ตอนที่ 3 : Past Events (II)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 เม.ย. 59

     'อี แจฮวาน' กำลังรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองเป็นส่วนเกิน ไม่มีใครสนใจไยดีเขา ตั้งแต่ลงจากรถไฟมา เขาก็ต้องลากกระเป๋าเดินทางตามพรรคพวกที่มาด้วย โดยไม่มีใครคิดจะช่วยเหลือซักคน
     เลโอหันมาดูเขาแวบหนึ่ง บอกว่าต้องไปติดต่อกับรถตู้ที่นัดไว้ แล้วก็หายตัวไปเลย เคนพอจะเข้าใจอยู่หรอกว่าฮยองเค้าต้องทำเพื่อส่วนรวม ซึ่งเขาก็ภูมิใจที่แฟนหนุ่มเพิ่งพาได้ แต่ใจคอเขาจะไม่อยู่ให้เคนได้พึ่งบ้างเลยเหรอ
     พอขึ้นรถตู้ เลโอก็ไปนั่งข้างคนขับ ทิ้งให้เคนถูกมาแตร์และมินานั่งประกบอยู่ในที่แถวกลางของรถตู้ แล้วจะให้เขาคุยกับใครได้ ชายหนุ่มปลอบใจตัวเองว่าดีเท่าไหร่แล้วที่ยังได้นั่งรถตู้คันเดียวกันกับแฟนหนุ่ม เพราะมีรถตู้ให้นั่งแค่คันเดียวนี่!
     ตอนไปร้านราเมนเพื่อรับประทานอาหารมื้อสายซึ่งรวมมื้อเช้าและมื้อเที่ยงไปด้วยกันเลย ชายหนุ่มก็ถูกนางมารอ้วนผอมกันท่าให้นั่งห่างจากแฟนหนุ่มของตัวเอง เลโอก็ได้แต่ส่งยิ้มให้กำลังใจเคน ซึ่งฝ่ายหลังก็จำเป็นต้องฝืนยิ้มตอบไปไม่ให้คนรักเป็นห่วง
     พอเดินทางไปถึงท่าเรือ เคนก็อึ้งไปเล็กน้อยเมื่อพบว่าเรือที่มารับเป็นเพียงเรือประมง แม้จะลำไม่เล็กพอที่กลุ่มของเขา ไม่สิ ต้องเรียกว่ากลุ่มที่เคนติดสอยห้อยตามมาด้วยรวมสิบคนจะนั่งๆนอนๆได้สบาย หากเขาคาดหวังว่าเรือที่จะพาไปยังเกาะจะเป็นเรือสปีดโบ็ทอย่างที่เขาเคยนั่ง
     หนุ่มหน้าลูกครึ่งรู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อแฟนหนุ่มช่วยหิ้วกระเป๋าเดินทางของเขาส่งให้เพื่อน ก่อนจะจูงเคนลงเรือ ซึ่งเคนอยากจะเชื่อว่าถ้าไม่เกรงใจสายตาของพรรคพวกและสองนางมารอ้วนผอมล่ะก็เลโอคงจะอุ้มเคนลงเรือไปแล้วล่ะ
     เลโอพาเคนไปนั่งเก้าอี้พลาสติกที่ตั้งไว้อย่างง่ายๆในตัวเรือ ชายหนุ่มนั่งอยู่ครู่เดียวก็บ่นว่าเหม็นน้ำมันเครื่องยนต์เรือ เลโอจึงพาเคนเดินออกไปนั่งที่ท้ายเรือเพื่อรับลม แต่นั่นหมายความว่าเขาก็ต้องได้รับแดดด้วย
