Silver night อภินิหารมังกรราตรีสีเงิน (จบแล้ว พักการรีไรต์)

ตอนที่ 144 : ตอนที่ 33 จุดจบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2369
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    23 มิ.ย. 54



              
  “รูฟพาแจสมินหนีไป พวกเซดริกรออยู่ตรงทางเดินชั้นหนึ่งน่ะ”

                เสียงสั่งของโรสดังในโสตของรูฟัสผู้อุ้มร่างเล็กของแจสมินไว้ เขาและซีบิลช่วยกันฝ่าดงของพวกเซเลสฝ่ายกรินเดลออกมา  จนในที่สุดก็ถึงทางลงบันไดที่สู่ชั้นหนึ่ง รูฟัสมองเห็นเซดริก เดเร็ก อควาและเทรซกำลังรับมือกับคนจำนวนมากอยู่

                “แจสมินคิดอยู่แล้วว่าท่านพี่ต้องมา” แจสมินบอก เธอมองรูฟัสที่กำลังพาเธอวิ่งลงบันไดมาหาพ่อของเธอ

                “เดี๋ยวจะเจอคุณพ่อแล้วนะคะทำใจดีๆ ไว้” รูฟัสบอกท่านหญิงคนงาม

                “แค่มีท่านพี่อยู่แจสมินก็ไม่กลัวอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ” ดวงตาสีชมพูช้อนมองดวงหน้าคมคาย “เพราะท่านพี่ปกป้องแจสมินมาตลอด ไม่เคยทำให้แจสมินเจ็บตัวเลย” ถ้อยคำของหญิงสาวที่พูดกับรูฟัสแทงฉึกลงไปในใจของชายหนุ่มอีกคนที่วิ่งตามมา ดวงตาสีเขียวของเขาทอแสงเจ็บปวดเมื่อเห็นความรักของคนทั้งคู่

                “ก็พี่รักแจสมินนี่คะ พี่จะทำแจสมินเจ็บตัวได้ยังไง” รูฟัสบอกสาวน้อย ทำเอาแจสมินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่          แจสมินรักรูฟัส ความจริงข้อนี้ซีบิลรู้มาตลอด...เขาเคยนึกสงสัยว่าหากเขาไม่ต้องปลอมตัวเป็นหญิง เขาจะมีโอกาสทำให้เธอหันมองไหม ในเมื่อเขาก็เก่งในด้านที่รูฟัสเก่ง เขาเป็นหมอได้ เขาปรุงยาดูแลเธอได้

                “แจสมินก็รักท่านพี่ค่ะ ท่านพี่เคยบอกว่าจะดูแลแจสมินไปตลอด แจสมินเชื่อที่ท่านพี่พูดค่ะและดีใจที่สุดเลยที่ท่านพี่จะดูแล”

                แต่วันนี้เขารู้คำตอบแล้วว่า มันไม่มีวันเป็นจริง           

                “แจสมิน! ท่านพี่!

อควาถลามาดูญาติที่รักของเธอ เธอยิ้มแฉ่งเมื่อเห็นน้องสาวปลอดภัยดี ก่อนจะยกนิ้วโป้งให้ท่านพี่คนเก่ง แต่พอเห็นว่าใครมาด้วย เจ้าหญิงก็หน้าบึ้งตั้งดาบเซเบอร์เตรียมจะฟัน เช่นเดียวกับเทรซที่ปราดมายืนบังเจ้าหญิงจากคนที่เคยเป็นเพื่อน

ซีบิลก้มหน้า

“ไม่เป็นไรเขาช่วยพี่กับแจสมิน” รูฟัสออกโรงปกป้อง พลางวางแจสมินลงตรงหน้าอควา ปล่อยให้เซดริกมารับลูกสาวไปกอด ชายผมเงินถามแจสมินว่า...แม่อยู่ไหนลูก

“ยังสู้อยู่กับคุณกรินเดลค่ะ” แจสมินตอบ “แจสมินเป็นห่วงท่านแม่”

เดเร็กหันหน้ามาสำรวจจำนวนคนว่าครบไหม พอเขาเห็นว่าขาดโรสแค่คนเดียว ก็พูดเชิงออกคำสั่ง

“เราควรออกไปจากที่นี่ได้แล้ว”

“ไปทางไหนล่ะ หน้าบ้านคุณคิวเลสก็กำลังเล่นสนุกเลย” เซดริกเลิกคิ้วสูง ดวงตาสีฟ้ากลอกมองคนที่เขาล้มลงไปนอนเต็มพื้น “ขืนไปมีหวังเด็กๆ โดนลูกหลงแน่ นายใช้หลุมดำเคลื่อนย้ายได้ไหมล่ะ”

“มันก็ได้อยู่หรอก แล้วจะให้ไปที่ไหนกันล่ะ แต่จะว่าไปนายไม่ห่วงโรสเหรอ” เดเร็กกล่าวกับเซดริก

“ห่วงน่ะสิ นายทิ้งฉันไว้ที่นี่ก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวฉันตามไป” ชายผมเงินเสนอ

“อัลฆ่าฉันแน่ถ้าทำอย่างนั้น เราหาทางออกอื่นที่ใกล้ๆ ที่นี่ดีกว่า จะได้วกกลับมาช่วยโรสทันถ้ามีปัญหา”

ระหว่างที่เดเร็กกับเซดริกกำลังถกเถียงกันว่าจะออกไปทางไหน ซีบิลผู้ยืนก้มหน้าก็เปรยขึ้นเหมือนจะเสนอ

“มีทางลับออกไปทางสวนสาธารณะครับ”

มหาเวทรัตติกาลกับจอมเวทวาโยหันหน้ามองเขาเป็นตาเดียว  และเป็นสายตาดุเย็นเยียบเหมือนกันทั้งคู่เสียด้วย...

