Silver night อภินิหารมังกรราตรีสีเงิน (จบแล้ว พักการรีไรต์)

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 18 คฤหาสน์เซฟิรุส - RW

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7180
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    16 พ.ย. 57

 

 

18

คฤหาสน์เซฟีรุส

 

เธอนี่มันยายจอมดื้อ จอมหาเรื่องที่สุดในโลกจริงๆ อัล

ดวงตาสีฟ้าของเซดริกส่อแววเอือมระอากับความดื้อด้านอย่างหาที่สุดไม่ได้ของพี่สาว ไม่ว่าเขาจะเทศนาสักกี่กัณฐ์ บ่นสักกี่ยก เธอก็ไม่เปลี่ยนการตัดสินใจ แถมดูจะจริงจังขึ้นด้วย

เซดริกหลับตา ถอนหายใจอย่างหงุดหงิดแกมหน่ายใจ เขาเสยผมสีเงินระยับพลางคิดว่า แม้รู้ว่าพูดไปอัลก็ไม่ฟัง แต่เขาก็ต้องพูด อย่างน้อยก็ถือว่าเตือนอีกหนหนึ่ง

อัลฉันว่าเธอทำประวัติมหาเวทคนอื่นเถอะ

เงียบ...

เด็กหนุ่มเริ่มขมวดคิ้วเมื่อไม่มีสัญญาณตอบรับจากคู่สนทนา เขาค่อยๆ เบือนหน้ามองอัลก็พบว่าเธอไม่ได้สนใจเขาสักนิด ด้วยกำลังจดจ่ออยู่กับหนังสือเล่มหนาที่โรสช่วยหามาให้ ฝ่ายที่สนใจเขากลับเป็นโรสที่ยิ้มเจื่อนกับเดเร็กที่มองตาปรือ

นี่เธอฟังฉันพูดหรือเปล่า เสียงเซดริกกดต่ำ บ่งถึงเส้นอารมณ์ที่ใกล้ขาดเต็มทน นิ้วยาวของเขากดสันหนังสือที่อัลกำลังอ่านให้นาบกับโต๊ะ เรียกความสนใจจากเพื่อนรัก

อัลเหลือบมองเพื่อนสนิทควบตำแหน่งน้องชายไม่เห็นต้องฟังเลย นายก็พูดเหมือนเดิมทุกรอบ อีตาขี้บ่น ผู้ชายบ่นเก่งอย่างนี้สาวไม่ชอบหรอกนะ อีกอย่างนี่มันห้องสมุด เงียบๆ หน่อย

ประโยคนี้มันควรออกจากปากเธอเรอะ เซดริกบ่นในใจ เขาขมวดคิ้วมากกว่าเดิม ขณะฟังยายตัวดีบ่นไม่หยุด

ไม่ช่วยก็อย่าขัด คนของเซฟีรุสซะเปล่าแต่ช่วยอะไรฉันไม่ได้เลย

ไม่ได้ไม่อยากช่วย แต่ฉันบอกแล้วไงว่าประวัติของเขาแม้แต่ที่บ้านฉันก็แทบหาไม่ได้เลย เซดริกกอดอก

ก็หาอย่างละนิดอย่างละหน่อยผสมกัน มันก็ได้เนื้อหาแล้ว ฉันไปคุยกับอาจารย์แคสซานดราแล้วนะ รายงานไม่จำเป็นต้องหนาหรอก ขอแค่น่าสนใจก็พอ แค่คำว่าน่าสนใจ ประวัติของ ดาร์ซี เซฟีรุส ก็กินขาดแล้ว!”

แล้วผสมกันได้กี่หน้าแล้วล่ะเซดริกพุ่งลูกศรเข้าเป้า

อัลยิ้มเจื่อน ห้าหน้า

อัล ของฉันกับโรสใกล้จะเสร็จแล้วนะ เซดริกเลิกคิ้ว

ไม่เห็นต้องรีบเลย เหลือเวลาอีกตั้งนาน แถมเรายังมีวันหยุดอีกหนึ่งสัปดาห์ด้วยคราวนี้โรสออกความเห็น เราไปหาข้อมูลเพิ่มที่บ้านเธอก็ได้นี่ เซดริก

มุมปากของเซดริกตกลงอย่างยอมจำนน ยามเห็นดวงตาวาววับของเพื่อนสาวสองคน เขายักไหล่

ก็ได้ เธอตัดสินใจแน่แล้วใช่ไหม เดี๋ยวฉันช่วยหาข้อมูลด้วยก็ได้ ในที่สุดเด็กผู้หมายจะปรามความดื้อรั้นของพี่สาวก็ต้องยอมแพ้ เขาคว้าหนังสือ ประวัติพ่อมดผู้ลือชื่อ จากกองหนังสือที่รายล้อมร่างอัล มาพลิกหาประวัติ ดาร์ซี เซฟีรุส

