ทหารรับจ้าง นักโทษหนีคดี อาชีพผิดศีลธรรมจรรยาและคนโสมมในทุกนิยามรวมตัวกันอยู่ที่นี่เป็นก๊กเป็นเหล่า

            ใครๆก็ว่าคาคอยคือดินแดนสีทมิฬบนผืนทวีป นอกจากนี้ยังเป็นกล่องนิรภัยใบมหึมาสำหรับให้เหล่าคนสมอ้างว่าตนมือสะอาดจากโลกภายนอกใช้เป็นที่เก็บกักความลับและความเลวร้ายสารพัดเอาไว้...

            ...

            ทีโมน อีวานอฟ นั่งอยู่ที่บาร์เหล้าแห่งหนึ่งทางชายแดนตะวันออกของคาคอยติดกับเสวน ผิวหนังของวันนี้เป็นสีน้ำตาลอ่อนจุดน้ำตาลเข้มเข้ากับเนื้อบาร์ทำจากไม้ ตาดำเรียวในดวงเหลืองอ๋อยหรี่มองน้ำเหล้าสีสวยในท่าเท้าคาง นอกเหนือจากนั้นแล้วลักษณะอื่นใดของแอนนิแมนรายนี้ไม่ต่างจากมนุษย์เท่าใดนัก

            นักฆ่าหาวกว้างจนเห็นลิ้นสองแฉก ก่อนจะเพิ่งสังเกตว่ากระดุมโค้ทตัวโปรดที่ใส่อยู่หลุดหายไปทิ้งชายด้ายเอาไว้ให้ดูต่างหน้า

            “อ่า...โดนด่าแหงตุ๊กแกบ่นพำ ผิวลายพร้อยเปลี่ยนไปเลียนแบบเจ้าของร้านกบจนเขียวเหมือนกัน และนั่นเรียกให้เจ้าของร้านซึ่งกำลังเช็ดแก้วหันมามองทั้งหน้าบึ้งตึงไม่รับแขก

            “ก็จ่ายที่ติดมาสิจะได้ไม่โดนด่าแอนนิแมนสายพันธุ์กบทวงค่าเหล้าเก่าเก็บจากหนุ่มตุ๊กแก แม้รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้พูดเรื่องหนี้กับตนแน่แต่เมื่อเห็นช่องเสียบทักได้ เจ้าของร้านหาเช้ากินค่ำก็จำต้องทวงเอาดื้อๆ

            ทีโมนยิ้มในหน้าเปลี่ยนสีตัวเป็นสีฟ้า ผมถักเปียเส้นเล็กรอบหัวมัดลวกเป็นช่อหางม้า มันกำลังส่ายตามศีรษะซึ่งหันหน้าเมินไปทางอื่นประหนึ่งไม่รู้ว่ากบพูดเรื่องอะไรอยู่ นั่นเองเจ้าของบาร์เลยเหลือกตาเบื่อหน่ายแต่ก็ไม่เซ้าซี้ ยืนเช็ดแก้วต่อไป

            เสียงพูดคุยค่อนข้างจอแจผนวกกับเสียงหัวเราะและมีคนเล่นเปียโนหลังเก่าอยู่ข้างบาร์สร้างความบันเทิง  แต่แล้วทุกเสียงก็เกิดหยุดพร้อมเพรียงโดยมิได้นัดหมาย

            ...แม่เจ้าโว๊ย!...

            เมื่อสตรีนางหนึ่งปรากฏกายอยู่แถวหน้าประตูทางเข้าออกแบบบานพับ การแต่งกายนุ่งน้อยห่มน้อยภายใต้โค้ทขนสัตว์ฟูสีขาวอมชมพูหนาปกป้องเรือนกายจากความหนาวเย็นของฤดูปลายฝนต้นหนาวด้านนอก แต่ทีโมนคิดว่านางดูอยู่ผิดที่ผิดทางเป็นที่สุดในเวลาแบบนี้

            สำหรับเขา ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะพบโสเภณีสักคนในคาคอย แต่แปลกที่ช่วงเวลาทำรายได้เป็นกอบเป็นกำอย่างช่วงเวลาที่หนาวเย็นและชายโฉดทั้งหลายไม่มีอะไรทำนอกจากหาหญิงมานอนกกอย่างช่วงเวลานี้จะได้พบเห็นพวกนางสักคนเดินเอ้อระเหยอยู่นอกซ่อง

            ผมทองล้อมกรอบใบหน้าแต่งแต้มหมดจด หากใจชายสยบอย่างแท้จริงเมื่อได้กลิ่นกายหอมหวนกระตุ้นอารมณ์จากเรือนร่างของสาวงามที่ไม่รู้ว่าออกมาทำอะไรดึกดื่นตัวคนเดียวในสถานที่ของเหล่าฆาตกรใจเปลี่ยว

            นางก้าวตรงมาที่บาร์และเบี่ยงสะโพกปีนขึ้นนั่งบนเก้าอี้ตัวสูง หากสำคัญคือบริเวณบาร์มีที่นั่งอีกราวห้าตัว แต่นางเลือกนั่งตัวติดกับ ทีโมน อีวานอฟ ซึ่งเหยียดยิ้มกว้างมองตรงไปข้างหน้าหาได้สนใจเปลือกนอกสตรีงาม

            “เงียบเป็นเดือน ข้ารึก็นึกว่าตายแล้วนักฆ่ากล่าวไม่เป็นมงคลทักทายคนคุ้นเคย มือที่สวมถุงมือยกแก้วกรอกน้ำสีอำพันจนหมดทุกหยดแล้วถึงคว่ำแก้วเลื่อนคืนคนชงเหล้า

            นางไม่ตอบว่ากระไรแต่เลือกที่จะเอียงกายเข้าใกล้แล้วสวมกอดลำแขนแกร่ง หากแรงจับบีบลึกยันกระดูกในไม่ใช่แรงกอดด้วยเสน่หาอันร้อนแรง แต่มันคือการขู่คุกคาม...

            ดวงตาสีฟ้าเย็นเฉียบช้อนนิ่งมองหน้านักฆ่ารับจ้างระยะประชิด โดยมีมีดเงินจิ้มจ่อที่ข้างเอวพยานปากเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่หลังจากเงินสามล้านซอลถูกปล้นหายสาบสูญกลางทะเลทราย

            “ไปบ้านเจ้าโรสซาลิน พอยซัน คนที่ใครต่อใครคิดว่าตายไปแล้วกระซิบออกคำสั่งเรียบชิดริมหูต่อหน้าบาร์เทนเดอร์กบที่ไม่ได้รู้เลยว่าลูกค้าขาประจำกำลังโดนมีดเงินจี้พุงอยู่ใต้บาร์

ทีโมนหันไปพินิจดวงตาและลมหายใจอุ่นที่เป่ารดอย่างไร้แววหวั่นไหว เขาเลื่อนนิ้วเชยคางเล็กขึ้นเชยชมวิธีล่องหนหายตัวของมนุษย์คนดังด้วยสายตากรึ่มเมา

            ว่ากันว่าสมองมีความสามารถในการจดจำผู้คนอย่างจำกัด และหากใครสักคนจะพูดอธิบายเกี่ยวกับพอยซันมาสเตอร์ให้ใครอีกคนฟัง สี่สิ่งเท่านั้นที่จะได้ยิน

             ... ‘เป็นสตรี ไร้ผม สักหัว และใส่ฟันทอง...

