Silver night อภินิหารมังกรราตรีสีเงิน (จบแล้ว พักการรีไรต์)

ตอนที่ 141 : ตอนที่ 30 ผู้ร้ายลักพาตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1986
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    10 มิ.ย. 54

         *อัพอีกตอนเป็นกำลังใจให้จี้ค่ะ สู้ๆๆๆๆ
             

               “อควาเยี่ยมสุดๆ ไปเลย!

                ทันทีที่อควาเดินเข้ามาหลังเวที ลอร่าวิ่งเข้ามากอดเพื่อนสาวที่ยังอยู่ในชุดตามแบบประเพณีของริเวเทีย การชาร์จเข้ามาของเพื่อนผมทองทำให้อควาจุกนิดๆ วินาทีต่อมาเธอก็ถูกรุมด้วยเพื่อนๆ ห้อง B เกือบยกห้อง พอเธอเหล่ตามองเทรซและแจสมินก็พบว่าพวกเขาสภาพก็ไม่ได้ต่างจากเธอเท่าไรนัก

                “แม่นางเอกมากปัญหาในที่สุดก็แสดงจนจบได้!” เบลร้องลั่น กระทุ้งศอกใส่อควา ทำให้สาวน้อยตัวแสบออกวิ่งไล่เพื่อนผมสั้นจนเป็นที่ครื้นเคร้งของทั้งห้อง รวมทั้งอาจารย์ทั้งสองคนที่เดินมาให้กำลังใจถึงที่ สตีฟและแอนนาหัวเราะขบขันกับความเป็นเด็กของนักเรียน

                ซีบิลเดินถือถาดน้ำมะนาวเข้ามาพร้อมกับแม็กกี้ ทั้งสองคนโปรยยิ้มหวานให้เพื่อนๆ

                “นี่ๆ มาดื่มน้ำมะนาวแก้เหนื่อยก่อน ฉันกับซีบิลคั้นเองเลยเนอะๆ ใช่ไหมๆ ซีบิล” แม็กกี้หันไปเออออกับเพื่อนสนิท ฝ่ายซีบิลก็ยิ้มจางตามปรกติของเธอ ก่อนจะยื่นแก้วน้ำให้กับเพื่อนๆ ที่กรูกันเข้ามาดื่ม

                อควารับแก้วจากมือแม็กกี้และส่งต่อให้แจสมินที่ยืนอยู่วงนอก ก่อนจะหยิบอีกแก้วแล้วส่งให้เทรซที่กำลังคุยเล่นหัวกับอาร์ชิบอล เสียงหัวเราะครื้นเครงดังขึ้นเป็นวงกว้าง หลังทุกคนดื่มน้ำมะนาวแสนอร่อยลงไป

                อืม...นี่เพื่อนเราครบยกห้องเลยนะเนี่ย ทั้งยี่สิบคน เฮ้ย ยี่สิบคนเหรอ!

                “มากันครบแล้วนี่ใครเฝ้าร้านเนี่ย!” อควาโพล่งขึ้น หลังจากคิดได้ เธอกวาดตามองใบหน้าคึกคักของเพื่อนๆ ทันใดนั้นเบลก็ตอบขึ้นอย่างไม่เห็นสำคัญ

                “ก็ปิดร้านไง พวกเราเอากระเป๋าออกมาเตรียมกลับบ้านกันหมดแล้ว”

                “แต่ลืมล็อกนะคะ” ซีบิลพูดเสียงอ่อย ก้มหน้าเหมือนคนทำผิด เนื่องจากคำพูดของเธอทำให้เพื่อนๆ ทำตาโตเท่าไข่ห่าน อ้าปากค้าง

                “ลืมล็อก แม่เจ้า ของจะหายไหมเนี่ย” โรนาโด้ร้องลั่น ยกมือกุมขมับ ส่วนอาร์ชิบอลตอนนี้หัวเริ่มดีดลูกคิดในหัวคำนวณมูลค่าความเสียหายจากการลืมล็อกร้าน คราวนี้เขาชักเข้าใจแม่คนงกประจำห้องขึ้นมาหน่อยนึงแล้วว่าในห้องคิดอะไรอยู่