ซีบิลกลืนน้ำลายหนึ่งอึกแล้วพูดต่อ “เป็นทางลับที่ไม่ค่อยมีใครรู้ครับ จะไปโผล่ตรงแถบลานเด็กเล่นครับ ผมชอบใช้ออกไปซื้อของกินแถวนั้นประจำ คะ คือ ปู่ผมทางชอบอะไรพวกนี้เลยสร้างไว้น่ะครับ”

“เราจะเชื่อนายได้เหรอ” เทรซถามขึ้น เขายังกำดาบคาตานะแน่น “นายทำกับเราไว้เจ็บแสบใช่เล่น”

“ผมขอโทษจริงๆ ครับ ผมไม่มีอะไรจะแก้ตัวหรอก” ชายผมแดงก้มหน้าต่ำกว่าเดิม

“ทุกคนอย่ารุมซีบิลแบบนี้สิคะ เขาช่วยแจสมินกับท่านพี่ไว้นะ ท่านพ่อคะอย่าทำตาดุอย่างนั้นสิ อควาก็ด้วย เทรซก็อีก ท่านเดเร็กคะ ทุกคนอย่าแกล้งซีบิลสิคะ” ท่านหญิงคนงามตำหนิทุกคนที่รุมจ้องเพื่อนของเธอ “ซีบิลเขาสำนึกแล้วพวกเราก็น่าจะให้อภัยนะคะ”

รูฟัสถอนใจกับนิสัยของแจสมิน แจสมินเป็นคนดีที่บางครั้งเรียกได้ว่าดีเกินไป สิ่งที่เขาคิดไว้นั้นถูกจริงๆ ว่าเกราะของแจสมินคือความดี

หากแจสมินไม่ดีแสนดีขนาดนี้ ซีบิลอาจไม่เปลี่ยนใจมาช่วยพวกเขาก็ได้

“ให้อภัยก็ได้” อควากอดอก เชิดหน้าสูงแผ่รังสีเจ้าหญิงเต็มที่ “จะถือว่าพวกเราเป็นเพื่อนกันอยู่ก็ได้ ซีบิล แคสเชอร์ จริงไหมเทรซ”

“ครับ” องครักษ์หนุ่มยิ้มจางให้ซีบิลตามมารยาท แต่นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับคนสำนึกผิด

“รีบๆ พาเราไปที่ทางลับนั่นเถอะ ก่อนที่พวกนั้นจะแห่มากันอีก” เซดริกเร่งซีบิล ชายผมแดงพยักหน้า เขาออกวิ่งนำทางทุกคนไปยังทางลับนั้น

 
                                                                                      ...........................................


โครมๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เสียงแส้กุหลาบตวัดเอาข้าวของปาไปที่กรินเดล ผู้ใช้ดาบขนาดใหญ่ตอบโต้ของที่ปามา ชายร่างใหญ่ใช้พลังนั้นได้อย่างคล่องแคล่ว สมกับเป็นหัวหน้าหน่วยจู่โจมที่ 3 เขาและโรสโจมตีใส่กัน กรินเดลไม่ได้สนใจแกรนด์มากนัก เพราะเขาสบประมาทฝีมือน้องชายอยู่มาก แต่คนที่ไม่ได้รับความสนใจนั้นมักทำอะไรได้มากกว่าที่คิด

“เชสเมทไฟร์!

ผู้ช่วยราชเลขาธิการประกาศก้อง เขาร่ายเวทที่เกิดจากการถักทอวงเวทของเขาเอง บันดาลให้เปลวไฟโหมคลั่งอยู่ล้อมตัวของกรินเดล ชายร่างเล็กกำลังพยายามปิดทางหนีของพี่ชาย คิดจะจับเขาโดยละม่อม

แกรนด์ยกมือขึ้นบังคับเปลวไฟให้พุ่งสูงสร้างรูปร่างเหมือนกรงนก ก่อนจะตบมือเข้าหากันเป็นการผนึกรูปร่างของอัคคี

กรินเดลมองกรงขังที่ขังตนไว้ ก่อนแยกเขี้ยวใส่แกรนด์

“ใช้เวทไฟคล่องขนาดนี้เชียวหรือ เสียดายที่ไม่ได้สังกัดหน่วยจู่โจม ฉันไม่น่าประมาทฝีมือแกเลย ไอ้เด็กเวร”

“เรียกชื่อผมสักครั้งจะตายไหมพี่” แกรนด์หยอกเย้า ดีใจนิดหน่อยที่เอาชนะพี่ชายได้ ชายหนุ่มรอดูพี่อาละวาด เหมือนทุกครั้งที่เจอเขา แต่กรินเดลกลับยิ้ม

ยิ้มงั้นเหรอ!