               ไม่มีใครอธิบายถึงเค้าโครงใบหน้าของนาง ไม่เคยมีใครใส่ใจว่าดวงตานางสีอะไร ส่วนสูงเท่าไหร่ ร่างใหญ่หรือผอมบาง ผิวแทนหรือผิวขาว มีแผลเป็นหรือไม่มี

ตุ๊กแกหนุ่มที่รอดพ้นจากคุกอีไรจามาได้ใกล้ครบรอบเดือนคิดหาเหตุผล และพบว่าเหตุผลเดียวที่โรสซาลิน ผ่านเข้ามาในคาคอยทั้งสภาพนี้...นั่นก็เพราะผีย่อมเห็นผีด้วยกัน..ที่นี่เต็มไปด้วยฆาตกร พวกมือเปื้อนเลือด ชีวิตทรหดโหดเหี้ยม และสำคัญคือเรามักมองออกเสมอเวลาเห็นคนจำพวกเดียวกันผ่านท่าทางการก้าวเดิน กลิ่น อารมณ์ สายตา ดังนั้นจึงมีสิทธิ์ที่นางอาจถูกจดจำได้

            กลิ่นน้ำหอมลอยกรุ่นจากร่างที่แปลงกายฉีกแนวสุดกู่ วิกผมทองตัดหน้าม้ายาวอำพรางดวงตาเย็นเฉียบฟ้องสันดาน และการเบนความสนใจผู้อื่นไปยังเรือนร่างก็ช่วยปกปิดได้เยอะ

            ปลายมีดแหลมทิ่มเข้าจนเจ็บคันเพราะคมได้สะกิดเนื้อดื่มเลือด นั่นเองมือบอนจึงผละออกจากคางสาวโหด หลุดยิ้มน้อยๆแล้วลุกขึ้นยืนช้าๆ เพื่อไม่ทำให้สหายอีกกว่าสิบชีวิตของเขาในร้านเดียวกันตื่นตระหนก จนอาจเกิดการนองเลือดขึ้นในช่วงเวลาสงบสุข

            “ราตรีนี้ท่าจะหนักทีโมนจงใจพูดยามเดินผ่านโต๊ะ ก่อนแสยะยิ้มเมื่อได้เห็นท่าทีหมั่นไส้พร้อมถ่มน้ำลายรดพื้นไล่หลังตามๆกันจากสหายทั้งหลายยันเดินออกมานอกร้าน โดยมีแม่กุหลาบพิษจ่อหนามคาเอวเกี่ยวแขนเป็นปลิงแอบอิง

            ...หนาว...

            ทีโมนห่อไหล่...ด้านนอกทั้งมืดทั้งเสื่อมโทรม โชคดีที่ย่านนี้ไม่ค่อยมีคนอยู่อาศัยเท่าตอนกลางของคาคอยหรือปีกตะวันตก เลยไม่ต้องทักคนเยอะ

            ตุ๊กแกหนุ่มพาแม่ยอดขมองอิ่มที่ตามมาจนถึงที่มั่นเดินไปตามทางถนน นางกึ่งเกาะแขนเหมือนคนขี้เกียจจนกระทั่งเขาพาเดินขึ้นอาคารเก่าเล็กๆตั้งโดดเดี่ยวกลางทุ่งร้าง จากบนบันไดเปล่า เมื่อมองลงไปก็ได้เห็นบังเก้อมากมายจากยุคสงครามถูกทิ้งเกะกะเป็นหลุมเป็นบ่อไปทั่วบริเวณ

            มีดคมๆเลิกจิ้มเอวมาตั้งแต่กลางทางยามที่ออกพ้นย่านมีคน แสดงชัดว่านางแค่ไม่อยากเปิดตัวให้ใครรู้ว่าตัวเองยังอยู่ตามข้อสันนิษฐานของแอนนิแมนหนุ่ม

           เขาเป็นนักสันนิษฐาน...และไม่รู้เพราะฉลาดหรือโชคดี ข้อสันนิษฐานส่วนใหญ่จึงมักถูกต้อง...

            หลังขึ้นบันไดมาได้สามชั้น เจ้าบ้านก็ไขกุญแจแล้วเปิดเดินนำเข้าไป ด้านในเจอสภาพบ้านชั้นสามทั้งชั้นไร้กำแพงกว้างใหญ่ มันไม่ได้หรูหราแต่โอ่โถงดูอบอุ่นและได้รับการดูแลอย่างดีเป็นพื้นที่ผืนเดียวกันหมด

            โรสซาลินปิดประตูให้แล้วก้าวตามหลังเข้ามาหันมองไปรอบๆด้วยสีหน้าเรียบเสมอ 

            หล่อนเหลือบมองกระจกบานเต็มตัวที่ทางด้านหนึ่ง ก่อนจะถอดวิกออกจนเผยเครื่องหมายทางการค้าที่แม้แต่เด็กเล็กยังรู้จัก

            ...รอยสักอัปลักษณ์... 

            ใบหน้าแต่งแต้มหันกลับมาเผชิญกับเจ้าบ้าน หากเจ้าบ้านดันแก้ผ้าผ่อนร่างเปลือยเปล่าพร้อมรบเรียบร้อย ขายาวไขว่ห้างยิ้มหวานใส่ตาแขกจากโซฟาสีตุ่นปุปะ

            “เจ้าจะจัดให้ข้าท่าไหนก่อนล่ะหืมทีโมน อีวานอฟถามหยอกแฝงร่องรอยอำมหิต สีผิวเลียนแบบมนุษย์สาวแม้กระทั่งสีดวงตาทำให้เห็นความหล่อเหลาไม่น้อยเผยออกมา หากลิ้นสองแฉกกลับเป็นสิ่งเดียวที่เปลี่ยนไม่ได้

            “...”ตาสีฟ้าแทบไม่เปลี่ยนอารมณ์ใดๆทั้งสิ้นอย่างผิดวิสัยสตรี  พร้อมๆกับที่มือสังหารมืออาชีพเร้นกายล่องหนหายไปกับสภาพแวดล้อมในห้อง โรสถือมีดเงินยืนนิ่งใช้ประสาทหูฟังความเคลื่อนไหวที่หากพลาดแม้แต่นิดเดียวคงตายแบบไม่ทันรู้ตัว

            แล้วมันก็เริ่มขึ้น...

            ตัวล่องหนได้เข้ามาจากทางซ้าย โรสเคลื่อนตัวหลบฉากพลางฟันมีดตัดกับอากาศ ร่างสูงแข็งแรงกัดปากนิด ตาเฉี่ยวปราดมองไปทั่วห้องพยายามฟังเสียงเคลื่อนไหว แต่กลับพบว่าไม่ได้ยินสิ่งใดทั้งสิ้นนอกจากความเงียบที่แทบทำให้สติขาด

            “แกร๊กพอยซันมาสเตอร์ทิ้งมีดลงพื้นแล้วยืนนิ่งเฉยเป็นเครื่องหมายยอมแพ้ 

            "พรึบ!"ก่อนทั้งร่างจะถูกรวบกระชากกอดจากด้านหลัง มีดเล่มขนาดฝ่ามือกดอยู่บนลำคอยาวที่เชิดขึ้นทันทีเมื่อใบคมเย็นเฉียบจิ้มอยู่ ณ ตำแหน่งเส้นเลือดใหญ่ 

            มืออาชีพกระซิบประชิดริมหูเอาคืน

            “ข้าจำได้ว่าเตือนเจ้าแล้วทีโมนพูดถึงคำขู่ที่เหวกายอานา แต่นางกลับไม่สนและปรากฏตัวที่นี่อย่างอาจหาญ

            “กริ๊กเสียงลงไกเบาๆเบื้องล่างนั้นเองที่ทำให้ดวงตาเหลืองวาวจำต้องก้มลงมอง ทีโมน อีวานอฟได้เห็นว่ามือซ้ายฝ่ายแพ้หันปากกระบอกปืนเหน็บเข้าข้างเอวบางด้านขวา ตรงตำแหน่งท้องเขาพอดิบพอดี

            ...ถึงไม่ตายก็เจ็บเจียนตาย...ชายหนุ่มคิดเหยียดยิ้มพอใจเล็กๆ ค่อยยอมเป็นฝ่ายปล่อยและถอยออกมาเสียเอง