     เคนหน้าง้ำ แม้จะพอใจกับอากาศบริสุทธิ์และลมพัดเย็น หากเขาก็หวั่นเกรงว่าแสงแดดจะทำให้ผิวผ่องของเขาต้องหมองไหม้ ดูสิ ไม่ทันไรก็เริ่มแดงแล้ว เคนเปิดกระเป๋าสะพายคว้าครีมกันแดดมาทาทั่วใบหน้าและตัว แม้ว่าเขาจะทาครีมก่อนลงเรือมาแล้วก็ตาม
     เลโอเห็นหน้าบูดบึ้งของเคนแล้วก็เกิดความไม่สบายใจ เขารู้ว่าเคนนั้นบอบบาง ทนแดดทนฝนไม่ค่อยจะได้ ที่ผ่านมาเขาจึงไม่เคยพาเคนมาเที่ยวอย่างสมบุกสมบันอย่างที่เขาชอบเลย หากเขาคบหาจริงจังกับเคนมากขึ้นทุกที ถ้าเคนเข้ากับกลุ่มเพื่อนของเขาไม่ได้ ไม่ยอมท่องเที่ยวแบบที่เขาชอบ ซึ่งเขาไม่ได้หวังว่าเคนจะไปกับเขาได้ทุกที่ แต่อยากให้เคนไปกับเขาได้บ้างก็เท่านั้น ความสัมพันธ์ของเราสองคนคงไม่ยั่งยืนด้วยเพียงแค่เหตุผลว่า "เราเข้ากันไม่ได้"
     เลโอดีใจที่เคนได้ตอบรับคำชวนของเขา ผิดกับที่มาแตร์และมินาคาดการณ์ไว้อย่างดูแคลน
     'คุณชายแฟนพี่เลโอไม่ยอมไปหรอกค่ะ อย่างที่พวกเราไปเที่ยวกันไฮโซไม่พอรสนิยาเขาหรอก' มาแตร์ยิ้มเยาะ
     ตามมาด้วยยิ้มหยันของมินา 'พี่เลโอบอกคุณชายเค้าให้เข้าใจด้วยนะว่าเราไม่ได้ลงเรือสำราญ เดี๋ยวเขาจะโวยวายเอา ถ้าเลิกกันเพราะทนลำบากไม่ได้อย่าหาว่ามินาไม่เตือนนะคะ'
     'ทำไมพวกเธอสองคนถึงได้จงเกลียดจงชังเคนเขานักนะ' เลโอเอ็ดน้องสาวทั้งสองคน
     'ต๊าย ดูสิมาแตร์ พี่เลโอเค้าแบ่งพวกเธอพวกชั้นด้วยอ่ะ เชอะ.. หลงแฟนจนลืมน้องนุ่ง อีกหน่อยพี่เลโอคงไม่เหลียวแลพวกเราหรอก' มาแตร์เชิดหน้าค้อนใส่พี่ชาย
     'เฮ้อ.. อย่าเว่อร์ได้มั้ย' เลโอเหล่ตามองคู่หูอ้วนผอมอย่างรำคาญ 'ยัยมินา ใครจะไปลืมลง วันๆก็ย้ำอยู่นั่นแหละว่าเป็นน้องสาวพี่ พี่ยังหนุ่มอยู่นะ ยังไม่รีบเป็นอัลไซเมอร์หรอก' เลโอส่ายหัว แสร้งว่ารำคาญแล้วเดินจากไป
     "แจฮวานนา นายไม่สบายรึเปล่า ดูเหนื่อยๆนะ" เลโอถามเคนเสียงอ่อน
     เคนฝืนยิ้มให้เลโอ "เหนื่อยนิดหน่อยครับฮยอง เดี๋ยวเราจะไปเที่ยวไหนกันต่อเหรอครับ หรือไปที่พักเลย"
     "แวะชมถ้ำก่อน จริงสิ เดี๋ยวจะต้องลงน้ำ นายเตรียมชุดว่ายน้ำมารึเปล่า"
     "เตรียมมาสิครับ ผมไม่ลืมหรอก แล้วผมจะเปลี่ยนเสื้อผ้าได้ที่ไหนเหรอครับ"