                สาวผมแดงฉีกยิ้มเรี่ยๆ ไปทางเบล ก่อนจะงึมงำเสียงเบา “ฉันพยายามบอกเบลแล้วนะคะ แต่ว่าเสียงเบาไปหน่อย สงสัยจะไม่ได้ยินกัน”

                “อ้าว ซีบิล เธอน่าจะพูดเสียงดังหน่อย ก็ตอนนั้นมัวแต่คึกอยากมาดูละครนี่นา” รองหัวหน้าห้องสาวร้องเสียงหลง กุญแจอยู่กับเธอ ถ้างานนี้ของหาย มีคงเธอรับเละแหงๆ

                “ลืมล็อกก็กลับไปล็อกสิไม่เห็นยาก” อควาพูดตัดบท เธอไม่อยากเห็นเบลทำหน้าเหมือนเพิ่งกลืนอ้วกลงไปเท่าไรนัก แม้ว่ามันจะตลกก็ตามที “เดี๋ยวฉันไปล็อกให้เองก็ได้ ต้องไปเอากระเป๋าที่ห้องอยู่แล้ว”

                “งั้นเดี๋ยวฉันไปด้วยค่ะ” แจสมินอาสาเสียงใส

                “อ่า เพราะฉันพูดเสียงเบา เป็นความผิดฉันเอง ฉันจะไปล็อกให้เองแล้วจะเอาแก้วไปเก็บด้วยค่ะ” ซีบิลพูดเสียงค่อยตามเคย แต่ทุกคนกลับตวัดหน้าไปทางเบล เหมือนจะโทษว่านี่เป็นความผิดของเธอนะ ทำให้รองหัวหน้าห้องสาวยิ้มพิกลๆ

                “งั้นเดี๋ยวผมไปด้วยนะครับ” เทรซพูด เดินมาคว้าถาดใส่แก้วจากมือของแม็กกี้และซีบิล เขาเดินไปเก็บแก้วน้ำมะนาวของทุกๆ คนมาใส่ถาด “พวกผู้หญิงเหนื่อยกันแล้วให้ผู้ชายไปช่วยสักคนคงดีกว่า”

                “นั่นสิๆ” แม็กกี้เห็นด้วย

                “งั้นพวกเราสี่คนจะไปล็อกห้องนะคะ” แจสมินเดินไปคล้องแขนซีบิลและแม็กกี้มาไว้คนละด้านของตัว “ทุกคนเหนื่อยมากแล้ว กลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ พรุ่งนี้จะได้มีแรงขายของ สนุกกันให้สุดๆ เลย มีเงินไหลเข้ามาเต็มร้าน”

                ซีบิลและอควาหันมองแจสมิน แล้วเทรซก็พูดขึ้น ด้วยน้ำเสียงใสซื่อและดวงตาสีน้ำเงินช่างสงสัย

                “เชื้อความงกของอควา มันถ่ายทอดไปให้แจสมินได้ยังไงกันครับ”

                ผัวะ

                อควาซัดคางเทรซไปหนึ่งดอก

                                                                                  ................................

                ร่างทั้งสี่ร่างเดินไปตามระเบียงท่ามกลางความหนาวเย็นที่เกาะเซาะเรือนกาย อควาเดินกอดตัวเองไปหนาวไป เนื่องจากชุดของริเวเทียที่เธอใส่อยู่นั้นเป็นผ้าฝ้ายพลิ้วที่ค่อนข้างบาง หญิงสาวจึงกวาดตาหาที่ทำความอุ่น โดยเลือกไปเกาะน้องหญิงที่กำลังเดินคุยกับซีบิล

                “หนาวหรือคะ พอเห็นท่าแบบนี้ของอควาก็คิดถึงดาร์เรนจังเลย” แจสมินหันมากอดพี่สาวตัวเอง แล้วคุยกระหนุงหระหนิงกัน ทันใดนั้นแจสมินก็หัวเราะคิก เบี่ยงตัวออก ให้คนข้างหลังถอดเสื้อคลุมสีน้ำเงินตัวใหญ่มาห่มตัวพี่สาว

