ตอนที่ 2 : Past Events (I)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 54
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 เม.ย. 59

ปี 2006
...
     หนุ่มหน้าหวาน และมีสันจมูกที่เรียวสวยอันเป็นจุดเด่นบนใบหน้า ซึ่งละม้ายคล้ายไปทางลูกครึ่งฝรั่ง บ้างก็ว่าเขาเป็นลูกครึ่งยุโรป บ้างก็ว่าเป็นโซนแขกขาว แต่เปล่าเลย.. อี แจฮวาน หรือเคน (ซึ่งเป็นชื่อที่เพื่อนๆของเขารวมใจกันตั้งชื่อให้) เป็นคนชนชาติเกาหลี 100%
     ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ เหลือกตากลมโตด้วยความตกใจ เมื่อได้ยินข่าวร้ายผ่านทางโทรศัพท์ที่แนบหูอยู่ในขณะนี้
     "ว่าไงนะ!! จิน นายมาไม่ได้แล้ว ละนายจะปล่อยให้ฉันไปคนเดียวรึไงกัน"
     "แล้วนายจะให้ฉันทำยังไงล่ะ นี่ฉันตกบันไดข้อพลิกอยู่นะเคน ถึงจะไกลหัวใจ ฉันก็ไปเที่ยวด้วยไม่ได้หรอก ซวยชะมัดเลย กำลังจะออกจากบ้านอยู่ละเนี่ย $%#%%*%^#@..." ปลายสายบ่นต่อเป็นหมีกินผึ้ง จนทำให้เคนอ่อนใจ
     "นายเลิกบ่นเหอะจิน ฉันเข้าใจละล่ะ.. แล้วนายไปหาหมอยัง" เคนพูดอย่างเสียไม่ได้ ..ก็นะทำไงได้ล่ะ ก็ไปไม่ได้แล้วนี่.. เคนบ่นในใจ
     "ไม่ได้เป็นไรมากหรอก ไม่ถึงกับต้องไปหาหมออ่ะ.. แต่ฉันก็ยังเจ็บอยู่ดี ไปเที่ยวก็ไม่หนุกหรอก เป็นภาระให้คนอื่นเปล่าๆ ว่าแต่นายเหอะ ฉันไปไม่ได้แล้ว ละนายจะไปเหรอเคน" จินถามเคนด้วยความเป็นห่วง
     "จินอยู่ไหนเหรอเคน รถไฟจะออกแล้วนะ" เสียงนุ่มของชายหนุ่มข้างตัวเรียกให้เคนเงยหน้าขึ้นมาหา หนุ่มหล่อผิวขาว ด้วยความชอบออกกำลังกายทำให้เขามีสัดส่วนและกล้ามเนื้อที่ดูดีไม่น้อยเลยทีเดียว
เฮ้อ.. หล่อชะมัดเลย แฟนใครเนี่ยยย ฮ่ะๆๆๆ แฟนฉันเอง เคนยิ้มให้แฟนหนุ่มอย่างลืมตัว
     "เคนๆ เป็นอะไรเนี่ย ทำไมไม่ตอบฉันล่ะ แหม.. มัวแต่จ้องตากับพี่แทคอุนอยู่ล่ะสิ โอ๊ย! เลี่ยนว่ะ" จินโวยวายอย่างเหลืออด ก็นะเป็นธรรมดาแหละมั้งที่เคนเพื่อนรักของเขาซึ่งเป็นหนุ่มหน้าหวานหน้าตาลูกครึ่งดูดี จะมีแฟนหนุ่มหล่ออย่าง 'จอง แทคอุน' หรือพี่เลโอ แต่คู่รักสุดเลิศเลอคู่นี้ก็ชอบหวานใส่กันอย่างไม่รู้จักเวล่ำเวลาตลอด
     "เอ่อ.. ฉันคุยกะพี่เลโอก่อนนะ เดี๋ยวโทรหาอีกที" เคนทิ้งท้าย
     "ฉันไม่ไป นายก็อย่าไปเลยนะ มันน่าเกลียด" จินตะโกนบอกเคนก่อนที่จะโดนตัดสายไป
     "พี่เลโอครับ จินมันตกบันไดข้อเท้าพลิก ไปด้วยไม่ได้แล้วอ่ะครับ" ตากลมโตมีแววกังวล พอเพื่อนรักไปไม่ได้ เคนก็ชักจะหมดสนุกแล้วล่ะสิ แม้จะเห็นว่าไม่ใช่เรื่องน่าเกลียดเลยซักนิดที่จะไปเที่ยวกะคนรัก ในเมื่อมีพื่อนและญาติของเขาอีกเป็นเป็นโขยง เหอะ.. ต่อให้เขาเป็นฝ่ายคิดจะปล้ำพี่เลโอ ยัยสองน้องสาวตัวดีของพี่เลโอพวกนางไม่ยอมหรอก!