จู่ๆ ลางสังหรณ์ใจก็วาบขึ้นในใจของแกรนด์ ชายหนุ่มมุ่นคิ้วเข้าหากัน แล้วจึงเพิ่มกระแสเวทในกรงอัคคี เขาพยักหน้าให้โรสเป็นสัญญาณว่าจัดการเรียบร้อย โรสจึงเก็บแส้กุหลาบ จากนั้นสืบเท้าเข้าไปหาร่างใหญ่ในกรง

“คุณกรินเดลคะ คุณทำเรื่องแบบนี้ทำไมคะ” เสียงเสนาะของดัชเชสถาม

“เพราะเซเลสกำลังอ่อนแอ กำลังคนเราน้อยเหลือเกิน สักวันตระกูลอาจจะล้มครืนลงมาได้ แล้วใครเล่าจะปกป้ององค์ราชาและแอตแลนตาร์!” ถ้อยประกาศดังจากความตั้งใจแรงกล้าของผู้ภักดีต่อประเทศและบัลลังก์ ทำให้หญิงสาวผมทองรู้ว่าที่เขาทำไปก็ทำเพื่อผู้อื่น

เขามีจุดมุ่งหมายเดียวกับเธอ แต่วิธีการคนละแบบ...

“ดูเหมือนเรามีความตั้งใจเหมือนกัน แต่เลือกวิธีการคนละแบบ” ร่างบางหลับตาอย่างเหนื่อยล้า “คุณกรินเดลคะ ถึงเซเลสของเราจะมีคนที่มีพลังเสื่อมสลายน้อยลงแต่เราก็มีวิธีการทำให้มันเข้มแข็งขึ้นนะคะ เราจะรับคนที่ไม่มีพลังแต่ตั้งใจจริงมาทำงาน”

“พวกมันอ่อนแอ!” กรินเดลตวาด “ไม่นานระบบการทำงานจะเสีย”

“ไม่ค่ะ ถ้าพวกเขาทำงานตั้งใจจริงเราก็ยังอยู่ได้ คุณกรินเดลคะ ฉันคิดเรื่องความอ่อนแอของเซเลสมานานแล้ว และในที่สุดก็ได้คำตอบ ที่เซเลสอ่อนแออยู่ในตอนนี้ไม่ใช่เพราะเราขาดกำลังคนเพียงอย่างเดียว จริงอยู่นั่นเป็นชนวนให้คุณทำแบบนี้และเกิดเรื่องมากมาย ความจริงนั่นเป็นเพียงจุดเริ่มที่ทำให้เราแตกความสามัคคีกันและแบ่งฝ่าย”

กรินเดลเงียบเสียง ฟังดัชเชสคนงามอธิบายสิ่งที่คิดท่ามกลางแสงไฟวูบวาบรอบห้อง

“จริงอยู่ฉันไม่ใช่เซเลสแต่เป็นแอตแลนที่ใช้นามสุกลนี้ แต่ฉันก็รักเซเลสมาก มากพอๆ กับที่รักแอตแลน ฉะนั้นฉันย่อมจะทำทุกทางให้ตระกูลนี้อยู่รอด สำหรับฉัน การปลุกพลังเสื่อมสลายเพื่อเพิ่มจำนวนคนไม่ใช่คำตอบของคำถามนี้ ลองคิดดูสิคะว่าถ้าเราได้คนเพิ่ม แต่เขาไม่อยากทำงาน ไม่อยากร่วมมือเป็นหนึ่งเดียวกับเรา สิ่งที่ทำมันก็เปล่าประโยชน์อยู่ดี

“คุณกรินเดลคะ แทนที่จะปลุกคำสาปเสื่อมสลาย ฉันว่าเราทุกคนตอนนี้มาปรับความเข้าใจ และร่วมมือกันทำงานดีกว่า ทุกสิ่งย่อมมีเวลาหมดลงของมัน คำสาปเองก็เหมือนกัน มันอยู่มานานจนถึงอายุขัยของมันแล้ว และถ้าเราหาทางไป ทุกปัญหาต้องมีทางออกแน่นอน เรามาร่วมมือกันดีกว่าค่ะ” โรสยื่นมือไปข้างหน้าจู่ตรงหน้ากรงไฟ รอให้กรินเดลยื่นมาจับ

หัวหน้าหน่วยจู่โจมที่ 3 หัวเราะในลำคอ

“หึๆ ช่างเป็นความคิดที่เพ้อฝันจริงๆ ถ้าเราเพิ่มจำนวนคนได้ ไม่ว่ายังไงพวกนั้นต้องทำงานให้เรา! เพราะมันไม่มีที่ไป เราจะเข้มแข็ง” เสียงดุดันว่า พร้อมมือใหญ่ที่ถอดแหวนตรงนิ้วกลางข้างซ้าย

“ทำไมถึงไม่เข้าใจสักทีนะคุณกรินเดล นั่นมันอะไรน่ะ!” โรสอุทาน ดวงตาสีชมพูเบิกกว้างเมื่อเห็นพลังเสื่อมสลายกำลังกัดกินพื้นหินเบื้องล่างเท้าของกรินเดล มันหลอมละลายหินจนเป็นน้ำข้นเหนียวและแผ่ลามมาจนถึงจุดที่เธอและแกรนด์ยืนอยู่ ทั้งคู่จึงกระโดดถอยห่างออกจากระยะสังหาร

                แกรนด์ถอดสร้อยห้อยคอของตนออกมายัดใส่กระเป๋า เขาวาดมือออกแล้วใช้พลังเสื่อมสลายร่วมกับเวทในกรงไฟ ชายหนุ่มกดมือลงเบื้องล่างบังคับให้ไฟคลุมพื้นที่กำลังละลาย แต่ไม่ทันการณ์ ร่างหนาของกรินเดลหล่นลงไปตามรูที่เขาบังคับให้เปิดกว้าง

                หัวหน้าหน่วยจู่โจมที่ 3 หนีไปได้!