            ร่างสูงซึ่งเปลี่ยนสีเลียนแบบทุกสิ่งใกล้ตัวเดินวนกลับไปที่โซฟาน่านั่งตัวเดิม อารมณ์และสีหน้าสีตาไม่ยี่หระเท่าใดนักเมื่ออดีตเหยื่อซึ่งตนไว้ชีวิตมาปรากฏอยู่ต่อหน้าในเวลานี้พร้อมปืนในมือ แต่นางกลับเหมือนไม่ได้มาหมายจะฆ่าหรือคิดบัญชี นางแค่ยืนมองไปรอบๆและถือปืนเอาไว้ข้างเรียวขา แม้แต่นิ้วชี้ยังไม่คาอยู่ในไก

            “จะมาถามว่าใครจ้างสินะ

            “...”ดวงตาสีฟ้าที่ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรปรายตามองแล้วเมินหนี ร่างในชุดโค้ทขนสัตว์สีขาวชมพูก้าวย่างช้าๆสำรวจบ้านที่อยู่ด้านหลังโซฟา

            ทีโมน อีวานอฟยิ้มแด่ความเงียบนิ่งอย่างไหนก็อย่างนั้น ไม่ได้บ่นว่าหรือหันไปมองแขกยามวิกาล แต่เลือกที่จะเสนอข้อสันนิษฐานของตัวเอง

            “ไม่หรือ...หึๆ เช่นนั้นอยากฟังเรื่องที่ข้าคิดเกี่ยวกับเจ้าไหมนักฆ่าถามทั้งรอยขำในน้ำเสียง 

            มือใหญ่ควานเปิดลิ้นชักไม่รีบร้อน ก่อนจะดึงเอาไปป์สูบยาวที่จิ๊กมาจากแขกเมื่อไม่นานมานี้ขึ้นมา นิ้วอัดยาเส้นที่ปลายค่อยจุดไม้ขีดแล้วยกขึ้นสูบในท่าทีผ่อนคลาย

            “มีกี่คนกันที่รู้ว่าเจ้าจะออกเดินทางไปอีไรจาวันนั้น..."นักสันนิษฐานเกริ่นถาม 

            "...ว่ากันให้ถูกจุด คือใครกันที่กำหนดเวลาสามวันให้เจ้ารอเอาสามล้านซอลข้ามทะเลทราย...องค์ชายอีไรจาไม่ได้กำหนดระยะเวลาชัดเจน แต่ถึงอย่างนั้นก็ตัดออกจากผู้ต้องสงสัยไม่ได้ เจ้าจึงเสี่ยงเดินทางต่อจนถึงที่แล้วถามเขา...ผลก็คือป่านนี้เขายังนั่งชูคอในวัง นั่นก็แปลว่าสิ่งที่เจ้าคิดสงสัยแต่แรกนั้นถูกต้อง...

            แม้ไม่หันไปมองแต่ทีโมนได้ยินจากเสียงฝีเท้าว่านางหยุดเดินพักหนึ่งกับข้อสันนิษฐานนี้แล้วจึงเดินต่อ

            “ไม่มีโจรบ้าหน้าไหนคิดยุ่งกับเงินของสองมหาอำนาจ และก่อนเกิดเรื่อง มีจำนวนคนน้อยเสียยิ่งกว่าน้อยที่รู้เรื่องสามล้านซอลนั่น ใช่...ข้าเฉลยให้ก็ได้ว่าเจ้าคิดถูก เคเลปจ้างข้ากับอีกสองคน และเราก็จ่ายพวกวิหคอีกห้าคนให้ร่วมมือ...ซึ่งป่านนี้พวกมันน่าจะโดนเคเลปฆ่าปิดปากไปแล้ว

            ทีโมนพ่นควันเล่น ก่อนหงายคอมองเพดาน

            “รู้...แต่ทำอะไรไม่ได้ หึ...วู้ดดี้มันร้าย และเจ้าก็ไม่เหลือทางเลือกให้ครอบครัว ใครต่างก็รู้ว่าพวกเจ้าถูกเนรเทศออกจากเสวน อีไรจาก็ล่ำๆจะเกิดสงครามใหญ่ภายใน อควาลอสมีกฎหมายที่อยู่อาศัยเข้มงวด คาคอยก็เป็นอย่างที่เจ้าก็เห็นอยู่ ดังนั้นที่เดียวที่พอยซันจะฝากตัวไว้ได้อย่างปลอดภัยก็เห็นจะมีแต่มูบา...หากคิดแตกหักกับวู้ดดี้ พอยซันจะไม่เหลือที่ยืนอีก เจ้าเลยจำต้องจากมาอย่างเงียบๆ...เสียสละเป็นคนตายเสียให้เรื่องมันจบ ข้าคิดถูกไหม...!

            “โครม!”เสียงข้าวของร่วงแบบพลิกเทกระจาดทำให้เจ้าบ้านชะงักหันกลับไป และเขาเห็นร่างในชุดโค้ทขนสัตว์นั่งอยู่กับพื้น โดยมือหนึ่งพยายามยื้อขอบโต๊ะไว้เพื่อลุกยืน เสียงนางหอบหายใจหนักหน่วงฟังออกว่ากำลังทรมาน

            ทีโมนสวมกางเกงแล้วก้าวเร็วเข้าใกล้ นึกถึงก่อนนี้ที่นางเกาะแขนเขาเดินมาตลอดทางจนถึงบ้านออก มือจึงไวเท่าความคิดเร่งกระชากโค้ทขนสัตว์ ก่อนจะตะลึงเมื่อรอยบากขนาดใหญ่ฟันเฉียงจากบ่าขวาจนลงถึงเอวฝั่งซ้ายมีเลือดซึมอักเสบหนัก

            ชุดผ้าน้อยที่ไม่รู้ว่านางไปขโมยของโสเภณีที่ไหนมาเผยแผลเย็บบวมสีน่ากลัวบนแผ่นหลังขาว

            ...ตำหนิอีกหนึ่งของสาวอัปลักษณ์...

            โรสซาลินหยุดสั่นแล้วขืนตัวเองลุกยืนจนสำเร็จ ก่อนนางจะหันมาแย่งโค้ทขนสัตว์คืนไปอย่างสุภาพ เหงื่อกาฬแตกซิก หญิงสาวแหงนหน้ามองตู้ยาของเขาบนผนัง ความตั้งใจแต่แรกคงพยายามเดินหายาแก้ปวด แต่ในถิ่นคาคอยไม่มีของดีแบบนั้นเหมือนในมูบาหรือเสวน เราใช้อย่างอื่นตามอัตภาพและมันเสพติดได้...ถ้านางตามหาเขามานานหลายวันในคาคอย ไม่แน่ว่าคงกำลังอยากยา

            ตุ๊กแกหนุ่มปัดมือเหงื่อชุ่มออกจากตู้ยาของเขา และมอบคำตอบชวนผิดหวัง... 

            “หาไปก็ไม่มี เราไม่ตุนของแบบนั้นถ้าไม่มีใครไส้แตกเจียนตาย

            โรสซาลินเซยืนไม่อยู่ ทีโมนเดาไม่ออกว่าใครฟันหลังนาง

            ...ทหารอีไรจาหรือ?...

