ปิดตำนานเทพอสูร

ตอนที่ 30 : ความเป็นจริงที่ได้รับรู้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8886
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    7 พ.ย. 59

ภายในพรรควังเย็นเหมันต์ เด็กน้อยหยางฮ่าวเทียนมองสลับไปมาระหว่างแม่ของตนและคนที่ทำร้ายมันอย่างสงสัย ฉิวฮวาเผยรอยยิ้มออกมาพลังน้ำแข็งในร่างพวยพุ่งออกมาอย่างมหาศาล หยางหลงหรี่ตามองและถอนหายในออกมาเบาๆ                                                                                                                                                            "  ไม่น่าเชื่อนะว่าเจ้าจะมีบุตรแล้วนะ ฉิวฮวา แถมยังโตแล้วด้วย แล้วที่เจ้าพลังมากขึ้นถึงขั้นทะลวงมาระดับวีรชนลมปรานระดับหนึ่งได้หรือว่าเจ้าใช้วิธีเดิมอีก ซึมซับศิลาดวงจิตอสูร ข้าเคยบอกเจ้าแล้วไงว่ามันอันตราย หากพิษเข้าหัวใจเจ้าอีก " หยางหลงชะงักคำพูดของตนแล้วมองไปที่เด็กน้อยและนึกอะไรบางอย่างได้                                                                                                                                                                                                                                                                  " ถ้าหากพิษเข้าหัวใจอีกแล้วทำไมหรอ หยางหลงพูดให้จบสิ " ฉิวฮวาเอ่ยขึ้น                                                                                                                                                                                                                                              " ถ้าพิษเข้าหัวใจอีก เจ้าก็ต้องนอนกับผู้ชายอีก แล้วเด็กนั้นเป็นลูกของใครที่มานอนกับเจ้าล่ะ เพราะเจ้าทะลวงพลังมาถึงระดับนี้ได้ คงไม่น้อยสินะ " หยางหลงเอ่ยขึ้น ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของฉิวฮวานางกัดฟันกรอดดวงตาทอประกายอำมหิตพลังระดับวีรชนลมปรานแผ่ออกมาอย่างบ้าคลั่ง และพุ่งเข้สใส่หยางหลงทันที คำพูดของหยางหลงเมื่อครู่แม้แต่สองหนุ่มอย่างเสี่ยวหลงกับฉิวหลงถึงกับสะอึก                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      เคล็ดวิชาต้องห้ามเหมัต์นรกานต์ขั้นที่สอง คลื่นน้ำแข็งอสรพิษคลั่ง                                                                                                                                                                                                                                                       คลื่นลมปรานก่อเป็นร่างของอสรพิษสีขาวขนาดใหญ่ อยู่เบื่องหลังของฉิวฮวาและพุ่งเข้าใส่หยางหลงอย่างรวดเร็ว  มันเห็นดังนั้นคลื่นพลังเปลวเพลิงสีดำแห่งคำสาปก็ปรากฏขึ้นก่อเป็นร่างของหนึ่งในห้าจอมราชันย์มังกรอย่างอโพฟิสเข้าปะทะในทันที                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          ตูม !! พร้อมกับร่างของหยางหลงที่ถอยออกมาหนึ่งก้าวและร่างของฉิวฮวาที่ถอยมาถึงเจ็ดก้าวทำให้นางรู้ตัวว่าพลังของตนเทียบชายตรงหน้าไม่ได้ แต่สิ่งที่เขาพูดทำให้เจ็บปวดใจเป็นอย่างมาก ทำให้พลังค่อยๆฟื้นฟูและเเละเตรียมเข้าปะทะอีกครั้ง                                                                                                                                                                                                                                                       หยางหลงมองหญิงสาวอย่างมึนงง ไม่รู้ว่านางโกธรอะไรเขาพลางมองไปที่เพื่อนรักก็ตีหน้ายักษ์มองเขาด้วยสายตาโกธรแค้น นี่เขาทำอะไรผิดว่ะเนี้ย เมื่อเห็นฉิวฮวาพุ่งเข้ามาอีก หยางหลงก็ได้แต่ตั้งรับ และปัดพลังไปด้านข้างตลอด