                อควาหันหน้าไปมองเจ้าของเสื้อที่ตอนนี้ถือแก้วเพียงถาดเดียว ส่วนอีกถาดซิบิลถืออยู่ คาดว่าเทรซคงขอร้องซีบิลถือไว้ระหว่างที่เขาถอดเสื้อ

                หญิงสาวผมฟ้าก้มหน้างุดในเสื้อคุลมตัวใหญ่ เธอรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า

                “การมีพี่น้องนี่มันดีจริงๆ นะ” ร่างบางผู้ถือถาดว่า “เวลาหนาวกอดกันก็อุ่นแล้ว”

                “ซีบิลเป็นลูกคนเดียวหรือคะ” แจสมินเปรย

                “อืม มีแค่ฉันกับพ่อค่ะ ครอบครัวเรา” ซีบิลยิ้มบาง พลางส่ายหน้าให้เทรซ ปฎิเสธเมื่อเขาจะถือถาดในมือของเธอ เทรซจึงกลับไปสนใจการทำหน้าที่อารักขาของตนต่อ เขาเดินพลางฟังสามสาวคุยกันสนุกปาก

                “อยู่แค่สองคนพ่อลูกเหมือนเทรซเลย” อควาเลิกคิ้ว “แล้วคุณพ่อทำงานอะไรน่ะ”

                “คุณพ่อรับราชการค่ะ” ซีบิลตอบด้วยความภาคภูมิใจ “ฉันเองก็ว่าจบไปจะไปช่วยงานในกรมของท่าน”

                “เหรอดีจังเลย” อควายิ้ม “ซีบิลนี่คล้ายฉันเหมือนกันนะที่คิดว่าจบไปก็จะช่วยทางบ้าน”

                “บ้านของอควานี่ทำเกี่ยวกับการเงินนี่คะ เห็นเทรซเคยพูด” ร่างบางผมแดงว่า

                “อืม ก็ประมาณนั้นแหละ” อควาพูดอึ่กอั่ก เธอทำหน้ามุ่ยเมื่อได้ยินเสียงเทรซหัวเราะในลำคอ และพลันก็มีเสียงขัดเสียงหัวเราะเมื่อซีบิลจามฮัดเช้ยๆ สองสามครั้งติด และทำท่าสูดน้ำมูก

                “ไม่สบายหรือคะ” สาวน้อยผมเงินถามอย่างห่วงใย ยกมือแตะหน้าผากเพื่อนร่วมห้อง

                “อืม เป็นทุกหน้าหนาวเลย”

                “กินยาแก้หวัดสิ” อควาแนะ

                “ไม่เอาฉันเกลียดยาแผนปัจจุบัน” ซีบิลทำหน้าซึม “มันทำให้ใจสั่น หายใจไม่ค่อยออก แขนขาพานไม่มีแรง ถึงขั้นหมดสติไปเลยก็มี ฉันพึ่งแต่ยาสมุนไพรเท่านั้นแหละ”

                “แพ้ยาขั้นรุนแรงเลยนะคะ” แจสมินทำสีหน้าเห็นใจ และอ้าปากจะพูดบางอย่างต่อ ทว่าฉับพลันกระแสเวทก็ทะลุกขึ้นในห้วงอากาศ พร้อมกับการปรากฏตัวของชายทั้งห้าคนที่อควาจำได้ว่าเป็นผู้ร้ายที่ตั้งใจจะลักพาตัวแจสมิน อควารีบเปิดปากจะบอกให้ซีบิลระวังตัว หากแต่สายไป ร่างบางผมแดงถูกกระแทกเข้าที่หลังศีรษะหมดจนสติ ร่างนั้นล้มกระแทกพื้นดังโครม ถาดแก้วในมือร่วงหล่นส่งเสียงปรางเปรื่อง

                “ซีบิลคะ!” แจสมินกรีดร้อง มองเพื่อนร่วมห้องที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น พลันแขนของเธอก็ถูกอควากระชากมาให้ยืนตรงกลางระหว่างเธอกับเทรซ