นัยน์ตาสีฟ้าของเซดริกเหลือบดูอัลที่กำลังเถียงกับมังกรบนหัว เพราะเธอเผลอทำหนังสือห้องสมุดยับ สีหน้าของอัลเจื่อนลงเรื่อยๆ ตามคำดุที่ลอดจากปากเดเร็ก ในที่สุดอัลก็ต้องรีบรีดหน้าหนังสือให้เรียบตามเดิม โดยมีสายตาดุๆ ของเดเร็กมองกำกับ

เซดริกถอนหายใจ ก่อนยิ้มบาง เมื่อคิดว่าเจอคนที่ปราบพี่สาวจอมพยศอยู่แล้ว

 

นี่ฉันถามอะไรหน่อยสิ มังกรสีดำที่นอนเล่นบนเตียงเงยหน้าสบตาอัลที่เลิกคิ้วสูง เด็กสาวยื่นหน้ามาใกล้มังกรหลังจากได้ยินคำถาม อะไรเหรอ

เดเร็กนิ่งเงียบชั่วอึดใจ ทำไมถึงเลือกทำประวัติ ดาร์ซี เซฟีรุส เสียงเย็นสั่นน้อยๆ ลอดริมฝีปากกระด้างของมัน ดวงตาสีเงินของมังกรจ้องลึกในดวงตาสีแดงของเด็กสาว เจ้าของดวงตาคู่ที่สองค่อยๆ แย้มยิ้ม

ก็... อัลปิดหนังสือ ประวัติพ่อมดผู้ลือชื่อ เล่มหนา เขยิบจัดท่าทางตัวเองให้จ้องหน้าเดเร็กง่ายขึ้น ถ้าบอกไปนายจะคิดว่าเหตุผลฉันมันไร้สาระไหม

ว่ามาสิ เดเร็กเร่ง

เพราะผู้ชายคนนั้นมีดวงตาเหมือนนายอัลตอบชัดถ้อยชัดคำ

ดวงตาสีเงินของเดเร็กเบิกกว้างและสั่นไหวแทบจะทันทีเมื่อได้ฟังคำพูดตรงไปตรงมานั้น ดวงตาคู่นั้นฉายความตกใจพร้อมความรู้สึกบางอย่าง ที่เดเร็กไม่รู้ว่ามันคืออะไร ก่อนจะหายไปหลังแววตาเย็นชาที่เจ้ามังกรสร้างขึ้น

ประสาท เดเร็กด่า

เด็กสาวทำหน้าปั้นยาก ว่าแล้วเชียว ว่านายต้องด่า นายคิดว่าฉันทำเพราะมันดูแปลก ท้าทายใช่ไหม แต่เหตุผลจริงๆ มันคือที่ฉันบอกนายไปน่ะแหละ อัลพลิกตัวนอนหงาย คว้าหนังสือมาอ่านต่อ

ผู้ชายคนนั้นไม่น่าคบ เดเร็กพูดย้ำความเกลียดชัง

โมโหอะไรเล่า ถึงเขาจะไม่น่าคบแต่ก็ไม่ได้หมายความว่านายไม่น่าคบด้วยนี่ สาวน้อยว่าเรื่อยๆ ประกายตาของเดเร็กเหมือนกับของดาร์ซีจริงๆ นะ แต่มันต่างกันนิดหน่อย

ต่าง?” เจ้ามังกรทวน

ตาของเดเร็กน่ะถึงจะดูเย็นชาแต่บางทีอ่อนโยนมากเลยละ ส่วนตาของดาร์ซี...ดวงตาของเขาเย็นชา...เย็นมากจนน่ากลัว เหมือนกับว่าเขาสามารถฆ่าคนได้โดยไม่รู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำ

ใช่ เขาทำได้ เดเร็กคิด ก้มมองมือของตน มังกรหลับตาลงเชื่องช้า พลันภาพโลหิตสาดกระเซ็นเต็มห้องหินอ่อนอันโอ่โถงก็ปรากฏชัดในห้วงความคิด มีซากศพเกลื่อนกลาดจนมิอาจนับจำนวนได้ เปลวไฟบนคบเพลิงไหววูบสะท้อนเงาบุรุษร่างสูงผู้สังหาร