     เคนเปิดประตูห้องน้ำที่ตรงท้ายเรือเข้าไปแล้วก็อึ้ง เขาไม่ค่อยพอใจนัก ห้องน้ำเล็กแคบ ดูไม่สะอาดซักเท่าไหร่ พื้นปูนออกจะเลอะๆ จนเขาไม่อยากจะถอดรองเท้าให้สัมผัสกับพื้นห้องน้ำโดยตรง ฝาผนังและประตูเป็นสังกะสี โอ๊ย.. สนิมเขรอะ เขากลัวว่าขะถูกสังกะสีบาดจนเป็นแฟลเหวอะหวะ บาดทะยักกินจนสิ้นใจ นึกได้ว่าคิดมากไปหน่อยก็กลืนน้ำลายเอื้อก ค่อยๆผลักประตูห้องน้ำเข้าไปอย่างหวาดหวั่น
     ชายหนุ่มมองหาที่แขวนเสื้อผ้า เห็นว่ามีแค่ตะปูซึ่งก็เป็นสนิมเขรอะอีกนั่นแหละอยู่ตรงประตูด้านในก็ได้แต่ถอนหายใจ เขาคงหาอะไรที่ดีกว่านี้มาใช้แขนเสื้อไม่ได้แล้วสินะ  ยังดีที่เขาเอาชุดว่ายน้ำไว้ในถุงก๊อบแก๊บ ทำให้เสื้อผ้าไม่ต้องสัมผัสกับตะปูโดยตรง
     ที่อึ้งก็อึ้งไปแล้ว ส่วนที่ทึ่ง เคนขอข้ามไปเลย เพราะความเสียวเข้ามาแทนที่เรียบร้อยแล้ว เรือแล่นโคลงเคลงทำให้เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าได้ไม่ถนัดนัก ไหนจะต้องคอยคว้าประตูไว้ เพราะประตูปิดไม่สนิทพะเยิบพะยาบ (เสียจนเขากลัวว่าจะเปิดผลัวะออกไปตอนที่เขากำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่แบบนี้ คราวนี้ล่ะเขาได้โชว์หุ่นให้พรรคพวกเพื่อนฝูงของแฟนหนุ่มได้เห็นโดยถ้วนหน้า ทั้งที่ตั้งใจจะโชว์ให้เลโอเห็นแต่เพียงผู้เดียวในคืนแต่งงาน) แล้วไหนจะต้องระวังไม่ได้เท้าเหยียบลงไปบนพื้นห้องน้ำที่น่าขยะแขยง และไม่ให้แขนของเขาสัมผัสผนังสังกะสีอีก
     โอ่ย.. แจฮวานจะเป็นลม
     เมื่อทำการเปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อยแล้ว เคนเดินสะโหลสะเหลเปิดประตูห้องน้ำออกไป เขาเกือบจะล้มลงกับพื้นเรือ ถ้าแฟนหนุ่มไม่คว้าตัวเขาเอาไว้ซะก่อน
     "แจฮวานนาเป็นอะไรรึเปล่า เหงื่อท่วมตัวเลย" เลโอลูบผมที่เปียกชื้นเต็มไปด้วยเหงื่อของเคนด้วยความสงสาร เขาเป็นห่วงว่าเคนหายเข้าไปในห้องน้ำไปนานกว่าปกติ เกือบจะเคาะประตูเรียกอยู่แล้วถ้าเคนไม่เปิดประตูออกมา
     "มะ.. ไม่เป็นไรครับฮยอง" เคนฝืนตอบไป ทั้งที่เขาอยากจะบอกเหลือเกินว่าเขาเป็น.. เป็นอะไรที่ทรมานมากต่างหากล่ะ
     เคนยืนเก้ๆกังๆ  อยากจะเอ่ยปากขอช่วยทำอาหารมื้อเย็นหากแต่ยังหาจังหวะไม่ได้ เพราะทุกคนแบ่งหน้าที่ไปกันหมดแล้ว แต่ถ้าเธอได้รับอนุญาตให้ช่วย ชายหนุ่มก็ยังนึกไม่ออกเลบว่าจะช่วยทำอะไรได้ ในเมื่อเขาทำกับข้าวก็ไม่เป็น