                “ซีบิลแค่หมดสติไม่เป็นอะไรหรอก รีบจัดการพวกนี้แล้วพาซีบิลไปหาหมอดีกว่าอควากระซิบ เสียววินาทีเจ้าหญิงแห่งริเวทียเรียกดาบเซเบอร์จากมนตราเวพาน่าออกมา เธอตั้งดาบไปยังศัตรูตรงหน้า ดวงตาเฉียบคมกวาดมองก็พบว่าพวกมันล้อมเธอ แจสมิน และเทรซไว้อย่างไร้ช่องโหว่ง

                อควาและเทรซหันหลังชนกันโดยมีแจสมินยืนอยู่ตรงกลาง ทั้งเจ้าหญิงและองครักษ์ต่างรีบประเมินกำลังและบรรยากาศรอบตัว ทั้งคู่คิดเหมือนกัน

                “พวกมันดูมั่นใจมากนะครับคราวนี้” เทรซว่า มือยังคงถือถาดแก้ว

                “ใช่ แต่ยังไงเราต้องหาช่องว่างออกไปจากที่นี่ให้” อควาตอบ เหล่ตามองแจสมิน “แจสมินเราจะหาจังหวะบุก เธอต้องใช้ลมเสริมช่องโหว่งที่พวกเราเปิดแล้วเราจะวิ่งกันให้สุดฝีเท้านะ”

                แจสมินพยักหน้า เธอกลอกตามองพี่สาวและเพื่อนที่ยืนจังก้าขนาบข้างเธอ รอคอยจังหวะที่จะลงมือ

                ทันใดนั้นเทรซก็เขวี้ยงถาดแก้วเปล่าใส่พวกคนร้าย พร้อมถีบตัวพุ่งเข้าใส่ชายร่างใหญ่ที่เขาจำได้ว่าเป็นหัวหน้า มือหนาเรียกคาตานะและตวัดดาบออกไปเสี้ยววงจันทร์ ซึ่งชายคนนั้นก็เรียกหอกออกมารับดาบของเทรซ ทว่าชายคนนั้นเสียจังหวะจึงทำให้องครักษ์หนุ่มตวัดดาบลงที่ตรงอกของเขาได้

                ฝ่ายอควาก็ไม่แพ้กัน หญิงสาวใช้เพลงดาบสายวาริน ล้มคนร้ายร่างผอมไปหนึ่งคน ตอนนี้เธอพุ่งเป้าไปยังคนที่เคยใช้กริชทำร้ายเธอ และทันใดนั้นเอง

                “จังหวะนี้แหละแจสมิน!

                สิ้นเสียงสั่งของเจ้าหญิง แจสมินก็กางมือเรียกพายุรุนแรงมาพัดพวกคนร้ายให้กระเด็นจากบริเวณ ต้นไม้ใหญ่ผุดขึ้นจากฝีมือของพวกมัน

                “คิดจะใช้ต้นไม้ต้านลมเหรอ ไม่มีทางหรอกลมของฉันน่ะตอนนี้แรงมากค่ะ” แจสมินประกาศเสียงกร้าว ผิดวิสัยท่านหญิงผู้เรียบร้อยแห่งตระกูลเซฟีรุส

                เธอตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่มีใครต้องมาเจ็บตัวแทนเธอ เธอต้องปกป้องตัวเองให้ได้!

               แจสมินภาคภูมิใจในกระแสลมของตน มิเสียแรงที่ท่านพ่อชมเธอทุกวันว่าฝีมือพัฒนาขึ้น เธอแอบฝึกฝนโดยไม่ให้อควาหรือเทรซรู้เพราะกลัวพวกเขาจะเป็นห่วง

                มะลิดอกน้อยนี้จะไม่ให้ผู้ใดหลั่งเลือดแทนเธออีกต่อไป!

                ดวงตาสีชมพูประกายแสงวายพร้อมเบนมือที่หมุนวนด้วยลำวายุไปยังศัตรู การเปลื่อนแปลงของเธอทำให้อควากับเทรซตกใจและวิตกเกี่ยวกับสุขภาพของท่านหญิง แต่ก็มีความหวังว่าพวกเขาจะรอดจากที่นี่ไปได้ง่ายๆ

                แจสมินอุตส่าห์สู้ขนาดนี้ เธอเองก็ต้องเปิดทางให้ได้!