            แขนแกร่งเลิกวิเคราะห์คนอื่น แขนแข็งแรงช้อนร่างอ่อนแอขึ้นจากพื้น นางกัดปากเจ็บปวดขณะมือสังหารที่แทบไม่รู้จักกันพาไปนอนคว่ำบนเตียง

            “...ไ...พอยซันมาสเตอร์ที่ใกล้จะได้ตายจริงๆสมปรารถนาพึมพำอู้อี้ ทีโมนก้มลงไปรับฟังเผื่อว่าจะเป็นคำพูดสุดท้ายของสตรีที่กลายเป็นตำนาน

            “...ข้าบอกเขาว่าขอโทษแล้วเดินจากมา...จากนั้นเทวดาก็กลายเป็นปีศาจ...เขาร้องไห้ หวาดกลัว...ตะโกนสุดเสียงให้ข้าหนีไป...คำบอกเล่าที่ไม่ได้เสริมความให้คนไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์กระจ่างแจ้งนักทำคนฟังยกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งแล้วค่อยยืดตัวตรง ร่างสูงปราดเปรียวถอยหลังและวิ่งออกไปตามน้องสาวที่โรงหมอไกลออกไปไม่เท่าไหร่ให้กลับเข้าบ้านก่อนเวลา

            ...

            นับจากนั้นนางก็ตกอยู่ในสภาพหลับๆตื่นๆ 

            บาบาร่า...น้องสาวของเขาบอกว่าคนเย็บแผลให้นางไม่ใช่มืออาชีพและนางก็ไม่ได้พักผ่อนเลยดั่งว่าหนีมาตลอดจนกระทั่งตอนนี้

            “ข้าสงสารนางจังบาบาร่าพูดออกมายามมองดูสตรีที่ผิดแผกแตกต่างจากสตรีทั่วไป รูปโฉมก็เรื่องหนึ่ง ชะตากรรมก็อีกเรื่องหนึ่ง

            พยาบาลบาบาร่าเก็บข้าวของออกไปทำงานเป็นผู้ช่วยที่โรงหมอเหมือนปกติ จนเมื่อประตูบ้านปิดลงเหลือเพียงทั้งชั้นกว้างเงียบเชียบ ทีโมนก็เคลื่อนตัวเข้าใกล้คนป่วย เขาหรี่ตาสำรวจรอยสักหนามกุหลาบ รวมทั้งยังอยากพยายามศึกษาลัทธิประหลาดของพวกมนุษย์ไปด้วยช่วงเฝ้าไข้ 

             ผ่านมาสามวันสามคืนจนล่วงเข้าวันที่สี่ โรสซาลินนอนคว่ำอยู่กับแผลที่ดูดีกว่าแต่ก่อน เปลือกตานางปิดสนิทและหายใจแผ่ว

            “...อย่าร้องไห้...ริมฝีปากซีดเซียวพึมพำละเมอ

            ทีโมนลูบปลายนิ้วผ่านรอยสักหนามกุหลาบแผ่วเบา มองน้ำตาที่ไหลผ่านใบหน้าซีดเซียว ก่อนก้มลงกระซิบ... 

            “เจ้าต่างหากที่ร้องโรสซาลิน

            ดวงตาสีฟ้าปรือเปิดขึ้นรู้สึกตัว นางกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอมองตาตุ๊กแกที่ป่านนี้ก็ยังจำไม่ได้ว่าเคยเจอกันที่ไหนและเขาติดหนี้อะไรนาง

            “หนี้เก่าเรามูลค่าเท่าชีวิตเลยหรือหญิงสาวถาม

            “ใช่ชายจากอดีตที่ยังคงเป็นปริศนารับสั้นไม่ขยายความ

            “งั้นก็หมดหนี้กันแล้วใช่ไหมนางถาม

            ...หนี้เก่าที่นางลืม หนี้ช่วยแหกคุก...เขาใช้คืนหนี้แรกที่กายอานา และหนี้ต่อมาที่นี่...

            ทีโมนยิ้มแล้วพยักหน้า ดวงตาสีฟ้าเหนื่อยอ่อนจับไข้จึงหลับลงอีกครั้งอย่างเบาใจ

            

            จากวันนั้นราวครึ่งเดือน 

             พอยซันมาสเตอร์ที่ลุกขึ้นเดินเหินไปไหนมาไหนได้ก็เริ่มว่อนไปนั่นมานี่ทั่วคาคอย วิกผมทองถูกนำมาใช้เสมอยามอยู่ด้านนอก จนคนบ้านใกล้เรือนเคียงกล่าวขานกันว่า หล่อนเป็นเมียทีโมน

            “ไม่คิดจะไว้ผมยาวบ้างหรือบาบาร่าถามหลังโรสซาลินเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมผ้าขี้ริ้วที่กวาดเอาเศษผมเล็กๆซึ่งนางไม่เคยปล่อยให้หลงเหลืออยู่ในห้องน้ำสักเส้นเดียวโยนลงเตาผิงเผาเหี้ยน

            “ไม่คนพูดน้อยปากน้อยคำตอบคำถาม สายตาเย็นชานิ่งเรียบเป็นปกติมอบให้ทุกคนกลายเป็นที่ชินชาของนางพยาบาลรุ่นราวคราวเดียวกัน

            “เกี่ยวกับศาสนารึเปล่า

            “เปล่า

            “ความชอบส่วนตัวงั้นสิบาบาร่ายังพยายามสนทนา

            “...ไม่ชอบนางตอบตามความจริงหลังนิ่งวินิจฉัยครู่หนึ่ง

ทีโมนนั่งดื่มกาแฟอยู่ในพื้นที่ส่วนของตัวเองเงียบๆที่ส่วนหน้าใกล้ประตูทางเข้า หากแต่หูเงี่ยฟังเด็กสาวทั้งคู่

            บาบาร่าอมยิ้มแล้วพูดตรงเปิดเผย... “ข้าชอบเจ้านะ เจ้าไม่เหมือนผู้หญิงส่วนใหญ่ที่นี่

            “ก็เพราะข้าไม่ใช่คนที่นี่โรสสวนเรียบ นั่งอัดดินปืนใส่เม็ดกระสุนให้เจ้าบ้านเป็นการตอบแทนเรื่องที่ซุกหัวนอน

            “ให้ข้าย้ายไปอยู่กับเพื่อนสักวันสองวันไหมเจ้าบ้านตุ๊กแกตัวเมียบอกทั้งยิ้มตาหยี ผิวนางเลียนแบบสีผิวมนุษย์ ปรับสภาพตามสัญชาติญาณเวลาอยู่ใกล้อะไรเหมือนพี่ชายไม่ผิดเพี้ยน เสียแต่มีเขาเล็กๆงอกสองอันข้างหัว และมันเป็นลักษณะของพวกเลือดผสม ซึ่งพบได้นานๆหนในโนโลนา

            “ทำไมแขกมาอาศัยหยุดมือหันไปมองตรงๆ

            “เจ้าคงรำคาญน้องสาวทีโมนบอกตรงแต่สีหน้าไม่ได้ดูเสียใจขนาดนั้น

            “ทำไมคิดว่ารำคาญฝ่ายไม่ได้รำคาญสักนิดถาม

            “เผื่อทีโมนอยากทำเด็กกับเจ้า

            “พรูด!”ได้ยินเสียงพ่นกาแฟดังแว่วมาจากส่วนหน้าของบ้าน โรสซาลินนิ่งอย่างไหนก็อย่างนั่นมองสบตาเหลืองวาวของตุ๊กแกสาวน้อยที่ดูจะเข้าใจเป็นอื่น ก่อนรอยยิ้มกว้างแรกจะเผยออกจนพยาบาลช่างจ้อถึงกับผงะกับยิ้มแรกจากมนุษย์ป่าเถื่อน

            “หึ ลูกเราคงน่าเกลียดพิลึก อย่าดีกว่านอกจากจะไม่โวยแล้วยังขำได้นิ่งสนิทจนบาบาร่าเอามือทาบอกลุกขึ้นวิ่งย่องข้ามห้องมานั่งหันหลังเบียดพี่ชายที่โซฟา นางป้องมือกระซิบหน้าเครียด

            “ประหลาดอย่างที่ไม่เคยพบเคยเจอ นี่อายุเท่าข้าจริงหรือ นิ๊ง...นิ่ง นิ่งจนข้ารู้สึกเหมือนคุยกับยายที่สำนักนางชี นิ่งระดับนี้โกรธเป็นไหมข้าอยากรู้แอนนิแมนวัยใสถามพี่ชายที่ปรือตาหน่ายปาดกาแฟออกจากรอบปากตัวเองทีหนึ่งแล้วสะบัดเบาๆให้มันกลับลงแก้ว

            “เป็นสิ แต่เจ้าต้องไม่อยากเห็นนางโกรธแน่ทีโมนตอบ วางแก้วกาแฟลงไม่อยากดื่มต่อ

            บาบาร่าเกาะแขนแข็งแรงหนึบแล้วเอียงหัวลงซบบ่าแกร่ง

            “ประหลาดแค่ไหนก็ช่าง ข้าชอบนาง เพราะนาง...พี่ชายข้าถึงรอดกลับมาบ้านได้ถึงสองครั้ง

            ...ใช่...ตั้งสองครั้ง...หากแต่ครั้งแรกติดตรึงใจที่สุด...

