[รอตีพิมพ์- สนพ.Narikasaii] Until You - รักแล้วรักอีก [ Yaoi ] - END -

ตอนที่ 55 : อาภัพอัปภาคย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,698
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,004 ครั้ง
    27 ส.ค. 62

(R)


เฌมาวีโดดลงจากมอเตอร์ไซค์วิน เขาวิ่งพรวดเข้าประตูรั้วที่เปิดค้างไว้
แจ้นเข้าข้างใน ก็เห็นสภาพรกเละเทะ ข้าวของกระจัดกระจายไปทั่ว
หันซ้ายหันขวา เขาตัดสินใจกระโดดวิ่งอ้าวขึ้นบันไดไปข้างบน
จังหวะเท้าแตะพื้นชั้นบน ก็แว่วเสียงผู้หญิงกรี๊ดจากห้องหนึ่ง เขาวิ่งไปตามเสียงนั่น
กระโดดพรวดพราดเข้าไปในห้องต้นเสียง ภาพที่เขาเห็นนั้นตรึงประทับในความจำ

แปงเปลือยกายนอนนิ่งอยู่บนเตียง สวยผุดผาดทั้งตัวเหมือนผู้หญิงคนหนึ่ง
มือสองข้างถูกผูกไว้กับหัวเตียง ตาลอย ๆ แต่จ้องมองร่างน้องชายนิ่ง ๆ 
กี้ยืนกำมีดปอกผลไม้ในมือข้างหนึ่ง แต่สองมือนั้นจับโคมไฟทองเหลืองที่ครอบผ้าหลุด กระเด็นอยู่ข้างฝา
เขาฟาดโคมไฟนั้นลงกับร่างผู้ชายที่นอนงอก่องอขิงอยู่หน้าเตียง
เสียงหวดดังพลั่ก รู้เลยว่าไม่ยั้งไม่เบาแรง 
สายตากี้แข็งกระด้าง ตาเบิกกว้าง กร้าว
แม่ของกี้ยืนเต้นเร่า ๆ อยู่ข้างหลัง ร้องกรี๊ด ๆ เอาของที่โต๊ะเครื่องแป้ง ปาใส่ร่างลูกชาย
ปาไปก็ด่าไป
"หยุดนะ! ไอ้กี้ ไอ้ลูกชั่ว อย่าทำร้ายกร หยุดเดี๋ยวนี้!"

กี้ยิ้ม
เขาหันกลับเดินเข้าไปแล้วถีบผัวะเข้ากลางอกเสาวรสโดยแรง
หญิงสูงวัย ร้องอั้ก กระเด็นหงายไปชนฝาตู้เสื้อผ้ากระเด็นกลับมาร่วงกองแน่นิ่งกับพื้น

เขาหันกลับมาที่ร่างผู้ชายที่พยายามยักแย่ยักยัน เลือดโซมตัวหากก็พยายามยันตัวลุกขึ้น
แต่กี้กรากเข้าเตะเสยเข้าไปคางดังพลั่ก ภากรหน้าเริ่ดหงายเงิบ ฟาดหลังลงอ้าปากพะงาบ ๆ 
กี้เอาแขนเหน็บโคมไฟไว้ข้างเอว ปรี่ตามไปยืนชิดตัวแล้วยกขากระทืบลงตรงเป้ากางเกงเต็มแรง
ชายคนนั้นร้องโอ้ก แล้วงอหงิกกุมเป้าตะแคงบิดไปมา สั่นริก ๆ ร้องโอยอย่างเจ็บปวด
หากคราวนี้กี้จับโคมไฟด้วยสองมือ แล้วกระหน่ำทุบไปบนร่างของผู้ชายคนนั้น ดังพลั่ก ๆ ๆ ๆ 

"ไอ้สัตว์! มึงกล้าแตะพี่กู!" พลั่ก!

"ไอ้เหี้ย! กูจะฆ่ามึง!" พลั่ก!

"ไอ้สารเลว! สัสกะหมา!" พลั่ก!

