Silver night อภินิหารมังกรราตรีสีเงิน (จบแล้ว พักการรีไรต์)

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 15 เพื่อนคนสำคัญ - RW

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7153
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    9 พ.ย. 57

15

 

เพื่อนคนสำคัญ

 

การสอบกลางภาคผ่านไปด้วยดี ด้วยความช่วยเหลือจากทั้งเซดริก โรส และเดเร็ก สาวน้อยจอมยุ่งจึงรอดพ้นจากวิชาภูตคำนวณมาได้อย่างสวยงาม จนเจ้าตัวถึงกับภูมิใจว่าตัวเองฉลาดขึ้นบ้างแล้วในวิชานี้ ส่วนวิชาอื่นอัลก็เอาตัวรอดได้อย่างสบายๆ ตอนนี้เธอเหลือสอบวิชาเลือกเสรีเท่านั้น แต่ดูเหมือนเด็กสาวจะไม่ค่อยใส่ใจกับการสอบวิชาสุดท้ายสักเท่าไร ด้วยมีอีกเรื่องมาดึงความสนใจไป

            คืนนี้มีพระจันทร์เล่นน้ำ อัลพูด ทำตาเพ้อฝันถึงธรรมชาติอันสวยงาม หวิดจะเดินชนคนที่สวนมาตามทางเดิน ถ้าเดเร็กไม่ตีท้ายท้อยเตือนซะก่อน

            คิดเรื่องสอบก่อนดีไหม แล้วค่อยเพ้อถึงปรากฏการณ์ธรรมชาติ เซดริกขัด

            นายนี่ไม่มีอารมณ์สุนทรีย์เสียเลยนะ ตั้งสามร้อยปีแน่ะกว่าจะมาครั้งนึง นี่ เอางี้สิ ไปค้างบ้านฉันกันไหม

            “ค้าง?” โรสทวน

            ใช่ ก็ไหนๆ พรุ่งนี้เราต้องไปทัศนศึกษาที่พิพิธภัณฑ์อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ก็ไปนอนค้างบ้านฉัน จะได้ไปพิพิธภัณฑ์พร้อมกันไง เจ้าตัวดีอธิบาย

            ห้องเล็กอย่างกับรูหนูนั่นน่ะนะ เซดริกว่าต่อ

            เล็กยังไงนายก็ชอบไปนอนนี่ อัลแขวะ

            นั่นเพราะฉันต้องติววิชาภูตคำนวณให้เธอหรอกนะ แต่ไปนอนก็ดีเหมือนกัน ไม่ได้ไปนานแล้ว ไปกันนะโรส ประโยคหลังเซดริกหันไปคุยกับโรสที่กำลังเล่นกับกระรอกตัวน้อย

            จะดีเหรอ โรสถาม

            ดีสิ อัลยืนยัน ไปนะ คืนนี้เราจะดูพระจันทร์เล่นน้ำแล้วก็เล่นไพ่ นั่งคุยกัน

            ดูเป็นการทำอะไรที่มีสาระมาก เซดริกหัวเราะ แต่เอาเถอะนานๆ ที

            อัลแลบลิ้นใส่น้องชาย แล้วทำตาอ้อนๆ ใส่โรส ฉันอยากให้โรสไปจริงๆ นะ

            จ้ะ โรสตกลง พลางยิ้มกว้างอย่างมีความสุข รอยยิ้มนั้นทำให้เซดริกหน้าขึ้นสีแดงเรื่ออย่างคุมไม่อยู่ เขาสุขใจที่ได้เห็นเธอคนนี้ยิ้ม เมื่อเซดริกเริ่มรู้ตัวว่าคุมสีหน้าไม่ได้ ก็เสหน้าทำเป็นมองทิวทัศน์ ปล่อยให้สองสาวคุยไปหัวเราะคิกไป เมื่อถึงทางแยกเขาก็ขอตัวไปห้องเรียนวิชาปรุงยาอย่างเร็วจี๋ ทำเอาอัลกับโรสมองหน้ากันอย่างงงๆ จากนั้นเดินไปยังตึกท้ายโรงเรียน เมื่อไปถึงอัลยกมือหมายจะเปิดประตูเข้าไป