            “ถึงขนาดทิ้งงานปัจจุบัน ยอมกลับไปเป็นนักฆ่าเหมือนเมื่อก่อนเพื่อช่วยชีวิตนาง ความดีความชอบพอมีก็หัดอวยตัวเองซะบ้างนะทีโมนน้องสาวที่รู้ทันไปหมดบีบจมูกโด่งๆทีหนึ่งอย่างมันเขี้ยว ก่อนจะลุกขึ้นเปิดประตูบ้านโบกมือออกไปทำงานตามปกติ

            บ้านกลับมาเงียบอีกครั้ง หนุ่มตุ๊กแกถอนหายใจถาม

            “ได้ยินใช่ไหม

            และสาวหูดีขานรับในลำคอ... “อือยอมรับว่าได้ยินบทสนทนาเบาแสนเบาข้ามห้องระหว่างพี่น้อง

            “อย่าถือสานางล่ะเขาบอกด้วยน้ำเสียงเชิงบ่น

            หญิงสาวลุกยืนจากโต๊ะอัดดินปืน ขายาวในชุดที่บาบาร่าให้ยืมก้าวข้ามห้องซะไกลเพื่อมายืนอยู่ใกล้ด้านหลังโซฟา

            “พยายามนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก...ข้าไม่คิดว่าเราเคยเจอกันมาก่อนฝ่ายไม่ถือสาเลยสักนิดว่าขึ้นถึงเรื่องที่ฝ่ายจำได้ไม่ยอมเฉลยสักที

            ทีโมน อีวานอฟ เผยยิ้มทั้งท่านั่งหันหลังคุย มือแกร่งเปิดลิ้นชักหยิบไปป์ยื่นส่งคืนข้ามไหล่ และเจ้าของตัวจริงรับไปถือไว้ไม่บ่นว่าสักคำที่ฝ่ายจิ๊กของส่วนตัวไปใช้เพิ่งจะคืนเอาตอนนี้

            “อยากทำงานไหมโรสเจ้าบ้านและเจ้าถิ่นถามเปลี่ยนเรื่องเฉยๆ

            “...”โรสซาลินหรือโรสซึ่งคนอื่นแถวบ้านรู้จักเธอในชื่อนี้เงียบขรึมไม่รับหรือปฏิเสธ ตาสีฟ้าจ้องด้านหลังศีรษะของตุ๊กแกที่เหมือนจะอ่านคนอื่นขาดไปหมดโดยไม่ต้องร้องขอ

            “กลุ่มขุดล่าสมบัติขาดคน เพื่อนข้าที่ทำงานเป็นหัวหน้าคุมสำรวจมาขอให้ข้าช่วย..ถ้าพูดขอให้เจ้าอีกสักคนคงไม่เป็นปัญหาอดีตนักฆ่าที่ปัจจุบันรับจ้างเบ็ดเตล็ดเลิกฆ่าคนมาสามถึงสี่ปีแล้วบอกเสียงเรื่อย

            ความจงใจในการเลี่ยงที่จะตอบคำถาม และหญิงสาวไม่ใช่พวกเซ้าซี้ทำให้กิจกรรมวันนี้คือการออกไปทำงาน

              ทั้งคู่ออกจากบ้านและขึ้นรถเทียมตัวคอมมานโดสองตัวข้ามฝั่งคาคอยจากตะวันออกสู่ตะวันตก ตุ๊กแกพาปีนเขาอีกประมาณสองชั่วโมง ข้ามสะพานแขวนอีกสี่สะพาน กว่าจะดั้นด้นจนถึงที่ทำงานจริงๆก็เย็นย่ำเสียแล้ว

            สาวมนุษย์ที่ได้มาทำงานแบบงงๆ ไม่บ่นสักคำ แม้เพื่อนใหม่ที่ยังไม่รู้ว่าไว้ใจได้ไม่ได้แทบไม่ให้รายละเอียด หล่อนเดินตามตุ๊กแกหนุ่มที่เปลี่ยนสีผิวเป็นสีเทาจุดแดงเพื่อแสดงตัวให้เด่นเข้าไว้ต้อยๆ ทีโมนหวั่นพวกเฝ้าแนวค่ายขุดสมบัติจะนึกว่าสัตว์ป่าหรือไม่ก็พวกปล้นขุมทรัพย์แล้วลั่นไกยิงทิ้งเลยหันบอกให้ยกสองมือชูเอาไว้ข้างหัว

            “โอ้เจ้ามาจริงๆ ทีโมนแอนนิแมนเต่าเดินแบกกระดองออกมารับหลังมีคนเข้าไปแจ้งข่าวการมาถึง

            “เงินหมดเลยมาเขาตอบอย่างไม่รักษาน้ำใจสักนิด ซึ่งมันเป็นมุขตลกเพราะเต่าตนุขำก๊ากตบบ่าสูงกว่าป๊าบๆแล้วเชื้อเชิญคนเดินทางมาช่วยผ่านเข้าไปด้านในค่ายที่เต็มไปด้วยนักสำรวจของหลวง

            อย่างที่ใครๆรู้...คาคอยตกอยู่ในสภาพกึ่งล่มสลายมาอย่างยาวนานตลอดสองร้อยปี และปราชญ์ชั่วที่ตายจากไปแล้วก็ซุกซ่อนหมกเม้นแย่งชิงหลายสิ่งจากหลายที่ในโนโลนามาเก็บเอาไว้ในสถานที่ลับ จนนักสำรวจหลวงของคาคอยตั้งแต่นมนานกาเลต้องคอยออกตระเวนขุดหาพวกมันเพื่อนำส่งกลับคืนที่เดิมตามสนธิสัญญา ซึ่งสี่กษัตริย์บังคับให้กษัตริย์แห่ง คาคอยลงพระนามในวันนั้น

            “ศาสตราจารย์วินนี่ คนนี้ขอรับที่ข้าเล่าให้ฟังเต่าตนุบอกกับชายคนหนึ่งที่น่าจะเป็นสายพันธุ์แมวป่า สายตาหยิ่งยโสปรายตามองในท่าไขว่ห้างนั่งอยู่บนเก้าอี้ มือเนียนสวยอย่างพวกไม่เคยทำงานหนักพลิกเปิดเอกสารไปมาค่อยลุกยืน

            “คนนี้คือศาสตราจารย์ที่เราขอให้ทางดากาทาส่งมา เขาจะลงไปกับเราด้วยเพื่อช่วยอ่านอักษรโบราณเต่าตนุอธิบายกับทีโมน แต่สายตาของศาสตราจารย์จากดากาทามองไปยังหญิงสาวผมทองสวมหมวกไหมพรมด้านหลังทีโมน