เขาเห็นเลือดและเลือด เนื้อตัวทั้งบาด ทั้งแตก แผลเหวอะหวะ
ผู้ชายคนนั้นนอนนิ่ง ตัวเขย่าขย่มยวบตามจังหวะมือตีนกระหน่ำของกี้
และแล้วจังหวะก่อนสุดท้าย กี้ทุ่มโคมไฟนั้นลงใส่ร่างที่นอนหงิกกับพื้น เสียงโคร้งเคร้งดังลั่น
เขายังไม่สาใจ ก้มลงจิกผมกระชากขึ้นมาทั้งหัว แล้วเหวี่ยงกระแทกโขกพลั่กลงกับพื้น
เสียงเหมือนมะพร้าวแตก ดังโพละ!
ชายคนนั้นยังโดนอยู่อีก โดนตบหน้าซ้ายขวา
หากไม่มีเสียงไม่ขยับตัวแล้ว
กี้ลุกกระชากดึงแขนร่างที่นิ่งสนิทไม่ไหวติง แล้วยกตีนในเกือกนั่นกระทืบลงไปอีกที่หน้านั้น

กระทืบ!

กระทืบ!

ไม่น่าจะรอดแล้วล่ะ เลือดพลั่กขนาดนั้น



กี้ปล่อยแขนภากรทิ้ง ถอยหลังเซนิด ๆ ตอนนี้สายตากี้ไม่มีแววแล้ว
เขาหอบแรง 
แล้วหันไปมองยังร่างเสาวรสที่กองอยู่กับพื้น
กี้ยิ้มเกรียม ๆ มือที่กำมีดยกขึ้นช้า ๆ 
ค่อย ๆ ย่างเท้าเข้าไปหาร่างของมารดา
เขาเริ่มเพ้อ


"แม่ครับ แม่"

"เอาพี่แปงมาให้ไอ้ภากรเหรอครับ?”

"แต่พี่แปงโตแล้วนะแม่ อ๋ออออ... มิน่าล่ะ! แม่ถึงต้องวางยาพี่แปง"

"แน่ะ! รักลูกไม่เท่ากัน ทีตอนกี้ป.6 แม่ให้อาเชาวน์เอาสดเลยนะ ครั้งแรกแท้ ๆ "

"ลุงวิรุทธิ์อีก โดนลุงกับเพื่อนเอาเข้าสองอันเลย ฉีกต้องเข้าโรงบาล"

"ไม่เห็นห่วงกี้มั่ง น้อยใจน้าาาา... อย่าบอกว่าจะทิ้งอีกล่ะ"

"กี้ยอมแล้วแม่ กี้จะไม่ให้ตำรวจจับแม่หรอก เด็กอย่างกี้จะอยู่กับใคร พ่อเขาไม่เอากี้เขามีพี่แปงพอแล้ว ใช่มั้ยแม่?”

"แม่ก็อย่าให้ตำรวจจับกี้นะ เดิมก็สามศพแล้วเพราะกี้แท้ๆ”

“เอ... แต่ไอ้กรศพที่สี่ก็ไม่ยากเท่าไหร่นิ  ศพที่ห้า...ก็คงง่ายขึ้นอีก"

“...”

“หึ หึ  อย่าทิ้งกี้นะแม่“

“ฮิ ฮิ กี้อยู่คนเดียวไม่ได้แน่ ๆ “

“คึ คึ มีเรื่องตลกมาเล่าล่ะ”

“คึ คึ กี้ล้อเล่นนนน แม่ยังไม่รู้ล่ะสิ  เดี๋ยวนี้อ่ะ...” 

“กี้อยู่คนเดียวได้แล้วนะ แม่”




เฌมาวีอ้าปากค้าง
ฉับพลันนั้นเอง ที่เฌมาวีแว่วได้ยินเสียงของหลวงพี่ดิถีดังขึ้นในโสตประสาท


ชาติภพนั้นกรรมลิขิต บางคนว่าเกิดมาใช้กรรมเพราะคนคิดว่ากรรมแปลว่าเรื่องชั่ว แต่ที่แท้แล้วกรรมเป็นเพียงการกระทำซึ่งมีดีมีชั่ว มนุษย์นั้นมีสิ่งหนึ่งที่สำคัญมากเราเรียกมันว่าโอกาส เราเกิดมาไม่ใช่แค่ล้างกรรมชั่วแต่เรามีโอกาสสร้างกรรมดี มีโอกาสทำกุศลกรรม




กี้เคยมีประวัติอาการทางจิต
แล้วตอนนี้กี้กำลังคลั่ง คลั่งเพราะสิ่งที่โดนแม่กระทำมา
ทนทุกข์ใจ สำนึกผิดที่ทำคนตายไปสามคน  แต่กี้ก็สาแก่ใจกับคนที่สี่ที่เขาทำร้าย
และนั่นมันจะทำให้เขาทำร้ายบุคคลถัดไปได้อย่างง่ายดาย 
บุคคลที่ห้า  คนที่เป็นเป้าหมายของกี้คนต่อไป
นั่นคือ แม่ 
กี้กำลังจะลงมือแล้ว


มาตุฆาต!
อนันตริยกรรม!


