SF Kihae Wonhyuk Kyumin

ตอนที่ 5 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 57
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    30 ก.ย. 56

Chapter 2

“ทงเฮ หยิบผ้าเช็ดเลนส์ให้ฉันหน่อย”

คิบอมตะโกนสั่งทงเฮที่นั่งกินขนมอยู่บนโซฟาหน้าทีวีอย่างสบายอารมณ์ให้หยิบผ้าสำลีสำหรับเช็ดทำความสะอาดเลนส์กล้องให้เขา ทงเฮขานรับอย่างว่าง่ายก่อนจะเดินไปหยิบผ้ามาให้เขาอย่างรวดเร็ว แม้งานจะเสร็จแล้วแต่คนโดนใช้ไม่ยอมขยับไปไหนแถมยังลากเก้าอี้อีกตัวมานั่งเท้าคางจ้องคิบอมทำงานตาแป๋ว

“ไปเล่นที่โซฟาไป ฉันทำงานอยู่ ไม่มีอะไรสนุกหรอก”

“ใครบอกฮะ งานคุณน่าสนุกจะตาย มีแต่กล้องดีๆทั้งนั้นเลย คุณถ่ายภาพผมบ้างสิฮะ”

                รอยยิ้มออดอ้อนถูกส่งมาให้คิบอมจนเขาปฏิเสธไม่ลง ถึงแม้จะถ่ายภาพทงเฮได้แต่ก็ยังไม่ใช่ตอนนี้ เนื่องจากยังมีงานที่เขาต้องสะสาง ไหนจะทำความสะอาดกล้องและอุปกรณ์ต่างๆ ไหนจะเอาภาพที่ถ่ายแบบมาปรับแสงและคัดออกให้เหลือแต่ภาพที่ใช้ได้และสวยที่สุด กว่าจะเสร็จคงใช้เวลาหลายชั่วโมง เผลอๆอาจจะกินเวลาจนถึงช่วงดึก

                “ตอนนี้ยังไม่ได้หรอก งานยังไม่เสร็จ...แต่ถ้าเป็นพรุ่งนี้อาจจะได้”

                หน้าหวานที่หุบยิ้มตอนแรกของทงเฮกลับมาบานเต็มที่เหมือนเดิมเมื่อได้ยินประโยคถัดมา เมื่อได้รับคำตกลงเจ้าตัวก็วิ่งกลับไปนั่งที่เดิมที่โซฟาทันที โดยอ้างเหตุผลเสียจนน่าหยิกว่า

                “เดี๋ยวคุณทำงานไม่เสร็จแล้วผมอดถ่ายรูป”

               

                เช้านี้เป็นวันที่ทงเฮมีความสุขที่สุด เพราะว่าคุณคิบอมมีเวลาว่างพาเขาไปเที่ยวแล้ว แถมยังสัญญาว่าจะถ่ายรูปให้อีกต่างหาก ดังนั้นเด็กหนุ่มร่างบอบบางที่หน้าหวานเหมือนผู้หญิงจึงมีรอยยิ้มเกือบตลอดเวลาแถมยังฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์ตลอดทางที่คิบอมขับรถจนถึงจุดหมาย พอเห็นทิวทัศน์ตรงหน้าทงเฮก็ร้องอย่างดีใจรีบเปิดประตูรถวิ่งออกไปทั้งๆที่รถยังไม่ทันดับสนิทดี

                “ทะเล! ว้าว~ เราจะถ่ายรูปที่ทะเลใช่ไหมฮะ ดูน้ำนั่นสิฮะ ใสมากเลย ผมอยากเล่นน้ำด้วยอ่า คุณให้ผมเล่นนะ”

                ทงเฮรัวเป็นชุดใส่คิบอมที่เดินตามมาทีหลัง แม้ว่าเขาอยากจะให้ทงเฮเล่นน้ำแต่มันติดตรงที่ไม่ได้เตรียมชุดมาด้วยนี่สิ

                “เราไม่ได้เอาชุดมานะทงเฮ เล่นไม่ได้หรอก ไม่มีชุดเปลี่ยน”

                “คุณอ่า..ให้ผมเล่นเถอะ ผมยอมตัวเปียก เดินๆไปเดี๋ยวตัวก็แห้งแล้ว น้าๆๆๆ นะๆๆ คุณ ให้ผมเล่นน้า”

                หนุ่มน้อยหน้าหวานเขย่าแขนคิบอมและเอาหน้าใสๆมาถูที่แขนเหมือนลูกแมวขี้อ้อน จนเขาใจอ่อนอนุญาตให้ลงเล่นน้ำได้

                “คุณใจดีที่สุดในโลกเลย...ว่าแต่ เราจะถ่ายรูปกันตอนไหนฮะ ให้ผมถ่ายรูปก่อนก็ได้นะฮะแล้วค่อยไปเล่นน้ำ”