และมองอย่างสงสัยชั่วพริบตาฝ่ามือเหมันต์ก็เข้ามาถึงตัวเขา หยางหลงรีบจับฝ่ามือข้างนั้นเอาไว้และดึงร่างของฉิวฮวาเข้าหาตัว จนตัวติดกันมองผสานตาระยะใกล้ชิด                                                                                                                                                                                                                                                                                          ฉิวฮวามองชายตรงหน้าด้วยสายตาโกธรๆ แต่หัวใจของนางกับเต้นระรัวประดุจกลองเมื่อได้เข้าใกล้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของนาง พ่อของลูกนาง แต่เขากับโง่เง่าคิดว่านางไปมีอะไรกับชายอื่นและเด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของเขาทำให้นางโกธรมาก พยายามดิ้นให้หลุดจากการจับกุมของชายหนุ่ม  แต่หยางหลงกับจับเอาไว้แบบนั้นและเอ่ยเสียงเบา                                                                                                                                                                                                                                               " ข้าไม่เข้าใจว่าเจ้าโกธรอะไรข้า ถึงได้โจมตีใส่ข้าแบบนี้ แต่ข้าไม่อยากสู้กับเจ้าเพราะอย่างน้อยเจ้าก็ได้ชื่อว่าเคยเป็นผู้หญิงของข้า หยางหลงผู้นี้ หยุดเถอะนะฉิวฮวา " หยางหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและค่อยๆปล่อยมือของหญิงสาว ฉิวฮวาเม้มริมฝีปาก                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       เพี้ย !!  พร้อมกับฝ่ามือของฉิวฮวาที่เข้าประทับเข้าที่แก้มของชายหนุ่มอย่างแรงด้วยพลังระดับวีรชนลมปราน ทำให้ร่างของหยางหลงสั่นสท้านแต่มันก็ไม่ตอบโต้ ฉิวฮวาเม้มปากแน่น น้ำตาคลอเบ้าพลางมองไปที่หยางหลง ทำให้หัวใจของมันกระตุกวูบและเอามือปาดน้ำตาที่กำลังไหลรินลงมาอย่างแผ่วเบา เด็กน้อยหยางฮ่าวเทียนเดินมาใกล้ๆอย่างสงสัย ว่าทำไมท่านแม่ของมันไม่จัดการชายหนุ่มตรงหน้าไปซะเลย                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 เสี่ยวหลงและฉิวหลงที่มองอยู่ห้ามถึงกับยืนนิ่งและค่อยๆเดินเข้ามาทางด้านหลังของเพื่อนรักและเอามือตบบ่าของมันเบาๆ หยางหลงมองด้วยสายตาสงสัยและมึนงงทำให้เสี่ยวหลงรู้สึกว่าอยากจะตบหัวเพื่อน เพราะมาโง่ในเรื่องแบบนี้เลยเอ่ยขึ้น                                                                                                                                                                                                                                                        " หยางหลงเด็กน้อยคนนี้เป็นลูกนาย กับฉิวฮวา นางตั้งท้องหลังจากที่เจ้าจากไปทวีปสวรรค์ และเลี้ยงลูกมาเพียงลำพังโดยไร้พ่อมาตั้งหลายปี ฉิวฮวานางไม่ได้มีใครนอกจากนาย เรื่องนี้ฉิวหลงเป็นคนเล่าให้ข้าฟังเองเพื่อน " เสี่ยวหลงเอ่ยขึ้นอย่างยินดี                                                                                                                                                                                                                                       หยางหลงมองหน้าของฉิวฮวาสลับไปมากับเด็กน้อยและค่อยๆก้มตัวลงเสมอกับเด็กน้อยและจับมือของเด็กน้อยเอาไว้ ดวงตาทอประกายดาวห้าแฉกภายในดวงตา พร้อมกับมหาเวทย์ดูดดาวที่ถูกใช้ออกมา หนึ่งในความสามารถของมันคือการดูย้อนสิ่งที่ผ่านมาแบบไม่มีทางว่าจะมีใครโกหกมันได้เมื่อมันใช้วิชานี้ต่อคนอื่น และภาพที่ปรากฏขึ้นทำให้มันอึ้งและมองเด็กน้อยตรงหน้าใหม่อีกครั้ง