มนุษย์ผู้น่าเวทนาผู้นี้ ต้องเผชิญชะตากรรมอันโหดร้ายแสนสาหัส
ชีวิตเคี่ยวกรำเขาอย่างไม่มีความเมตตาปราณี ด้วยเจ้ากรรมนายเวรที่เรียกว่า แม่
จิตใจที่แตกร้าว บิดเบี้ยว ยังมาถูกบีบคั้นซ้ำลงอีกจนแหลกรานไม่เหลือชิ้นดีแล้ว
บัดนี้ กี้มาถึงที่สุดแล้วของสำนึกชั่วดี มาถึงแล้วซึ่งปลายทางแห่งสติสัมปชัญญะ
สำนึกของเขาขาดวิ่น คงเหลือโยงใยรุ่งริ่งบางเบาที่รั้งเขาไว้กับโลก
สิ่งที่เสาวรสทำกับลาแปง คือฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้เจ้าลาโง่หลังหัก
โดยพื้นฐานแล้ว กี้ไม่ได้ชั่วโดยกมลสันดาน
แต่หัวใจที่แหลกสลายนี้ มันกำลังชักนำ ให้เขากระทำสิ่งอันเป็นที่สุดแห่งบาปอันหยาบช้า
บาปอันไม่อาจยกโทษให้ได้ บาปที่จะติดตัว ติดตามวิญญานไปชั่วอสงไขย
โดยไม่รู้ตัว กี้กำลังจะฆ่าแม่ กำลังจะกระทำมาตุฆาต

นี่เองคือเหตุผลที่เขาได้โอกาสกลับมามีชีวิต กลับมาในร่างของเฌมาวี 
เขากลับมาเพื่อกี้ มนุษย์ที่เปี่ยมทุกข์ผู้นี้ คือผู้ที่เขาต้องปกป้อง
วินาทีนี้ ไม่มีใครในโลกที่จะช่วยกี้ได้ มีเพียงเขา เฌมาวีคนเดียวเท่านั้น
นี่เองคือวาระโอกาสสร้างกรรมดี โอกาสทำกุศลกรรมของเขา

เขาต้องฉุดรั้งชายคนนี้ออกจากหนทางการกระทำผิดบาป
เขาจะต้องเข้าแทรกแซง ป้องกัน หยุดยั้งกี้จากการทำมาตุฆาตให้ได้
โอกาสที่มอบให้เขา ก็เพื่อให้เขาได้กลับมาส่งต่อโอกาสให้กี้
โอกาสที่กี้จะได้รอดจากบาปหนาหน่วงหนักมหันต์ 
โอกาสของคนใจสลาย ที่จะยังสามารถหายใจ ยังหยัดยืนเชิดหน้ามีชีวิตอยู่ต่อได้
โอกาสที่มนุษย์คนหนึ่งจะคงสันหลังขวางโลก ไม่ใช่อยู่ด้วยสัญชาตญานสัตว์
โอกาสที่มนุษย์คนหนึ่ง จะไม่สูญสิ้นความเป็นมนุษย์




ฮืออออ 


แต่มันโหดไปไหมเนี่ย เขาจะโดนกี้ฆ่าแทนแม่กี้หรือเปล่า
มือถือในกระเป่ากางเกงสั่นตลอดเวลา คือตอนนี้รับไม่ได้ โปรดเข้าใจด้วย

"กี้อย่า.. กี้อย่า... อย่าทำแม่"
เสียงแปงพูดมาแผ่ว ๆ เบา ๆ อย่างไม่มีแรง

กี้กี้ย่างกรายเชื่องช้าถือมีดไปยืนเหนือร่างเสาวรส
ยิ้มเย็นเยือก เขาเงื้อมีดขึ้นสูง แล้วก้มจ้วงลงแทงสุดแรง


ฉึก!


ตุ๊กตาหมียักษ์ ถูกแทงลงลึก!