                ถึงแม้จะพูดอย่างนั้นแต่หน้าตาบ่งบอกว่าอยากไปเล่นน้ำอย่างเห็นได้ชัด คิบอมต้องกลั้นขำไว้ในใจก่อนจะตอบออกไป

                “ไม่ต้องหรอก ไปเล่นน้ำเถอะ เดี๋ยวจะเรียกเอง”

                เท่านั้นแหละทงเฮก็วิ่งฉิวไปที่น้ำใสตรงหน้าทันที คิบอมมองภาพตรงหน้าอย่างมีความสุข รอยยิ้มกว้างผุดขึ้นมาบนใบหน้า เขายกกล้องที่แขวนอยู่บนคอขึ้นมารัวชัตเตอร์ภาพของทงเฮขณะเล่นน้ำโดยที่ร่างเล็กไม่รู้ตัว คิบอมชอบถ่ายภาพที่เป็นธรรมชาติอย่างตอนนี้มากกว่า เขาไม่ชอบภาพที่เกิดจากการปั้นแต่ง ภาพที่เกิดจากความสุขที่แท้จริงสื่ออะไรได้มากกว่ามากมายนัก

                “คุณฮะ!! มาเล่นน้ำกับผมสิ ผมเล่นคนเดียวเบื่อแล้ว”

                ทงเฮตะโกนมาจากในทะเล ปากยื่นๆเหมือนเด็กทำให้คิบอมหลุดหัวเราะออกมา

                “ฉันมีกล้องอยู่ เดี๋ยวมันเปียก นายเล่นเถอะ”

                “ไม่เอา คุณอ่า มาสิฮะ มาเล่นกับผมหน่อย ผมอยากเล่นไล่จับในน้ำ น่าสนุกออก”

                พูดจบเจ้าตัวก็วิ่งเข้ามาจับข้อมือของคิบอมและออกแรงลากให้ตรงไปยังทะเล แต่ดูเหมือนว่าไม่ได้ผลเพราะชายหนุ่มแกล้งขืนตัวไว้ไม่ยอมไปตามแรงลากของทงเฮ

                “คุณอ่า...มาสิฮะ..ฮึบบบบบ~” ทำไมคุณตัวหนักแบบนี้ลากก็ไม่ไป ทงเฮเหนื่อยแล้วนะ

                “ก็ได้ๆ ขอเอากล้องไปเก็บในรถก่อน ลงไปรอเลย” ในที่สุดคิบอมก็ใจอ่อน ทงเฮยิ้มกว้างและวิ่งลงไปรอในทะเลอย่างรวดเร็ว ไม่นานร่างสูงๆของคิบอมก็เดินตามลงมา

                “คุณฮะ ผมจะนับหนึ่งถึงสามนะ ถ้าใครวิ่งไปถึงโขดหินตรงนั้นทีหลังแพ้ ต้องเป็นคนไล่จับนะฮะ”

                นี่ทงเฮคิดว่าตัวเองจะวิ่งเร็วกว่าเขางั้นหรือ ตัวก็เตี้ยออกปานนั้นแค่ก้าวของเขาก้าวเดียวก็เท่ากับสองก้าวเดินของทงเฮแล้ว คิบอมคิดในใจเมื่อเห็นแววตาหมายมาดของทงเฮ

                “หนึ่ง...สอง...สาม”

                พลั่ก!!! คิบอมรู้สึกว่าตัวเองโดนผลักอย่างแรงจนก้นกระแทกพื้นทราย กว่าจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไรร่างเล็กของทงเฮก็วิ่งนำลิ่วไปจนเกือบจะถึงเส้นชัย นี่เขาโดนทงเฮโกงเอาใช่ไหม..แทนที่จะโกรธชายหนุ่มกลับเริ่มต้นหัวเราะจนตัวงอ เขาไม่คิดมาก่อนเลยว่าเด็กท่าทางหัวอ่อนอย่างทงเฮจะทำแบบนี้เป็นด้วย

                “คุณ!!!!!! รีบวิ่งมาสิฮะ คุณแพ้ผมแล้ว คุณต้องเป็นคนไล่จับนะ”

                ทงเฮตะโกนจากอีกฟาก คุณคิบอมเป็นอะไรของเขาก็ไม่รู้ เอาแต่นั่งหัวเราะตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว คงไม่ได้หัวกระแทกพื้นจนสมองกลับใช่มั้ยเนี่ย แต่ถ้าเป็นแบบนั้นเราต้องซวยแน่ เพราะเมื่อกี้ทงเฮเป็นคนผลักคุณคิบอมลงไปกับมือ ไม่ได้ตั้งใจจะผลักแรงนะแต่ใครใช้ให้คุณคิบอมเกิดมาตัวสูงล่ะ ขาสั้นๆแบบเขาขืนแข่งกับคุณคิบอมยังไงก็แพ้

