Silver night อภินิหารมังกรราตรีสีเงิน (จบแล้ว พักการรีไรต์)

ตอนที่ 139 : ตอนที่ 28 งานวันเ้กิดของแกรนด์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1954
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    3 มิ.ย. 54

              

           
  ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะมาที่นี่จริงๆ

                แฮกเซลบอกกับตัวเองหลังจากก้าวออกจากลิฟต์ หญิงสาวกวาดสายตามองผู้คนที่ทยอยเดินเข้าไปในภัตตาคารลอยฟ้าของโรงแรมฟาเวล ดวงหน้างามของโรสเบนมองคนข้างกายที่วันนี้แต่งตัวงดงามและซ่อนความกังวลไว้ในสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

                “พี่โรส” เจ้าหญิงเรียกพี่สาวเสียงค่อย

                หญิงสาวร่างระหงในชุดราตรีเกาะอกสีชมพูกลีบกุหลาบหันมายิ้มให้เธอ ปากอิ่มขยับนิด “พี่อยากเจอแกรนด์เร็วๆ พี่อยากรู้ว่าเขายังสบายดี”

                แฮกเซลไม่อยากสารภาพเลยว่า เธอเองก็ยังอยากเห็นเขาเดินมากวนประสาทเธอแบบครบสามสิบสองเหมือนกัน

                เจ้าหญิงคนงามก้มมองมือของตัวเองที่จิกบนกระเป๋าหนังแก้วสีขาวแน่น...นี่เธอห่วงเขาขนาดนี้เลยเหรอ

                “ท่านโรซาเลีย!” ฉับพลันเสียงของชายหนุ่มที่เธอคุ้นเคยก็ดังเรียกชื่อดัชเชสคนเก่ง ทำให้แฮกเซลรีบเงยหน้ามองก็เห็น แกรนด์ ฮีมิล เดินยิ้มแฉ่งมาแต่ไกล ไร้ซึ่งสภาพของคนที่โดนอัดซะน่วมเมื่อตอนบ่าย

                ผู้ช่วยราชเลขาธิการต้องทักทายแขกเหรื่อที่มาร่วมงาน จนทำให้กว่าจะเดินมาถึงสองสาวก็กินเวลาไปพักหนึ่ง แต่ในที่สุดเขาก็มายืนยิ้มแก้มปริตรงหน้าโรสและแฮกเซล

                “ดีใจจริงๆ ครับที่ท่านโรซาเลียมา เอิ่ม...” ชายหนุ่มหันไปมองหญิงสาวคนข้างๆ นายหญิง เขาทำตาโตเท่าไข่ห่านเมื่อมองเธอ ก่อนยิ้มอบอุ่นให้แก่หล่อน

                “สวยมากจริงๆ ครับ”

                คนที่โดนชมว่าสวยเริ่มมีใบหน้าแดงซ่าน เธอคว้าผมยาวสีดำที่เหยียดตรงมากำไว้ในมือเพื่อเรียกสติ กะพริบตาสีฟ้าใสถี่ๆ เพื่อระงับความตื่นเต้นในอก รวมถึงใบหน้างามที่ร้อนผ่าวราวอังไฟ

                “ลงทุนแปลงโฉมขนาดนี้เลยหรือครับ” แกรนด์มองหญิงสาวในชุดราตรีสีขาวกรอมพื้นอย่างแทบลืมหายใจ

                “เพราะพี่โรสขอร้องหรอกถึงมา” แฮกเซลพูดอ้อมแอ้ม ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์จะปะทะคารมกับเขาเท่าไรหรอกนะ

                แกรนด์กลั้วหัวเราะลงคอ

                “ครับๆ เชิญทางนี้ครับทั้งสองท่าน พ่อผมอยากเจอท่านโรซาเลียมากครับ อ่อ รวมถึงแฮกเซลด้วยนะ” แกรนด์พูดไปก้มหน้าไปเพื่อซ่อนใบหน้าที่ขึ้นสีแดงนิด เขาเดินนำหญิงสาวผู้งดงามทั้งสองคนเข้ามาในงานเลี้ยงวันเกิดของเขา ฝ่าผู้คนมากมายไปหาชายวัยกลางคนตัวเล็กๆ ตรงมุมหนึ่งของภัตตาคารลอยฟ้า เสียงดนตรีวงเครื่องสายดังคลอเบาๆ ท่ามกลางบรรยากาศอบอุ่นของงานเลี้ยง

                “พ่อของนายนี่ท่าจะใจดีนะ” แฮกเซลชวนคนก้มหน้าเดินคุย

                “ครับ พ่อใจดีที่สุดเลย”

                แฮกเซลพยักหน้า เธอรู้มาจากโรสแล้วล่ะว่าพ่อของเขาในวันนี้ที่ชื่อว่า กิลเบิร์ต ฮีมิล ใจดีแค่ไหน เจ้าหญิงเดินพลางจ้องมองชายสูงอายุรูปร่างเล็กเหมือนแกรนด์ไม่มีผิด ถ้าบอกว่าทั้งคู่เป็นพ่อลูกกันทุกคนคงเชื่อสนิทใจ

                หากแต่ความจริงไม่ใช่เช่นนั้น...