ตุ๊กตาที่เฌมาวีหิ้วล็อคคอมาจากหลังกระทรวงมาจนบัดนี้ยังไม่ปล่อย โดนขว้างมาทับร่างเสาวรส
กี้เงยหน้า ปาดกระชากมีดออกข้าง
อาการกระซวกทำให้ใยสังเคราะห์กระจุย หมียักษ์ไส้ทะลักแล้ว
กี้ปัดเขวี้ยงตุ๊กตาหมีอุปสรรคตัวนั้น จนกระเด็นออกไปนอกห้อง


"หนู หนูจะมาขวางพี่ทำไมครับ"

"..."

"รู้ไหม อีสัตว์นรกตัวนี้มันเป็นแม่พี่ครับ เดรัจฉานยังรักลูก หมาแมวก็รัก งูยังหวงไข่ อีนี่มันกินลูกตัวเองครับ หมาแมวกินลูกตัวเองคนเขายังไม่อยากให้เลี้ยงเลย มันจัญไร คนจัญไรเราอย่าเอาไว้ครับ"

กี้เอามีดสอดปาดกำไลหนังออก ขาดร่วงลงกับพื้น
ยกศอกโชว์แผลรอยกรีดยับเยินที่ปรากฎทั้งสองแขน
"ลูกคนจัญไรก็ต้องจัญไร ลูกคนสกปรกก็ต้องสกปรก ทำไงได้มันไม่ยอมตาย เก่งกว่าแมงสาบอีก"


กี้ยิ้มเยื้อน

"กูจะฆ่ามัน!"

กระโจนจ้วงมีด พรึ่บ!




เฌฮึบ!
ฟึ่บ!



กลั้นใจ! เขากระชากแขนฉุดร่างไร้สตินั้นออกสุดแรงเกิด!



แคร้ง!

มีดพลาดโดนพื้นจนงอ และกระแทกบาดมือกี้
กี้ยกมือข้างนั้นเสยผม เลือดติดแก้มและหน้าผากเขาเป็นปื้น
เขานั่งยอง ๆ พยายามดัดมีดที่คดด้วยพื้นห้อง
ก้มหน้าก้มตาดัดมีดไป ปากบ่นพึมพำ งึมงำ ๆ

เฌปล่อยแขนเสาวรสร่วงลงแหมะ ค่อยๆถอยหลัง
เขาใจสั่นตัวสั่น เลิ่กลั่กหันหน้าหันหลัง
เอาไงดี
จะวิ่งหนีเหรอ
พี่แปงนั้นเขาไม่ห่วง กี้คงไม่ทำอะไรแน่ ที่กี้คลั่งก็เพราะห่วงพี่แปงนี่แหละ
แต่แม่กี้นี่สิทิ้งไปก็ตายแน่ หมดสติ หนักก็หนักแถมจะโดนลูกฆ่า
แล้วเขาจะเอาอะไรไปสู้กับมีดในมือคนคลั่งได้วะ!

มอธ! หยังหยัง! ว้อยยยย! ทำไมยังมาไม่ถึงอี๊กกกก!


"คุณกี้ครับ คุณกี้ไม่เป็นห่วงพี่แปงเหรอครับ?"

เขาพูดกับกี้
กี้หยุดกึก! เงยหน้าพรึ่บ! หันขวับ! ตามองไปหาพี่แปง
เขาลุกเดินไปนั่งข้าง ๆ ร่างเปลือย มองสบตาลอยเซื่องซึมด้วยตาที่อ่อนแสงลง
อย่างปรานี มือเปรอะเลือดค่อย ๆลูบหัวพี่ชายที่นอนมองตาปรอยนิ่ง
ค่อย ๆ หยิบผมปรกหน้าออกเรียงไว้ 
ค่อย ๆ ปัดแต่งผมให้อย่างทะนุถนอม


เฌก็ค่อย ๆ ขยับไปใกล้ประตูที่เปิดอ้า
เอาวะ! หนีออกไป ล่อกี้ให้ออกจากห้องแล้วกัน

"พี่แปง พี่ปลอดภัยแล้วนะ แม่ทำอะไรพี่ไม่ได้หรอก”

“กี้จะปกป้องพี่เองนะ..."



".. หลับตาซะ! อย่าดู!"


หน้านั้นหันขวับ! ถมึงทึง !
ถลึงตาเบิกโพลง มองมาที่เฌมาวี

เย็นสันหลังวาบ!
เฌมาวีโดดขวับ! 