มือน้อยของมังกรสั่นระริกราวกับเหตุการณ์นั้นกำลังเกิดขึ้นตรงหน้า

ไม่ต้องงอนหรอกน่าที่ฉันบอกว่าดวงตาของนายเหมือนเขา อัลจิ้มจมูกเดเร็ก เสียงเธอฉุดมังกรหนุ่มหลุดจากภาพแสนสยดสยองในหัว เพราะยังไงเดเร็กก็น่ารักกว่าดาร์ซีหลายเท่าตัวอยู่แล้ว อีกอย่างฉันยังไม่อยากตัดสินใครจากภาพเพียงภาพเดียวหรอก ถึงภาพนั้นจะวาดโดยจิตรกร โรเบิร์ต ดาร์ฟฟาเรน ซึ่งมีชื่อเสียงในการวาดภาพเหมือนจริงและถ่ายทอดอารมณ์ได้อย่างเด่นชัด ตอนนั้นดาร์ซีอาจจะอารมณ์ไม่ดีก็ได้จริงไหม ฉันคิดว่าเขาอาจซ่อนความอ่อนโยนไว้ใต้เปลือกนอกเย็นชาแสนกระด้างก็ได้ ในหนังสือเล่มนี้ยังเขียนเลยนะว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษ เขาอาจเป็นคนดีกว่าที่นายคิด

ไม่มีความอ่อนโยนที่ซ่อนไว้ใต้ความเย็นชานั่นหรอก เดเร็กรำพันเสียงเบา

นายว่าไงนะ

เปล่า ไม่มีอะไร ฉันแค่อยากบอกว่าความเป็นสุภาพบุรุษอะไรนั่น ก็แค่การแสดงออกให้ถูกที่ถูกเวลาเท่านั้นเอง ใจจริงเราไม่รู้หรอกว่าเขาคิดอะไรอยู่ เธอมองโลกแง่ดีเกินไปแล้ว

แล้วมันไม่ดีหรือไง คนเราจะเป็นคนโชคดีได้ ต้องคิดในแง่บวกนะ อัลเถียง

คนที่คิดในแง่บวกนั่นแหละที่ชอบตายเป็นพวกแรกผู้อาวุโสกว่าสอนพลางโบกหางสีดำ โลกไม่ได้สวยงามอย่างที่เธอคิดหรอกนะ

อัลแย้มยิ้มหวานดูใสซื่อในความคิดเจ้ามังกร

เดเร็กเคยบอกฉันว่า เราไม่มีทางเข้าใจคนอื่นตราบใดที่ไม่ได้ไปยืน ณ จุดที่เขายืนอยู่ เราทำได้เพียงพยายามเข้าใจ เดเร็กพูดถูก ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเดเร็กถึงมองว่าโลกนี้มันแสนโหดร้ายนัก ฉันไม่รู้ว่าเดเร็กผ่านอะไรมาบ้าง ฉันก็เลยพยายามทำความเข้าใจว่า เดเร็กคงผ่านเรื่องเลวร้ายมามาก แต่รู้ไหมเพราะโลกนี้มันไม่สวยงาม ฉันถึงสร้างโลกที่สวยงามของฉันขึ้นมา นัยน์ตาสีแดงของอัลพลันทอแสงน่ามอง โลกที่สวยงามแท้จริงแล้วคืออะไร ไม่มีใครตอบได้หรอก แต่สำหรับฉัน โลกที่สวยงามของฉันคือครอบครัวและเพื่อน ตราบใดที่พวกเขามีความสุข ฉันก็มีความสุข ซึ่งโลกของฉันรวมเดเร็กเข้าไปด้วยนะ

ประสาท เดเร็กด่าอีกรอบ

นั่นสิ ฉันก็พูดอะไรบ้าๆ หาข้อมูลทำรายงานต่อดีกว่า อัลพูดด้วยน้ำเสียงเริงร่า เด็กสาวดึงความสนใจกลับมาจดจ่อกับหนังสือต่อ ขณะที่เดเร็กจัดท่านอนให้ตัวเอง เสียงของอัลยังอยู่ในห้วงคำนึงของมังกร ราวตอกย้ำว่าตนสำคัญกับเด็กสาว เดเร็กตั้งคำถามในใจ

ในโลกของเธอมีเขารวมอยู่ด้วย แล้วในโลกของเขาล่ะมีเธออยู่ไหม

พลันความรู้สึกที่ไม่เดเร็กไม่แน่ใจเมื่อครู่ก็โลดขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มังกรราตรีสีเงินตั้งสติจับความรู้สึกนั้นได้ที่ ถึงได้รู้ว่ามันคือความสุขเอิบอิ่มล้นปรี่ไปทั้งใจ เพียงรับรู้ว่าตนมีที่อยู่ให้ผินกลับ