                พลังเสื่อมสลายของกรินเดลยังกัดกินและแผ่ขยายออกจากจุดศูนย์กลาง แกรนด์ถึงกับกัดฟันกรอด เขาวาดมืออีกครั้ง ชายหนุ่มแยกพลังเวทไฟของตนและพลังเสื่อมสลายออกจากกันอย่างยากเย็น ก่อนนำมารวมกันครั้งเดียวเป็นลำเพลิง

                “จงหายไปซะ!

สิ้นคำ ลำเพลิงก็กลืนพลังเสื่อมสลายของกรินเดลจนหายไปสิ้น เหลือเพียงเปลวไฟที่ลุกโชนรอบห้อง แกรนด์สวมสร้อยกักพลังเข้าที่คอ เขาเปลี่ยนไฟที่มีพลังเสื่อมสลายผสมอยู่เป็นไฟบริสุทธิ์ตามเดิม

ชายหนุ่มกำมือแล้วเปลวไฟทั้งห้องก็ดับลง

โรสเดินเข้าไปดูตรงพื้นหินที่เป็นรูกว้าง ลึกลงไปในรูนั้นมีทางที่ทอดยาวออกไป...มันคือทางลับที่กรินเดลคิดจะใช้หนี

                “ขอโทษครับท่านโรซาเลีย ผมประมาทพี่ไปหน่อย” แกรนด์ที่เดินมาสมทบพูดเสียงค่อย ดวงตาสีเขียวหลุบมองหลุ่มขนาดใหญ่ซึ่งเป็นฝีมือพี่ชาย

                “ไม่เป็นไรเรารีบตามเขาไปเถอะ”

พูดจบ ร่างระหงก็กระโจนลงไปหลุมนั้นเพื่อไล่ล่าคนร้ายที่หลุดมือไป

                                                                             ...................................................................

 

ตึ่กๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เสียงฝีเท้าของคนเจ็ดคนวิ่งในทางเดินที่ปุด้วยหินดังก้องกังวานสะท้อนไปมาระหว่างแผ่นหิน อากาศอับชื้นทำให้พวกเขาหายใจไม่ค่อยออก แต่ก็ยังวิ่งตามแสงคบเพลิงในมือของซีบิล คบเพลิงนี้เดเร็กเป็นคนจุดให้เขาเพื่อใช้มองทางข้างหน้า

“เลี้ยวขวาตรงนี้ครับ” ซีบิลตะโกนให้ทุกคนได้ยินทั่วกันเมื่อถึงทางแยก อควาแอบหันไปทางที่แยกไปทางซ้าย แวบหนึ่งที่แสงไฟส่องไป เธอก็หยากไย่และฝุ่นเต็มทางเดินนั้น

“ทางซ้ายนั่นไปไหน” อควาส่งเสียงถาม

“ห้องฝึกซ้อมของพ่อครับ ไม่ต้องห่วงครับทางเข้าเกือบทุกทางปิดตายไปแล้ว เพราะครั้งหนึ่งผมเคยหลงเข้ามาในทางลับนี้แล้วออกไปไม่ได้ตั้งวันครึ่ง ร้องไห้กลัวสุดๆ ไปเลย พ่อเลยสั่งให้ปิดตายทุกทางเข้า เหลือแค่ทางเดียวที่ผมพาไป คือในเตาผิงตรงห้องนั่งเล่นที่ไม่ได้ใช้แล้ว พ่อคงคิดว่าผมคงหาไม่เจอ ไม่สิ ถึงหาเจอก็คงไม่คิดจะลงไปอีกแล้ว แต่ก็เพราะพ่อเหมือนกันแหละครับ ที่ผมใช้ทางลับนี้อีกครั้ง ถ้าวันนั้นพ่อไม่บังคับให้ผมอ่านหนังสือ ไม่ยอมให้ออกไปไหนจนผมหิวตาลาย ผมก็คงไม่มีวันลงมาที่ทางลับนี้”

“ฟังดูพ่อนายก็รักนายนี่” รูฟัสเลิกคิ้วมองแผ่นหลังบางของคนนำทาง มือหนาของเขาเอื้อมไปจับมือของแจสมินใช้เวทฟื้นพลังใส่หญิงสาวที่ทำท่าใกล้หมดแรง

“ก็คงรักละครับ ผมรู้สึกอย่างนั้น แม้เมื่อกี้พ่อจะพูดแบบนั้นก็ตาม พ่อโกรธมากที่ผมเข้าไปขวาง” ซีบิล