ผวาเฮือกออกประตู คว้าหมับจับตุ๊กตาหมีที่ขวางทางติดมือแล้วกระโดดลงบันได
ทีละขั้นไม่ไหวแล้ววววว!
เขาก้าวกระโดดข้ามขั้น ข้ามสองขั้นก็มี
ช่วงท้ายพลาด ลื่นพรวด ดีว่าเอาขาลง
ก้นกระแทกขั้นบันไดตั่ก ๆ ๆ ไถลงกระไดร่วงกรูด

พอขายันพื้นชั้นล่างได้เท่านั้น เขาก็พุ่งสุดแรงก้าวโกยสุดฝีเท้า
เพราะเสียงน้ำหนักตึงตังวิ่งลงกระไดตึ้ก ๆ ดังตามหลังไล่มาแล้วติดๆ

“คุณกี้! คุณกี้ใจเย็น ๆ”

“...”

หางตาแวบ ๆ
เห็นเงาโลหะวับๆ ในมือกี้ อยู่ติด ๆหลังนี่เอง
พุ่งกระโดดขวับหลบหลังอาร์มแชร์ เมื่อมีดแทงตามลงมาโดนพนักโซฟา    

จึ้ก!

เขาพลิกตัว สองมือจับชูหมียักษ์ต่างโล่ ถอยหลังรับมีด



จึ้ก!



กี้หวดซ้ายป่ายขวา ฟันมีดนั้นลงมาไม่ยั้ง
ฟั่บ! 
ฟั่บ!
แคว่ก!


ฮือออ…


หมีแหก! หมีแหก!
น้องหมีแหกหมดแล้ว กระจุยกระจาย ไส้แตกฟ่อง
เขาขว้างเศษซากศพหมีอัดหน้ากี้แล้ววิ่งหนีปรู๊ด
กี้ปัดมันออกแล้วกัดฟันกรอด กวดฝีเท้าวิ่งตามติดมาอย่างไม่ลดละ

เฌไม่กล้าวิ่งเข้าครัว ลำพังมีดปอกผลไม้ก็หนักแล้ว
ในครัวนั่นมันคลังแสง
วิ่งหนีรอบชุดรับแขกนี่แหละวะ!


โว้ยยย! เหนื่อย!


แฮ่ก! แฮก!
หาย..แฮ่ก!...ใจ....แฮ่ก!....ไม่ทัน....แฮ่ก!.....แล้ว

น้องหมียอมตายเพื่อเขาไปแล้ว หมดของป้องกันตัว
ผ่านตะกร้าผลไม้ เขาเลยคว้าติดมือ ขณะสองขาปั่นยิกโกยแน่บ
กี้ยังหวดมีดปอกผลไม้อยู่ข้างหลัง


เขาจกหยิบแอปเปิ้ลมาขว้างใส่ ปะทะไว้
กี้ฟันฉับ! ฉัวะๆ! ยังวิ่งไล่ตามเขา
โวะ! 
เขาจกสาลี่ 
นี่!เจอซะคุณกี้!
เขวี้ยงสาลี่ไปอีกลูก



ซวบ!
เย้ยย!


แม่นเว่อ! สาลีเสียบติดกับปลายมีดแหลมที่คด ๆงอ ๆนั้น


กี้คงโมโหเขวี้ยงคืน ดันแม่น โดนหัวเขาดังโป๊ก โนทันที
ฮึ่ย!
ดีว่ามีเหลืออีกหลายลูก ยังเขวี้ยงสกัดได้บ้าง

วิ่งรอบชุดรับแขกเหนื่อยกว่าเทรดมิลล์อีกโว้ย!




"คุณกี้ !"

เขาตะโกนอีก

อะไรสำคัญกับกี้อีก

อะไรจะเรียกสติกี้ได้

หยังหยังแค่กิ๊ก พี่แปงใช้ไปแล้ว แม่นั้นขืนเผลอพูดคำนี้ไป กี้คงยิ่งคลั่ง




เขาเคยเจอกี้กับหมออ็อม!
"หมออ็อม! คุณกี้! พี่อ็อม พี่หมออ็อมเค้าเป็นไงมั่ง?!"
เหมือนคำวิเศษ กระชากทุกอย่างให้หยุดชะงัก




กี้ชะงักเท้า แล้วหยุดกึก ยืนนิ่ง
ยืนอยู่บนพรมเช็ดเท้ายาว ตาเศร้าลงไม่กร้าวกระด้าง