                ผู้ช่วยราชเลขาธิการแตะแขนพ่อเบาๆ เพื่อเรียกชายสูงวัยให้หันมามอง ทันใดนั้น เขาก็พูดกับพ่อด้วยเสียงทุ้มนุ่มนวลอย่างลูกที่รักพ่อมากพึงกระทำ

                “พ่อครับดูสิใครให้เกียรติมางานวันเกิดของผม นี่ดัชเชสเซเลสเจ้านายของผม ส่วนคนนี้” แกรนด์ชะงักนิดตอนที่จะแนะนำแฮกเซลให้พ่อรู้จัก เขากลอกตาไปมา ก่อนพูดเสียงเรียบ “แฮกเซล รุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยที่ผมเคยเล่าให้พ่อฟังไงครับ”

                ตั้งแต่ได้ยินตำแหน่งของโรส กิลเบิร์ตก็ยิ้มแก้มแทบปริอยู่แล้ว ทว่าพอได้ยินชื่อของแฮกเซลเท่านั้น ชายชราก็แย้มยิ้มกว้างอบอุ่น รอยยิ้มของเขาทำให้แฮกเซลรู้สึกเคารพเขาได้ไม่ยาก และคิดว่าสาเหตุที่แกรนด์มีรอยยิ้มอบอุ่น (ตอนไม่กวนประสาทเธอ) คงเพราะมีชายคนนี้เลี้ยงดูมา

                “ยินดีที่ได้รู้จักทั้งสองคนครับ ผมกิลเบิร์ต ฮีมิล” ชายชรายื่นมือไปจับกับโรสเพื่อทักทาย ก่อนมาจับมือกับแฮกเซล ระหว่างที่จับเขาก็พูดกับแฮกเซลอย่างเป็นมิตร ทั้งสามคนพูดคุยทักทายกันอย่างฉันมิตร ทำให้บรรยากาศโดยรอบดูอบอุ่น ทำเอาแกรนด์อดยิ้มกว้างไม่ได้ พลันชายผมน้ำตาลก็สะดุ้ง เขาค่อยๆ ยกมือแนบตรงแก้มซ้ายเบาๆ พยายามไม่ให้ใครสังเกตเห็น

                แต่ไม่อาจลอดสายตาช่างสังเกตของโรสไปได้

                “แกรนด์เป็นอะไร ปวดฟันรึเปล่า” โรสถามทั้งๆ ที่รู้คำตอบดีอยู่แล้ว เจ้าหล่อนเบนหน้าจากวงสนทนามองผู้ช่วยคนเก่ง

                “อ่า ประมาณนั้นครับ ผมมีนัดกับหมอฟันเดือนหน้า” แกรนด์พูดอย่างไม่มีพิรุธ เขาทำหน้าเหมือนปวดฟันจนคนเป็นพ่อไม่สงสัยในอาการ เพราะบุตรชายมีนิสัยน่าเป็นห่วงอยู่อย่างหนึ่ง

                “แกรนด์ยังไม่เลิกนิสัยกินขนมหวานตอนดึกอีกเหรอ” กิลเบิร์ตหันไปดุบุตรชายอย่างสุดเอือม “ลูกน่ะอุดฟันไปกี่รอบแล้ว”

                “พ่อครับ” แกรนด์ประท้วงเสียงค่อย เขาเหล่ตามองแฮกเซลที่ทำเลิกคิ้วมองเขา “อย่ามาพูดเรื่องนั้นแถวนี้สิครับ ผมอายนะ”

                พอได้ยินคนเป็นลูกประท้วง รวมกับเห็นสายตาว่าลูกมองไปทางไหน กิลเบิร์ตก็หยุดพูด เขาหัวเราะหึๆ จังหวะนั้นเอง แกรนด์ก็เอ่ยขอตัวไปดูแลแขกเหรื่อในงานวันเกิดของตนต่ออย่างรวดเร็ว โดยไม่ปล่อยให้มีช่องรั้งตัวไว้แม้แต่น้อย

                กิลเบิร์ตถอนใจดังเฮือก

                “ลูกคนนี้ทำอะไรเร็วอย่างกับพายุเป็นนักเวทไฟแน่เหรอเนี่ย” ประโยคนี้ทำให้โรสกับแฮกเซลขำคิกคัก เห็นด้วยอยู่ในใจ

                แฮกเซลเงยหน้ามองทางที่แกรนด์เดินหนีไป เธอเพ่งสายตามองสักพักก็เห็นว่าแรกๆ เขาค่อนข้างจะไปทักทายแขกอยู่หรอก แต่พอเวลาผ่านไปชายหนุ่มกลับหลบไปยืนตรงหน้าต่างชมวิวของภัตตาคาร ณ จุดที่ไม่มีคนยืนอยู่แทนดุจตัดตัวเองออกจากโลกภายนอก

                เป็นอะไรไปอีกล่ะ แต่ว่าอยู่เขาอยู่คนเดียวก็ดีเหมือนกันจะได้คุยสะดวกๆ หน่อย

                เจ้าหญิงคนงามส่ายหัว เธอเอ่ยขอตัวกับคนทั้งสองคนที่กำลังคุยติดลม แล้วผละไปหาชายหนุ่มร่างเล็กผู้ยืนชมวิวทิวทัศน์อยู่เพียงลำพัง ปล่อยให้คนสูงวัยกว่าทั้งสองคนมองตามร่างระหงเดินอย่างสง่างามเด่นกว่าใครในงานทั้งมวล