พูดตามที่เขาคิดด้วยน้ำเสียงเศร้า

“เจ้าหนูฟังนะไม่มีพ่อคนไหนไม่รักลูกเข้าใจไหม” เซดริกบอกซีบิลด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ทำใจดีไว้ๆ อย่างน้อยที่เธอช่วยพวกเราก็เป็นสิ่งที่ถูก”

ชายผมแดงพยักหน้า เขาชูคบเพลิงขึ้นสูงเพื่อส่องทาง

“แยกหน้าแยกสุดท้ายแล้วครับ เดี๋ยวเราจะเจอทางออกแล้ว”

อควาฉีกยิ้มเมื่อได้ยินคำว่า ทางออก เธอเห็นซีบิลเร่งฝีเท้าตรงไปทางนั้น จึงพยายามเร่งฝีเท้าตาม ระหว่างที่วิ่งเจ้าหญิงก็แอบเหล่มองเทรซที่วิ่งข้างเธอ เขาดูเหนื่อยมากด้วยร่างกายผ่านศึกหนักมา และเมื่อมองแจสมินก็พบว่า หญิงสาวอาการไม่ต่างจากเทรซเท่าไร ยังดีที่พี่รูฟัสรับแจสมินขึ้นไปขี่หลังแล้ว

ถึงทางออกสักทีเถอะ ทุกคนจะได้พักสักที

เส้นผมสีแดงโบกสะบัดล้อแสงเพลิงเด่นสะดุดในแก้วตาสีเงินของอควา มันเคลื่อนไหวราวเปลวเพลิงเริงระบำ ฉับพลันการเคลื่อนไหนนั้นก็หยุดลง เมื่อร่างสูงหยุดวิ่งครงทางแยกที่มีคนวิ่งมา

เสียงของซีบิลร้องลั่นทางเดิน เพียงพยางค์เดียวที่ทำให้เทรซ เดเร็ก และเซดริกต้องตั้งท่าโจมตีอีกครั้ง

“พ่อ!” ชายผมแดงหน้าซีด...เขาไม่อยากสู้กับพ่อตัวเอง

“นี่แกช่วยมันหนีเหรอซีบิล!” เสียงคำรามของกรินเดลว่า ดวงตาสีแดงประกายดุดันสบกับดวงตาสีเขียวตื่นกลัวของบุตรชาย เขายังไม่เปลี่ยนสรรนามเรียกหาชายผมแดงบ่งว่ายังโกรธจัดอยู่

ทว่าจู่ๆ กรินเดลก็ยิ้ม เบนหน้ามองแจสมินที่อยู่บนแผ่นหลังของรูฟัส

“แต่ก็ดีเหมือนกัน มาเอาตัวท่านหญิงน้อยไปเลยก็ดี” เขาว่าพลางเรียกดาบมาไว้ในมือ

“ไม่ได้นะครับพ่อ อย่าทำเพื่อนผมนะ!” ซีบิลปราดเอาตัวบังกันไม่ให้พ่อทำร้ายเพื่อนมากไปกว่านี้ คบเพลิงหลุดจากมือของเขา แสงไฟที่เคยส่องสว่างดับวูบลง นาทีต่อมาก็ได้ยินเสียงโครมเหมือนมีร่างของบางคนล้มกระแทกพื้น และเสียงฝีเท้าของร่างใหญ่พุ่งเข้าไปทางรูฟัส จากนั้นจึงเกิดเสียงดาบสองเล่มปะทะกัน และพลันเสียงดาบเล่มหนึ่งกระแทกดาบอีกเล่มให้หลุดจากมือของคู่ต่อสู้

พลันบังเกิดเสียงสวบในความมืด พร้อมไอเย็นที่แผ่กำจายทั่วทิศ กลิ่นเลือดลอยละคลุ้งในห้วงอากาศที่อับชื้น ทำให้ทุกคนเกิดอาการคลื่นเหียน

เดเร็กรีบจุดไฟ ดวงตาสีเงินเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

ซีบิลนอนหมดสติอยู่บนพื้นหินตรงทางแยก ดาบเซเบอร์ของอควากระเด็นไปนอนอยู่บนพื้นห่างออกไปทางรูฟัส ส่วนเจ้าหญิงน้อยกำลังยกมือกุมต้นแขนขวาที่บาดเจ็บอยู่ก่อนแล้วและเจ็บหนักเมื่อดื้อดึงใช้ดาบ หากแต่หล่อนไม่ได้สนใจอาการเจ็บนั้นเท่าไร ดวงตาคู่โตสีเงินเบิกกว้างกับภาพตรงหน้า

เทรซในร่างของภูตเอาตัวเข้ารับดาบแทนเธอ ปลายดาบของกรินเดลเสียบทะลุแผ่นหลังของเขา เรียกเลือดสีชาดไหลอาบเป็นวงกว้าง แต่ในขณะเดียวกันเทรซก็ใช้คาตานะแทงอีกฝ่ายจนลึกได้เช่นกัน