     เคนไม่เข้าใจว่าทำไมพรรคพวกของเลโอถึงต้องลำบากทำกับข้าวเองด้วย ในเมื่อรีสอร์ทบนเกาะแห่งนี้ก็มีร้านอาหารเอาไว้คอยบริการแขกอยู่แล้ว ถ้าพูดถึงเรื่องประหยัด จะได้สักกี่มากน้อยกัน เงินที่ประหยัดได้ก็ตงไม่ได้ทำให้ตั้งตัวได้ทันทีหรอก ชายหนุ่มอดชื่นชมยกย่องเพื่อนร่วมทริปไม่ได้ คนพวกนี้เอาแรงมาจากไหนกันนักนะ ไม่เหมือนเขาที่เหนื่อยแทบตายจากการว่ายน้ำชมถ้ำในช่วงบ่าย
     "แจฮวานนา หิวรึยังครับ?" เสียงทุ้มนุ่มของเลโอทำให้เคนหายเหม่อ
     "อ๋อ.. ยังไม่ค่อยหรอกครับฮยอง"
     "วันนี้สนุกมั้ยครับ" เลโอยิ้มกว้างพลางลูบผมเคนอย่างอ่อนโยน
     "สนุกครับฮยอง"
     "ทำกับเองแบบนี้เนี่ย สนุกกว่าสั่งจากร้านนะครับแจฮวาน ว่าแต่นายอยากช่วยทำรึเปล่า ฮยองอยากกินกับข้าวฝีมือนายจัง" เลโอทำอ้อนใส่แฟนหนุ่มหน้าลูกครึ่งของตนเอง
     เคนกลืนน้ำลายเอื้อก นึกเคืองเลโอที่อ้อนไม่ถูกเวล่ำเวลา ก็นะ ลองเขาทำกับข้าวให้เลโอได้ทานล่ะก็ เลโอคงคายทิ้งทันทีที่แตะลิ้นเลยล่ะมั้ง เขาเคยทำข้าวผัดกิมจิกินเอง ผลที่ได้ออกมาคือ รสชาติแบบแย่สุดจะบรรยายจริงๆ เพื่อนๆของเขาต่างก็ส่ายหน้าพร้อมพูดว่า 'ถ้ามีแฟนแล้วยังไม่ได้แต่งงานกัน นายอย่าเผลอไปลงมือทำอาหารให้เขากินนะแจฮวาน'
     "ผม เอ่อ..." เคนลนลาน พยามหาเหตุผลอื่นมาอธิบาย
     "เอาไว้คราวหน้าก็ได้ครับแจฮวานนา มื้อนี้มะรุมมะตุ้มเกินไป จนนายแทรกเข้าไปไม่ได้หรอก" เลโอพูดพลางส่งยิ้มให้
     "อ๋อ.. ครับๆ" เคนโล่งใจไปได้ครึ่งหนึ่ง ได้แต่หวังว่า 'คราวหน้า' ของเลโอคงมาถึงไม่เร็วนัก
    
     เมื่ออาหารมื้อเย็นทำเสร็จแล้ว เคนได้แต่อึ้ง(อีกแล้ว) ยืนมองวงอาหารบนพื้นที่ปูด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์อย่างง่ายๆ ว่าจะไม่พูด แต่มันก็อดไม่ได้
     "ทานตรงนี้เลยเหรอครับฮยอง"
     เลโอไม่ทันได้ตอบ มินาที่ถือจานกับข้าวเดินตามมาก็เป็นฝ่ายเหวี่ยงใส่ด้วยความหมั่นไส้สุดๆ
     "กินตรงนี้แหละ ไม่มีโต๊ะอาหารหรูๆให้หรอกนะ ถ้ากินไม่ได้ก็ไม่ต้องกิน ดีไม่เปลือง"
     "โอ๊ย.. ไม่ลำบากหรอก กินแรงจนอิ่มแล้วล่ะมั้งน่ะ ไม่ต้องกินข้าวแล้วก็ได้" มาแตร์ถือโถข้าวโผล่มาวีนใส่เคนโดยไม่เอ่ยชื่อ