     "ฮ้าา ว่าไงนะ จินไปไม่ได้แล้วเหรอ น่าเสียดายจังเลย" 
เคนตวัดสายตาไปมองเจ้าของเสียง ซึ่งจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากยัยกระดูกเดินได้ 'มาแตร์' น้องสาวต่างแม่ของเลโอนั่นเอง
     "ไปไม่ได้แล้วจะให้พวกเรามาเสียเวลารอทำไมล่ะ รถไฟก็จะออกอยู่แล้วเนี่ย" 'มินา' คู่หูต่างไซส์ของมาแตร์ และยังเป็นญาติผู้น้องของเลโอและมาแตร์ด้วยเบ้ปาก ถ้าเรียกว่าเป็นก้อนเนื้อเผละๆ กลางลำตัวว่าเอวก็ได้อ่ะนะ
      เคนเม้มปาก พยายามสะกดอารมณ์ตัวเองที่เริ่มจะระเบิดออกมา เขาก็คิดนะว่าชาติก่อนเขาไปทำอะไรไม่ดีไว้กับสองนางนี่รึเปล่า นางมารอ้วนผอมถึงได้ตามมาจองล้างจองผลาญไม่ให้เขาได้ใช้ชีวิตอย่างสงบ
     "เคน นายไปไม่ได้แล้วเหรอ" เลโอหน้าเสีย เขาอุตส่าห์ตื้อเคนอยู่นานกว่าเคนจะยอมไปเที่ยวทะเลด้วย ซึ่งก็ต้องพ่วงจินเพื่อนรักของเคนไปด้วยอีกคน ทั้งที่มีเพื่อนแลญาติมาเกือบสิบคนแล้ว
     เคนมองหน้าหมองๆ คิ้วขมวดกันของเลโอสลับกับหน้าเริงรื่นแสยะยิ้ม คิ้วโค้งเป็นสะพานของมาแตร์และมินา แล้วก็ตัดสินใจได้
     "ผมไปได้ครับฮยอง ผมรอวันนี้มาตั้งนานแล้ว ไม่ไปได้ยังไงล่ะครับ" หนุ่มหน้าลูกครึ่งตาโต ส่งยิ้มหวานไปให้แฟนหนุ่ม ซึ่งเขาก็ได้รับรอยยิ้มหวานพอกันกลับมา
     "โอ๊ยยยย.. จะอ้วก ไปกันเหอะมินา" มาแตร์ทำท่าจะคายของเก่า รีบลากคู่หูออกจากฉากรักชวนเลี่ยนของพี่ชายและว่าที่พี่สะใภ้ ซึ่งเธอไม่คิดที่จะยอมรับเด็ดขาด พร้อมกับส่งสัญญาณให้เคนรับรู้ว่าเที่ยวคราวนี้เคนไม่รอดแน่ๆ
     "แลดูมาแตร์กับมินาไม่ชอบหน้าผมเลยนะครับฮยอง" เคนพูดพลางขมวดคิ้ว
     "อย่าไปคิดมากเลยนะ สองคนนี้ก็เป็นอย่างงี้แหละ เห็นใครสวยกว่า ดูดีกว่าเป็นไม่ได้" เลโอปลอบเคน พร้อมโอบไหล่
     คำพูดปลอบใจของแฟนหนุ่มทำให้เคนอมยิ้ม เกือบจะหลุดหัวเราะออกมา เลโอพูดอย่างนี้บ่อยๆ พอเขาเอาไปเล่าให้จินฟัง เพื่อนรักก็ค่อนแคะมาแตร์กับมินาว่า 'ยัยสองคนนี้เนี่ยคงชอบคนได้จำกัดจำนวนเนาะ จะมีสักกี่คนที่ดูดีน้อยกว่านางมารอ้วนผอมคู่นี้อีกล่ะ'
     ตั้งแต่ขึ้นรถไฟมาเลโอก็จับกลุ่มพูดคุยกับพรรคพวกตามประสาเพื่อนฝูงที่ไม่ได้เจอกันมานาน ทิ้งให้เคนนั่งเหงาอยู่คนเดียว ทั้งๆที่เคนก็นั่งรวมกลุ่มอยู่กับทุกคน
     เคนได้แต่นั้งยิ้ม ทำเป็นอือๆออๆตอบรับบทสนทนาไปตามนั้น เคนปลอบใจตัวเองว่าเขาคงยังไม่คุ้นเคยกับเพื่อนของเลโอ แต่อีกซักพักคงจะดีขึ้นและสนุกไปด้วยเอง
     ชายหนุ่มเพิ่งนึกได้ว่ายังไม่ได้โทรไปรายงานเพื่อนรักเลย ว่าจะขอตัวออกไปโทรหาจิน เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นซะก่อน เคนจึงขอตัวออกไปหลบมุมคุยโทรศัพท์บริเวณที่นั่งใกล้ๆ 
     "เคน นายอยู่ไหน อย่าบอกนะว่าอยู่บนรถไฟน่ะ?" จินโพล่งถามอย่างรวดเร็ว โดยไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายพูดต้อนรับ
     "ก็ถ้าไม่อยู่บนรถไฟ นายจะให้ฉันอยู่บนกระสวยอวกาศรึไง" เคนพูดติดตลก หยอกล้อ
     "แหม.. ช่างกล้า พ่อแม่นายไม่ว่ารึไงที่นายไปเที่ยวโดยไม่มีฉันน่ะ?" 