“อย่าบังอาจมาแตะต้องอควา!” น้ำเสียงดุดันขององครักษ์ว่า ก่อนดึงดาบคาตานะออกจากตัวคู่ต่อสู้ บังเกิดเกล็ดน้ำแข็งลามจากบาดแผลของกรินเดลไปจนทั่วตัวชายหนุ่ม แช่แข็งเขาเป็นตุ๊กตาน้ำแข็ง และเมื่อเจ้าของพลังไม่อยู่ดาบที่เสียบหลังเทรซก็จางหายไป เลือดสีแดงไหลมากกว่าเดิม

“เทรซ!” รูฟัสถลาเข้ามาดูอาการของรุ่นน้องที่กลับสู่ร่างมนุษย์ เขาเห็นม่านตาของเทรซเริ่มขยายกว้าง เลือดยังคงไหลไม่หยุด อาการแบบนี้ไม่ดีแน่

วินาทีนั้นเองโรสกับแกรนด์ก็วิ่งมาสมทบพวกเขา ดัสเชสหวีดร้องเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

“แจสมินจะช่วยเทรซ” แจสมินประกาศ เธอลงจากแผ่นหลังของรูฟัสแล้วฉวยมือของเทรซมากุม เรียกพลังแห่งชีวิตในตัว แต่หญิงสาวรู้สึกหน้ามืด เธอจึงวูบลงไปนอนข้างเทรซ

“แจสมิน!” โรสกับเซดริกร้อง

“ในร่างของแจสมินมียาพิษ แถมร่างยังโดนบังคับให้ทำอะไรต่างๆ อีก ใช้พลังก็เลยเป็นลมไป” รูฟัสพูดหลังตรวจอาการเรียบร้อย “ท่านเดเร็กครับช่วยหน่อย”

เดเร็กยกมือขึ้นร่ายเวทหยุดเวลาสิ่งของใส่เทรซ แจสมิน และกรินเดล หยุดอาการบาดเจ็บไม่ให้ลุกลามไปมากกว่านี้

รูฟัสเพ่งสายตามองบาดแผลของเทรซมากกว่าจะสนใจมองอย่างอื่น เขาคำนวณอาการบาดเจ็บ ความเหนื่อยล้าของร่างกายขององครักษ์หนุ่ม วินาทีนั้นเขาก็ออกคำสั่งกับเดเร็ก

“พาทุกคนไปที่โรงพยาบาลของแกรนด์เพนท์ ขืนไปที่อื่นเทรซทนพิษบาดแผลไม่ไหวแน่!

เดเร็กพยักหน้า แล้วขยับปากเรียกหลุมดำเคลื่อนย้ายทันที


                                                                            ..................................................

 

                พี่เทรซของเธอเลือดออก พี่เทรซเลือดท่วมตัวเลย เลือดของพี่เทรซออกเพราะรับดาบแทนเธอ

                อควาคิด ขณะวิ่งไปตามทางเดินของโรงพยาบาลที่มีทั้งนางพยาบาล หมอ และคนเจ็บเดินขวักไขว่ เธอก้มมองใบหน้าซีดเซียวของคนเสียเลือดมากบนเตียงรถเข็น ตอนนี้มหาเวทรัตติกาลคลายมนตร์หยุดเวลาไปแล้ว เนื่องจากไม่อยากให้เวทรัตติกาลของเขาไปตีกับเวททิวาในโรงพยาบาล ส่งผลให้เลือดที่เคยหยุดไหลของเทรซ ยังไหลไม่หยุด จนเป็นที่น่าวิตกของคนที่เห็น ไม่ช้าเตียงนั้นก็ถูกเข็นเข้าไปในห้องผ่าตัดใหญ่ เพื่อช่วยชีวิตองครักษ์หนุ่ม

                เจ้าหญิงน้อยยืนอยู่ตรงประตูห้องผ่าตัด รอคอยความหวังที่เทรซจะออกมาอย่างปลอดภัย แต่กลับเป็นข่าวร้ายเมื่อเดเมดลีนเดินออกมาบอกว่าไม่มีกรุ๊ปเลือดของเทรซ

                “เขากรุ๊ปอะไรคะ หนูกรุ๊ปโอ ใช้ได้ไหมคะ!” อควาถามเดเมดลีน ดวงตาสีเงินเต้นระริกด้วยแรงกดดัน

                “กรุ๊ปเอ แต่เป็นกรุ๊ปพิเศษที่ผมเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อน” คนเป็นหมอส่ายหัวอย่างจนปัญหา “เขามีญาติอยู่ไหม”

                “ท่านฮันนิบาล! ท่านพ่อคะท่านฮันนิบาล”

                “ท่านฮันนิบาลเลือดกรุ๊ปเอบีนะอควา” เดเร็กพูดเสียงเบา “ที่ว่ากรุ๊ปพิเศษคงเป็นเพราะเป็นเลือดผสมระหว่างภูตกับมนุษย์ ถ้าจะเอาคงต้องไปเอาเลือดของญาติที่เป็นภูต ซึ่งพ่อไม่รู้จักเลย”

                “ลองดูก็ได้นี่คะ เอาเลือดหนูไปให้เทรซนะคะ นะคะ” อควาวิงวอนเดเมดลีนที่เดินออกมาจนเขาทำหน้าลำบากใจ พลันอ้อมกอดของชายผมแดงก็กอดอควาที่แผ่นหลัง