                พลันโรสก็ระบายลมหายใจเบาๆ

                “ดูคุณกิลเบิร์ตจะรักแกรนด์มากนะคะเนี่ย” ดัชเชสเซเลสพูดตามที่เธอเห็น

                “ครับ แกรนด์เป็นลูกที่ผมภูมิใจมาก เขาเป็นเด็กดี เชื่อฟังผู้ใหญ่ และไม่เคยทำให้ผมผิดหวัง จะมีผิดหวังหน่อยตรงที่อายุยี่สิบเจ็ดปีแล้ว ไม่เห็นจะมีคนรักเป็นตัวเป็นตนสักที” ชายชราพูดด้วยน้ำเสียงกลุ้มนิดๆ ตรงท้ายประโยค “แต่ก็ไม่แปลกหรอกครับ เพราะแกรนด์มีเพื่อนน้อย วันๆ เอาแต่เรียนกับทำงาน คงไม่มีเวลาไปจีบผู้หญิงที่ไหนมาเป็นแฟน ได้แต่แอบมองห่างๆ”

                ดัชเชสคนงามก็พอจะรู้ว่าแกรนด์มีเพื่อนสนิทน้อยจริงๆ ดูตามจำนวนแขกในงานรุ่นเดียวกับแกรนด์ที่มีอยู่ไม่ถึงสามสิบคน นอกนั้นคงเป็นญาติผู้ใหญ่ทางพ่อหรือเป็นคนที่เขาเคารพนับถืออย่างเธอ

                “หรืออาจจะจีบ แต่จีบไม่ถูกวิธีมั้งคะ” โรสออกความเห็น

                “อาจจะใช่” กิลเบิร์ตเอ่ยเสียงเบา ก่อนผินหน้ามองแฮกเซลที่บัดนี้เดินไปคุยกับแกรนด์ที่ตรงจุดชมวิว “แม่หนูคนนั้นไม่สนใจแกรนด์แน่หรือครับ”

                “รู้หรือคะ” โรสถามหยั่งเชิง

                “ลูกชายผมชอบพูดชื่อแฮกเซลบ่อยๆ ตั้งแค่เรียนมหาวิทยาลัยปีสองแล้ว เลยจับได้ว่าแอบสนใจผู้หญิงชื่อแฮกเซลอยู่ แต่เพิ่งได้เห็นตัวจริงวันนี้เอง สวยเลยเกินครับ กิริยามารยาทก็ดูละมุมละหม่อมแฝงความสง่าไว้ในที ดูเป็นผู้หญิงที่สมบูรณ์พร้อม ถ้าลูกได้แต่งงานกับคนคนนั้นผมเองก็คงสบายใจ” กิลเบิร์ตพูดตามตรง เขาถูกชะตากับหญิงสาวที่ปรากฏตัวในฐานะของรุ่นน้องของลูกไม่น้อย เป็นเหตุให้โรสต้องลอบถอนใจ ด้วยเห็นลางแห่งความเป็นไปได้ในเรื่องนี้ช่างยากเหลือเกิน

                ทันใดนั้นโรสก็ชำเลืองตามองน้องสาวและผู้ช่วยที่ยืนห่างเธอออกไปไกล พลางนึกภาวนาในใจ

                พูดกับเขาให้สำเร็จนะแฮกเซล...

                                                                            ...............................................

                “แล้วมันเรื่องอะไรของแกล่ะไอ้เด็กโสโครก”

                เสียงตวาดกราดเกรี้ยวขึ้นวนไปมาในหัวของแกรนด์ทุกครั้งที่แกรนด์ได้มีเวลาอยู่คนเดียว ชายหนุ่มหลุบตา ยกแขนหนากอดอกพลางปั้นหน้าเหมือนกำลังคิดอะไรเครียดๆ อยู่ เพื่อจะไม่ให้มีคนมารบกวนเวลาส่วนตัวนี้

                “ฉันไม่ได้ขอให้แกช่วยไอ้เด็กกาลกินี”

                คำก็โสโครก สองคำก็กาลกินี เอะอะก็ชก นี่พี่เห็นเขาเป็นตัวอะไรกัน เห็นเขาไม่มีจิตใจ ไม่ใช่ผู้ร่วมสายเลือดหรือไง

                แกรนด์กอดอกแน่นกว่าเดิม เขาไม่รู้สึกตัวเลยว่ามีคนกำลังเดินตรงเข้ามาหา และเจ้าหล่อนคนนั้นก็เดินมาเห็นเสี้ยวหน้าเคร่งขรึม รวมถึงประกายบนนัยน์ตาที่รวดร้าว

                “คนอย่างผมไม่เกิดมาเลยน่าจะดีซะกว่า” ในที่สุดเสียงนุ่มก็เล็ดลอดออกจากปาก แต่หาใช่คำที่ทำให้คนฟังสบายใจไม่