            นี่ วันนี้ไม่ได้สอบในนั้นนะ เสียงนุ่มดังมาแต่ไกล สองสาวรีบหันมองชายหนุ่มเจ้าของเสียงที่ยืนในสนามหญ้าสีเขียวอ่อน

สตีฟกวักมือเรียกอัลกับโรส มาทางนี้

            อัลฉวยมือโรสแล้วรีบสาวเท้าเดินไป เมื่อไปถึงเธอก็พบว่ากัสมาถึงก่อนแล้ว และอาจารย์คนเก่งก็จัดสนามหลังห้องเรียนไว้เป็นสนามคล้ายสนามประลอง รอบสนามรายล้อมด้วยสัตว์ในความดูแลของเขา ทั้งยูนิคอร์นสีขาว กวางมูสสีน้ำตาลตัวโต และหมาป่าสีเทาแซมขาวตัวใหญ่ที่จ้องมองพวกเธอด้วยสายตาแสนรู้

            เอาล่ะนี่คือสนามสอบของพวกเธอในวันนี้สตีฟผายมือ ข้อสอบในวันนี้คือการแย่งชิงเข้าใจไหม

            อัลส่ายหน้าหวืดๆ ส่วนโรสกับกัสทำตาปริบๆ

            แอนนิมอลมาสเตอร์น่ะ นอกจากดูแลสัตว์วิเศษแล้ว บางครั้งก็ต้องไปเอาของวิเศษจากพวกสัตว์เหล่านั้นด้วย ดังนั้น เพื่อฝึกการใช้พลังร่วมกับคู่หูและเซนส์ในการตัดสินใจ ครูจึงเลือกข้อสอบนี้มาใช้ โจทย์คือให้พวกเธอส่งคู่หูเข้าไปชิงแผ่นป้ายนี้ สตีฟชูแผ่นป้ายวงกลมสีแดงสดขึ้นมาเสมอตา ใช้วิธีอะไรก็ได้ให้ได้แผ่นป้ายนี้มา ที่ครูให้พวกเราไปซื้อผลึกเวทมาก็เพื่อเป็นตัวช่วย เผื่อพลังที่คู่หูเธอมีไม่เหมาะสมกับสถานที่ แต่ผลึกเวทก็มีข้อเสีย คือ เวทมนตร์ที่ออกมาเป็นเวทมนตร์แบบสุ่มนะ

            ไม่เหมาะสมกับสถานที่ หมายความว่าไงครับ กัสถาม

            ก็อย่างนี้ไง สตีฟล้วงกระเป๋าหยิบสิ่งที่ดูคล้ายตลับแป้งและมีแป้นสีม่วงอยู่ตรงกลาง เขากดมัน ทันใดนั้นพื้นที่ภายในสนามประลองก็แปรเปลี่ยนเป็นทะเลทราย ที่มีพายุทรายพัดกระหน่ำอยู่

            ครูจะใช้เครื่องสร้างฉากนี้สร้างสถานที่ประลองแบบสุ่มภายในสนามพลังป้องกัน แอนนิมอลมาสเตอร์จำเป็นต้องรู้จักสภาพแวดล้อมทุกชนิด เพื่อตั้งรับกับสัตว์ที่อาจจะเจอ ทีนี้เข้าใจกติกาแล้วใช่ไหม เอาละ ใครจะเข้าไปเป็นคนแรก

            อาจารย์ต้องถามว่าใครจะตายคนแรกมากกว่า

            อัลคิด เหลือบมองสัตว์ที่อาจารย์นำมาเป็นคู่ต่อสู้ แต่ละตัวดูยังไงมันก็ใหญ่กว่าเดเร็กหลายเท่านัก อันที่จริงมันใหญ่กว่าสัตว์ของทุกคนในที่นี้

            ทำไมไม่มีใครอาสาเลยล่ะ สตีฟยิ้มกว้าง อ้าแขนออกเมื่อหมาป่าตัวใหญ่สืบเท้ามายืนเคียงข้างอย่างจงรัก ใครอาสาคนแรกเดี๋ยวครูจะให้คู่กับเจ้าฟรอสต์ของครู ชายหนุ่มตบแผ่นหลังของหมาป่าที่เต็มไปด้วยขนนุ่มปั่บๆ

            ไม่เอา!