            “คนนั้นใครน้ำเสียงเย็นชาถาม

            “โรส...นางอยากได้งานทีโมนตอบ

            “ไม่มีที่ให้ผู้หญิงคำตัดรอนง่ายๆ พร้อมสายตาประเมินหญิงสาวไว้ผมม้าปิดลูกตาจนน่ารำคาญตั้งแต่หัวจรดเท้า

            “ขออภัย แต่ท่านอย่าดูแคลนสตรีจะดีกว่า...เพราะป่านนี้แล้วข้ายังฝันร้ายถึงนางอยู่บ่อยๆทีโมนพูดตลกยิ้มอ่อนหากแววตาหนาวเยียบเล็กๆ

            แมวหยิ่งสะบัดหน้าเมินแล้วเดินนำไป หัวหน้าขุดค้นหลวงเอียงตัวเข้าใกล้ทำกระซิบกระซาบบอกทีโมน

            “ข้าให้นางได้แค่ครึ่งเดียวของที่จ่ายให้เจ้านะ งบเราร่อยหรอแล้ว

            หนุ่มที่คงพอมีฝีมือและชื่อเสียงอยู่บ้างในวงการพยักหน้า ก่อนกลุ่มเสี่ยงตายลงไปในอุโมงค์ราวยี่สิบคนจะหอบหิ้วอุปกรณ์ เดินเรียงแถวผ่านช่องผาแคบคดเคี้ยว

            หนุ่มตุ๊กแกกลืนผิวเป็นสีเดียวกับชั้นหินผา จนถ้าไม่มีเสื้อผ้าโรสคงมองไม่เห็นเขา

            เราเดินรั้งท้ายขบวนห่างออกมาเล็กน้อย

            “ข้างในอาจมีสมบัติ เจ้าก็มุบมิบสักก้อนไปตั้งตัว ที่นี่เขาไม่ถือกันเจ้าถิ่นหันมากระซิบบอกเคล็ดลับชั่วๆ หากเป็นเรื่องปกติวิสัยในถิ่นคาคอยให้คนนอกรับรู้ไว้

            เราเดินรั้งท้ายมากเกินไปหน่อย จนในที่สุดเมื่อเดินทะลุออกมาในที่กว้างกว่าเดิมจนพอยืนได้สามสี่คน กลุ่มคนกลุ่มใหญ่ก่อนหน้าเราก็หายไปหมดแล้ว 

             ที่นี่เหลือแค่หัวหน้าขุดสำรวจเต่าตนุกับศาสตราจารย์จากดากาทาที่ยืนอยู่กลางทางซึ่งแยกเป็นอุโมงค์มากมาย โดยในมือถือคบไฟและตะเกียงเตรียมไว้ให้

            เหตุผลที่ต้องการคนเพิ่มเพราะไม่สามารถรู้ได้ว่าแต่ละอุโมงค์พาไปที่ไหน กลุ่มคนก่อนหน้าคงแยกย้ายไปตามทางแล้วโดยเห็นมีเชือกผูกติดกับหลักเสากลางทางแยก แยกไปหลายสาย เผื่อจะได้สาวเชือกกลับได้ยามหลงทาง

            เต่าส่งขดเชือกเส้นเล็กหนาหนักคล้องแขนของทีโมน และส่งอีกขดหนึ่งให้โรสซาลินเผื่อยาวไม่พอจะได้ต่อเชือกได้

            “พวกเจ้าไปทางนั้น ถ้าเจออะไรก็ปล่อยเจ้านี่ มันจะบินกลับมาหาข้าหัวหน้าเต่าส่งกล่องแก้วใบขนาดพอดีมือให้ มันบรรจุผีเสื้อเรืองแสงตัวใหญ่เอาไว้ภายใน หญิงสาวรับไปเอาสายเชือกที่ผูกกับตัวกล่องคล้องคอแล้วเอากล่องเก็บเข้ากระเป๋าด้านในโค้ทไม่ให้มันกระแทก

            อุปกรณ์ทุบและขุดแบ่งกันพก ก่อนเขาและเธอที่ยังงงกับสถานการณ์ได้งานโดยไม่ได้ร้องขอจะชูทั้งตะเกียงและคบไฟเดินผ่านเข้าไปในทางแยกหนึ่งที่มีร่องรอยก่อสร้างและตั้งเสาค้ำยันกันถล่มอย่างดี

            ระหว่างทางไม่มีอะไรเลย มีแต่การเดินไปเรื่อยๆไม่สิ้นสุด อาจหลายกิโลแล้วและสีผิวดินบนผนังก็ทำให้รู้ว่าเรากำลังลงลึกไปเรื่อยๆใต้พื้นโลก

            "เจ้าจะไปที่ไหนต่อหลังจากนี้"คนรู้ดีไปหมดถามหญิงสาวที่คงตั้งใจจะจากไปไม่ช้าก็เร็ว และโรสซาลินมอบความเงียบให้เหมือนปกติเมื่อยังไม่รู้และไม่อยากให้ใครหาเจอ

            ร่างสูงกว่าไม่มากหยุดเดินหลังผ่านมาอึดใจใหญ่ แขนยกคบเพลิงส่องไฟไปยังทางแยกสองทาง โรสซาลินคลายขดเชือกหนาหนักบนบ่าทันใดเพื่อผูกแยกทางกับคนชวนมาทำงานหาเงิน

            “เจออะไรอย่าลืมกรี้ดดังๆอดีตนักฆ่าแซวหยอก มองสาวแกร่งผู้ไม่เคยหวั่นไหวเดินถือตะเกียงของนางไปทางซ้าย และไม่รู้ว่าตาฝาดหรือไม่ เมื่ออดีตนักฆ่าเหมือนเห็นนางยิ้มน้อยๆเป็นเชิงลา

 

            ยี่โถไม่อยากอยู่กับสองพี่น้องอีวานอฟนานนัก เธอหวังจะหาเงินให้ได้สักก้อนแล้วเผ่นไปที่ไหนสักที่ 

            ...หิวแฮะ...มือเรียวควักขนมปังมากัดคำหนึ่งโดยใช้ฟันกรามด้านในเมื่อฟันหน้าไม่มี ดวงตาสีฟ้ามองไปเบื้องหน้าไร้แววกลัวเกรงหรือหวั่นกับความมืด

            เธอคิดว่าการต้องมานั่งโกนหัวอย่างอึดอัดไม่สบายใจทำเอารู้สึกเหมือนประสาทจะกิน เชื่อก็เชื่อเถอะ ไม่มีใครอยากลงไปเอาหน้านาบกับพื้นห้องน้ำเพื่อมองหาว่ามีเศษผมสีน้ำเงินสักเส้นหล่นเหลืออยู่บ้างไหมทุกครั้งที่โกนหัวหรอก

            ขาเรียวยาวเดินไปเรื่อยๆด้วยอารมณ์เผื่อใจไม่น้อยว่าอาจชวดไม่ได้เจอสมบัติอะไรเลย ถึงอย่างนั้นในหัวก็ยังคิดวิธีรับจ้างทำอย่างอื่นเพื่อหาเงินในวันข้างหน้า

            ความเดียวดายในความมืดและเงียบสงัดได้ยินเพียงเสียงลมหายใจและฝีเท้าตัวเอง ทำให้หญิงสาวเกิดนึกถึงฟารัส อีไรจา ขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนเธอจะสลัดภาพนั้นทิ้งทันใด รู้สึกเสียวหลังแปล๊บจนเจ็บจี๊ดขึ้นสมอง

            ...อยากลืมเร็วๆชะมัด...