และลุกขึ้นมองไปที่หญิงสาวที่มองมันอยู่                                                                                                                                                                                                                                             " ฉิวฮวา ข้าขอโทษ ข้าแค่ไม่คิดว่าการนอนกับเจ้าเพียงครั้งเดี่ยวจะสามารถทำให้เจ้ากำเนิดบุตรขึ้นมาได้ แต่ตอนี้ข้าได้รับรู้แล้ว ข้าขอโทษอี้ฮวา " หยางหลงก้มหน้าลงแบบสำนึกผิด   ฉิวฮวามองหน้าของชายตรงหน้าและส่วมกอดอย่างคิดถึงและมองไปที่ลูกชายเพียงคนเดียวของตนและเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบาแต่หนักแน่น                                                                                                                                                                                                                                                                   " อาเทียน มาคารวะท่านพ่อสิลูก คนผู้นี้คือพ่อของเจ้านะ " ฉิวฮวาเอ่ยขึ้นและมองไปที่เด็กน้อยหยางฮ่าวเทียน   เด็กน้อยถึงกับอึ้งและค่อยเดินมาใกล้ๆชายหนุ่มแบบกลัวเพราะคนตรงหน้าเคยตีมัน แถมยังดุมันอีกด้วย  หยางหลงมองลูกชายและอุ้มขึ้นมา                                                                                                                                                                                                                                               " อืม นิสัยเหมือนข้า หยิ่ง ไม่ยอมคนอื่นดีมาก เป็นลูกผู้ชายตรงแข็งแกร่งแบบนี้ ดีมากลูกชายข้า แต่ชื่ออาเทียนหรอ อี้ฮวา มันดูแปลกๆยังไงไม่รู้นะ " หยางหลงเอ่ยขึ้นต่อภรรยาสาวของมัน ฉิวฮวาเผยรอยยิ้มออกมาแบบหวานใสเป็นครั้งแรก และส่ายหน้าเบาๆ                                                                                                                                                                                                                                         " ไม่ใช่ค่ะ ท่านพี่ ลูกของเรามีชื่อว่า หยางฮ่าวเทียนที่แปลว่า มังกรวายุ คล้ายพ่อของเขาที่มีชื่อแปลว่ามังกรอัคคี ข้าตั้งได้แค่นี้ ถ้าไม่ชอบก็ขอโทษด้วยค่ะ " ฉิวฮวาเอ่ยเสียงอ่อย หยางหลงยิ้มบางๆและลูบหัวภรรยาสาวเบาๆและมองลูกชายของตนที่เม้มปากไม่ยอมทักตนหรือคารวะเขา ทำให้มันหัวเราะห์ออกมาเบาๆว่าเด็กคนนี้หัวเเข็งมาก                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                หยางหลงวางเด็กน้อยลงที่พื้นและขยี้หัวไปมาด้วยความเอ็นดู และจูงมือทั้งสองเข้าไปภายในพรรควังเย็นในทันที เสี่ยวหลงและฉิวหลงยิ้มออกมาและเดินตามเข้าไป                                                                                                                                                .................................................................................................................                                                                                                                                                                                                                                        