SF Kihae Wonhyuk Kyumin

ตอนที่ 4 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 344
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    21 ส.ค. 55

SPECIAL FICTION (KIHAE Ver.)

Don’t Say “GOODBYE”











Write by Sabato

 



 

แสงแดดยามเช้าสาดส่องกระทบใบหน้า ทำให้เปลือกตาอ่อนใสค่อยๆลืมขึ้นอย่างยากลำบาก ก่อนจะปรับโฟกัสได้ในที่สุด เมื่อตั้งสติได้ร่างนั้นก็พยายามแหวกพุ่มไม้ที่ตัวเองนอนอยู่เพื่อออกมาพบโลกภายนอก

“เฮ้ย! นายเป็นใครน่ะ!” เสียงทุ้มต่ำตะโกนขึ้นมาด้านหลังทำให้ร่างนั้นต้องหันหลับไปมอง

“เอ่อ...” ตอบได้เพียงแค่นั้นคำพูดต่อมาก็ถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอ

นั่นสิ...เขาเป็นใครกันนะ? แม้แต่ตัวเองยังนึกไม่ออกเลย คิ้วเรียวขมวดเป็นปมเมื่อพยายามหาคำตอบให้คนแปลกหน้าเมื่อครู่

“ฉันถามว่านายเป็นใคร ฟังเกาหลีออกหรือเปล่าฮะ” คนตรงหน้าทำหน้าตาถมึงทึง แม้ว่าเขาจะมีแก้มที่ป่องออกมาจนเหมือนก้นเด็กแต่ก็ไม่ทำให้ความน่ากลัวลดน้อยลง

“ผมฟังออกฮะ แต่...” ดวงตากลมใสเป็นประกายหม่นหมองลงก่อนที่เสียงใสจะเอ่ยแผ่วเบา

“ผมจำอะไรไม่ได้เลย”

 









 

KIBUM  PART






                นี่มันเกิดอะไรขึ้น?


                คิบอมคิดอย่างมึนงงจับต้นชนปลายไม่ถูก เมื่อเช้านี้เขาลากขยะออกมาทิ้งตามปกติ แต่กลับเจอเรื่องไม่คาดฝัน เมื่อมีเด็กหนุ่มหน้าหวานคนหนึ่งมายืนอยู่หน้าบ้านของเขาด้วยสภาพมอมแมมเหมือนผ่านสงครามมาร้อยสนาม พอเขาถามเด็กคนนั้นกลับจำอะไรไม่ได้สักนิดเหมือนกับคนความจำเสื่อม!!


                “ฉันจะทำยังไงกับนายดีเนี่ย” คิบอมเดินวนรอบโซฟาเหมือนหนูติดจั่น..ถ้าเกิดเขาแจ้งความพวกตำรวจจะต้องสอบปากคำถามอะไรมากมายจนวุ่นวายแน่ แต่ถ้าไม่ช่วยอะไรเลยก็จะดูเป็นคนโหดร้ายเกินไปหน่อยเพราะเรื่องมันเกิดขึ้นที่หน้าบ้านเขาแท้ๆ

                “คุณฮะ ผมนึกออกแล้ว!!

ขณะที่กำลังคิดอะไรในหัวอย่างเคร่งเครียดเด็กนั่นก็วิ่งหน้าตั้งออกมาจากห้องน้ำ ที่เขาเพิ่งสั่งให้เข้าไปล้างตัวด้วยชุดเปียกซ่ก คิบอมขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด เขาไม่ชอบให้บ้านเลอะ

                “ทำไมนายไม่เช็ดเท้าแล้วก็นุ่งผ้าเช็ดตัวก่อนออกจากห้องน้ำ”

                น้ำเสียงดุๆทำให้ใบหน้าสดใสราวกลีบดอกไม้สลดลง เด็กหนุ่มตัวเล็กพึมพำขอโทษอยู่ในลำคอจนเขาอดรู้สึกผิดไม่ได้

                “ช่างเถอะ นายบอกจำอะไรได้แล้วไม่ใช่เหรอ”

                “ที่จริง...ก็จำได้ไม่หมดหรอกฮะ แค่นึกได้ว่าเมื่อคืนผมหนีอะไรสักอย่าง เหมือนโดนตามล่า...แล้วก็มาหลบที่พุ่มไม้บ้านคุณ รู้ตัวอีกทีก็เช้าแล้ว”

                อืม...มันเริ่มอันตรายนิดๆ ถ้าเจ้าตัวเล็กนี่โดนตามล่าจริงๆ เรื่องมันก็ใหญ่มากเลยทีเดียว ไม่รู้ว่าคนพวกนั้นจะรู้หรือเปล่าว่ามาหลบอยู่ที่นี่

                “แล้วนายจำอะไรได้อีกบ้าง”

                “อีทงเฮ...ฮะ”

“อะไรนะ นายว่าอะไร”

“ผมชื่อ อีทงเฮ”

                รอยยิ้มกว้างพร้อมกับนัยน์ตากลมใสทอประกายทำให้อกด้านซ้ายของคิบอมกระตุกวูบไป มันเป็นรอยยิ้มที่สวยที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา

 





 