                เจ้าหญิงมาดมั่นขึ้นกว่าเดิม เธอเรียกกระแสน้ำออกมาจัดการพวกคนร้าย แต่ไม่รู้ทำไมกระแสน้ำของเธออ่อนแรงลง และแขนเริ่มจะไม่มีแรงเอาเสียเลย ลมของแจสมินก็เริ่มอ่อนลงเช่นกัน

                ฉับพลันต้นไม้ใหญ่ก็ผุดขึ้นมาอีกสี่ต้นล้อมนักเวทฝึกหัดทั้งสามไว้เหมือนกันไม่ให้หนี แต่น่าแปลกแทนที่มันจะวางเป็นวงกลม แต่มันกลับเขยื้อนออกไปคล้ายปลายจุดของดาวห้าแฉกมากกว่า

อควากำด้ามดาบเซเบอร์แน่น แม้ไม่รู้ว่าศัตรูจะมาไม้ไหน เธอก็ต้องรับมือได้ แต่อควาก็รู้สึกมือของเธอเริ่มอ่อนแรงลงอีกแล้ว

ด้านหลังเธอ เทรซกำลังโลดแล่นจัดการคู่ต่อสู้ทีละคนๆ ท่าทางของเขาราวกับนางแอ่นที่ถลาลงล่าเหยื่อ หยอกเย้าและผละออก ก่อนส่งดาบพิฆาตออกไปให้ศัตรู

เทรซจัดการศัตรูรายที่สองได้สำเร็จ เขาล้มชายร่างใหญ่ที่เป็นหัวหน้าลงไปแล้ว ทีนี้เหลืออีกสองคน คือ ชายผู้ใช้กริชและชายผู้เปิดประตูเคลื่อนย้ายได้

ทันใดนั้นบางสิ่งก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วในวงล้อม มองจากหางตาจะพบว่ามันเป็นเงาของร่างสูงที่เคลื่อนไหวได้รวดเร็วดั่งสายลม ร่างนั้นกระโดดสูงแตะเท้าเข้าที่ต้นไม้ ใช้แรงส่งจากการถีบตัวพุ่งเข้ามาทางอควา เจ้าหญิงรู้สึกได้ถึงของมีคมที่ลิ้มรสเลือดของเธอ และพอก้มมองก็พบว่าต้นแขนขวาของเธอโดนเฉือนลึก ลึกเสียจนเป็นปัญหาในการใช้เซเบอร์

บ้าชะมัด คนที่หกมาจากไหน

ร่างบางผมฟ้าคิด พลางติงตัวเองว่า...เธอน่าจะสู้กับความเร็วนั้นได้นี่นา แต่ทำไมร่างกายไม่เคลื่อนไหวตามใจนึกเลย แถมยังหายใจไม่ค่อยออกด้วย

                อควาเปลี่ยนดาบมาถือด้วยมือซ้าย แม้ไม่ถนัดแต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นเหลือแล้ว แขนขวาเจ็บขนาดนี้หากใช้แรงจากมันเยอะดีไม่ดีอาจไม่ได้จับดาบอีกเลยตลอดชีวิต

อึ่ก

อควาทรุดล้มลงกับพื้น เธอรู้สึกหัวใจกำลังสั่น ลมหายใจที่เคยเข้าออกก็เหมือนจะติดขัด เหงื่อเย็นไหลตามร่างกาย จังหวะนี้ลมพายุที่เคยหมุนแรงก็สงบลง อควาหันไปมองแจสมิน ปรากฏว่าน้องสาวเธอเองสภาพก็ไม่ได้ต่างอะไรกันมากนัก

แจสมินหอบหายใจรุนแรง ดวงตาเบิกกว้างเหมือนกำลังขาดอากาศขาดใจ

เพียงคนเดียวที่ยังยืนอยู่ได้คือ เทรซ กระนั้นร่างสูงที่เคยว่องไวปราดเปรียวกลับเชื่องช้าอย่างน่าประหลาด แม้จะไม่ช้าจนถึงระดับคนทั่วไป แต่เทรซก็เคลื่อนไหวไม่เร็วอย่างที่เคย ไม่ว่องไวดุจสายลมอย่างที่เป็นมา ชายหนุ่มกำลังใช้ดาบรับมีดสั้นสองมือจากเงานั้น และดูท่าไม่อาจจะเป็นฝ่ายรุกกลับได้