            อัลร้องลั่นในใจ ดูเหมือนกัสกับโรสจะคิดเหมือนเธอ เพราะทั้งคู่ยังยืนนิ่งมองสนามประลองตาปริบๆ สตีฟถึงกับถอนหายใจกับท่าทางของลูกศิษย์ เขาเลิกคิ้วข้างหนึ่ง เหลือบมองอัล

            งั้นก็ไม่มีทางเลือก เอ้า อัลส่งเดเร็กเข้าไปซะ

            อ้าว! ทำไมเป็นอย่างนั้นละคะสาวน้อยประท้วง

            ก็...” อาจารย์หนุ่มลากเสียงเจ้าเล่ห์ยานคาง เราเป็นชื่อแรกในใบรายชื่อนะ

            โธ่ เวรกรรม

            เมื่อไม่มีอะไรจะเถียง อัลก็เลยต้องผงกหัวส่งสัญญาณให้เดเร็กบินเข้าไปในสนามประลอง เจ้ามังกรทำตามคำสั่ง มันกระพือปีกพยุงตัว พลางจับจ้องหมาป่าตัวใหญ่ที่กระโดดเข้าสู่สนามประลองพร้อมแผ่นป้ายห้อยคอสีแดง

            แค่เอามาได้ก็หมดเรื่องสินะ

            เดเร็กคิด หรี่ดวงตาลงอย่างมาดมั่น ทันใดนั้น สนามหญ้าเขียวขจีก็เปลี่ยนเป็นขุนเขาที่เต็มไปด้วยแมกไม้สูงใหญ่ ด้วยสตีฟเปิดเครื่องสร้างฉากแล้ว พริบตาเจ้าหมาป่าเริ่มโลดโผนไปตามผืนดิน ทำให้มังกรราตรีสีเงินไล่ตามอย่างกระชั้นชิด เดเร็กเพ่งสมาธิไปยังร่างใหญ่ พลันเจ้าหมาป่าก็หายไปจากคลองสายตา มังกรน้อยจึงหยุดอยู่กับที่กลอกตาหาคู่ต่อสู้ พยายามจับสัมผัสทว่าไร้กลิ่นอาย กระทั่ง

            เดเร็กระวังทางขวา!” เสียงตะโกนของอัลดังแหวกพงไพรกระทบโสตของมังกร ยังผลให้เดเร็กหลบพายุแท่งน้ำแข็งได้อย่างเฉียดฉิว มันตวัดตามองทันเห็นคู่ต่อสู้บนคบไม้ซึ่งโผนไปอีกต้นอย่างไวว่อง มังกรหนุ่มหรี่ตา

            เผาซะให้วอดเลยดีไหม

            สิ้นความคิด เดเร็กพ่นห่ากระสุนเพลิงใส่ร่างเจ้าหมาป่าหมายให้บาดเจ็บเล็กน้อย ทว่าอีกฝ่ายก็หลบได้อย่างสบาย เดเร็กรู้สึกหงุดหงิดยิ่งนัก คิดอย่างเจ็บใจว่า

            หน็อย ถ้ามีพลังมากกว่านี้ละก็

            สัมผัสของฟรอสพลันหายไปอีกครั้ง เดเร็กได้แต่หมุนตัวไปรอบๆ กวาดตาหาเป้าหมาย ทว่าเห็นเพียงพุ่มไม้และต้นไม้ของผืนป่า พริบตาสายลมเย็นยะเยือกก็ก่อตัวโอบล้อมเจ้ามังกรทันเห็นลมหนาวโลดแล่นออกจากปากใหญ่ของหมาป่า

            พายุหิมะ!