                แกรนด์ยังคิดว่าตัวเองยืนอยู่ลำพัง กระทั่งมือบางของใครบางคนไล้ตรงแก้มซ้ายแผ่วเบาพร้อมด้วยเสียงเสนาะหวาน

                “ทำไมถึงพูดอย่างนั้นล่ะ”

                ชายร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว เขาหันขวับมามองเจ้าของมือที่มองเขาด้วยสายตาอ่อนโยนเป็นครั้งแรกตั้งแต่รู้จักกัน หากเป็นเวลาปกติเจ้าหล่อนคงส่งสายตาไม่พอใจ หวาดระแวง แบบไม่ชอบขี้หน้าเขาสุดๆ ไปแล้ว

                หรือเป็นเพราะเธอได้ยินประโยคเมื่อกี้กันนะ

                “ถ้าพ่อนายมาได้ยินที่นายพูดเมื่อกี้เขาจะเสียใจมากนะ” แฮกเซลก้าวเท้ามายืนกอดอกคู่กับแกรนด์ หญิงสาวหลุบตามองทิวทัศน์ยามรัตติกาลเบื้องล่าง เมืองหลวงที่ไม่เคยหลับใหลยังคงตื่นเมื่อยามราตรีปกคลุม รถยนต์ยังคงวิ่งขวักไขว่ แสงไฟหลากสียังส่องสว่าง บ้างก็กะพริบเป็นระยะดูสวยงามแปลกตา

                “พ่อรึครับคงไม่หรอก” แกรนด์พูดกับตัวเองไม่ให้แฮกเซลได้ยิน ทว่าหญิงสาวกลับไปยินมันชัดเจน หากเธอกลับทำไขสือไม่ได้ทำเป็นยิน

                “ทำไมเมื่อกี้ถึงพูดแบบนั้น” หญิงสาวถามต่อ

                แกรนด์ถอนใจดังเฮือก เขาเปิดปากเล่า เพราะรู้ว่าถ้าไม่เล่าแฮกเซลก็คงเซ้าซี้ไม่เลิกรา ก็เจ้าหล่อนไม่ยอมให้คนน่าสงสัยอย่างเขาหลุดมือไปแน่ๆ

                “เพราะผมทำให้แม่ตาย แม่ตายตอนคลอดผม แม่ร่างกายอ่อนแออยู่เป็นทุนเดิมแล้ว แถมตอนคลอด ผมไม่ยอมกลับหัวแบบเด็กปกติอีก แม่เลยตกเลือดมาก...วันนี้เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน เป็นวันตายของแม่ และเป็นวันเกิดของผม”

                “ฉันแน่ใจว่าแม่ของนายไม่เคยเสียใจที่คลอดนายออกมา” แฮกเซลพูดหลังได้ยินน้ำเสียงเศร้าสร้อยของเขา “แม่ของนายต้องดีใจที่นายมีชีวิตอยู่”

                แกรนด์นิ่งเงียบแทนคำตอบรับ พลันแฮกเซลก็พูดประโยคหนึ่งที่ทำให้แกรนด์ชาวาบ กลัวจับใจกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น...ความลับของเขาอาจกำลังจะแตก!

                “ถึงพ่อกับพี่ชายนายจะโกรธเรื่องนี้ แต่ฉันมั่นใจว่าแม่นายจะไม่มีวันโกรธ”

                “พี่ชาย ผมเป็นลูกคนเดียว” แกรนด์พยายามแก้ให้ตรงกับสิ่งที่ทุกคนรู้ น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบ

                “ในฐานะ แกรนด์ ฮีมิล นายเป็นลูกคนเดียว แต่ในฐานะ แกรนด์ เซเลส นายเป็นลูกชายคนเล็กใช่ไหมล่ะ”

                “ผมเป็นลูกคนเดียว เป็นลูกของกิลเบิร์ต ฮีมิล”

                “ลูกบุตรธรรมเพียงคนเดียวของคุณกิลเบิร์ต” เจ้าหญิงแก้ให้ถูกต้อง ตอกย้ำความจริงให้กระหน่ำลงในใจของชายหนุ่มข้างตัว เธอเคยบอกเขาว่า เมื่อใดที่เธอรู้ตัวจริงหลังหน้ากากของเขา เธอจะกระชากมันออกมาให้ไม่ให้เหลือซากโดยไม่ปรานี

                ทว่าการที่เธอพูดเช่นนี้กับเขาไม่ได้หมายความว่าเธอตั้งใจทำร้ายเขา เธอจะช่วยเขาต่างหาก

                ฉับพลันหลังจากเธอพูดจบ แฮกเซลสังเกตว่าแกรนด์ก็นิ่งไป มือของขวาของเขาจิกลงที่แขนเสื้อสูทสีดำที่สวมอยู่ ดนตรียังคงบรรเลงอย่างไพเราะอยู่รอบเธอและเขา แต่ไม่อาจทำให้ความเจ็บปวดในใจของเธอและชายหนุ่มลดลงไปได้เลย