ในโลกของเขา มีแสงสว่างนามอัลมาริน่าอยู่จริงๆ เดเร็กคิด ซบหน้าลงบนท่อนแขนเล็กพลางทำตาปรือ ระบายลมหายใจเบาๆ

อ๊า ข้อมูล ดาร์ซี เซฟีรุส เล่มนี้หมดซะแล้ว เล่มสุดท้ายที่หาได้แล้วด้วย สงสัยต้องอ้อนวอนขอไปบ้านเซดริกให้ได้ เสียงโวยวายดังสลับกับเสียงพลิกกระดาษปั่บๆ จนน่ากลัวกระดาษจะขาดเหลือเกิน และเป็นการกระทำของเด็กที่ไม่รู้คุณค่าหนังสือเก่าซึ่งน่าดุยิ่ง กระนั้น เดเร็กก็พึงใจที่จะรับฟังเสียงนี้ต่อไป...ดีกว่าต้องอยู่ในความสงัดเพียงลำพัง

 

สัปดาห์หยุดประจำปีของโรงเรียนเซพาตรามาถึงอย่างรวดเร็ว สำหรับอาจารย์มันคือสัปดาห์อันน่าปวดศีรษะที่ต้องประมวลผลข้อมูลการสอนเพื่อปรับปรุงแก้ไข สำหรับนักเรียนมันคือสัปดาห์หยุดพักผ่อน และเป็นช่วงปั่นงานที่ไม่ควรปล่อยให้หลุดมือไปง่ายๆ

            สำหรับใครบางคนก็รวมวันเยี่ยมญาติเข้าไปในสัปดาห์นี้ด้วย

            สายลมเย็นพัดพาเส้นผมสีฟ้าของอัลปลิวนิด ขณะเด็กสาวถีบจักรยานสีแดงไปตามถนนมุ่งสู่ตัวเมือง กลิ่นอายฝนที่เพิ่งตกเมื่อรุ่งสางลอยกระทบจมูก เธอหันคันบังคับจักรยานเลี้ยวโค้งไปตามถนนเพื่อไปจุดนัดพบ แต่ดันเลี้ยวหักศอกมากไปหน่อย มังกรบนหัวจึงเกือบหน้าคะมำ เดเร็กทั้งดุทั้งบ่นคนขับจักรยาน ซึ่งเจ้าตัวได้แต่ฟังด้วยสีหน้าเจื่อนพลางหัวเราะแหะๆ ผ่านไปสิบนาทีพวกเธอก็มาถึงหอพักหรูหรา ซึ่งตั้งเด่นรับแสงอาทิตย์สีทอง

            โรสซึ่งสวมชุดกระโปรงผ้าฝ้ายสีฟ้าอ่อนยืนรอพวกอัลอยู่ตรงหน้าประตูทางเข้าหอพัก เธอแย้มยิ้มสวย โบกมือเชิงทักทาย ตอนที่อัลขี่รถจักรยานมาจอดใกล้ๆ

            อรุณสวัสดิ์จ้าอัล ดวงตาสีชมพูของโรสเลยมองมังกรราตรีสีเงิน อรุณสวัสดิ์จ้ะเดเร็ก

            อรุณสวัสด์โรส อัลทำหน้าทะเล้น ส่วนเดเร็กค้อมหัวน้อยๆ

            ทันใดนั้นอัลก็เหลือบเห็นหญิงสาวร่างสูงยืนอยู่ข้างหลังโรส เธอคนนั้นมีเส้นผมสีเขียวยาวตรงและพลิ้วน้อยๆ ยามสายลมพัดพัด ดวงตาสีเขียวเรียวรีบนใบหน้าเรียบเฉยของเธอเหมือนกำลังพิจารณาอัลตั้งแต่หัวจดเท้า สักพักเจ้าหล่อนก็คลี่ยิ้ม ฝ่ายอัลก็หัวเราะแหะๆ

            โรสผายมือไปทางหญิงสาวผมสีเขียว แนะนำว่า อัล เดเร็ก นี่คือ พีโอนี โมนาราสเซล เธอเป็นแม่บ้านของฉัน แล้วก็เป็นผู้ดูแลฉันมาตั้งแต่เด็กด้วยจ้ะ

            สวัสดีค่ะ อัลยกมือจับมังกรตัวแข็งบนหัวให้ก้มตัว ก่อนที่เธอเองจะก้มทักทาย พร้อมรอยยิ้มสดใส