          เดเร็ก!”

 

ไม่นะ ถ้าเป็นอย่างนี้เดเร็กต้องเจ็บตัวน่ะสิ

            นัยน์ตาคู่โตของอัลสั่นสะท้านยามเห็นพายุหิมะหมุนวนกลืนกินมังกรตัวจ้อย สาวน้อยตวัดหน้ามองชายหนุ่มผมเทาผู้ยืนทำหน้านิ่ง ในขณะที่เธอและเพื่อนๆ มองภาพตรงหน้าอย่างหวาดวิตก

            อาจารย์คะ อย่างนี้มันแรงไปแล้วนะคะ!” เธอประท้วงและขยำชายเสื้อของอาจารย์ อาจารย์คะ หยุดเถอะค่ะ

            อัลรู้ตัวไหมว่าข้อเสียของเธอคืออะไร ดวงตาสีน้ำเงินของสตีฟปรายมองเด็กสาว เธอน่ะขี้ห่วงเกินไปสาวน้อย แล้วก็ถนอมคู่หูเกินไป มังกรราตรีสิเงินน่ะเห็นร่างบอบบางอย่างนั้น แต่พลังที่ซ่อนไว้ภายในมันไม่ได้เล็กตามหรอกนะ มันคือมังกรที่ทรงพลังมากที่สุดติดหนึ่งในสามแรก ตอนนี้เธอมีมังกรที่ทรงค่าอยู่ในมือแล้ว มันขึ้นอยู่กับว่าเธอจะดึงพลังของมันออกมาได้มากแค่ไหน เธอต้องเชื่อใจคู่หูของเธอว่าเขาทำได้

นัยน์ตาสีเพลิงสับสนของอัลสบกับนัยน์ตาสีน้ำทะเลเยือกเย็นของสตีฟ พลันมือหนาของชายหนุ่มก็วางบนเรือนผมสีฟ้าอย่างเอ็นดู เอาล่ะ เดเร็กรอคำสั่งของเธออยู่

คำสั่งเหรอ

อัลนึก เหลียวมองพายุหิมะที่ไม่มีทีท่าจะสิ้นสุด ดวงตาคู่สวยกลอกไปมาด้วยสับสน เธอเม้มปากแน่น

เสียงของเธอคือพลังของเดเร็กนะสตีฟคลี่ยิ้มอ่อนโยน

พลันอัลอ้าปาก เปล่งเสียงกังวาน เรียกหามังกรในวายุ เดเร็ก!”

ต้องทำได้เดเร็ก...ต้องทำได้

เผาพายุหิมะนั่นเลย!”

            เสี้ยวพริบตาหลังคำสั่งแปลกๆ ของอัลเปล่งกังวาน พายุเพลิงขนาดใหญ่ก็บังเกิดกลางวายุสีขาว พายุเพลิงหมุนวนและเพิ่มขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เจ้ามังกรใช้ลมจากไฟร้อนทรงพลังดันพายุเย็นเยือกออกไป ไม่นานก็ปรากฏร่างของเจ้ามังกรสีดำคาบแผ่นป้ายสีแดง และหมาป่าตัวใหญ่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้น

            อัลอ้าแขนรอรับมังกรตัวจ้อยที่บินรี่เข้ามาหาพร้อมแผ่นป้าย เดเร็กคายมันลงในอุ้มมือเล็ก ก่อนจะโผซบไหล่มนของสาวน้อย

            นายทำได้ เด็กสาวลูบไล้แผ่นหลังที่มีแท่งคริสตัล ฉันเป็นห่วงนายแทบแย่น่ะ

            วันหลังก็หัดออกคำสั่งเร็วๆ หน่อยได้ไหม ถ้าไม่อยากเห็นมังกรแช่แข็ง เดเร็กกล่าวติดตลก