"ดี ดีมาก ๆ"


กี้ยิ้มอ่อนหวาน
      เขาขยับไปใกล้


"พี่อ็อมเค้าห่วงคุณกี้ไหม?”
      ย่อขาลง


"ห่วง... ห่วงสิ"
       เอามือจับพรมเช็ดเท้า


"แล้วคุณกี้ห่วงพี่อ็อมไหม?”
        จับแน่น ๆ


"ฮื่อ...ห่วง"



"กี้"


เสียงทุ้มเรียกมาจากประตู
หมออริยะยืนหอบ เบิกตากว้าง มองมาด้วยสายตาห่วงกังวล


"พี่อ็อม…"
ชายผู้ไร้สติ หันไปมองเขา แล้วเรียกด้วยเสียงแผ่ว


เฌกระชากพรมเช็ดเท้าสุดแรงเกิด!



“เฮ้ย!”
กี้เสียหลัก ร้องด้วยความตกใจ
เขาลื่นจนตัวหมุน ก่อนจะพลิกล้มลงโดยแรง


พลั่ก!
ต้นคออันบอบบางฟาดอั้กเข้ากับเท้าแขนบุนวม 

มีดกระเด็นหลุดจากมือ

เขาอ้าปากค้างน้อย ๆ

ก่อนจะหรี่ตาลง



และหมดสติ




...
เฌนั่งนิ่งหอบแฮ่ก หมออ็อมหน้าตาตื่นวิ่งพรวดเข้าไปประคองร่างนั้น
"กี้! กี้!"
เฌโบกมือหอบ ๆ สะกิดหมออ็อม ชี้ ๆ ไปข้างบน พูดไม่เป็นคำ
"พี่แปง..ไป.. พี่แปง!"
หมออ็อมวางน้องชาย แล้วลุกพรวด กระโดดขึ้นบันไดจ้ำอ้าว


เฌค่อย ๆโซเซลุกขึ้น ยังเหนื่อยวิ่งหนีตายไม่หาย
เขารีบตุปัดตุเป๋ไปรื้อค้นหาเชือก ด้วยเกรงว่ากี้จะฟื้นขึ้นมาก่อน ได้ม้วนเชือกฟางมา
เลยหาผ้าเอามารองผิวกันบาด ก่อนเอาเชือกฟางมามัดผูกมือเท้ากี้ไว้ด้วยกันแน่นหนา
ปล่อยให้นอนกลิ้งโค่โล่อยู่ข้างโซฟานั่นแหละ ตัวเขาเองค่อยนั่งระทวย หมดแรงอยู่บนโซฟา

ได้ยินเสียงรถเบรกเอี๊ยดลั่นหน้าบ้าน ก่อนมอธวิ่งตึ้กตั้ก ถลาเข้าบ้าน
พอเห็นเขา มอธก็กระโจนเข้าใส่ กระชากตัวเขามากอดไว้แน่น
"เฌ ๆ! เป็นไงบ้างครับ ปลอดภัยไหม?!"
เขาพยักหน้าหอบ ๆ แต่มอธนั้นตัวสั่นไปหมด
โอยย! การเข้ายิมมาทำให้มีแรงพอจะรับมือได้ไหว เป็นร่างซีซี่ป่านนี้คอขาดตายไปแล้ว

มือถือยังสั่นอยู่ เขาควักออกมาดู
เฮ้อ! หยังหยัง
หยังหยังไม่รู้จักบ้านกี้ ไม่รู้จักญาติกี้ เลยได้แต่โทรหาเฌซึ่งไม่ได้รับสาย
เขาเลยพูดบอกทางหยังหยังให้มาบ้านนี้

จากนั้น เฌจึงลุกพามอธขึ้นไปดูบนห้องที่เกิดเหตุ
หมออ็อมกำลังอุ้มแปงที่ใส่เสื้อผ้าแล้วไว้กับอก ดูไม่น่าห่วงแล้ว
เขาเลยถามหมออ็อม
"เอาไงต่อดีครับหมอ? เรียกตำรวจนะ เพราะผู้ชายคนนี้น่าจะสาหัสมาก ๆ"
ภากรยังนอนเลือดท่วม

หมออ็อมเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองเป็นหมอ
เขาวางแปงลง แล้วไปดูอาการสองคนผัวเมียที่นอนนิ่งอยู่
เฌเลยรับหน้าที่โทรเรียก 191 เอง