            ใบหน้าและน้ำตาสุดท้ายนั่นเห็นความเสียใจชัดเจน แต่พอมานึกๆดู ถ้าเธอไม่อึดพอคงตายอนาถที่ตรงนั้นหลังกล้าปฏิเสธองค์ชายปีศาจแห่งอีไรจา...แค่คิดถึงไอ้ที่โผล่มาจากหลังเขาก็เหมือนได้ยินเสียงตวัดสยดสยองเฟี้ยวฟ้าวอยู่ใกล้หัว

            “แกรก...ขาสองข้างหยุดชะงักเมื่อสัมผัสของพื้นเปลี่ยนแปลงไป ยี่โถก้มมองและเห็นว่าพื้นผิวที่เคยเป็นดินแข็งมาก่อน ตอนนี้กลายเป็นหินกระเบื้องแตกๆแทน แขนเธอยกขึ้นสูงให้ไฟตะเกียงฉายไปยังทางข้างหน้าที่เหมือนจะกว้างขึ้น ยี่โถเดินต่อไป และยิ่งเดินทางก็ดูเหมือนจะดีขึ้นเรื่อยๆเช่นกัน

            เธอเจอโคมหัวสิงห์สร้างขึ้นติดผนัง เธอจุดมัน และเหมือนไฟจะมีระบบลามไปเรื่อยๆจนหัวสัตว์นานาจุดติดเรียงตลอดทางเดินจนถึงโค้งประตูปรักหักพัง มีภาษาที่เธออ่านไม่ออกจารึกเอาไว้รอบมัน

            หัวใจในอกระทึก รอยยิ้มเหมือนเด็กเจอสมบัติฉีกกว้างโชว์เหงือก เธอควักกล่องแก้วออกมาจากกระเป๋าด้านในแล้วปล่อยผีเสื้อเรืองแสงให้บินกลับไปหาหัวหน้าเต่าตนุด้านนอกอุโมงค์ หากจะยืนรอก็ดูจะผิดวิสัย ยี่โถกลืนน้ำลายยืนอยู่หน้าซุ้มโค้ง ยื่นแขนส่องตะเกียงเข้าไปด้านในโถงมืดมิด

            ยามอยู่คนเดียว ความนิ่งนั้นไซร้สำคัญไฉน

            “ยู้ฮูว...หญิงสาวส่งเสียง และเสียงเธอเองสะท้อนกลับมา

            ...ไม่ใช่ปลาโลมาซักหน่อย ถึงจะได้ส่งคลื่นเสียงออกไปจนรู้ว่ามีอะไรอยู่ตรงไหนบ้าง...เธอคิดถึงหนังสือสารานุกรมของไทเกอร์แล้วอุ่นใจขึ้นมานิด ก่อนจะก้าวเท้าผ่านเข้าไปในความมืด หวังจะได้ฉกอะไรทันสักชิ้นสองชิ้นก่อนที่พวกนักสำรวจจะมาถึง

 

            ...เจอทางตัน...

            ทีโมนเดินกลับมาเรื่อยๆจนมาถึงทางแยก เขาเห็นเชือกของโรสซาลินผูกคล้องเอาไว้เหมือนตอนแยกกัน หนุ่มตุ๊กแกวางขดเชือกของตัวเองแล้วเดินตามเชือกของนางไป ระหว่างทางนั้นเองผีเสื้อเรืองแสงบินสวนทางมา รอยยิ้มของอดีตนักฆ่าผู้มีเงื่อนงำเป็นปริศนาแย้มออกนิด รีบเร่งฝีเท้าออกวิ่งเผื่อจะได้ไปฉกฉวยอะไรเล็กๆน้อยๆบ้าง

            ทางยาวไกลกว่าที่คิด แต่เมื่อเห็นหัวโคมรูปหัวสัตว์ตั้งเรียงรายตลอดทาง ตุ๊กแกหนุ่มก็วิ่งเหยาะเรื่อยๆผ่านทางเดินคดเคี้ยวเป็นงูด้วยสีหน้าเบิกบานนึกถึงอาหารฉลองเต็มโต๊ะกินข้าวเมื่อกลับถึงบ้าน

            ซุ้มโค้งประตูปรากฏเบื้องหน้า อักขระโบราณจารึกอยู่บนนั้น ร่างเปรียวสูงหยุดมองมัน แม้จะอ่านได้ไม่กี่คำ แต่ก็มากพอที่หน้าดีใจจะเปลี่ยนเป็นซีด

            ...เวร!...อะไรจะโชคดีปานนี้...

            สองร้อยปีก่อนปราชญ์ชั่วใช้สิ่งมีชีวิตโบราณขู่บังคับและทำสงครามกับทั้งโนโลนา หลังจากที่ยุคมืดสิ้นสุดสัตว์ประหลาดนั่นก็หายสาบสูญไปไม่มีใครพบเห็นมันอีก...บางคนก็ว่ามันอาจซ่อนตัวอยู่ในทะเลลึกหรือไปทวีปอื่นแล้ว และบ้างก็ว่ามันตายไปพร้อมนายของมันตั้งแต่เมื่อสองร้อยปีก่อน

            ...แล้วนางก็เดินเข้าไปโดยไม่สนอะไรเลยเนี่ยนะ...

            หน้าของบาบาร่าโผล่เข้ามาในหัวแวบหนึ่ง หากก็เพียงแค่แวบเดียวเท่านั้นก่อนเขาจะทิ้งน้องด้วยการวิ่งเข้าหาความมืดเพื่อไปช่วยผู้หญิงคนหนึ่งที่จำเขาไม่ได้

           

            ยี่โถกำลังมึนงงเมื่ออยู่ๆพื้นที่กำลังเดินหลังผ่านรอดซุ้มมาก็เทกระดกพาเธอหกลงอีกชั้นหนึ่งด้านล่าง การตกแบบไม่ทันตั้งตัวทำหัวใจเกือบวายและตะเกียงดวงเดียวก็หลุดมือแตกและดับไปแล้ว มือลนควานหาไม้ขีดในกระเป๋าเสื้อ เธอจุดมันให้แสงในความมืดจนเจอขดเชือกที่ร่วงลงมาด้วยกัน

            มันถูกหนีบอยู่กับเพดานซึ่งมีกลไกพลิกไปมาได้ หญิงสาวพยายามดึง ก่อนพบว่าเชือกไม่ได้แข็งแรงขนาดจะพาเธอปีนขึ้นไปจนถึงด้านบน...แหงล่ะ มันเป็นเชือกไว้นำทางพากลับ ไม่ใช่เชือกยังชีพ...

            ไม้ขีดดับลง หญิงสาวต้องจุดใหม่อีกครั้งขณะเดินไปเรื่อยๆในทางที่เพดานต่ำกว่าชั้นบน มันมีลักษณะเหมือนท่อและเป็นท่อที่บุด้วยทองคำเสียด้วย

            ...เจ๋ง...

            มือเธอลูบผ่านผนังทองคำ จนได้เก็บเศษทองเล็กๆขนาดหัวแม่มือที่หลุดกะเทาะออกมาเหมือนมีอะไรพุ่งชนเข้ากระเป๋าเสียหลายก้อน ก่อนจะได้เจอตะเกียงเก่าอันใหญ่แขวนอยู่ในช่องที่เจาะเอาไว้ริมผนัง ยี่โถโล่งอกจุดมันจนแสงสว่างสะท้อนประกายวิบวับของทองคำไปตลอดทาง

            ขนาดทางเดินใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ  และในที่สุดเมื่อถึงทางออกก็มีข้อความสลักไว้รอบอุโมงค์ทองคำอีกชิ้น..ซึ่งเธอปล่อยผ่านเมื่ออ่านพวกมันไม่ออกอีกเช่นเคย

            หญิงสาวเดินเข้าไป...ไม่สิ...!!