                แฮกเซลเชิดหน้าขึ้นยังคงเดินหน้าตามแผนที่เธอและพี่สาววางไว้ พูดข้อมูลที่พี่เขยส่งมาให้อย่างคล่องปากดั่งค้อนที่ทุบลงไปที่ตัวของแกรนด์ไม่หยุดหย่อน ฉุดร่างที่เคยยืนสง่าแทบจะล้มลงกับพื้นเมื่อได้ยินถ้อยคำของหญิงสาวผ่านหู

                “คุณถูกยกให้ครอบครัวฮีมิลเมื่ออายุได้เพียงสามวัน เพราะพ่อทนไม่ได้ที่เห็นคุณ ลูกชายคนเล็กที่พรากภรรยาไปจากเขา และพี่ชายของคุณเองก็ไม่ได้ผูกพันอะไรกับคุณมากนัก จึงไม่รู้สึกอะไรที่จู่ๆ น้องชายจะถูกยกให้คนอื่นไป ตัวคุณเองก็เพิ่งรู้ว่าตนเองไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของคุณกิลเบิร์ตและคุณเมลิสา ก็ตอนที่ผลตรวจเลือดตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัย เลือดของคุณเป็นกรุ๊ปเอบี ทั้งๆ ที่คุณกิลเบิร์ตและคุณเมลิสามีเลือดกรุ๊ปโอ จากนั้นคุณก็สืบจนรู้ว่าพ่อแม่แท้ๆ คือใคร ฉันว่าน่าจะเป็นคุณกิลเบิร์ตเองที่บอกคุณ และพอคุณรู้ว่าญาติที่คุณมีสายเลือดผูกพันมีใครบ้าง คุณก็รีบไปหาพวกเขา”

                แฮกเซลหลับตาลงแช่มช้า

                “แต่พวกเขาก็ปฏิเสธคุณ ขับไสไล่ส่งคุณอย่างไม่ปรานี ด้วยเหตุนี้แทนที่คุณจะได้รู้เรื่องครอบครัวจากพวกเขาโดยตรง คุณจึงต้องจ้างนักสืบคนหนึ่งโดยวางสัญญาจ้างเป็นปี ให้ส่งข้อมูลทุกอย่างที่สืบได้มา ส่วนมากเขาจะส่งมาสามเดือนครั้งเป็นสมุดบันทึกข้อมูล รูปภาพ ทุกอย่างจะส่งมาทางไปรษณีย์ หากงานถูกใจคุณมาก คุณจะโอนค่าเหนื่อยเป็นพิเศษให้ ครั้งล่าสุดที่ข้อมูลส่งมารู้สึกจะเป็นเรื่องในอดีตของแม่แท้ๆ ของคุณกับภาพครอบครัวของคุณก่อนคุณเกิด”

                “พอสักที!

                จู่ๆ แกรนด์ก็คำรามลอดไรฟัน เขาเบิกตากว้างตกใจกับข้อมูลที่ได้รับฟัง เรื่องราวทั้งหมดของเขาถูกแฉออกมาจากปากของสตรีที่เขาคิดว่าเจ้าหล่อนไม่น่าจะกระชากประวัติเขาออกมาได้ขนาดนี้ ถึงเขาจะยอมรับในความสามารถด้านอื่นของเธอ แต่เขาเองก็มั่นใจในการพรางตัวของตัวเองมากเช่นกัน

                “ทำไมต้องปกป้องพี่ชายที่ทำผิดของคุณด้วย เขาไม่สมควรได้รับสิ่งนั้นจากคุณด้วยซ้ำ” แฮกเซลยังไม่หยุดต้อน

                “ผมบอกให้หยุด!

                “ทำไมต้องรักพวกเขาขนาดนี้ทั้งๆ ที่พวกเขาไม่รักคุณเลย ขนาดตอนที่พ่อของคุณจากไป เขายังประกาศิตไม่ให้คุณไปเหยียบย่างสุสานครอบครัวเด็ดขาด”

                “ผมเป็นคนทำให้แม่ต้องตาย ไม่แปลกหรอกที่พวกเขาจะเกลียดผม! ผมเป็นเด็กกาลกินี แม่ทั้งสองคนต้องตายเพราะผม แม่เมลิซาก็เสียหลังจากรับผมมาเลี้ยงได้หนึ่งปี” ในที่สุดแกรนด์ก็หยุดแก้ต่าง เขาตวัดหน้ามองเสี้ยวหน้างดงามของเจ้าหญิง มือทั้งสองทิ้งลงข้างตัวพลางกำแน่นจนเส้นขึ้นหลังมือ

                เจ้าหญิงประสานตากับชายหนุ่มที่กำลังถูกแรงกดดันเล่นงาน

                “คุณกิลเบิร์ตเคยว่าคุณว่าคุณเป็นตัวกาลกินีงั้นหรือคะ ฉันว่าคงไม่เคยหรอก กลับกันคงพูดแต่ว่าเขารักคุณ” แฮกเซลชายตามองใบหน้าคมคายตรงหน้า ดวงตาสีฟ้าจากคอนแทคเลนส์สะท้อนภาพสีหน้าบิดเบี้ยวของเขา ก่อนปรายมองมือขวาของเขา แกรนด์ยังสวมแหวนที่พี่สาวของเธอมอบให้ เหมือนที่พี่สาวพูดไว้ว่า แกรนด์จะไม่ถอดมันเด็ดขาด