ดูจากแรงที่เข้าโรมรันเทรซได้ น่าจะเป็นผู้ชายที่แข็งแรงมากอควาวิเคราะห์ พยายามยันตัวเองขึ้นจากพื้นตรงไปกอดร่างอ่อนแอของน้องสาวไม่ยอมปล่อย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม เธอจะปกป้องแจสมินไว้

ในที่สุดเทรซก็พลาดท่า เขาโดนถีบเข้าที่ท้อง คาตานะกระเด็นหลุดมือหล่นไปนอนไกลจากตัวเจ้าของ หากเงานั้นก็ไม่หยุดยิ่ง มันต่อยเข้าที่ใบหน้าและอัดเข้าที่ลิ้นปี่ของชายหนุ่ม ก่อนกระแทกสันมือเข้าที่ท้ายทอยอีกรอบ

เทรซสำลักลมหายใจค่อกแค่ก แผ่นหลังกระแทกเข้ากับพื้นหินทรายเย็นเยียบ และจังหวะนั้นเองเขาก็รวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายจับเจ้าเงาที่เคลื่อนไหวไปมาได้

                “นายใช้วิชาบ้าอะไรกัน ทำไมเคลื่อนไหวเร็วอย่างกับมีแค่เงา”

                “วิชานี้เขาเรียกว่า วิชาเงา เป็นวิชาที่สืบทอดกันมาในเซเลส สำหรับคนที่อยู่หน่วยจู่โจม” เสียงทุ้มนุ่มนวลตอบกลับขณะที่ร่างนั้นพยายามเคลื่อนไหวสู้แรงของเทรซ น้ำเสียงนั้นบ่งถึงความใจเย็นของเจ้าของ และเมื่อเงานั้นหยุดนิ่ง นักเวทฝึกหัดทั้งสามก็ต้องตกใจแทบสิ้นสติ เมื่อเห็นร่างนั้นเต็มตา

                เรือนผมสีแดงเพลิงยาวสยายเต็มแผ่นหลัง รับกับเลือดสีแดงที่ไหลรินลงมาจากปลายมีดสั้นคู่ในมือทั้งสอง ดวงตาสีมรกตจ้องตรงมายังร่างของเทรซ

                เจ้าของผมสีเพลิงก้มหน้ามองเทรซที่ทำหน้าเหมือนเห็นผี เขาสยายปากอิ่มสวย ก่อนก้มลงไปกระซิบข้างหูองครักษ์หนุ่มเสียงเรียบ

                “แขนขาไม่มีแรง หายใจเหมือนมีอะไรอุดหลอดลม หัวใจเต้นเร็วเหมือนจะหลุดออกจากอก และแน่นอนในที่สุดจะหมดสติไป”

                ดั่งเป็นประกาศิต ร่างกายของเทรซก็หมดแรง เขาตัวกระตุกเพราะหัวใจทำงานหนัก อ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ ดวงตาสีน้ำเงินกลอกขึ้นจนเห็นตาขาว สภาพของเขาทำให้สาวน้อยผมฟ้าต้องร้องลั่น เมื่อร่างผมแดงถอยห่างให้เธอเห็น

                “เทรซ! อย่าเป็นอะไรนายต้องสู้นะ”

                แต่เสียงที่เคยทำให้เทรซทำได้ทุกอย่างก็ไม่อาจส่งไปถึง ด้วยร่างหนากระตุกหนึ่งครั้งก่อนจะสลบไป นอนนิ่งเหมือนคนตาย

                อควาเบิกตากว้างมองภาพองครักษ์ของตนนอนหมดสติตรงนั้น เธอขบกรามจนนูน ก่อนตวัดสายตาไปยังร่างผมแดงที่กำลังสืบเท้ามาใกล้

                “ทำไมท...” อควากรีดเสียงไม่ทันจบประโยค ร่างผมแดงก็พูดกับเธอ

                “อควาริน่าครับ คุณจะความดันโลหิตต่ำจนสติดับวูบ”