            สวัสดีค่ะ พีโอนีโค้งกาย ดวงตาสีเขียวดูเป็นมิตรยิ่งขึ้น เป็นคุณหนูที่น่ารักอย่างที่ท่านหญิงเล่าให้ฟังจริงๆ ด้วย เท่านี้ดิฉันก็วางใจได้แล้วละค่ะว่าท่านหญิงมีเพื่อนที่ดี พีโอนีวางมือลงบนไหล่บางของโรสอย่างอ่อนโยน เหมือนแตะต้องสิ่งล้ำค่าของชีวิต ฝากท่านหญิงด้วยนะคะ

            สาวน้อยจอมซนเกาแก้มแก้เขิน

            น่ารง น่ารักอะไรกันคะ ส่วนเรื่องฝากฝังโรส ฉันต่างหากที่ทำให้โรสปวดหัว ต้องคอยดูแลฉันอยู่เรื่อย อัลขยับยิ้ม แลบลิ้นนิด เราไปกันเถอะโรส สายป่านนี้เจ้าเซดริกน่าจะตื่นแล้ว

            แล้วถ้ายังไม่ตื่น โรสยิ้มขำ

            ก็กระโดดทับพุงเลย จะนอนกินบ้านกินเมืองไปไหนคุณชายเซฟีรุส แต่ว่าเตียงของเซดริกทั้งนุ่มทั้งอุ่นทั้งใหญ่ มันก็น่านอนอยู่หรอก ถึงตรงนี้อัลก็ตีหน้าสลด ช้อนดวงตาใสปิ๊งคล้ายลูกหมาหงอยส่งให้โรสกับพีโอนี ทำเอาทั้งสองหลุดหัวเราะคิก ส่วนเดเร็กส่ายหัวระอาใจ ก่อนฟางหางปึ่กเข้าที่ท้ายทอย

            อัลสบถพึมพำยาวเหยียดด่ามังกรตัวดี

            งั้นฉันไปก่อนนะพีโอนี อาจกลับเย็นๆ นะ โรสบอกแม่บ้านคนเก่งแล้วนั่งคร่อมจักรยานคันสวย พลันพีโอนีส่งตะกร้าที่วางอยู่บนพื้นให้พร้อมรอยยิ้มหวาน เมื่อโรสเปิดดูก็พบว่ามันคือพายเลมอน ขนมโปรดของเธอ

            วู้ว!” อัลที่ยืดคอมาดูอุทาน ดวงตาคู่โตประกายวาววับ น้ำลายในปากเริ่มทำหน้าที่เกินควรเมื่อเห็นขนมหวาน น่ากินจัง

            เอาไปแบ่งทุกคนนะคะ ท่านหญิง แม่บ้านสาวกล่าว

            เซดริกด้วยหรือ โรสถามหยั่งเชิง เอียงหน้ามองหน้าพีโอนีพลางเหลือบดูอัลที่กำลังตื่นเต้นกับขนมหวานน่าลิ้มรส โรสสบตากับพีโอนีนิ่งเหมือนเค้นคำตอบ เสี้ยวนาทีแม่บ้านก็ค้อมศีรษะนิด ยังผลให้โรสแย้มยิ้มยินดี

            ขอบคุณมากนะคะ เสียงใสจากอัลเรียกให้โรสกับพีโอนีที่กำลังจ้องหน้ากันหันมอง พีโอนีอดหัวเราะกับท่าทางเหมือนเด็กของอัลไม่ได้ มันทั้งน่าเอ็นดูและน่าคอยอบรมให้เติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดี

            “ขอบคุณมากนะ พีโอนี โรสกล่าวเสียงค่อย

            พีโอนีพยักหน้า โบกมือลาพวกอัลที่ถีบจักรยานและหายไปตรงหัวมุมถนน เส้นผมสีเขียวเข้มของแม่บ้านพลิ้วระลอกจนต้องใช้มือจับทัดหู พีโอนียิ้มจางเมื่อนึกถึงสาวน้อยผมฟ้าผู้ร่าเริงต่างกับนายหญิงของเธอ

            คุณหนูอัลมาริน่าจะทราบไหมว่า ตระกูลเซเลสของเราไม่ได้ทำขนมให้ใครง่ายๆ การที่เรามอบขนมให้ใครคนหนึ่งนั้นมีความหมาย นั่นคือ เราเชื่อใจคุณและขอฝากสิ่งล้ำค่าไว้ในมือคู่นั้น

                       