                แฮกเซลยิ้มจางเจือความเห็นใจ

                “คุณมีพ่อที่ดีที่สุดในโลกแล้ว ทำไมต้องตามหาไขว่คว้าผู้ชายที่ไม่เคยรักคุณเลยด้วย”

                แกรนด์ทำตาโต

                “ทำไมคุณต้องทรยศพี่สาวฉันเพราะต้องการปกป้องพี่ชายที่ไม่เคยรักคุณ”

                “หลักฐานละครับเจ้าหญิง” แกรนด์ยิ้มกว้าง ดวงตาสีเขียวเริ่มเจือแววเจ้าเล่ห์เหมือนที่แฮกเซลเคยเห็น แต่เธอสังเกตว่าหลังแววตานั้นมีความหวาดกลัวซุกซ่อน

                “คุณสวมมันอยู่ที่นิ้วชี้มือขวา” หญิงสาวตอบ

                แกรนด์รีบยกมือข้างนั้นขึ้นดู และสิ่งที่ปรากฏขึ้นในแก้วตาสีมรกตนั่นก็คือ...แหวนที่ท่านโรซาเลียมอบให้

                “แหวนวงนั้นมีเครื่องดักฟังและเครื่องติดตามตัว” แฮกเซลยืนยันของสงสัยของแกรนด์

                ดั่งมีสายฟ้าผ่าลงที่กลางตัวของแกรนด์ ชายหนุ่มตัวแข็งดวงตาเบิกโพลงจนเห็นตาขาว ก่อนจะค่อยๆ สูดหายใจลึกตั้งสติ พลางนึกถามตัวเองในใจ

                ทำไมวันนี้เขาต้องไปหาพี่ด้วย ไม่สิ ทำไมเขาไม่ถอดแหวนวงนี้ทิ้ง...

                ทำไมไม่เอะใจว่าท่านโรซาเลียสงสัยเขาแล้ว...

                แกรนด์โทษตัวเอง เขายกมือกอดตัวเอง หลุบตามองปลายเท้าของตน

                “ฉันมีพี่เขยที่เป็นสายข่าวที่เก่งที่สุด พ่อของพี่เขยก็เป็นสายข่าวที่สุดยอดฉะนั้นมันไม่ยากหรอกที่จะสืบประวัติและพฤติกรรมของคุณ นอกจากนี้ฉันมีพี่โรสที่ฉลาดเป็นกรด คุณไม่มีทางรอดหรอก แกรนด์ ฮีมิล ตอนนี้เรามีหลักฐานพร้อมที่จะเล่นงานคุณและพี่แล้ว”

                “จะจับผมหรือครับเจ้าหญิง” แกรนด์ยิ้มขื่น หัวเราะหึๆ

                “ความเชื่อใจของพี่ฉันที่คุณเสียไป มันคุ้มกับสิ่งที่คุณได้รับมาหรือคะ ทั้งถ้อยคำปรามาส ทั้งการเจ็บตัว จากที่ฉันได้ยินคุณพูดวันนี้ คุณรักและเคารพพี่สาวฉันมาก มากกว่าที่ฉันเคยคิด ทำไมคุณถึงทำ”

                “เลือดย่อมข้นกว่าน้ำครับ พี่เป็นคนในครอบครัวจริงๆ ไม่กี่คนที่ผมเหลืออยู่ตอนนี้” แกรนด์พูดเสียงค่อยเจือความขมขื่น “แม้ว่าผมจะรักท่านโรซาเลียมากก็ตาม แม้ว่าผมจะชอบสัมผัสของท่านที่มอบให้ผมมันเหมือนกับสัมผัสที่แม่มอบให้ลูก... แต่ผมก็ทรยศท่าน ผมมันคงเลวอย่างที่คุณว่าไว้จริงๆ แฮกเซล จับผมเลยก็ได้นะ”

                เจ้าหญิงทอดสายตามองบุรุษตรงหน้าด้วยความเวทนา

                เพราะเขาไม่อาจจดจำสัมผัสของแม่ถึงลูกได้ ไม่ว่าจะเป็นแม่แท้ๆ หรือแม่บุตรธรรมต่างก็จากเขาไปก่อนเขาจำความได้ พอเขามาเจอพี่โรสที่แสนอ่อนโยนและมีความเป็นแม่เต็มเปี่ยม ไม่แปลกที่แกรนด์จะหลงใหลสัมผัสนั้นมากขนาดนี้              

                “ความเชื่อใจน่ะเป็นสิ่งที่ใช้เวลามากเหลือเกินในการก่อตัว หากแต่น่าแปลกที่มันกลับใช้เวลาเพียงพริบตาในการทำลายทิ้ง” เสียงหวานของโรสดังแว่วลอดเข้าโสตของแกรนด์ ทำให้ชายหนุ่มผู้ก้มหน้าตวัดมองไปทางต้นเสียง ดวงตาของเขาสั่นระริก ยามเห็นร่างระหงย่างเท้าเข้ามาใกล้

                ดวงตาสีชมพูคู่นั้นยังเอื้อเอ็นดูเขา แต่เขาไม่อาจสบมันได้อีกแล้ว

                “ผมขอโทษครับท่านโรซาเลีย”