                อควาอาศัยจังหวะเสี้ยวนาทีกดปุ่มและถอดอะไรบางอย่างออก ก่อนที่ร่างของเธอจะวูบลงทับร่างของแจสมินที่กำลังหายใจหอบ สาวน้อยผมเงินรีบเงยหน้ามองพี่สาวที่กอดตัวเองทั้งๆ ที่หมดสติ ดวงตาสีชมพูรื้นหยาดน้ำใสขณะมองภาพนั้น พลันเธอก็เบือนหน้ามองดวงหน้าหวานที่เคลื่อนไกลเธอ ร่างสูงนั่งเข่าตรงหน้าเธอ และพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

                “แจสมินครับ คุณจะหายใจสบายขึ้น แต่ความดันจะลดลงจนหมดสติไปอย่างช้าๆ”

                “ทำแบบนี้ทำไมคะ” แจสมินน้ำตาไหล จ้องเขาตรงหน้าไม่วางตา สติของเธอค่อยๆ เลือนลางลงไปทุกที

                แต่เขาไม่ตอบ กลับกันเขาพยายามแกะมือของอควาออกจากตัวแจสมิน บ่งว่าเขาต้องการตัวเธอคนเดียว แต่แกะเท่าไรก็แกะไม่ออก พอพลิกมือดูถึงพบว่าอควาใช้น้ำแข็งต่างกาวยึดมือตัวเองกับร่างของแจสมินไว้

                “ขอจัดการกับยายนี่หน่อยเถอะ คราวก่อนเล่นไว้ซะแสบ” คนถือกริชเดินเข้ามา เขายกกริชสูงหมายจะแทงลงที่ร่างบางผมฟ้าผู้หมดสติ

                เคร้ง!

                ชายเจ้าของวิชาเงา ยกมีดสั้นขึ้นกันกริชนั้น แล้วกล่าวเสียงเรียบ “อยากให้ทางเรามีเรื่องกับริเวเทียหรือไง แชส รู้อยู่นี่ว่าเธอเป็นใคร”

                “ทำไมฉันจะต้องเชื่อแก!” แชสคำราม พลันชายผมแดงก็ซัดเขาเข้าที่ท้องน้อยจนหมดสติ เห็นได้ว่าฝีมือต่างกันหลายขุม

                “ไปกันได้แล้ววิสเลอร์ ท่านพ่อบอกว่าต้องรีบกลับไปให้เร็วที่สุด” ชายผมแดงหันไปกล่าวกับผู้เปิดประตูที่ยืนรออยู่

                “แล้วเจ้าหญิงล่ะ” วิสเลอร์มองร่างบางผมฟ้าที่ชายผมแดงกำลังอุ้มขึ้น

                “คงต้องเอาไปด้วย เพราะเล่นเอาน้ำแข็งติดเนื้อตัวเองกับน้องสาวไว้ ขืนดึงคงเป็นแผลหนักแน่ๆ แค่เราไม่ทำร้ายเธอจนตาย ริเวเทียคงทำอะไรเราไม่ได้มาก”

                วิสเลอร์พยักหน้าแล้วเริ่มร่ายเวทเคลื่อนย้าย ในที่สุดประตูไม้ก็ปรากฏกลางกากาศธาตุมันเปิดออกจนเห็นทางอีกฝั่ง เขาอุ้มร่างของเขาร่วมงานโยนเข้าไปในประตูนั้น ก่อนจะเดินเข้าไป ทิ้งให้ชายผมแดงอุ้มร่างของอควาและประคองแจสมินที่ขืนสติของจนไว้

                “ทำไมทำแบบนี้คะ ฉันนึกว่าเราเป็นเพื่อนกัน ในน้ำมะนาวนั่นมีอะไรใช่ไหม ทำไมต้องวางยาพวกเรา” พอโดนอุ้ม แจสมินก็เริ่มถามคำถามที่อยากรู้

