ปิดตำนานเทพอสูร

ตอนที่ 63 : พบกับประมุขตระกูลตง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3416
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    18 ก.ค. 60

ห้าวันมาแล้วอาเทียนเข้ามองไปในแหวนมิติบ่อยครั้งดอกบัวประทุมภพก็ยังไม่บานออกหากแต่เปล่งเเสงสีทองออกมาตลอดเวลา ภรรยาคนสวยของมันไปทะลวงระดับขั้นพลังจนไม่ได้เจอกัน เวลานี้อาเทียนกำลังขับสิ่งสกปรกออกจากร่างกาย เพราะร่างกายของมันกำลังจะทะลวงเข้าระดับจุติราชันในอีกไม่ช้า คราบสีดำไหลออกมาตามขุมขนทั่วร่างส่งกลิ่นเหม็นออกมา  เมื่อเห็นดังนั้นจึงไปชำระร่างกายและเดินไปลานต่อสู้ของสำนักทันที                                                                                                                                                                                                                                      บรรดายอดฝีมือในพรรคต่างกำลังต่อสู้กันอย่างต่อเนื่องสายตามองไปเห็นภรรยาของตนที่ทะลวงพลังขึ้นมาเป็นปรานจักพรรดิขั้นที่หกเป็นที่เรียบร้อยเทียบเท่ากับไป๋เฟยชุนและลู่เฉียนตามีแค่หวังยู่เสียนที่มีพลังน้อยกว่าทั้งสามอยู่หนึ่งขั้น ตงหลินยู่เมื่อเห็นอาเทียนจึงรีบวิ่งมากอดแขนโดยไว เผยรอยยิ้มอันสดใสออกมา                                                                                                                                                          " สามี ข้าจะพาท่านไปพบท่านพ่อ วันนี้ท่านพ่อของข้ามาชมการต่อสู้ด้วยเช่นกัน ท่านมีนามว่าตงเป๋ย ท่านเป็นประมุขหนึ่งในสี่ตระกูลหลักแห่งเมืองพยัคฆ์หมอบนี้ " ตงหลินยู่เอ่ยขึ้นพลางชี้ไปอีกด้านที่มีชายวัยกลางคนหน้าตาดุดันกำลังมองมาที่มันด้วยสายตาเกรี้ยวกร้าด ดวงตาของอาเทียนวาวโรจน์จ้องกลับแบบไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อยและมองไปรอบๆเห็นประมุขทั้งสามกำลังมองมาที่เขาเช่นกันโดยเฉพาะตระกูลลู่                                                                                                                                        " ไปสิ ภรรยาข้า เดินพาข้าไปพบท่านพ่อของเจ้าหน่อยสิ " อาเทียนยื่นมือให้ภรรยาของตนจูงไปในทันที ตงหลินยู่ยิ้มออกมาอย่างดีใจรีบจูงมือเข้าไปหาพ่อของตนในทันทีในตอนนี้อาเทียนสะกดพลังของตนเอาไว้ที่ปรานจักพรรดิขั้นที่แปดเพื่อให้ประมุขทั้งสี่สัมผัสพลังของตนได้เท่านี้                                                                                                                                                                                                  เมื่อเดินเข้าไปใกล้ประมุขตระกูลตงอาเทียนก็สัมผัสได้ว่าชายตรงหน้ามีพลังขั้นนักบุญลมปรานขั้นที่สิบข้างๆประมุขก็มีหญิงวัยกลางคนที่กำลังของมาที่เขาด้วยสายตาเอ็นดู ทำให้อาเทียนคิดว่าคงเป็นมารดาของภรรยาตนแน่ๆ อาเทียนคุกเข่าลงและคารวะทันที                                                                                                                        " ข้า หยางฮ่าวเทียน คารวะประมุขตระกูลตงและฮูหยิน " อาเทียนเอ่ยขึ้นแฝงไปด้วยความเคารพปนความดุดันของตน ไป๋เหมยหรือฮูหยินแห่งตระกูลตงเผยรอยยิ้มออกมาเเละเดินมาจับไหลของอาเทียนเอาไว้และตบไหล่เบาๆ                                                                                                                                                          " ยินดีที่ได้พบจ๊ะ อาเทียน หลินยู่เล่าเรื่องของเจ้าให้ข้าฟังหมดแล้ว แข็งแกร่งใช้ได้นี่ เห็นหลานข้าเจ้าไป๋เฟยชุนบอกว่าทีแรกเจ้าเข้ามาที่นี้มีพลังเพียงจักพรรดิขั้นที่สอง แต่ตอนนี้เจ้าอยู่ในระดับจักพรรดิขั้นที่แปดแล้วนี่ ไม่เลวๆ จริงไหมท่านพี่ตงเป๋ย ลูกเขยเราผู้นี้ " ไป๋เหมยเอ่ยขึ้นเบาๆแต่กลับทำให้ประมุขอีกสามตระกูลอึ้งไม่นาน                                                                                                                                              " มันก็แข็งแกร่งดี แต่ข้าไม่พอใจตรงที่มันได้เสียกับลูกสาวข้า แต่ต้องให้ลูกสาวข้ามาบอกเรื่องราวทั้งหมด  ส่วนมันหายไปไหนเหตุใดไม่ไปพบพวกเราทั้งสองก่อนหน้านี้ และที่สำคัญมันทำร้ายลู่เฉียนเหว่ยจนพิการ" ตงเป๋ยเอ่ยด้วยโทสะอันมากล้น                                                                                                                                     " ที่ข้าไม่ได้ไปพบท่านทั้งสอง เพราะข้าเก็บตัวทะลวงระดับพลัง ส่วนลู่เฉียนเหว่ยมันมาหาเรื่องข้าก่อนก็สมควรแล้วที่ต้องพิการ ข้าไม่เห็นว่าตนเองจะทำผิดตรงไหน " อาเทียนเอ่ยขึ้นอย่างไม่สนใจผู้ใด  หากแต่ตอนนี้ประมุขแห่งตระกูลลู่ ลู่หยงเวิ่นกำลังมองมาที่มันด้วยสายตาอำมหิต จิตสังหารกระจายออกจากร่างอย่างบ้าคลั่ง                                                                                                                                                                                                                                                           ' สลายจิตสังหารของเจ้าซะไอ้เศษสวะ มิเช่นนั้นเจ้าจะหายสาปสูญไปตลอดกาล '                                                                                                                                                                                                                                        อยู่ก็มีเสียงอันทรงอำนาจดังขึ้นในหัวของลู่หยงเวิ่นอย่างน่ากลัว ทำให้มันตัวสั่นสท้านในทันที ผู้ใดกันที่มีพลังมากกว่ามันและเข้ามาในหัวของมันได้ง่ายดายปานนี้ มันจึงสลายจิตสังหารและหันไปมองการประลองต่อในทันที แต่แววตาก็ยังเต็มไปด้วยความแค้นในที                                                                                                                                                                                                                                    อาเทียนเผยรอยยิ้มออกมาอย่างน่ากลัวทำให้ประมุขตระกูลตงและฮูหยินสะดุ้งไปวูบหนึ่งและเป็นตงเป๋ยเองที่ควรจะมองลูกเขยของตนคนนี้ขึ้นใหม่อีกครั้ง เพราะมันแข็งแกร่ง แถมยังอาจหาญ ไม่แน่ในวันข้างหน้าอาจจะเป็นกำลังหลักให้กลับตระกูลมันก็ได้ มันจึงหยิบป้ายประจำตระกูลเป๋ยสีทองให้กับอาเทียนและเผยรอยยิ้มออกมา                                                                                                                                               " ยินดีต่อนรับสู่ตระกูลตงของข้า อาเทียน เจ้าลูกเขย ฮ่าๆๆ " ตงเป๋ยเอ่ยขึ้นพร้อมกับหัวเราะห์ออกมาดังลั่นอย่างพอใจ ทำให้ประมุขตระกูลลู่กำหมัดแน่นเพราะตระกูลตงได้อัจฉริยะเข้าไปในตระกูลอีกคนหนึ่งแล้ว จะทำให้มันไม่อาจสังหารอาเทียนได้เพราะมันกลายเป็นคนของตระกูลลู่ไปแล้ว  หวังยู่เสียนมองเรื่องต่างๆด้วยสายตาน้อยใจเล็กๆ                                                                                                                                                                                                                                              " ท่านพ่อตาสิ่งนี้ข้ามอบให้กับท่าน