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.004K ครั้ง

4,237 ความคิดเห็น

  1. #4237 SkmilkSk (@SkmilkSk) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 13:20
    รู้สึกอยากกลับไปอ่านเม้นเก่าตัวเอง มีอันไหนด่าแรงปะวะ คนไม่รู้คือไม่ผิด เค้าขอโทดดดดดดดด
    #4237
    0
  2. #4225 - cherish 。 (@picha-bow) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 03:14

    โอ๊ย ตอนนี้น่าจะเป็นตอนที่หัวร้อนที่สุดในเรื่องแล้ว ขอโทษกี้สำหรับทุกอย่างเลยที่เคยว่าไว้ ขอยกที่ว่าไว้ให้คนที่สถาปนาตัวเองว่าแม่นั่นแหละ โดนที่กี้ทำยังน้อยไปอ่ะถ้าเทียบสิ่งที่ทำกับกี้ ไม่รู้จะพูดว่าอะไรนอกจากทุเรศ มันเป็นโมโหๆๆๆ นังควรเจออะไรที่เลวร้ายแบบที่แปงกี้ต้องเจอบ้าง

    #4225
    0
  3. #4156 MAEWMHA (@MAEWMHA) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 16:55
    เรื่องทำให้รู้ว่าเราไม่ควรด่าใครโดยที่ยังไม่ร้ความจริง รวมถึงชั้นด้วย 😓
    #4156
    0
  4. #4141 Ne4w (@snow-prince-000) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 21:47
    อ่านรอบสองก็ยังทนแทบไม่ได้ แม่คือเกินไปมาก ทำแบบนี้ไปได้ยังไง กี้โตมาเป็นแบบนี้ไม่แปลกใจเลย ไหนจะที่ผ่านมาจะทรมานขนาดไหน โอ้ยยยย สงสารมากแง
    #4141
    0
  5. #4130 pookpak_world (@pookpak_world) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 22:57
    กลับมาอ่านตอนนี้ทีไรขาชามือชาทุกที ความเห้ของจิตใจคน กับคนที่เรียกว่าลูก กับคนที่เป็นเพื่อนมนุษย์ ทำลงไปได้ยังไง สงสารทุกคนยกเว้นอิสองผัวเมียนี่
    #4130
    0
  6. #4119 «PhuengAugust» (@pvaugust) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 20:11
    เอาจริงตอนนี้กับตอนที่แล้วสะเทือนใจมาก มันแบบโห ขนาดนี้แล่วนะ
    #4119
    0
  7. #4113 yor_ying (@ying-lady) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 00:29
    คนเป็นแม่ทำขนาดนี้เลบเหรอ เฮ้ออ ตอนแรกก็สงสัยว่าแม่เลี้ยงยังไงกี้ถึงเป็นแบบนี้ แต่เข้าใจกี้แล้ว สงสารทุกคน ยกเว้นแม่กี้กับแฟนเด็กของนาง
    #4113
    0
  8. #4034 sichul (@hanjaheebum) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 15:00
    โหหห ตอนนี้แบบสุดจริง นี่เหมือนตัวเองเป็นเฌเลยอ่ะ กลัวว ลุ้นมากเลย แล้วแบบอิแม่นี่เกินคนไปหลายขุมแล้วอ่ะ กี้ก็ความหลังหดหู่มาก เกลียดนะแต่ก็สงสารมากเช่นกัน แต่ละคนแบบสุดมากเลย ฮื่ออ
    #4034
    0
  9. #4025 khunsom08 (@khunsom08) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 03:06
    ลุ้นระทึกมาก
    #4025
    0
  10. #3989 coolgrey (@praewhun) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 18:24
    อ่านถึงตรงนี้แล้วสะเทือนใจมาก กี้โดนมาเยอะจริงๆจากคนเป็นแม่ที่เหมือนเดรัจฉาน น่ารังเกียจ ขอให้หลังจากนี้กี้ได้รักษาเรื่อยๆและมีชีวิตที่ดีๆนะ
    #3989
    0
  11. #3972 naboot (@naboot) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 08:29
    ขอโทษที่ด่ากี้ว่าร้ายมาตลอด

    กี้น่าจะรักฟามจริง แต่ด้วยสภาพจิตที่คิดว่าตนเองสกปรก เลยคิดว่าตัวเองไม่ดีพอสำหรับฟาม ก้อเจอเรื่องอัปรีย์มาแต่เด็กน้อย ป. 6 เองนะ