                “มันทำแบบนั้นไม่ได้นะอควา แบบนั้นก็ไปเร่งให้เทรซตายสิ ถ้าเป็นกรุ๊ปเอธรรมดา โอใช้ได้แน่ แต่นี่เทรซเขาเป็นเลือดพิเศษ เลือดจะไม่รับกันนะ” รูฟัสอธิบายอย่างใจเย็น เขาคิดว่าตัวเองคิดถูกแล้วที่ตามมาช่วยท่านเดเร็กดูอควา ปล่อยให้ท่านอาทั้งสองไปดูลูกสาว เพราะตอนนี้อควาอ่อนแอทางใจอย่างมาก

                แม้น้องสาวจะไม่เคยปริปากบอกใครว่าเทรซสำคัญกับเธอขนาดไหน แถมชอบออกปากไล่ให้ไปไกลๆ แต่รูฟัสรู้ดีว่าเทรซสำคัญกับอความาก

                “ท่านพ่อ” คราวนี้อควาหันมามองมหาเวทรัตติกาล อัญมณีสีเงินคลอหยาดน้ำใสที่ใกล้ร่วงเผาะ “ท่านพ่อใช้เวทย้อนเวลารักษาเทรซนะคะ ได้โปรด แล้วหนูสัญญาว่าจะไม่ดื้อไม่ซนอีกแล้ว”

                ดวงตาสีเงินของเดเร็กมองลูกสาวอย่างเจ็บปวดใจ

                “อควาถ้าพ่อทำได้พ่อทำไปแล้ว จริงอยู่พ่อแทรกแซงเวลาย้อนมันรักษาเพื่อคนธรรมดาได้โดยอาศัยพลังหัวใจแห่งสายน้ำที่แม่อนุญาตให้พ่อใช้ แต่เทรซมีเลือดภูตที่เข้มข้นมาก เขาไม่เหมือนลูกหรือแม่ที่เลือดจางแล้ว เวทของพ่อคนเดียวน่ะย้อนเวลาให้ภูตหรือลูกครึ่งภูตไม่ได้หรอก เพราะตัวพ่อไม่มีเลือดของภูตอยู่เลย”

                ดวงตาสีเงินของอควาเริ่มว่างเปล่า แต่พลันก็มีประกายเมื่อได้ยินคำพูดต่อมา

                “ต้องรอให้แม่เขามาช่วย แม่ใกล้จะถึงแล้วพ่อคิดว่า” เดเร็กหันหน้าไปพูดกับเดเมดลีนที่ยังยืนอยู่ “ช่วยพยุงเวลาจนถึงตอนนั้นได้ไหมครับ”

                เดเมดลีนพยักหน้า ทำให้อควารู้สึกโล่งใจขึ้น แต่สบายใจได้ไม่เท่าไรประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออกพร้อมนางพยาบาลชุดขาวที่เดินออกมา บอกข่าวร้ายที่หนักกว่า

                “คุณหมอคะ เราใช้เวทเยียวยาขั้นสูงแล้ว แต่ถ้าไม่มีเลือดก็จะรักษาไม่ได้”

                “พยุงอาการไว้ เดี๋ยวจะมีคนมารักษาให้” เดเมดลีนสั่งนางพยาบาล “ตอนนี้ทำอะไรอยู่”

                “กำลังทำซีพีอาร์ค่ะ” นางพยาบาลตอบอ้อมแอ้ม “คุณหมอไปช่วยกันหน่อยเถอะค่ะ”

                สิ้นคำเดเมดลีนคนนั้นก็ถลันเข้าไปในห้องผ่าตัดเร็วยิ่งกว่าจรวด ปล่อยให้คนรอสามคนมองประตูห้องที่เพิ่งปิดลง เดเร็กกับอควายังรู้สึกไม่เท่าไรกับอาการของหมอ แต่สำหรับคนที่รู้ศัพท์แพทย์อย่างรูฟัส หัวใจของเขาตกไปถึงตาตุ่มเรียบร้อย

                “ถึงขั้นซีพีอาร์แล้วเหรอ”

                “อะไรคือซีพีอาร์” อควาหันขวับมามองคนกอดตัวเอง รู้สึกสังหรณ์ไม่ดี “ท่านพี่มันคืออะไรคะ”

                รูฟัสกลืนน้ำลายอย่างยากเย็น ดวงตาสีน้ำเงินทอดกระแสอ่อนโยนยิ่งกว่าครั้งใดเมื่อสบกับดวงตาสีเงินบนหน้าของน้องสาว ชายหนุ่มหมุนตัวอความากอดแนบอก หวังเป็นหลักยึดของน้องสาว

                “มันเป็นศัพท์ทางการแพทย์น่ะอควา หมายถึงการปั๊มหัวใจ” เสียงเบาว่า

                อควารู้สึกเหมือนเลือดไหลวูบตั้งแต่หัวลงไปที่เท้า ตัวชาวาบจนขยับอะไรไม่ได้ มือที่เคยเกาะเสื้อพี่ชายหล่นลงข้างตัว น้ำตาที่รินไหลจากดวงตาพร้อมคำพูดสุดท้ายของรูฟัส

                “หัวใจเทรซเกือบจะหยุดเต้นแล้ว”

                                                                                                    ..............................