                สิ้นคำ แกรนด์ก็ทรุดตัวนั่งลงกับพื้น เขาก้มหน้าลงต่ำ โชคดีที่จังหวะนั้นคนอื่นๆ มัวแต่สนใจการแสดงตรงเวทีกลางภัตตาคารทำให้ไม่มีใครสังเกตการสนทนาแปลกๆ ของคนทั้งสามคน

                “แกรนด์” โรสเรียกชื่อเขาเสียงเบา

                “ผมขอโทษ ผมพยายามห้ามพี่แล้วแต่มัน...” แกรนด์พูดเสียงสั่น เขาก้มหัวจรดพื้น “จะลงโทษผมยังไงก็ได้ผมยอมทุกอย่าง”

                ชายหนุ่มรู้สึกได้ว่ามีร่างร่างหนึ่งทรุดตัวนั่งตรงหน้าเขา พลันเสียงอ่อนหวานก็ดังระเรื่อย

                “ทำไมเธอต้องเอาอนาคตของเธอไปทิ้งเพราะเขาด้วยนะแกรนด์” คำตอบนั้นกรีดแทงหัวใจของคนฟังยิ่งนัก เขาเองก็เคยถามตัวเองมาตั้งหลายครั้ง ตอบคำถามตัวเองมาตั้งหลายหนว่า...เพราะมีสายเลือดเดียวกันจึงต้องปกป้องฉุดรั้งไม่ให้ทำผิดไปมากกว่านี้ แต่พอจะต้องตอบคำถามนี้กับดัชเชส เขาก็ไม่อาจตอบอะไรได้นอกจากประโยคนี้

                “ผมขอโทษ” แกรนด์พูดได้แค่นี้จริงๆ

                โรสส่ายหน้า ก่อนวางมือละมุนวางลมบนพุ่มผมสีน้ำตาลของคนทำผิด มันลูบหัวของชายหนุ่มอย่างอ่อนโยน ส่งสัมผัสอุ่นเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

                “ฉันยกโทษให้ ถือเป็นของขวัญวันเกิดชิ้นสุดท้ายที่ฉันจะให้เธอนะ”

                จบคำ แกรนด์เงยหน้าขึ้นสบดวงตาสีกุหลาบที่ทอดมอง เขาเองแทบจะไม่อยากเชื่อหูตัวเองด้วยซ้ำว่าจะได้ยินประโยคนี้

                “แต่เธอรู้ใช่ไหมว่าแม้ฉันจะยกโทษให้ แต่ฉันไม่อาจเชื่อใจเธออย่างที่เคยเชื่อได้อีกแล้ว” โรสปรือตาลง เอื้อมมือแตะแขนแกรนด์เป็นการบอกให้เขาลุกขึ้น

                นี่คือสิ่งที่เขาต้องสูญเสียไปตลอดกาล ค่าเสียหายที่ชดใช้ด้วยความเชื่อใจของคนที่รัก...กระนั้น สำหรับเขาเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว แค่ยังมองท่านโรซาเลียได้ เท่านี้ก็พอแล้วจริงๆ

                แกรนด์คิดขณะหลับตา เขาถอนหายใจหนักหน่วง ก่อนจะลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่ามกลางสายตาเห็นอกเห็นใจจากแฮกเซล

                เจ้าหญิงยกมือกอดอก พยายามวางมาดน่าเกรงขามทรงอำนาจ ดวงตาทรงอำนาจมองกดแกรนด์เพื่อให้เขาเข้าใจสถานการณ์ว่าเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะต่อรอง แม้ใจจริงหล่อนจะไม่อยากทำก็ตาม

                “เพื่อตอบแทนการยกโทษ คุณต้องช่วยฉันจับตัวพี่ชายของคุณและผู้สมคบคิด” แฮกเซลกล่าว และโรสก็รับช่วงต่อ เธอพูดกับแกรนด์อย่างปลอบประโลม

“พาฉันไปยังรังของพวกเขา ฉันสัญญาว่าจะไม่ให้เขาโดนโทษประหาร แกรนด์ ถือเป็นการช่วยเขาทางหนึ่งไม่ให้ทำผิดไปมากกว่านี้นะ”

                ชายผมน้ำตาลพยักหน้าอย่างเงียบงัน ยอมรับชะตากรรมของตัวเอง

“เมื่อไรครับ” เสียงสั่นพร่าถาม

                “พรุ่งนี้”

                                                                             .......................................................