    อีแม่จัญไร อัปรีย์ ทำกับลูกตัวเองได้ไง ส่งผลต่ออีกหลายขีวิตเลย ทั้งกี้ ฟาม อ็อม แปง
    #3972
    0
  12. #3948 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 12:44
    ลุ้นมาก เข้าใจกี้แล้ว เจอมาเยอะแน่ๆ
    ขอโทษที่เคยด่านะกี้ เพราะแบบนี้สินะถึงไม่ให้พี่แปงมาเจอแม่

    สงสารอะ เริ่มชีวิตใหม่นะ
    #3948
    0
  13. #3930 snk_onge (@ongnielisreal) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 22:18
    สงสารกี้มากเลย หน่วงมากเลย อ่านไปเหนื่อยไปเลยค่ะ

    แต่งดีมากๆเลยนะคะ อินตาม เหมือนโดนตามฆ่า วิ่งรอบโซฟาไปด้วยกับเฌ
    #3930
    0
  14. #3923 llllovellll (@llllovellll) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 04:34
    เอะใจกับท่าทางกี้ช่วงหลังที่ไม่ให้แปงเข้าใกล้แม่ เข้าใจละ กี้โดนมาเยอะ เยอะมากๆ ทำให้เข้าใจว่าทำไมถึงใช้ชีวิตเละเทะขนาดนี้ ทำไมแสดงออกแบบนี้ จริงๆนี่ว่ากี้รักฟามนะ ไม่มากก็น้อย เสียดายที่ปล่อยให้รักดีๆหลุดไป สงสารกี้นะ แต่ไม่สุด แต่เข้าใจมากขึ้น อยากให้กี้ปฏิบัติตัวดีขึ้นกว่านี้ แล้วก็อยากให้มีความสุขมากๆ อินั่นไม่สมควรมีชีวิตอยู่แล้วนะ โตมายังไงถึงจิตใจต่ำช้าได้ขนาดนี้
    #3923
    0
  15. #3770 Lilith In Wonderland (@vareww) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 06:27
    กะแล้วว่ากี้ต้องมีอะไร ไม่ได้หวงแม่หรอกแต่ต้องมีอะไรซักอย่างที่ไม่อยากให้แปงอยู่ใกล้แม่ ไม่คิดว่าจะโหดร้ายขนาดนี้
    #3770
    0
  16. #3738 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 23:56
    อืแม่อิชั่ว

    ชั่วช้ามากๆทำแบบนี้กับลูกตัวเองมาหลายครั้งแล้ว สาระเลวจริงๆ
    #3738
    0
  17. #3668 JMTB (@march47) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 21:55
    เกลียดไม่ลง สงสารก็ไม่สุด เฮ้ออออ
    #3668
    0
  18. #3658 pookpak_world (@pookpak_world) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 11:34
    หมดคำจะพูดดดด เครียดมาก เลว สารเลว ที่กันพี่ออกจากแม่เพราะแบบนี้สินะ เห้อ
    #3658
    0
  19. #3625 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 20:08
    แม่นี้น่าจะติดคุกจนตาย สารเลวสิ้นดี
    #3625
    0
  20. #3554 thifu:') (@yamloveyaoi) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 01:25
    อหหหหห อิแม่เมิงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    #3554
    0
  21. #3482 ไม่มีใครรัก (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:55

    โอ้ยยยยย สงสารกี้ ที่แท้ที่ไม่อยากให้พี่อยู่กับแม่ก็เพราะแบบนี้เอง สงสารอ่ะ น้ำตาจะไหล

    #3482
    0
  22. วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:12
    โอเคกี้ที่ทำตัวร้ายๆใส่พี่เพราะว่าอิแม่เลวๆนี่สินะ แงงงงงเราขอโทษที่ด่า คือแบบกี้น่าสงสารมากเลยอ่ะ
    #3471
    0
  23. #3448 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:53
    สงสารกี้ โอ้ยยยย
    #3448
    0
  24. #3377 teatea30 (@teatea30) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:55
    สงสารกี้อ่ะ มีคนรักจริงๆก็ดันมาจากกันทั้งที่เข้าใจผิด งื้อพี่ฟาม
    #3377
    0
  25. #3364 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:24
    กี้ก็ดูรักพี่นะ
    #3364
    0