     "ฉันโทรบอกแม่แล้ว แม่ฉันก็ไม่ว่าอะไรนะเพราะไปกันหลายคน อีกอย่างเลโอฮยองคุยกับแม่ฉันเองเลยนะ ความจริงแล้วมันก็ไม่ได้เป็นอะไรนะที่ฉันจะออกมาเที่ยงกะเขา อีกอย่างฉันก็เป็นผู้ชายไม่ได้เสียหายอะไรมากมายซะหน่อย" เคนพูดน้ำเสียงจริงจัง ..ก็นั่นสินะ ทำไมที่บ้านถึงหวงจัง สงสัยลูกชายน่ารัก ฮ่าๆๆๆ.. เคนคิดพลางอมยิ้ม
     "ฮึ! แม่ไว้ใจพี่เลโอมากไปหน่อยนะ นี่ถ้าไปกันแค่สองคนจะทำยังไงเนี่ย" จินขึ้นเสียงสูง
     "แม่ไว้ใจฉันต่างหากล่ะ ว่าจะไม่ทำเรื่องเสื่อมเสีย ฉันโตเป็นผู้ใหญ่ละนะ เรียนจะจบ ใกล้จะได้งานอยู่แล้ว" เคยเถียงต่อ นี่มันเพื่อนหรือว่าแม่กันแน่ แม่ยังไม่บ่นขนาดนี้นะเนี่ย เคนแอบค่อนในใจ แต่ก็รู้ดีว่าจินเป็นห่วงเขาตามประสาเพื่อนสนิทที่คบกันมานาน
     "โอ๊ย! เรียนจบป.ตรี แลเวถูกหลอกไม่ได้รึไง จบโทมาก็ยังถูกหรอกได้เลยมั้ย" 
     "ฉันรู้หน่า ว่านายเป็นห่วง แต่เลโอฮยองไม่ทำอะไรฉันหรอกน่ะ เอออีกอย่างละนายคิดเหรอว่านางมารอ้วนผอมนั่นจะยอมให้ฮยองเค้ามาทำอะไรฉัน" เคนพูดพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่
     "เออนั่นล่ะ จุดเสี่ยงเลย พวกนั้นต้องแกล้งนายแน่ๆ จะไหวเหรอ แล้วนานคิดว่าเลโอฮยองของนายน่ะจะปกป้องนายได้เหรอ เขาจะไปทันเล่ห์เพทุบายของผู้หญิงได้ไง ละอีกอย่างนายน่ะยิ่งเป็นพวกหัวอ่อนไม่ทันคนอีก เพราะอย่างงี้ไงฉันถึงต้องคอยเป็นห่วงนายตลอดน่ะ" จินทำเสียงดุใส่
     "คิดมากหน่า ยังไงๆตอนนี้ฉันก็ขึ้นรถไฟมาแล้ว นายจะให้ฉันลงรึไง จินเพื่อนรัก ฉันรู้ว่านายเป็นห่วงนะ แต่ถ้าฉันไม่เข้าถ้ำเสือละจะได้ลูกเสือเหรอ ฮ่าๆๆ อีกอย่างถ้าฉันไม่ไปไหนมาไหนเพื่อทำความรู้จักกับเพื่อนเลโอฮยองแล้วอีกหน่อยจะไปรวมกลุ่มกับเขาได้ไงล่ะ ฮยองเค้ามีเพื่อนเยอะ แบบนั้นฉันก็โดนปล่อยทิ้งให้เหงาคนเดียวสิ พอนานไปยิ่งห่างกัน แล้วก็เลิกกันทั้งๆที่ไม่ได้โกรธ" เคนพูดยาวยิบย่อยเพื่อให้อีกฝ่ายเชื่อใจตัวเอง แล้วลดความน่าเป็นห่วงลง