            “อ๊า!”และแล้วเธอก็ได้ร้องลั่นสมพรปาก ทีโมน อีวานอฟ หลังอยู่ๆขาก็เกิดลอยขึ้นอย่างผิดธรรมชาติ ก่อนจะถูกความมืดกระชากร่างเข้าไปด้านในทันทีที่เหยียบเส้นซึ่งถูกขีดเอาไว้เมื่อกว่าสองร้อยปีที่แล้วประหนึ่งมันคือเส้นประกาศช่วงเวลาแห่งการเริ่มต้น

 

            หนุ่มตุ๊กแกกำลังมึนหัวอยู่หลังตกลงมาใต้พื้นกระดกได้ เขาจุดไม้ขีดหาคบไฟของตัวเองจนเจอแล้วจุดมัน ก่อนชูขึ้น ตาดำเรียวในดวงเหลืองมองเห็นเชือกของโรสซาลินโรยเดินไปตามทางอุโมงค์ทองคำ มือสวมถุงมือเพราะไม่อยากให้กาวเหนียวตามธรรมชาติไปเกาะติดอะไรลูบผ่านผนังเลอค่า

            “...อ๊า!...หากเสียงร้องเบาแสนเบาสะท้อนมาตามทาง

            สองขายาวจึงออกวิ่งไป ในใจเต้นกระหน่ำกลัวสิ่งที่ต้องเผชิญ แต่มือกลับจับดาบวงเดือนข้างเอวแน่นพร้อมรบกับสัตว์ประหลาดที่สาบสูญและคงรอคอยมาตลอดสองร้อยปีที่สุดทาง 

            ต่อเมื่อร่างสูงเลี้ยวเข้าโค้งสุดท้าย แสงสว่างก็แผดจ้าและลมแรงได้พัดเป่าออกมาจนร่างที่วิ่งอย่างเร็วต้องย่อเข่าขืนแรงตั้งหลักขาต้านไว้ไม่ให้ล้มหงาย

            “โรส!”ทีโมนตะโกนเรียกลั่นกระเสือกกระสนตัวเองจนมาอยู่ต่อหน้าปากทางเข้าที่มีรอยจารึกเขียนเอาไว้ด้านบน หากดวงตาวาวเหลืองกลับเบิกกว้างยามทุกสิ่งปรากฏชัดเจนด้วยไฟต้องสาปรอบโถงกว้างรูปทรงกลมมหึมา

            ซากของยักษ์ครึ่งงู...ส่วนบนเป็นเหมือนเราๆแต่ท่อนล่างเป็นงูชูตัวทอดร่างเป็นโครงกระดูกถูกตอกด้วยลิ่มอันใหญ่ขนาดเสาบ้านกลางอกอยู่เบื้องหลัง แต่สิ่งที่ทำให้ทีโมน อีวานอฟขยับไม่ได้ไม่ใช่อสรพิษครึ่งคนที่ตายไปแล้ว หากแต่เป็นร่างที่ลุกยืนโงนเงนเหมือนมึนงงกึ่งกลางอักขระเป็นวงกลมขนาดใหญ่บนพื้นหิน

            ...สีน้ำเงิน!...

            ขาสองข้างก้าวถอยหลังส่ายหน้า หัวมึนชาด้วยไม่รู้ว่าควรทำเช่นไร ก่อนใบหน้าที่เปลี่ยนสีเป็นล่องหนจะแหงนขึ้นอ่านสิ่งที่สลักอยู่เหนือบานประตู ราวกับมันกำลังตอกย้ำและคนที่สลักมันคงกำลังหัวเราะเยาะก้องอเวจี

            ...สตรีผู้มีเกศาสีน้ำเงินจะสร้างราชันย์แห่งโนโลนา  คำทำนายข้าเป็นจริงแล้วในวันนี้...

            “กริ๊ก!”เสียงดีดไกเตรียมยิงทำให้อดีตนักฆ่าก้มหน้าลงมาสบกับดวงตาสีฟ้าที่ยามนี้หวาดกลัวและไร้ทางเลือก ผมสีน้ำเงินยาวถึงสะโพกปกคลุมร่างที่กำลังสั่นเทา...มันไม่ใช่ความรักตัวกลัวตาย แต่นางกลัวว่านางกำลังจะทำให้ครอบครัวนางต้องตายทุกคน...

            ทีโมนยืนนิ่งด้วยสีหน้าเรียบเฉย และคำพูดที่เขาอ่านได้โดยที่นางไม่ต้องออกปากสักคำคือ

...ต้องไม่มีพยาน...

ปัง!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

2,195 ความคิดเห็น

  1. #1950 bbgalaxy (@baitoeytears) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 12:59
    ไม่เอานะเห้ย55555 ผชหล่อๆจะตายไม่ได้นะะ
    #1950
    0
  2. #1862 CK6428 (@pearly13) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 21:54
    ชอบอ่าา จะเอาพระเอกคนนี้>\\\\\\<
    #1862
    0
  3. #1749 [F.S]Fang_041 (@octobersena2706) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 19:34
    อย่าบอหนะว่าฆ่าตัวตาย! เห้ย ไม่เอานะเว้ย ทีโมนคนดีมากอ่ะ ความรู้สึกเป็นงั้นจริงๆนะเว้ย คือเเบบเลอค่าอ่ะ คืออออ>< ทําไมโรสมีเเผลอ่ะ เกี่ยวอะไรกับฟารัสหรือเปล่าา
    #1749
    0
  4. #750 NthSarobee (@yamane) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 10:38
    อะไร ฆ่าตัวตายหรอ เห้ยยยย
    #750
    0
  5. #734 minggg- (@minggg-) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 03:07
    กรี๊ดด อย่าบอกนะว่าตุ๊กแกจะตายแง๊บบบ

    แล้วคนอื่นจะมาเห็นไหมเนี่ยย

    กรีดร้องเสียงดัง
    แอบชอบพี่ตุ๊กแกที่สุดเลยน้าาา
    #734
    0
  6. #717 คนอ่านนิยาย (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 18:34
    จะมาต่อตอนไหนหนอ
    #717
    0
  7. #119 yona (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 21:08
    ไรท์ใจร้ายยย พอรีดถูกใจ ไรท์กลับทำแบบนี้

    ...ถ้าตุ๊กแกตาย บาบาร่า จะทวงแค้นหรือเปล่า

    (ถ้านางรู้)...
    #119
    0
  8. #118 Ellim (@Ellim) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 18:19
    ไม่จริ๊งงงงง~~~~คนนี้ถูกใจมากจะตายไม่ได้นะไรท์!!!!!!!!!!!!!!
    #118
    0
  9. #117 firstloveDavill (@firstloveDavill) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 16:53
    คือตอนนี้อ่านๆๆๆไปเอ๊ะ !!!! นี้แหละ. สเป็คพระเอกจองไรท์. คนนี้โหดได้ใจ. แต่พอกำลังจบตอน. จะตายซะงั้น. จะเอานักฆ่าเดนตายเป็นพระเอกอ่าาาาา ไรท์ ชอบบบบบบบบบ
    #117
    0
  10. #116 พันธนาการ (@0880251053) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 14:15
    อะไรคือกำลังเชียร์พี่ตุ๊กแก พี่ตุ๊กแกอย่าพึ่งตายนะ 55
    #116
    0
  11. #115 kavasarew (@narinnakin) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 09:40
    ใจเอียงมาที่พี่ตุ๊กแกแล้วอะ ทำไมเราใจง่ายแบบนี้ TT ขอให้ตอนหน้านายจะไม่ตายนะ
    #115
    0
  12. #114 xiujingggg (@xiu-jing) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 01:15
    กรรมบังแต่ยังมีบุญ ในโลกนี้เจ้ยี่โถยังมีคนคอยช่วยเหลืออยู่ไม่ขาด
    ว่าแต่พี่ตุ๊กแกแอบปิ๊งเจ้โหดอีกคนหรอ ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อมาช่วยถึงสองครั้งแหนะ ไม่อยากให้พี่แกตายเลยอ่ะ
    #114
    0