                “คุณ!!!! คุณโอเคมั้ยฮะ ทำไมไม่วิ่งมาสักทีล่ะ” คนตัวเล็กเริ่มไม่สบายใจที่ไม่เห็นคุณคิบอมวิ่งมาหาตัวเอง หรือว่าคุณคิบอมจะความจำเสื่อมแบบเขาจริงๆ โอ้ ไม่นะ แบบนั้นแย่แน่ คิดได้แบบนั้นทงเฮก็เริ่มออกวิ่งไปหาคิบอม แต่เมื่อมาถึงทงเฮก็รู้ตัวว่าเขาทำพลาดแล้วเพราะนี่เป็นกับดักที่หลอกล่อให้เขาวิ่งมาติด เมื่อทงเฮวิ่งไปถึงปุ๊บก็โดนรวบตัวปั๊บแถมยังมีเสียงหัวเราะสะใจเยาะเย้ยตามมาอีกต่างหาก

                “จับได้แล้วทงเฮ นายแพ้แล้ว คราวนี้ตานายไล่จับฉันบ้างนะ”

                “คุณขี้โกงอะ” ใบหน้าเล็กเริ่มยู่เมื่อรู้ตัวว่าโดนเอาคืนจากคนอายุมากกว่า

                “นายโกงฉันก่อนนะ ช่วยไม่ได้นี่นา” เท่านั้นแหละทงเฮได้แต่ปิดปากเงียบไม่กล้าเถียง โอ๊ย นี่เขาต้องวิ่งไล่จับคุณคิบอมจริงๆเหรอ แบบนั้นเหนื่อยตายเลย สงสัยต้องเปลี่ยนแผน

                “ผมว่าแดดมันเริ่มร้อนแล้วอะ เราเล่นอย่างอื่นเถอะเนอะ”

                “ร้อนเหรอทงเฮ ฉันไม่เห็นว่าแดดมันจะแรงตรงไหน”

                “กะ..ก็ผมร้อนอะ ไม่เอาแล้วไม่เล่นวิ่งไล่จับ เราเล่นอย่างอื่นดีกว่า”

                ดวงตากลมใสหลุกหลิกจนคิบอมสังเกตได้ ทงเฮกำลังพยายามเปลี่ยนเรื่องแบบเนียนๆเพราะไม่อยากวิ่งไล่จับเขา เห็นแบบนี้แล้วมันยิ่งน่าแกล้งเข้าไปใหญ่

                “นั่น ดูนั่น!” มือใหญ่ชี้ไปที่ท้องฟ้าราวกับมันมีอะไรน่าตื่นเต้นผุดขึ้นมา หัวเล็กๆของทงเฮหันไปทันทีตามเสียงนั้น

                ซ่า!!!! น้ำทะเลถูกวักขึ้นมาสาดใส่อย่างรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน ทงเฮลูบน้ำออกจากหน้าก่อนจะวักน้ำทะเลสาดกลับคืนไปบ้าง ถ้าคุณคิบอมคิดจะเป็นศึกกับทงเฮคนนี้ล่ะก็ เตรียมตัวเปียกได้เลย ผมไม่ยอมแพ้หรอกนะจะบอกให้!


 

_____________________________     TBC EP:3________________________________



คุยกับไรท์เตอร์ 

สวัสดีนะคะรีดเดอร์ทุกคน Sabato เองนะคะ
หลายคนอาจจะสงสัยว่าไรท์เตอร์เป็นใคร
ไรท์เตอร์เป็นหน้าใหม่ในวงการฟิคค่ะ เพิ่งเริ่มแต่งฟิคเมื่อไม่กี่ปีมานี้

เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่แต่ง และได้มา Ft. กับ Kim2@ll ดีใจมากๆค่ะ
แล้วก็เพิ่งมีโอกาสได้นำมาลงเว็บ ลงครั้งแรกเมื่อ เดือนสิงหาคม ปี 2555
ซึ่งก็คือตอนแรกของ SF เรื่องนี้ แต่งขึ้นเพื่อเป็นของขวัญวันเกิดคิบอมค่ะ
ตอนที่สองอาจจะใช้เวลาเดินทางยาวนานไปสักนิด? (มากๆ 5555)
เนื่องจากมีหลายอย่างที่ต้องทำเป็นช่วงเปลี่ยนแปลงของชีวิตและต้องเริ่มอะไรใหม่ๆ
ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนมากนะคะที่ยังคอยอ่านอยู่ แล้วก็ต้องขอโทษด้วยที่ไม่ได้อัพเลย
จะพยายามอัพให้ได้บ่อยๆนะคะ ยินดีที่ได้รู้จักกับนักอ่านทุกคน ฝากฟิคเรื่องนี้ไว้ด้วยนะคะ :)
Love you all,guys ♥

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

14 ความคิดเห็น