     "เอ๊ะ! อะไรเนี่ย มาแตร์ มินา ทำไมถึงพูดกับเคนเค้าแบบนี้" เลโอเอ็ดน้องสาวทั้งสองคน แต่พอเห็นเพื่อนฝูงเริ่มมองก็ลดเสียงลง "เราสองคนน่ะหัดเกรงใจกันบ้างนะ เคนเค้าก็เป็นพี่พวกเธอนะ"
     "เชอะ/เชอะ" นางมารอ้วนผอมสะบัดหน้าหนีหันไปกันคนละทิศทาง ก่อนจะนำอาหารไปตั้งที่กลางวง
     "อย่าไปใส่ใจคนปากเสียเลยนะครับแจฮวานนา ทานข้าวเลยละกันเนาะ" เลโอประคองเคนให้นั่งลงบนพื้น
     เมื่อทุกคนนั่งล้อมวงและข้าวสวยถูกตักแจกใส่จานข้าวของทุกคนแล้วก็ถือว่าพร้อมรับประทาน แล้วความวุ่นวายก็ครอบงำวงอาหาร เมื่อมือเกือบสิบข้างลงไปจ้วงกับข้าวกันอย่างชุลมุนวุ่นวาย
     หากเจ้าของมือที่หายไปหนึ่งข้างทำให้ไม่ครบสิบที่ตื่นตระหนกตกใจจนเกือบจะทิ้งช้อน เอามือทั้งสองข้างแนบอก
     เลโอเห็นหน้าตาเหลอหลาของเคนแล้วสงสาร เคนคงไม่สามารถแย่งกลุ่มเพื่อนของเขาทานอาหารได้หรอก ปกติพรรคพวกของเขาก็ไม่ได้เห็นแก่กินจนลืมมารยาทขนาดนี้หรอก หากเมื่ออยู่ในกลุ่มเพื่อนสนิท แถมยังหิวเต็มแก่ คงจะลืมไปว่ามีแขกมาร่วมวงด้วย เขาจึงตักอาหารให้เคนอย่างเอาใจ ยิ้มน้อยๆ มองเคนด้วยความเห็นใจ แฟนของเขาคงยังไม่ชินกับการใช้ชีวิตที่เรียบง่าย แต่เขาอยากจะเชื่อว่าถ้าหากได้มาเที่ยวด้วยกันบ่อยๆ ก็คงจะชินไปเอง
     เลโอไม่รู้เลยว่าเคนไม่คิดที่จะชินกับสังคมของเขา เคนเริ่มหวั่นใจว่าแม้เขาจะรักเลโอ แต่เริ่มไม่มั่นใจว่าเขากับเลโอจะสามารถใช้ชีวิตร่วมกันต่อไปได้ ในเมื่อเคนทำใจให้ยิมรับกับสิ่งแวดล้อมของเลโอไม่ได้
    
     เคนไม่ได้นึกสนุกกับการเที่ยวครั้งนี้เลยซักนิด ไม่เหมือนเลโอและผองเพื่อนที่สนุกสนานกับการลงทะเลไปดำน้ำดูปะการัง ดอกไม้ทะเล ปลาทะเล และสัตว์น้ำอีกหลากหลายชนิด แต่เคนก็ไม่รู้เหมือนกันว่าแฟนหนุ่มของเขาก็มนุกได้ไม่เต็มที่ เพราะต้องคอยดูแลเคนที่ว่ายน้ำไม่แข็ง ถึงจะมีเสื้อชูชีพก็เพียงช่วยพยุงไม่ให้ตัวจมลงไปก็เท่านั้น พอเคนเอ่ยปากขอรออยู่บนเรือไม่ยอมลงน้ำ เลโอก็อดดีใจไม่ได้ แต่เขาก็ยังห่วงว่าเคนจะเมาเรือ
     "จะดีเหรอแจฮวานนา ถ้าอยู่บนเรืออาจจะเมาเรือก็ได้นะ ถ้ายังไงก็ลงมาแช่น้ำหน่อยก็ไได้นะครับ" เลโอเตือนด้วยความเป็นห่วง