ไม่ว่ามากี่ที ฉันก็อดคิดไม่ได้ว่าคฤหาสน์เซฟีรุสนี่ใหญ่เป็นบ้าเลย อัลบ่น หลังจอดจักรยานตรงรั้วเหล็กดัดสีดำหน้าคฤหาสน์เก่าสีขาวสูงสองชั้น สนามหญ้าด้านหน้าคฤหาสน์เต็มไปด้วยพุ่มไม้ที่ตัดแต่งเป็นทรงเรขาคณิต ดอกไม้ดอกเล็กกระจายอยู่ทั่ว โดยเฉพาะตรงฐานน้ำพุสีขาวที่ส่งละอองน้ำเริงระบำต้องแสงทิวาอุ่น จนจับประกายน่ามอง

            หลังจากมองสำรวจบ้านของลูกพี่ลูกน้องที่ตนไม่ได้มานานมากแล้ว อัลก็กดออด กรอกเสียงลงอินเตอร์โฟน ด้วยประโยคที่โรสกับเดเร็กทำหน้างง

            เรียกเจ้าเซดริกมารับหน่อย

            สิ้นคำ ประตูเหล็กดัดก็เปิดกว้างเชิญชวนแขกให้เข้ามาข้างใน ไม่นานเซดริกที่สวมเสื้อยืดสีดำ กางเกงขาสั้นสีน้ำตาลก็เดินออกมารับด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ เหมือนสาวน้อยตัวต้นเรื่องจะรู้ตัว เธอรีบโปรยยิ้มทันที

            “วิลลี่ล่ะ ก่อนอื่นต้องรีบถามถึงคู่ปรับเสียก่อน

            ฉันขังไว้ในสวนแล้ว วางใจได้ เสียงที่ส่งกลับมาดูหงุดหงิดยิ่ง อัลเหงื่อตก

            เมื่อกี้คุณอาหญิงปลุกนายทายาทไอวารีนเดาเรื่องออก

            “เออ เข้ามาเองไม่ได้เหรอไง กำลังนอนเพลินๆ เซดริกเกาหัว อ้าปากหาวหวอดๆ บัดนี้มาดคุณชายผู้สุขุมเยือกเย็นแห่งโรงเรียนเซพาตราถูกทำลายแทบไม่เหลือชิ้นดี ด้วยสภาพที่ยังตื่นไม่เต็มตาของเจ้าตัว เด็กหนุ่มขยี้ตาสักพัก ก่อนหันมาทักทายคนอื่น แล้วเดินนำทุกคนเข้าสู่เขตบ้านของตัวเอง

เมื่อย่างเท้าลงในตัวคฤหาสน์ โรสก็ต้องตื่นตาตื่นใจกับการตกแต่งที่วิจิตรบรรจง รูปสลักนูนต่ำตรงผนังดูโดดเด่น แสงแดดส่องลอดหน้าต่างแบบกอทิกบานใหญ่ที่ตั้งเรียงกัน ขับให้ตัวคฤหาสน์ดูสว่างและอบอุ่น ไม่น่าเชื่อว่านี่จะเป็นคฤหาสน์ที่สร้างขึ้นเมื่อหลายร้อยปีก่อน พวกเขาเดินไปตามทางเดินเงียบๆ พลางทอดมองภาพประดับผนัง บางครั้งก็มีเสียงอัลวิจารณ์ภาพเขียนแนวแอบสแตกอาร์ตว่าดูไม่รู้เรื่องบ้าง ทำให้เจ้าของบ้านต้องหันมาอธิบายความหมายของภาพ ซึ่งบางครั้งก็มีมังกรราตรีสีเงินเข้าร่วมด้วย พร้อมคอยปรามให้คู่หูตัวดีสงบปากสงบคำ

เดี๋ยวเราจะเดินผ่านห้องอาหารกัน เซดริกอธิบาย ชี้ประตูบานถัดไป ฉันคิดว่าเธอคงอยากเห็นรูปดาร์ซี

แน่นอน นายนี่รู้ใจฉันไปหมดเลยนะ อัลรีบรับรอง พลันแบะปากเมื่อนึกได้ว่ามังกรบนหัวเกลียดมหาเวทแห่งตระกูลเซฟีรุสเพียงใด สาวน้อยกลอกตาสูงหวังจะคุยกับเดร็ก แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นประกายบางอย่างในแก้วตาสีเงินของมังกร

ความโหยหา อาวรณ์

อัลกะพริบตาถี่ ไม่เข้าใจว่าทำไมเดเร็กถึงมีแววตาเช่นนั้น เธอรีบยกมือไล้หัวยาวของมังกรเบาๆ เดเร็กสะดุ้งนิด

นี่เป็นอะไรไปเธอถาม

เปล่า เจ้ามังกรปฎิเสธ แล้วเธอมีอะไรรึเปล่า

ก็...เดี๋ยวเซดริกจะพาไปดูรูปของดาร์ซีที่ห้องอาหาร ถ้านายไม่อยากเห็น ฉันก็จะให้นายรออยู่ข้างนอก