เป็นของหมั่นหลินยู่ของข้า มันคือดาบมารโลหิต อาวุธระดับเทพเจ้า " อาเทียนสบัดมือไปเบื่องหน้าปรากฏดาบสีแดงโลหิตตกมาในมือของตนและส่งให้พ่อตาของตนในทันที ตงเป๋ยรับมาเผยรอยยิ้มยินดีและตบบ่าอาเทียนเบาๆอย่างพอใจ  อาวุธเทพเจ้าทุกตระกูลล้วนมีคนละหนึ่งเล่มแต่ตอนนี้ตระกูลมันเพิ่มเป็นสองทำให้มันยินดีขึ้นมาก ดีดนิ้วหนึ่งครั้งดาบก็สลายเข้าไปในแหวนมิติในทันที                                                                                                                                                                                                                                        อาเทียนมองไปที่การประลองระหว่างสำนักอย่างเบื่อหน่ายและอุ้มหลินยู่ขึ้นมาทำให้นางหน้าแดงก่ำและเหาะพุ่งหายไปบนฟ้าในทันที ตงเป๋ยกับไป๋เฟยชุนหัวเราะห์ลั่นออกมาพร้อมกันราวกับนัดกันเอาไว้ หวังยู่เสียนจึงเหาะตามไปในทันที                                                                                                                                                                                                                                                               .................................................................................................................                                                                                                                                                                                                                                     อาเทียนอุ้มภรรยาของตนลงมาที่หุบเขาและลงนั่งอยู่ริมหน้าผานั้น อาเทียนนอนตักหลินยู่และจับคางของนางอย่างเอ็นดู หลินยู่หน้าแดงก่ำและลูบแก้มสามีของตนอย่างรักใคร่  อาเทียนไม่เคยคิดว่าการมีความรักจะดีเช่นนี้มาก่อนแต่ก็ไม่เคนลืมสิ่งที่ต้องทำ                                                                                                                            " หลินยู่อีกไม่นานข้าจะต้องออกไปทำบางสิ่งในที่แห่งหนึ่งที่แสนไกล เจ้าจะรอข้าไหม ภรรยาของข้า " อาเทียนเอ่ยขึ้นด้วยเสียงอันแผวเบาแต่กลับจี้ใจของนาง                                                                                                                                    " เจ้าจะไปไหน  อืม !! เอาเถอะไม่ว่าเจ้าจะไปที่ใด ข้าก็จะเฝ้ารอเจ้านะ สามีข้า " หลินยู่เอ่ยขึ้น อาเทียนเผยรอยยิ้มออกมาและจับหัวศรีษะของนางโน้มลงมาและจูบในทันที แล้วทั้งสองคิดว่าอยากจะหยุดความสุขเอาไว้เวลานี้นานเท่านาน                                                                                                                                          ห่างออกไป หวังยู่เสียนมองทั้งสองอย่างเจ็บหัวใจนางเองก็อยากเป็นคนอยู่ตรงนั้นเช่นเดียวกับท่านพี่หลินยู่ และนางได้ยินว่าอีกไม่นานเขาจะไปจากที่นี้นางจะทำเช่นใด                                                                                                                          ............................................................................................................           เอาล่ะจะออกเดินทางแล้ว เข้าสู่มหาสงครามอสูรถล่มเทวะ เม้นบ้างนะ           
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

1,108 ความคิดเห็น

  1. #726 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 21:19
    ขอบคุณครับสงครามมม
    #726
    0