     "ไม่เป็นไรครับฮยอง ผมกินยาแก้เมามาแล้ว ฮยองไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ" เคนตอบกลับ
     เคนแอบหวังว่าเลโอจะอิดออดสักพัก ก่อนจะตัดใจทิ้งเขาไปได้ ไม่อย่างนั้นเลโออาจจะยอมอยู่บนเรือเป็นเพื่อนเขาก็ได้ แต่เปล่าเลย เมื่อเลโอได้รับคำตอบของเคนแล้ว เขาก็ขอตัวลงน้ำไปทันที
     "งั้นฮยองลงน้ำไปก่อนนะครับ"
     เคนหน้าง้ำ มองตามแฟนหนุ่มไปอย่างผิดหวัง นี่ฮยองเห็นว่าสิ่งมีชีวิตใต้ทะเลสำคัญมากกว่าเขารึไงกัน เคนกับเลโอเพิ่งจะรักกันได้ไม่นาน เรียกว่ายังอยู่ในช่วงโปรโมชั่น เลโอยังเป็นขนาดนี้ แล้วอีกหน่อยจะเป็นยังไง เคนยิ่งไม่กล้าคิดไปอีก
     เคนรู้สึกดีขึ้นมาเมื่อเห็นว่าโทรศัพท์มือถือของตนมีสัญญาณนั่นหมายถึงเขาสามารถติดต่อกับโลกภายนอกได้ หลังจากถูกปล่อยเกาะมาสองวันแล้ว
     ชายหนุ่มจึงรีบรับโทรศัพท์ไปปรับทุกข์กับเพื่อนรักของเขา
     "นายเป็นไงมั่งเนี่ยเคน เที่ยวสนุกมั้ย" ซอกจินถามขึ้นมาทันทีที่รับสาย
     "ไม่!!" เคนตอบเสียงห้วนไปทันที
     "นึกแล้วไม่มีผิดเลย ไม่มีฉันไปด้วย นายจะไปสนุกได้ยังไงกันล่ะ นางมารอ้วนผอมแกล้งนายจนอ่วมเลยล่ะสิท่า"
     "ก็มีบ้างอ่ะ ถ้าแค่นั้นฉันทนได้นะจิน แต่ฉันทนไม่ได้แล้วนะ นายรู้มั้ยว่าฉันเจออะไรมาบ้าง..." แล้วเคนก็พรั่งพรูสิ่งเลวร้ายที่เขาเผชิญมาตลอดการท่องเที่ยว
     จินฟังเรื่องของเพื่อนจนจบก็ว่าจะปลอบใจ แต่จินเสียอย่าง ถ้าไม่ให้บ่นบ้าง ก็คงจะไม่ใช่เขาหรอก
     "ฉันก็บอกนายแล้วว่าอย่าไปๆ ไม่สนุกหรอก นายก็ไม่เชื่อนี่ รู้ทั้งรู้ว่ายัยมาแตร์กะยัยมินาร้ายขนาดไหน นายก็นึกว่าความรักของพี่เลโอจะปกป้องนายได้อ่ะนะ เฮ้ออออ.." จินก็ยังตั้งหน้าตั้งตาบ่นต่อไป นั่นทำให้เคนที่จิตตกอยู่แล้วทนไม่ไหว ต้องปรามกลับไปเสียงดัง
     "จิน นี่นายจะซ้ำเติมฉันรึไง เจออย่างงี้ฉันวางสายดีกว่า"
     พอเพื่อนรักสวนกลับอย่างเหลืออด จินจึงรีบปลอบเคน "โอ้ะโอ๋.. เคน ฉันขอโทษน้าา ฉันไม่ได้ตั้งใจซ้ำเติมแกนะเคน อย่าวางสายเลยนะ มามะ มาให้ฉันปลอบเร็ววว"
     "ก็ได้ๆ ไม่วางสายก็ได้ ปลอบมาสิงั้นอ่ะ" เคนเริ่มอารมณ์เย็นลงมาบ้างแล้ว เขารู้ดีเพื่อนรักเป็นห่วงเป็นใยเขามาก แต่มักจะทำตัวเป็นคนขี้บ่นแบบนี้เสมอ