ไม่เป็นไร เดเร็กตอบทันควัน

แน่นะ อัลถามย้ำ ทำไมล่ะ

อืม คฤหาสน์เซฟีรุสสวยดีฉันอยากเห็นทุกซอกทุกมุมพอได้ยินเหตุผลจากเจ้ามังกร สาวน้อยก็หัวเราะพรืด ไม่เคยคิดเลยว่าคู่หูตัวน้อยจะสนใจสถาปัตยกรรมกับเขาด้วย

เซดริกหันมามองญาติสาวที่จู่ๆ ก็หัวเราะ ก่อนใช้มือดันประตูเปิดสู่ห้องอาหารอันโอ่โถง โต๊ะอาหารตัวยาวตั้งอยู่กลางห้อง ผนังทั้งสี่ทิศประดับด้วยภาพวาดของเจ้าตระกูลคนก่อนๆ ยกเว้นทางทิศเหนือที่ประดับภาพชายหนุ่มผมเงิน ผู้ครองนัยน์ตาสีรัตติกาล ซึ่งเป็นภาพแรกที่เซดริกชี้ให้ดู

นี่ โบเรียส เซฟีรุส ท่านพ่อของฉันเอง เขาแนะนำอย่างภาคภูมิ จากนั้นหมุนตัวและผายมือแนะนำภาพทีละภาพ ไล่จากท่านปู่ไปยังบรรพบุรุษคนอื่นๆ

อัลมองภาพตามที่เซดริกไล่ไปทีละภาพ จนถึงภาพชายหนุ่มผมดำตรงสุดมุมห้องทางทิศตะวันตก เซดริกก็หยุด

นั่น ดาร์ซี เซฟีรุส เขากล่าวเสียงนุ่ม

ภาพเหมือนของมหาเวทรัตติกาลยังดูยิ่งใหญ่และน่าหวาดเกรงไปพร้อมๆ กัน ดวงตาสีเงินดูเย็นชาไร้อารมณ์ ริมฝีปากบางปราศจากรอยยิ้ม ไม่มีเค้าความอ่อนโยนหรือความสุขปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาดุจรูปสลักของเขาแม้สักนิด

รูปของเขาดูไม่ต่างกับที่หอประวัติเท่าไรเลย โรสออกความเห็น

ใช่ เขาเป็นคนที่ค่อนข้างไม่แสดงอารมณ์เซดริกอึกอักเหมือนไม่รู้ว่าจะอธิบายนิสัยบรรพบุรุษที่เคารพอย่างไรดี เด็กหนุ่มมองภาพเหมือนนั้นอีกชั่วอึดใจ แล้วสาวเท้านำคณะผู้เยี่ยมชมออกจากห้องอาหารทางประตูอีกบาน ไปยังทางเชื่อมที่มีบันไดทอดยาวสู่ชั้นสอง

ตรงสุดบันไดชั้นบน ปรากฏร่างหญิงสาวเรือนผมสีดำถักเปียปัดข้างหลวมๆ เธอเดินลงมาพร้อมกับหญิงรับใช้คนหนึ่ง พลางเงยหน้ามองมาทางกลุ่มเด็กๆ หญิงสาวแย้มรอยยิ้มกระจ่าง เช่นเดียวกับดวงตาสีเพลิงที่เต้นระริก บ่งว่าเธอยินดีที่ได้เห็นเด็กๆ กลุ่มนี้

สวัสดีค่ะคุณอาหญิง อัลร้องร่า ยอบตัวทำความเคารพ

สวัสดีอัล เรายังดูไม่เป็นผู้หญิงขึ้นเท่าไรเลยนะ ท่านพี่คงปวดหัวกับเราพอดูเลย หญิงสาวผมดำหยอกแกมดุสาวน้อยผู้ฉีกยิ้มทะเล้น ก่อนปรายตามองมังกรบนหัว นี่คงเป็นเดเร็กสินะ แล้วนี่ใครล่ะเซดริกประโยคหลังเธอหันไปถามลูกชาย ขณะทอดสายตามองเด็กสาวผมทองผู้ยอบกายอย่างนอบน้อม

โรซาเลีย เซเลส ครับท่านแม่ เซดริกผายมือไปทางโรส เขาสบตากับโรสแล้วผายมือไปหาแม่ โรส นี่ แอนนิต้า เซฟีรุส ท่านแม่ของฉันเอง