            อัลหัวเราะคิก ยื่นแผ่นป้ายให้สตีฟ อาจารย์หนุ่มระบายลมหายใจนิด เขาจับจ้องรอยยิ้มเผล่สดใสดั่งแสงอาทิตย์ของเด็กสาว

            ทำได้ดีมากทั้งคู่เลย สตีฟกล่าว กดปุ่มหยุดการทำงานของเครื่องสร้างฉาก เห็นไหมอัล ถ้าเชื่อมั่นในคู่หูทุกอย่างก็เป็นไปได้ ดูสิเธอไม่ต้องใช้ผลึกเวทเข้าช่วยด้วยซ้ำ

อัลพยักหน้ารับคำสอน ก่อนจะหันหาโรสที่เข้ามาแสดงความยินดี พร้อมกับกัสผู้มีสีหน้ากังวลเล็กน้อย ทั้งสามหัวเราะคิกตามประสาเด็ก จนอาจารย์ที่ยืนมองอดขยับยิ้มไม่ได้ เขามองภาพนั้นอีกสักพักแล้วสืบเท้าตรงหาหมาป่าคู่หู ที่นอนหมดแรงอยู่บนพรมหญ้าเขียว ชายหนุ่มย่อกายลง ลูบหัวยาวของฟรอสเบาๆ

            เจ็บมากไหมเขาพูดด้วยน้ำเสียงอาทร

            ฟรอสส่งเสียงคราง

            ฉันขอโทษที่ให้เจ้าไปสู้กับเขา แล้วก็ขอบคุณมาก วันนี้จะซื้อสเต็กเนื้อให้กินนะ ทันทีที่ได้ยินชื่ออาหารโปรด ฟรอสก็กระดิกหาง ยันตัวลุกยืน มันเงยหน้ามองผู้เป็นนาย

            ฟรอสไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะอาจารย์ อัลส่งเสียงถาม ดวงตาสีแดงประกายระริก

            ไม่เป็นอะไรหรอก แค่นี้สบายมาก เอ้า คนไหนอยากสอบต่อเข้ามาเลย สตีฟกวักมือเรียก และคนที่ส่งคู่หูเข้าไปในสนามประลองต่อจากอัลก็คือ กัส

 

ในที่สุดการสอบกลางภาควิชาการดูแลสัตว์วิเศษก็ผ่านไปอย่างราบรื่น ทั้งกัสและโรสชิงแผ่นป้ายมาได้อย่างง่ายดาย จนอัลอดคิดไม่ได้ว่าเธอได้คู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งกว่าคนอื่น และเหมือนอาจารย์สตีฟจงใจเลือกเดเร็กให้คู่กับฟรอสตั้งแต่แรก แต่อัลก็ไม่เห็นเหตุผลที่เขาต้องทำอย่างนั้น เธอจึงได้แต่ตั้งข้อสันนิษฐานไปเรื่อย จนท้ายที่สุดก็ลงความคิดว่าตัวเองคิดมากไป บัดนี้เรื่องที่อัลสนใจเพียงอย่างเดียว คือ ความสนุกที่จะได้นอนค้างกับเพื่อนๆ และดูปรากฏการณ์อันสวยงามร่วมกัน

            อาทิตย์อัสดงกำลังทอแสงสีแดงเต็มผืนฟ้า แต้มปุยเมฆที่เคลื่อนตัวเอื่อย อาบไล้หลังคาร้านค้าซึ่งตั้งอยู่ริมถนนสีแดงอมส้มในจัตุรัสเซลรัส ใต้แสงนั้นมีกระรอกสีน้ำตาลไต่ตามแขนของโรส ขณะที่เธอกับอัลเลือกซื้อขนมไปตุนเป็นเสบียงสำหรับคืนนี้

            เจ้าเซดริกนะ เจ้าเซดริก บังอาจชิงหนีไปก่อน อัลบ่นพลางหยิบถุงขนมแอปเปิลอบแห้งใส่ตะกร้าคล้องแขน แถมมีการโทร. เข้าพ็อกเก็ตโฟนของโรสก่อนอีก