     "เฮ้อ.. ตามใจนายก็แล้วกัน นายก็รักษาเนื้อรักษาตัวดีๆล่ะ ถ้ารอดกลับมาได้ เอ่อหมายถึงรอดจากนางมารอ้วนผอมนะ ก็เชื่อได้ละล่ะว่าพี่เลโอเค้าเป็นเนื้อคู่ของนาย แต่ถ้าไม่รอดก็ปลงเหอะว่ะ ค่อยไปหาผู้ชายเอาข้างหน้า" 
     "โห.. นายพูดเหมือนมีผู้ชายรอทุกป้ายรถเมล์หรือทุกสถานีรถไฟงั้นแหละ" เคนหัวเราะขำก๊าก โดยที่ยังไม่รู้ตัวว่าคำพูดของจินจะเป็นจริงในเร็วๆนี้ 

     เคนนอนไม่หลับ พลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงในโบกี้ตู้นอนของรถไฟ ฟูกก็นิ่มสบายอยู่หรอก ผ้าปูที่นอนและปลอกหมอนก็สะอาดดี ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังรู้สึกนอนแล้วไม่สบาย เพราะรถไฟแล่นโคลงเคลงไปมาจนชักจะมึน
     ชายหนุ่มคิดไม่ตกว่าเขาคิดถูกรึเปล่าที่มาเที่ยวกับแฟนหนุ่ม เคนไม่ได้กังวลเรื่องที่ต้องไปเที่ยวกับเลโอโดยไม่มีจินไปด้วย หากแต่เขาห่วงว่าจะทนท่องเที่ยวแลบลุยๆอย่างที่คนรักชอบไม่ได้ต่างหากล่ะ
     เท่าที่เลโอเคยเล่าให้เขาฟัง สถานที่ท่องเที่ยวสุดโปรดของเขามักจะอยู่ในถิ่นทุรกันดาร ธรรมชาติรายล้อม ซึ่งในเมื่อแฟนหนุ่มชอบแบบนี้ เคนก็เห็นว่าเขาควรจะลองไปเที่ยวด้วยดูบ้าง ไม่อย่างนั้นเขาและเลโอก็คงจะไม่มีเวลาได้อยู่ด้วยกัน ไม่อีกทีก็ต้องเลิกรากันไปเพื่อใช้ชีวิตส่วนตัว
     เคน ไม่รีบร้อนคบใครเป็นคนรัก บอกกับตัวเองว่าไม่รีบ ด้วยมีหน้าที่มาศึกษาหาความรู้เพื่อไปประกอบอาชีพมากกว่ามาหาคนรัก หนุ่มๆที่มารุมล้อมจึงค่อยๆหายหน้าไป ยิ่งปีต่อๆมามีรุ่นน้องหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักเข้ามาใหม่ เดือนคณะรุ่นเก่าก็ชักจะลดความนิยมไป แต่ก็มีเลโอซึ่งเป็นรุ่นพี่คณะวิศวกรรมศาสตร์ อายุมากกว่าเคนปีนึงไม่เคยหนีหายไปไหน จนเมื่อเคนขึ้นปีสามนั่นแหละถึงได้ยอมรับว่าเลโอคือคนรัก
     คิดถึงเรื่องนี้แล้วเคนก็อดยิ้มไม่ได้ เขากับเลโอก็เหมาะสมกันดี รักกันมากมาย หากต้องพบปัญหาบ้างเขาก็จะอดทน และเชื่อว่าเลโอต้องอยู่ข้างเขา คอยช่วยเหลือให้ฟันฝ่าอุปสรรคไปจนได้
     ก็ถ้าไม่เข้าข้างกัน ไม่ช่วยเหลือกัน เขาจะมีเลโอเป็นคนรักไปทำไมกันล่ะ!!