     "โอเค งั้นปลอบละนะ.. ทนอีกหน่อยนะเคน เดี๋ยวก็ได้กลับบ้านแล้วนะ นายอย่าถึงกับหนีกลับบ้านซะล่ะ"
     "นายจะให้ฉันหนีกลับยังไงล่ะ เฮ้อ.. นี่ถ้ากลับไปได้แล้ว ฉันก็ชักจะไม่แน่ใจแล้วนะว่าเลโอฮยองจะเป็นเนื้อคู่ของฉันแล้วอ่ะ" น้ำเสียงตอนท้ายของเคนระโหย ส่อแววเศร้าใจอย่างหนัก
     "เฮ้ย นี่นายจะเลิกกับพี่เลโอเพราะไปเที่ยวไม่สนุกเนี่ยนะ นายจะบ้าเหรอ" จินโวยวายเสียงหลง
     "มันไม่ใช่แค่เรื่องเที่ยวไม่สนุกนะจิน มันมีมากกว่านั้น แบบ.. ฉันกับเลโอฮอยงเข้ากันไม่ได้ เราต่างกันเกินไปอ่ะ"
     "นายใจเย็นๆก่อนนะเคน อย่าเพิ่งใช้อารมณ์สิ นายกับพี่เลโอเหมาะสมกันหยั่งกะกิ่งทองใบหยก นายบอกเองไม่ใช่เหรอว่าคู่ของนายน่ะดั่งสวรรค์สร้าง"
     "นี่นายประชดฉันรึเปล่าเนี่ยจิน" เคนแว้ดใส่เพื่อน
     "เปล๊า.. ฉันแค่ยกเอาคำพูดของนายที่เคยพูดไว้มาพูดให้ฟังอีกทีเท่านั้นเอง นายจะได้ไม่บุ่มบ่ามเลิกกับแฟนไง" จินอมยิ้ม ถึงจะห่วงเพื่อนแต่ก็อดขำไม่ได้ เพราะเขาหมั่นไส้คำพูดชื่นชมคนรักของเคนมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เพิ่งได้โอกาสแขวะก็ตอนนี้แหละ
     "ฉันรู้หรอกหน่า ว่านายหมั่นไส้ฉันอ่ะ" เคนออกอาการงอน
     "ข้อนั้นฉันไม่เถียง แต่ยังไงก็เป็นห่วงนายด้วยเหมือนแหละ เอาล่ะ เข้าสู่โหมดจริงจังซะที นายน่ะทำอะไรก็ค่อยๆคิด คิดดีๆ ใจเย็นนะเคน อย่าให้ความหงุดหงิดเล็กๆน้อยๆมาทำลายความรักของนายเลยนะ"
     "ขอบใจนะจิน ฉันจะอดทน ไหนๆก็ทนมาได้ขนดานี้ละนี่ คงไม่มีอะไรที่แย่ไปกว่านั้นแล้วล่ะมั้ง" น้ำเสียงของเคนแช่มชื่นขึ้น กำลังใจที่จินส่งมาทำให้เขารู้สึกดีขึ้น จนเชื่อว่าเขาจะสามารถทนเที่ยวอย่างรันทดไปได้ตลอดทั้งทริป

9 ความคิดเห็น

  1. #7 Maganetic (@ferntae14) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 10:50
    แจฮวานนายไหวมั้ย? ถ้าไม่ไหวก็ปรี๊ดดแตกเลย!!
    #7
    0
  2. #5 Eim Ratchawan (@eimratcha) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 22:43
    แจฮวานอาา ทำไมคราวนี้นายเอาแต่ใจจัง 55555
    #5
    0