ในดินแดนทวีปปีศาจ  (กลางดึก)                                                                                                                                                                                    ชายในชุดคลุมเดินอยู่ในพระราชวังแห่งหนึ่งบรรยากาศตอนนี้เงียบสงบ ตามทางเดินมีแต่สิ่งสวยงามในมือของชายคนนั้นมีผลึกทีทอประกายสีแดงโลหิตกำลังเรืองเเสงอยู่ พลางมองไปที่ประตูด้านที่ยังเปิดอยู่และรีบเดินไปในทันที                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            ปึง !! ก่อนจะถึงประตูบานนั้นกับปิดก่อนทำให้ชายในชุดคลุมกัดฟันนั้นและสัมผัสบางอย่างได้ทางด้านหลังและหันหลังกับไปมองในทันที ก็เห็นชายชราในชุดคลุมสีแดงเพลิงมีสัญลักษณ์ของหัวกระโหลก ชายชราคนนั้นมีเขาขนาดใหญ่ที่หน้าผาก ดวงตาสีแดงโลหิตเช่นเดียวกับชายในชุดคลุมแต่แววตาอำมหิตดังสัตว์ร้าย                                                                                                                                                                                                                                                                            " เจ้าคิดว่าพระราชวังของข้าสร้างขึ้นมาให้ผู้บุกรุกแบบเจ้าเข้ามางั้นหรือ คิดว่าจะมาก็มาจะไปก็ไปอย่างงั้นหรือ เจ็บเศียรสิบมงกุฏ เห็นข้าเป็นตัวอะไรกัน " ชายชราเอ่ยขึ้นเสียงดังด้วยลมปรานระดับตำนาน ขั้นเทวะสวรรค์ลมปรานระดับสิบ                                                                                                                                                                                                                                                                      " หยางซือหลาง งั้นหรอ จักพรรดิปีศาจบรรพกาลเช่นเจ้ามายุ่งเกี่ยวกับทวีปปีศาจอีกอย่างงั้นหรือ ไหนมีข่าวลืมว่าเจ้าบำเพ็ญเพียรอยู่ไม่ใช่หรือ แล้วอีกอย่างคนอย่างข้าอยากไปไหนจำเป็นต้องบอกเจ้าอย่างงั้นหรือ " เจ็ดเศียรสิบมงกุฏคำรามออกมาพลังระดับเดียวกันแผ่ออกมาอย่างบ้าคลั่ง                                                                                                                                                                                                                                                                                                          " หาที่ตายนัก เจ็ดเศียรสิบมงกุฏ บังอาจมากไปแล้ว ย้าก " พูดจบจักพรรดิปีศาจบรรพกาลก็พุ่งตัวเข้าโจมตี ชายในชุดคลุมในทันที  ก่อนจะเริ่มบรรเลงการต่อสู้ของบุคคลระดับตำนานทั้งสอง จนปีศาจในดินแดนต่างรับรู้พลังอำนาจของทั้งสองที่แผ่ออกมา                                                                                                                                                       .................................................................................................................     จอบตอนแล้วครับ ไรต์บรรยายอารมซึ้งๆไม่เป็นอ่ะ ได้แค่นี้อย่าว่ากันนะ ไรต์กลับมาแล้วครับ ( เม้นหน่อยนะครับ กำลังใจของผมคือคุนนะ )                                                     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

1,108 ความคิดเห็น

  1. #673 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 19:40
    ขอบคุณครับ สนุกมาก
    #673
    0
  2. #348 WINBensinJinjung (@WINBensinJinjung) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 07:13
    ฆวยเหอะชาตินี้-จะเปิดเผยพลังตอนไหนวะไอsas แย่เม็ด ฆวย
    #348
    0
  3. #288 AnmW (@toitoy333) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 17:53
    ไม่เปนไรไรท์ คืนดีกันไวยิ่งดี 5555
    #288
    0
  4. #287 KorloveIng (@KorloveIng) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 12:42
    ขอบคุณคับไรท์
    #287
    0
  5. #286 อืมอืมอืมอืม (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 12:17
    จริงๆพระเอก
    #286
    0
  6. #285 mindzero (@mindzero) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 12:11
    ขอบคุณครับไรท์
    #285
    0