                    
      สวัสดีค่ะสัปดาห์นี้มาอัพก่อนกำหนดด้วยสาเหตุที่วันศุกร์นี้ต้องเข้านอนเร็ว >< วันเสาร์เรามีถ่ายรูปคณะก่อนรับปริญญาค่ะ ในที่สุดหลังจากศึกษาเล่าเรียนในรั้วจามจุรีมา 4 ปี ในที่สุด ก็จะได้เป็นอักษรศาสตร์บัณฑิตเต็มตัวกับเขาแล้วในวันที่ 8 กค. ดีใจมากๆ เลยค่ะ

                          ป.ล.  ถ้าตอนนี้ค้างมากเกินไปก็ขออภัย ณ ที่นี้ด้วย

           มาคุยกันเถอะ
ความคิดเห็นที่ 1416 som1313: เข้มข้นถึงใจไหมคะ
ความคิดเห็นที่ 1417 แมวคุง: ซีบิลเป็นผู้ชายค่ะ และหล่อด้วย ถ้ามีเวลาจะวาดรูปมาให้ดูค่ะ แต่เสียดายไม่มีคู่นะเออ
ความคิดเห็นที่ 1418
ความเจ็บปวดสีแดง(TVXQ_Forever): ทุกคนมีเหตุผลในการกระทำของตัวเองค่ะ แต่ก็น่าโดนจริงๆ ค่ะ
ความคิดเห็นที่ 1420
PRanG Thai Circle: ตอนที่แล้วลุ้นสงสัยตอนนี้จะค้าง
ความคิดเห็นที่ 1421
neschan: โรสจัดการแน่ค่ะ!
ความคิดเห็นที่ 1422 อัคนิรันดร์: น้องไควท์จ้า พี่อัพฮา่วล์แล้วน้า ฮือ จะัไถ่โทษด้วยรูปเดสทอป ฮาวล์ ไอริสดีไหมTwT ฮาวล์ถอนแหวนเถอะๆๆๆๆ
ความคิดเห็นที่ 1423 logan: โรสลุยแหลกค่ะ
ความคิดเห็นที่ 1424
I am ELF LovE SuJu 4EveR: มาอัพแล้วค่าาาา
ความคิดเห็นที่ 1425
~SOUL SHADOW~: ชะตาชีวิตของซีบิลต้องดูกันต่อไปค่ะ

แล้วพบกันใหม่น้า

แจ้งความคืบหน้า เรเซียเล่ม 3 กำลังพิสูจน์อักษรค่ะ ขอโทษด้วยที่ล่าช้าช่วงนี้งาน
ยุ่งนิดนึงค่ะ แฮะๆ


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

1,838 ความคิดเห็น

  1. #1439 ~^Bosachi[OD]^~ (@ahkfar) (จากตอนที่ 144)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2554 / 22:50
    สนุกมากค่าาาาา
    #1439
    0
  2. #1437 ~SOUL SHADOW~ (@haruhi1) (จากตอนที่ 144)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2554 / 14:11
    =w= ทำไมรู้สึกเหมือนว่าเทรซต้องรอดแน่ๆแปลกๆอ่ะ สู้ๆต่อไปนะอควา
    #1437
    0
  3. #1436 nook (จากตอนที่ 144)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2554 / 23:16
    เทรซต้องไม่เป็นอะไรนะ
    #1436
    0
  4. #1435 อัคนิรันดร์ (@quietear) (จากตอนที่ 144)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2554 / 21:24
    ซี๊ดดดดดด
    พี่แกล้งไควท์...
    อุตส่าห์แอบมาดูอ่ะ ToT
    ค้างง่า
    #1435
    0
  5. #1434 neschan (@netsu) (จากตอนที่ 144)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2554 / 20:46
    ไม่นะ เทรซ
    อย่าเพิ่งเป็นไรไปนะ
    อดทนเข้าไว้
    #1434
    0
  6. #1433 som1313 (@som1313) (จากตอนที่ 144)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2554 / 19:09
    เทรซสู้ๆ อย่าเพิ่งตาย
    #1433
    0
  7. #1432 I am ELF LovE SuJu 4EveR (@ilovesuperjunior) (จากตอนที่ 144)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2554 / 18:59
    เทรซ น่าสงสารจังเลย
    #1432
    0
  8. วันที่ 24 มิถุนายน 2554 / 18:59
     เทรซ  TT^TT
    #1431
    0
  9. #1430 logan (@lokoy) (จากตอนที่ 144)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2554 / 16:41
    เทรซT^T
    #1430
    0
  10. #1429 PRanG Thai Circle (@mapringgang) (จากตอนที่ 144)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2554 / 00:27
     ฮือๆๆๆๆ
    เทรซ
    อย่าเป็นอะไรนะ
    #1429
    0
  11. #1428 แมวคุง (จากตอนที่ 144)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2554 / 23:42
    เทรซซซซซซซ T0T
    #1428
    0
  12. #1427 alittledog (@alittledog) (จากตอนที่ 144)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2554 / 21:26
     เทรซสู้ๆนะจ๊ะ
    #1427
    0
  13. #1426 pnano (@pnano) (จากตอนที่ 144)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2554 / 20:49
    เทรซจะเป็นไงต่อ อควาจะทำยังไงงงงง
    รอลุ้นต่อไปปปปปป
    #1426
    0