        
              สวัสดีค่ะเพื่อนๆ ขอสารภาพว่าตะมาอัพตอนนี้ตั้งแต่วันอาทิตย์หลังจากกลับจากอบรมแต่ด้วยสาเหตุเหนื่อยมาก ความเหนื่อยก็เอาชนะ ทำให้เราไปนอนหมอบกระแตบนเตียงนอน กลิ้งไปกลิ้งมาซะงั้น
                      สำหรับใครที่เชียร์คู่แกรนด์กับแฮกเซล ตอนนี้คงได้มีลุ้นกับคู่นี้กันแน่ๆ แต่ยังไงก็ต้องรอจนจบถึงจะมีบทสรุปของคู่นี้ แต่บทสรุปสมบูรณ์จะอยู่ในตอนพิเศษ อุ๊บ พูดอะไรออกไปเนี่ย อิอิ

                     มาคุยกันเถอะ
ความคิดเห็นที่ 1376 Prang Thai Circle: มาเอาใจช่วยแกรนด์ให้ผ่านพ้นทุกสิ่งนะคะ สู้ๆ
ความคิดเห็นที่ 1377 แมวคุง: สงสารแล้วอย่าลืมเชียร์แกรนด์กับแฮกเซลล่ะ
ความคิดเห็นที่ 1378 Logan: อัพแล้วค่า
ความคิดเห็นที่ 1379 TVXQ_Forever: ใช่แล้วค่าแกรนด์กับแฮกเซลเขาคู่กัน อิอิ
ความคิดเห็นที่ 1380 อัคนิรันดร์: อ่า น้องไควท์ ยังไงก็ตั้งใจเรียนนะจ๊ะ ถ้าเข้ามาอ่านอย่าลืมส่งเสียงทักกันบ้างน้า
ความคิดเห็นที่ 1381 ยูยีนส์ 0-0: โรสใจดีเสมอค่ะ
ความคิดเห็นที่ 1382
~^Bosachi[OD]^~: ขอบคุณค่าาาาา
ความคิดเห็นที่ 1383 alittledog: โรสโหดเหมือนคนที่เธอรักถูกทำร้ายค่ะ โรสรักแกรนด์มากเลยทีเดียว
ความคิดเห็นที่ 1384
~SOUL SHADOW~: แอบโหดขึ้นมานิดนึง
ความคิดเห็นที่ 1385
I am ELF LovE SuJu 4EveR:  อัพแล้วค่าาาาา
ความคิดเห็นที่ 1386
som1313: เป็นคนดีเกินไปสินะคะ....

ก่อนไปขอฝากนิยายเรื่องใหม่ เฮคาเทีย พิภพมนตรา
http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=715742 ไว้ด้วยนะคะ จะพยายามสปีดปั่นค่า อุ เหมือนเห็นฮาวล์กับดีแลนมายืนค้ำหัว ต้องขอตัวก่อนค่า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

1,838 ความคิดเห็น

  1. #1396 I am ELF LovE SuJu 4EveR (@ilovesuperjunior) (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2554 / 18:29
    น่าสงสารมากๆเลยนะ
    #1396
    0
  2. #1395 som1313 (@som1313) (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2554 / 18:00
    สงสารแกรนด์จิงจิ๊ง
    #1395
    0
  3. #1394 ~SOUL SHADOW~ (@haruhi1) (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2554 / 20:41
    แกร์นจ้า ~ สู้ต่อไปน้า ~ =_= รู้สึกสงสารแกร์นแปลกๆอ่ะ
    #1394
    0
  4. #1393 snowboard (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2554 / 15:18
    แหมม แต่พ่อกิลเบิร์ตของแกรนด์ ถ้ารู้ว่าแฮกเซลเป็นใครคงช็อกแน่

    แบบนี้ยังจะจับคู่ให้ลูกชายอยู่อีกอะป่าว 5555
    #1393
    0
  5. #1392 logan (@lokoy) (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2554 / 07:51
    สู้ สู้
    #1392
    0
  6. #1391 TVXQ_Forever (@-b-e-b-e-) (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2554 / 06:27
     แกรน์ตัดสินใจถูกแล้ว มีพี่ชายอย่างงี้โดดถีบ(?) เอ๊ย เล่นงาน มันเลยดีกว่า

    โรสน่ารักอ่ะ แม่พระจริงๆ><

    #1391
    0
  7. #1390 somayuki (@wannisa_som) (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2554 / 22:46
    โง่อ่ะ ทำไมไม่เห็นแก่ตัวพ่อกับพี่ชั่วๆก็ยังเอากับมันอยู่นั่นแหละ
    แต่ก็ดี โรสก็ทำถูกแล้ว ออกจะใจดีไปซะด้วยซ้ำ สำหรับการทรยศของแกรนด์
    ต้องเรียกว่า สัตว์ร้ายที่มีเลือดชั่ว จะชุบเลี้ยงและเมตตาเอ็นดูยังก็ไม่สามารถทำให้ดีได้ตลอด
    พอเจอพวกพ้องก็ไปช่วยมันทำชั่วปกป้องทั้งๆที่เค้าหาว่ามายุ่งจุ้นจ้านเอง
    #1390
    0
  8. #1389 PRanG Thai Circle (@mapringgang) (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2554 / 21:59
     มาคนแรกรึเปล่า
    สงสารแกรนด์อ่ะ
    อ่านแล้วก็คงต้องเข้าใจ
    ใครบ้างจะไม่เลือกาสยเลือดของตัวเอง
    แ่ต่ก็ผิดหวังในตัวแกรนด์เหมือนกัน
    รอตอนหวานๆอยู่นะคะ
    #1389
    0
  9. #1388 alittledog (@alittledog) (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2554 / 21:54
     แฮกเซลทำดีมากจ้า แกรนสู้ๆนะ
    #1388
    0