                “ผมวางยาทุกคนนั่นแหละ ทุกแก้วมียาอยู่ เพียงแต่ร่างกายใครจะได้รับฟังสั่งรึเปล่า เท่านั้นมันถึงจะออกอาการ ไม่ต้องห่วงเทรซหรอก ผมเล่นเขาหนักหน่อยเพราะเขาแข็งแรงมาก และอีกสักสองชั่วโมงอควาก็คงฟื้นขึ้นมาเอง ไว้ตอนนั้นก็ค่อยหาทางเอาเจ้าหญิงไปปล่อย” เขาพูดไปเดินไปอย่างไม่ค่อยถนัดเพราะร่างผอมบางต้องแบกผู้หญิงถึงสองคน

                “ทำไมถึงทำแบบนี้คะ” เสียงสะอื้นถาม “คุณหลอกเรา หลอกทุกคน หลอกกระทั่งเพื่อนสนิทของคุณเอง”

                ชายหนุ่มไม่ตอบ เขาหันมากระซิบคำว่า...หน้ามืดกับแจสมิน

                ดวงตาสีกุหลาบปรือลง พร้อมกับคำพูดสุดท้ายที่แทงใจคนถูกถาม

                “คุณทำอย่างนี้ทำไมคะ...ซีบิล”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

1,838 ความคิดเห็น

  1. #1415 ~^Bosachi[OD]^~ (@ahkfar) (จากตอนที่ 141)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2554 / 23:12
    สนุกมากค่าาาาา ค้างมากก ><
    #1415
    0
  2. #1414 som1313 (@som1313) (จากตอนที่ 141)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2554 / 20:20
    เทเรซนายรีบๆฟื้นขึ้นมานะ
    #1414
    0
  3. #1411 อัคนิรันดร์ (@quietear) (จากตอนที่ 141)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2554 / 14:42
    อืม...ไมมีใครระวังตัวกับคนสนิทได้ตลอดหรอกเนอะ...
    ถ้าทำได้แบบนั้นก็คงจะเครียดเกินไป...เฮ้อ...
    จะรอนะคะ
    #1411
    0
  4. #1409 ~SOUL SHADOW~ (@haruhi1) (จากตอนที่ 141)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2554 / 12:41
    =w= อ่านแล้วงงจัง ตกลง ซีบีลเปน หญิงหรือชายกันแน่เนี่ย สู้ต่อไปนะ
    #1409
    0
  5. #1408 logan (@lokoy) (จากตอนที่ 141)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2554 / 14:46
    งงกับซีบิลอะ = =
    #1408
    0
  6. #1407 แมวคุง (จากตอนที่ 141)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2554 / 13:53
    งง อย่างนึงค่ะ

    ตกลง ซิบิลเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายอ่ะ -*-???
    #1407
    0
  7. #1405 reserection (@deva_dew) (จากตอนที่ 141)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2554 / 12:42

    งานนี้แผนล่อเสือออกจากป่าแล้วเชือดใช่บ่  งานนี้ท่านเดเร็กเชือดตายสยองแน่ ๆ เลย  แผนนี้น่ากลัวจริง  ซีบิลหลงรักแจซมินหรือเปล่านะ  พูดไปแล้วม่องกันง่าย ๆ กะน้ำมะนาวนี่อะนะ  น่าจะระวังตัวมากหน่อยน้า  รู้อยู่แล้วแท้ ๆ ว่ามีคนจ้องเล่นงานอยู่

    #1405
    0
  8. #1403 TVXQ_Forever (@-b-e-b-e-) (จากตอนที่ 141)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2554 / 12:03
    หืมม  ??  ซีบิลเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงค่ะ??

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 11 มิถุนายน 2554 / 12:03
    #1403
    0
  9. #1400 PRanG Thai Circle (@mapringgang) (จากตอนที่ 141)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2554 / 09:34
     แงๆๆๆ
    ทำไมถึงต้องทำแบบนี้ล่ะ
    สงสารๆๆๆ
    หนีออกมาให้ได้นะ
    อัลมาช่วยเร็วๆสิ
    #1400
    0
  10. #1399 neschan (@netsu) (จากตอนที่ 141)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2554 / 00:08
    แย่แล้วอ่ะ
    โดนจับไปสองคนเลย
    #1399
    0