            อย่างน้อยก็โทร. บอกก่อน เขาคงไม่อยากให้พวกเรารอเขาเก็บของมั้งโรสออกความเห็น ทั้งคู่เดินไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ แล้วเอาขนมแบ่งใส่ตะกร้าหน้ารถจักรยานสองคัน ก่อนจะออกแรงถีบพาตัวเองมุ่งไปตามถนน ท่ามกลางสายลมพัดเอื่อย

            เดี๋ยวฉันจะไปนั่งคอยโรสเก็บเสื้อนะ อัลฉีกยิ้ม

            อย่าดีกว่ามั้ง ดวงตาสีชมพูของโรสประกายล้อแสงอาทิตย์สีแดงอมส้ม ฉันน่ะเป็นพวกเก็บของนานนะ

            ไม่เป็นไร อัลขยิบตา

            นานมากเลยละ โรสกล่าวซ้ำ อัลเม้มปาก รับรู้แล้วว่าโรสไม่อยากให้เธอไปที่บ้าน ยายตัวดีได้แต่ทำหน้าทะเล้น

            ก็ได้ ยังไงฉันก็จะรอโรสที่บ้านนะ ต้องมาทานข้าวเย็นด้วยกันนะ เดี๋ยววันนี้ฉันจะช่วยแม่ทำอาหาร

            อย่าเลย คราวก่อนไม่เข็ดเหรอ เดเร็กกล่าวแทรก ใบหน้านวลของอัลขึ้นสีแดงด้วยความอาย สงครามสาดน้ำลายระหว่างคนกับมังกรเริ่มขึ้นทันที เสียงโหวกเหวกโวยวายดังลั่นทำโรสยิ้มขำ

            “อัลจ๊ะ

            สาวน้อยผมฟ้าทำตาโตใส่โรสที่เอาแต่หัวเราะคิก ไม่นานโรสก็สูดหายใจลึก ก่อนเปรยเสียงอ่อย รู้ว่าคู่สนทนาต้องตั้งใจฟังสิ่งที่เธอกำลังจะพูดแน่

            ฉันมีเรื่องจะสารภาพ ฉันไม่ได้ลงวิชาการดูแลสัตว์วิเศษเพราะอยากเป็นแอนนิมอลมาสเตอร์หรอกนะ ฉันลงวิชานี้เพราะกลัวพลังของตัวเอง

            โรส อัลเรียกเพื่อนเบาๆ

            วิชานี้เป็นวิชาไม่กี่วิชาที่ฉันแทบไม่ต้องใช้พลังอะไรเลย สายลมรำเพยพาเส้นผมสีทองเกลียวพลิ้วระลอก เผยให้เห็นตุ้มหูมุกเม็ดงามของโรส อัล ฉันกลัวพลังของตัวเอง พลังที่มีมากเกินไป...มากจนพลังเวทเคยปะทุ

            อัลทำตาโตกับคำสารภาพนั้น ก่อนยิ้มตาหยีร่าเริง

            ไม่เห็นเป็นไรเลย ยังไงโรสก็ลงวิชานี้แล้ว ไม่แน่ว่าโรสอาจชอบขึ้นมาก็ได้นะ เพราะโรสเองก็ดูมีความสุขที่ได้อยู่กับบัตเตอร์คัพ คุณสมบัติสำคัญของแอนนิมอลมาสเตอร์ในความคิดของฉัน คือ ความรักที่เรามีให้แก่สัตว์นะ แล้วโรสก็มีสิ่งนั้นโรสสบตากับอัล ขณะยายตัวดีพูดต่อ อีกอย่างโรสก็เป็นเพื่อนคนสำคัญของฉัน คิดซะว่าลงวิชานี้เพื่อใช้เวลาร่วมกันละกันนะ