                สามวันแล้วที่คิบอมให้ทงเฮอาศัยอยู่ที่บ้าน ตั้งแต่คนตัวเล็กมาอยู่ที่นี่ทำให้เขารู้สึกว่าอาณาเขตพื้นที่ที่เคยคิดว่ากว้างสำหรับคนๆเดียวไม่เหงาอีกต่อไป มันสดชื่น มีชีวิตชีวา ถึงแม้ว่าจะต้องคอบตอบคำถามที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นของทงเฮทั้งวันก็เถอะ

                “คุณฮะ นี่อะไรอะ มันน่ารักจังเลย”

                “หืม...นี่น่ะเหรอ”

คิบอมเงยหน้าจากกองงานมองไปที่วัตถุสีเงินชิ้นเล็กในมือของเด็กหนุ่ม มันคือนาฬิกาทรายที่ทำจากทองคำขาวและกระจกคริสตัลเนื้อดี ด้านในมีทรายสีขาวบริสุทธิ์ราวไข่มุกบรรจุไว้ ราคาคงไม่ต้องบอกว่าแพงขนาดไหน มันสามารถทำให้เขากินแกลบไปได้หลายเดือนเลยทีเดียว

“นาฬิกาทรายน่ะ ฉันสั่งทำเป็นจี้ แต่ยังหาสร้อยดีๆไม่ได้เลยเก็บไว้ นายไปเล่นซนที่ตู้โชว์มาอีกแล้วใช่ไหม”

                ศีรษะที่ปกคุลมด้วยผมเส้นเล็กละเอียดนุ่มมือราวกับไหมของทงเฮขยับขึ้นลงเป็นทำนองยอมรับ ทำให้คนอายุมากกว่าเอาปากกาในมือมาเคาะลงไปกลางกระหม่อมเบาๆด้วยความเอ็นดู ตั้งแต่อนุญาตให้ทำตัวตามสบายและทงเฮรู้สึกสนิทใจกับเขามากขึ้น เจ้านี่ก็เอาแต่รื้อค้นของสะสมในตู้ที่เรียงเต็มบ้านของเขาเป็นว่าเล่น ทำราวกับที่นี่เป็นพิพิธภัณฑ์

                “ผมเห็นว่ามันสวยดีเลยเอาออกมาดูใกล้ๆน่ะฮะ”

                “ถ้าเป็นเด็กดีอาจจะยกให้”

                “จริงเหรอฮะ” ตาแป๋วๆนั่นจ้องมองมาที่คิบอมอย่างมีความหวัง เมื่อเอ่ยปากว่าอาจจะยกของรักของหวงให้ เขาเองก็แปลกใจตัวเองเหมือนกันที่หลุดปากออกไปแบบนั้นกับคนที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่วันอย่างทงเฮ คงเป็นเพราะเขารู้สึกถูกชะตากับเจ้าของรอยยิ้มสวยตรงหน้านี่มากก็เป็นได้

....


....


....


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------TBC EP:2-------------------------------->>



ทอร์คกันสักนิด ...


ฟิคชั่น ฉลองวันเกิด ของคิบอม เมมเบอร์คนที่ 12 ของวงซุปเปอร์จูเนียร์ของเรา ปีนี้ก็อายุมากขึ้น คิดถึงแกจังเลยแก้มบวม ฮึก 
ก่อนอื่นต้องเฮดบีดีคนนี้ก่อนเลย  อ้า ไม่ได้มาพบปะกับรีดเดอร์กันนาน ไม่รู้จะจำกันได้เลยรึเปล่า T^T ไรเตอร์อยากจะบอกว่า อยากจะอัพ ฟิค ตลอดเลย เเต่ตอนนี้ ไรเตอร์ อยู่ ม.6 กำลังเคร่งเครียดกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ฟิคชั่นเรื่องนี้ จะพยายามมาต่อเรื่อยนะฮับ เพราะว่าเป็นฟิคชั่นที่ไรเตอร์ฟีคกับเพื่อน (เเต่งไว้ ประมาณ 40 %เลยมาลงในวันเกิดคิบอมพอดี เพราะ หนึ่งในไรเตอร์เมนคิบอม หุหุ ) 
ยังไงก็ขอบคุณที่ติดตาม ผลงานของไรเตอร์ ตลอดมาเน้อ ขอโทษด้วยที่หายไปนาน T^T


ชี้เเจ้งเรื่อง แฟนฟิคเรื่อง Vampire Queen ด้วยนะฮับ  พี่คอมของไรเตอร์โดน วายร้ายบุกรุกรุนเเรงจนไม่สามารถกู้ ฟิค เรื่องนี้ที่ไรเคอร์เเต่งไว้ ได้ ไรเตอร์จะขอ งดอัพเรื่องนี้เลยนะฮับ ขอโทษทุกคนด้วยจริง

เวิ่นเว้อสะนานเชียว มีเเต่น้ำ หุหุ ตามสไตล์ สุดท้ายนี้ มีใครคิดถึงคิเฮ มั่ง ยกมือหน่อย ฮิ้ว ขอบคุณที่ติดตามเสมอนะฮับ 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #13 OoMy (@oomnello) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กันยายน 2555 / 17:00
    น่ารักกกก
    #13
    0
  2. #10 E.L.F.&SUJU13~~ (@perfection-13) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2555 / 23:06
    ทงเอน่ารักมากๆอ่ะ เด็กน้อยสุดๆ รอตอนต่อไป หุหุ
    #10
    0