     รถไฟกำลังเทียบชานชาลา แต่เคนก็ยังนั่งพลิกอ่านหนังสือเพื่ออ่านฆ่าเวลา ไม่ได้สังเกตเลยว่ามีสายตาจิกกัดสองคู่กำลังมองมาที่เขาอยู่ด้วยความไม่พอใจ
     "จะถึงอยู่แล้ว เดี๋ยวก็ทิ้งไว้บนนี้หรอก" มินาแว้ดเสียงดังขึ้น
     เคนเหลือบตาขึ้นมามองเล็กน้อย เห็นนางมารอ้วนผอมเท้าสะเอวมองเขาด้วยความไม่พอใจ
     อ้อ.. นี่พูดกะฉันอยู่เหรอ
     "ยังมาทำตาโตเป็นตัวการ์ตูนญี่ปุ่นอีกนะ หยิบกระเป๋าสิ เตรียมตัวลงได้แล้วย่ะ" เสียงแว้ดเพิ่มเข้ามาอีกของอีกหนึ่งนางมารมาแตร์
     เคนยอมรับว่าเขาเอ้อระเหยไปหน่อย ไม่รู้ว่าใกล้ถึงแล้ว แต่ก็แน่ใจว่าต้องลงจากรถไฟได้ทัน เพราะเลโอก็คงไม่ปล่อยให้เขาถูกทิ้งไว้เพียงลำพังหรอก กระเป๋าเดินทางนี่ก็ด้วย เขาก็ต้องช่วยหิ้วลงจากรถไฟอีกอยู่ดี เหมือนเมื่อตอนขึ้นรถไฟนั่นแหละ
     "แจฮวานนา ช่วยฮยองหน่อยนะครับ เดี๋ยวนายหิ้วกระเป๋าเองนะ ฮยองต้องช่วยไอ้ราวี่ขนของส่วนรวม" เลโอพูดจบแล้วก็รีบไปช่วยหนุ่มๆจัดสัมภาระ ไม่ได้หันมาดูเลยว่า เคนกำลังเบิกตาโตอ้าปากเหวอ ตกใจในหน้าที่แสนธรรมดาที่ใครๆ ก็ควรจะรับผิดชอบได้
     ท่าทางงุนงงของเคนไม่พ้นสายตาของมาแตร์และมินา สองสาวพยักพเยิดให้กัน หัวเราะคิกคักสะใจที่เห็นคุณชายหน้าหวานทำหน้าเหวอปนอึ้ง ทำท่ารับไม่ได้ที่ต้องหิ้วกระเป๋าเดินทางเอง
     เคนหน้าง้ำ ตอนขึ้นรถไฟเพื่อนของเลโอขึ้นมาได้อย่างไรล่ะ พอตอนลงถึงต้องหาคนช่วน มาแตร์จึงช่วยสงเคราะห์ไขปัญหาให้แม้ว่าเคนจะไม่ได้ถามหาก็ตาม
     "พี่ราวี่หิ้วของกินส่วนรวมกับของอื่นๆมาเยอะแยะ ตอนขึ้นรถไฟพี่เลโอก็ไปช่วย คงไม่รู้สินะเพราะสนใจแต่ตัวเอง"
     "ไปเถอะมาแตร์ อย่าไปบอกไปเตือนอะไรมากมายเลย รถไฟจอดแล้วไม่ลงก็ปล่อยให้อยู่บนนี้แหละ เดี๋ยวรถไฟก็ไปต่อ" มินาแสยะยิ้มไม่เป็นมิตรให้เคน
     "เธอก็ใจดีเกินไปนะมินา ไปบอกให้รู้ตัวทำไม ไปเถอะ" แล้วนางมารอ้วนผอมสองนางก็รีบก้าวฉับๆลงจากรถไฟไป
     เคนหน้าหงิก ไหนจะหงุดหงิดที่เลโอไม่ช่วยเหลือ แล้วยังโมโหที่ถูกนางมารอ้วนผอมแขวะใส่ด้วย แต่เขาจะมามัวยืนบื้ออยู่ไม่ได้ ว่าแล้วชายหนุ่มก็รีบยกกระเป๋าเดินทางใบโตลงจากรถไฟอย่างทุลักทุเล



9 ความคิดเห็น

  1. #4 CHA_KUNYAY (@CHA_KUNYAY) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 21:56
    จะฝ่าด่านนางมารอ้วนผอมได้มั้ยแจฮวานอ่า สู้ๆนะ
    #4
    0
  2. #3 Maganetic (@ferntae14) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 07:44
    อินังอ้วนอินังผอม ร้ายกาจ เดี๋ยวต๋อยสักหมัดแล้วจะรู้สึก แขวะอยู่ได้!! (อิน)
    #3
    0