            เพื่อนคนสำคัญ โรสทวนคำในใจ เธอเบิกตาขึ้น และกดเบรกจักรยานให้หยุดหน้าหอพักสูงเจ็ดชั้น สาวน้อยผมทองหลับตาครู่หนึ่ง ก่อนจะสยายยิ้มกว้างให้เพื่อนสาวที่เพิ่งตั้งสติกดเบรกได้

            ถึงบ้านฉันแล้วละโรสเปรย

            งั้นเหรอ อัลทำหน้าเลิกลั่ก เงยหน้ามองหอพักหรูหรา ว้าว! เดือนละเท่าไรเนี่ย ข้างในคงอลังการน่าดูเลย

            “มันก็ธรรมดาแบบห้องทั่วไปแหละจ้ะ โรสหันจักรยานไปทางประตูทางเข้าที่เปิดโล่ง งั้นเดี๋ยวเจอกันที่บ้านเธอนะ ฉันไม่หลงหรอกจ้ะ อัลวาดแผนที่ให้ซะละเอียดขนาดนี้เด็กสาวผมทองว่าพลางล้วงแผนที่ที่อัลวาดให้ แล้วชูให้ดู

            อัลโบกมือลาเพื่อนสาวด้วยรอยยิ้ม แล้วออกแรงถีบจักรยานไปตามถนนลาดยาง สักพักโรสก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันยกใหม่ของอัลกับเดเร็กดังลั่น

            ตลกจัง โรสคิด คลี่ยิ้มงามดุจเทพธิดา แล้วใช้นิ้วม้วนเส้นผมที่พลิ้วตามแรงลม ประโยคเมื่อครู่ของอัลยังดังในหัวเธอ

            “อีกอย่างโรสก็เป็นเพื่อนคนสำคัญของฉัน...”

            เพื่อนคนสำคัญงั้นเหรอ โรสยิ้มขมขื่น ถ้าเธอรู้ความจริงเกี่ยวกับฉัน เธอยังจะพูดอย่างนี้อยู่หรือเปล่านะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

1,838 ความคิดเห็น

  1. #1711 อัคนิรันดร์ (@quietear) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2557 / 12:39
    เดเร็ก...แอบรั่ว //กลั้นหัวเราะกึกๆ
    #1711
    0
  2. #1707 Katana (@hiddenblade) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2557 / 09:36
    บรรยากาศตอนนี้เย็นสบายน่านอนมาก // ไม่เกี่ยวอะไรเลย
    #1707
    0
  3. #1697 Zixga (@A-star) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2557 / 19:22
    หนุกกกก
    #1697
    0
  4. วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 23:04
    สนุกมาก
    #1621
    0
  5. #1543 Kornfern (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 กันยายน 2555 / 00:25
    ชอบๆๆ สนุกมาๆเลยค่ะ
    #1543
    0
  6. #1535 KamiNoDeshi (@kaminodeshi) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 เมษายน 2555 / 18:48

    ปมเยอะเหลือเกิน T^T จะร้องแล้วนะเนี่ย

    #1535
    0
  7. #1043 DawwyJung (@dawwyjung) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2553 / 19:29
    เมื่อไรพระเอกจะโผล่ออกมาหว่า

    หรือโผล่ออกมาตอนเราไม่รู้ตัวล่ะเนี่ย
    #1043
    0
  8. #1030 Double_Up (@pleomax001) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2553 / 17:09
    แล้วโรสเป็นไรอะเี้นี้ย
    #1030
    0
  9. #554 Aburame_Shino (@Nara_nicharee) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2553 / 08:57
    โหว โรสน่าสงสารนา
    T^T
    #554
    0
  10. #39 ~๐ยัยตัวยุ่ง๐~ (@favrefay) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2552 / 22:07

    โอ้ ช่ายแล้ว อัล น่ารักมาก เหนแล้วนึกถึงเอลง่ะ ชอบ ๆ น่ารักแต่สดใส แต่เดเร็กนี่นะ ก้อคล้ายเอเรียลนะ^^ (แก่+ปากดี) อิอิอิ พยามเข้านะงับ สู้ๆๆ

    #39
    0