ปิดตำนานเทพอสูร

ตอนที่ 62 : ดินแดนศักดิ์สิทธ์นิรันกาล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3337
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    13 ก.ค. 60

ในห้องฝึกฝนส่วนตัวอาเทียนวางเตาสีทองไปเบื่องหน้าและเพลิงสีครามปรากฏขึ้นที่มือของมันความร้อนที่พวยพุ่งออกมาอย่างต่อเนื่อง เปลวเพลิงค่อยๆแผดเผาไปที่เตายา อาเทียนเห็นดังนั้นก็เทน้ำแห่งชีวิตลงไปประมาครึ่งหม้อ และน้ำที่เริ่มเดือดมากขึ้นเรื่อยๆ                                                                                                                                                                                                                                        แสงสีฟ้าสดใสประจายออกจากหม้อปรุงยาอย่างเจิดจ้า อาเทียนต้องควบคุมเพลิงครามอย่างเคร่งเครียดหากน้ำแห่งชีวิตร้อนมาเกินไปอาจจะทำให้ยาไม่สมบูรณ์แบบ  หญ้าสามภพสีแดงอยู่ที่มือขวาและค่อยๆหย่อนลงไปในหม้ออย่างแผ่วเบา  แสงสีฟ้าและสีแดงค่อยๆรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน สมุนไพรใบน้ำตาปีศาจสีขาวอยู่ที่มือซ้าย                                                                                                                                                                                                                                                      และหย่อนลงตามไปในทันทีสมุนไพรทั้งสองค่อยๆหลอมรวมกันน้ำแห่งชีวิตเข้าไปเรื่อยๆจนทอแสงสีเขียวมรกตออกมา น้ำแห่งชีวิตไหลหมุนไปมาในหม้อยาสีทองไปเรื่อยๆ เหงื่อของอาเทียนไหลเต็มหน้ามือของมันสั่นไปหมดที่ต้องควมคุมเพลิงครามเอาไว้ให้ความร้อนของมันเสถียร ทำให้ยาในหม้ออกมาสมดุลถึงที่สุด                                                                                                                                                                                                                                                                 เปร๊าะ !!! อาเทียนดีดนิ้วพร้อมกับผลึกสัตว์อสูรระดับเซียนก้อนเล็กเท่าลูกชิ้นที่ปรากฏขึ้นในมือของมันและค่อยๆจมลงไปในหม้อพร้อมกับแสงสีทองที่พุ่งออกมาอย่างเจิดจ้าน้ำในหม้อในตอนนี้กลายเป็นสีทองสดใสส่องประกายระยิบระยับอย่างสวยงามเป็นที่สุด  ดวงตาของอาเทียนส่อประกายยินดี มันใกล้จะสำเร็จแล้วอีกแค่นิดเดียว                                                                                                                                                                                                                                                          อาเทียนหยิบดอกบัวประทุมภพออกมาและเทยาลงใส่ไปในดอกบัวแสงสีทองของยาไหลเข้าไปใจกลางของดอกบัวและเเปลเปลี่ยนเป็นสีขาวบริสุทธ์ พร้อมกับดอกบัวที่ค่อยๆหุบลงราวกับเก็บรักษายาเอาไว้ภายในนั้นมันต้องรอเวลาเท่านั้น รอจนกว่าดวงบัวจะบานออกปรากฏเป็นเม็ดยากลืนฟ้าอาจใช้เวลาอย่างต่ำเจ็ดวัน อาเทียนสะบัดไปเบื่องหน้าพร้อมกับเศษซากสมุนไพรทั้งหลายที่หายไป และเดินออกจากห้องฝึกฝนทันที เพื่อกลับไปยังห้องนอนของตน แถมมันยังได้ยินมาว่าจะมีการประลองระหว่างสำนักอีกด้วย                                                                                                                                                                                                                                               ................................................................................................................                                                                                                                                                                                                                                       ดินแดนศักดิ์สิทธ์นิรันกาล                                                                                                                                                                                              ดินแดนแห่งหมู่ราชันย์มังกรในยุคบรรพกาล ดินแดนแห่งนี้สร้างขึ้นโดนท่านผู้นั้นกักขังเหล่าบรรดาเหล่าสัตว์เทวะ หรือเหล่ามหาอสูรที่มีพลังมากเกินไปที่จะอยู่บนโลกใบเล็กแห่งนั้นที่นี้มีสิบสองราชันมังกรอยู่เช่นกัน แต่หากเป็นมังกรตั้งแต่ยุคบรรพกาลทั้งนั้น หญิงสาวเรือนผมสีเขียวมองไปรอบๆอย่างอย่างเบื่อๆ นางคือหลินอิงฉี                                                                                                                                                                                                                                                                  " น่าเบื่อมากเลย นี่ก็นานนับพันปีมาแล้วตั้งแต่ข้าเจอชายคนนั้น หยางหลงเวลาผ่านมาจนป่านนี้ ท่านยังคงมีชีวิตอยู่หรือไม่ ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน " หลินอิงฉีเอ่ยขึ้นมาพลางมองไปรอบๆอย่างเบื่อหน่าย นางในตอนนี้กลายเป็นราชันมังกรเหมันต์ไปแล้ว พร้อมกับมีชายชราในชุดหลากสีเดินเข้ามาหานาง ทำให้หลินอิงฉีก้มหัวเคารพทันที                                                                                                                                " อิงฉี ข้านั้นจะให้เจ้าไปโลกมนุษย์อีกครั้ง เพื่อตามหาบางสิ่งที่เรียกว่ากระบี่ฟ้า มีคนเล่าขานว่า ราชันเทพอสูรเป็นผู้ครอบครองมันเอาไว้ เจ้าเองในตอนนี้ก็มีพลังระดับเทวะสวรรค์ขั้นแปดแล้ว ข้าคงไม่ต้องห่วงเจ้า และสิ่งที่เจ้าต้องการทำไปหาชายคนนั้นแล้วค่อยกลับมาที่นี้เถอะศิษย์ข้า " ชายชราเอ่ยย้ำคำท้ายทำให้นางสั่นเบาๆเมื่ออาจารย์ของตนรู้สิ่งที่นางต้องการ                                                                                                                                                                                                        " ขอบคุนท่านอาจารย์ คูซูริว " หลินอิงฉีเอ่ยขึ้น ชายชราในชุดหลากสีหรือราชันย์มังกรเก้าเศียรคูซูริวยิ้มอย่างเมตตาและสบัดมือไปเบื่องหน้าพร้อมกับร่างของหลินอิงฉีที่สลายหายไปเป็นละอองขึ้นไปบนฟากฟ้า                                                                                                                                                                                " โลกฝั่งโน่นนานมากแล้วนะที่ไม่ได้ไปเยือนไม่รู้ว่าตลอดเวลสที่ผ่านมาเจ้ายังคงสบายอยู่หรือเปล่า สหายเพียงคนเดียวของข้า  จอมราชันย์มังกรฟ้าเฟยหลง " พญามังกรเก้าเศียรเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบาราวกับนึกถึงความหลัง                                                                                                                                                          .........................................................................................................                                                                                                                                                                                                                                              ดินแดนพยัคฆ์หมอบ ห่างออกยังดินแดนหิมะอันหนาวเหน็บอันเคยเป็นที่ตั้งของวังเย็นเหมันต์แต่ตอนนี้เหลือเพียงเศษซากของสำนักที่พังและเสียหายไปตามกาลเวลาและลึกเข้าไปในดินแดนแห่งหิมะ ทามกลางหิมะจำนวนมาก มีแท่นบูชาสีขาวที่ส่องสว่างเรืองรองออกมาอย่างงดงาม                                                                                                                                                                                                          กรี๊ซซซ !!! พร้อมกับเสียงกรี๊ดร้องของวิหคเพลิงเทวะอสูรที่หลุดออกมาจากผนึกเปลวไฟสีแดงเพลิงกระจายไปทั่วและรวมตัวกันเป็นร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่ง น่าตาหล่อเหลาดวงตาสีแดงเพลิง ผมสีแดงเพลิงสบัดไปตามความเย็นของหิมะ                                                                                                                                                                                                                                                                  " ในที่สุดข้าก็หลุดออกมาจากผนึกจนได้ ถึงเวลากลับบ้านแล้ว รอก่อนเถอะน้องพี่ ข้าจะไปช่วยเจ้าเอง และจะสังหารพวกพญามังกร ศัตรูของเผ่าพันธ์ให้หมดไป ไม่อย่างนั้นข้าไม่ขอใช้นาม เฉินจินราชันวิหคเทวะอสูรอีก " เฉินจินคำรามออกมาลมปรานระดับจุติราชันเทพอสูรขั้นสิบกระจายไปทั่วทั้งดินแดนหิมะและพุ่งออกไปทันที                                                                                                                                                                                                                                                         ..........................................................................................................                                                                                                                             ถูกขังตั้งแต่ภาคแรกได้ออกโรงสักที (เม้นด้วยน้าาา)                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

1,108 ความคิดเห็น

  1. #763 Tababuya (@Tababuya) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 20:15
    ลูกจะเทพกว่าพ่อมะเนี่ย
    #763
    0
  2. #746 KavinHan (@KavinHan) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 05:36
    สนุกมากครับ
    #746
    0
  3. #724 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 21:46
    ขอบคุณครับ
    #724
    0