ทำตัวตามสบายเถอะ เซดริกเล่าเรื่องของเราให้แม่ฟังเยอะเลยแอนนิต้ากล่าวหลังเห็นอาการประหม่าของโรส ซึ่งได้ผล สาวน้อยผมทองเริ่มทำตัวตามสบายขึ้น เธอแย้มยิ้มอ่อนหวานสวยเหมือนดอกกุหลาบแย้มบาน

เป็นเด็กสาวที่น่ารัก เรียบร้อยจริงๆ หญิงสาวชมโรส นึกเปรียบเทียบกับหลานสาวตัวแสบใจใน ซึ่งต่างกันราวฟ้ากับเหว จนอดบ่นไม่ได้ ผิดกับใครบางคน

ฮ้า! คุณอาหญิงอย่าเอาหนูไปรวมกับโรสสิ มันคนละชั้นกัน หนูมันแค่เด็กกะโปโลส่วนโรสเขาเป็นถึงท่านหญิงเชียวนะ อัลชี้แจงสุดเสียง รู้ตัวว่าคุณอาหญิงหมายถึงใคร

อัลมาริน่า ไอวารีน ทายาทหนึ่งเดียวของตระกูลไอวารีนคือเราไม่ใช่หรือ มาบอกว่าตัวเองเป็นแค่เด็กกะโปโลนี่หวังปัดความรับผิดชอบรึเปล่า เสียงหวานเริ่มดุตามนิสัยคนเข้มงวด จนเด็กหนุ่มคนฟังเหงื่อตก นึกสงสารพี่สาว

เอ่อ ก็มันจริงนี่นาสาวน้อยยังแย้ง ยกมือเอานิ้วชี้ชนกัน ก้มหน้างุดหนีดวงตาสีเพลิงดุๆ ของคุณอาหญิง

อัล คนเราจะหนีอะไรก็หนีได้ แต่หนีความจริงทางสายเลือดที่ติดตัวมาไม่ได้หรอกนะ สักวันเราต้องแบกรับหน้าที่ของตระกูลไอวารีน หนึ่งในห้าตระกูลขุนนางใหญ่เช่นเดียวกับตระกูลเซฟีรุส แล้วเข้าสู่สภาเวทในฐานะทายาทแห่งไอวารีน แอนนิต้าเทศนา ตอนนี้อัลรู้สึกเหมือนตัวหดลีบเล็กเหมือนมด แล้วเราไม่รู้รึไงว่าตระกูลเซเลส คือ ตระกูลขุนนางอันดับหนึ่งของประเทศแอตแลนตาร์ มีเพื่อนเป็นคนชั้นสูง อีกทั้งเรียบร้อยแบบนี้ หัดเอาอย่างซะบ้าง

อัลเหลือบมองเพื่อนสาวที่เริ่มยิ้มแห้งแล้ง คิดว่า ตระกูลขุนนางอันดับหนึ่ง...มิน่าพีโอนีถึงเรียกโรสว่าท่านหญิง

ฝ่ายเด็กหนุ่มผมเงินเมื่อเห็นญาติผู้พี่ถูกแม่ไล่ต้อนซะจนมุมก็เริ่มกลอกตา เขาปั้นหน้าเคร่งขรึม กล่าวด้วยเสียงเรียบรื่นไถ่ถามแอนนิต้า

อ่อ ท่านแม่ครับ เดี๋ยวท่านแม่จะออกไปไหนรึเปล่าครับ

สิ้นคำ แอนนิต้าก็เลิกคิ้ว มองใบหน้าเรียบเฉยของลูกชายหัวแก้วหัวแหวน รู้ดีว่าภายใต้หน้ากากรูปสลัก เด็กหนุ่มคงแทบอยู่ไม่สุขและกำลังหาทางช่วยชีวิตพี่สาวเต็มที่

มัวแต่ปกป้องอย่างนี้ เมื่อไรอัลจะรู้จักหน้าที่และเติบใหญ่สมเป็นทายาทแห่งไอวารีนเสียที

อืม เดี๋ยวแม่จะออกไปคุยธุระนิดหน่อย บ่ายๆ คงกลับ ถึงจะทราบดีอย่างไร แต่เธอก็ต้องยอมปล่อยอัลตามความต้องการของลูกชาย อีกทั้งเธอเองก็มีธุระที่ต้องรีบไปจัดการ แอนนิต้าพลันปรายตามองหลานสาวที่ลอบถอนหายใจโล่งอกด้วยสายตาคมดุจเหยี่ยว ทำเอาอัลยืนตัวแข็งเป็นหิน

อย่าลืมอยู่ทานข้าวเย็นนะทุกคน กล่าวจบ ร่างระหงก็สืบเท้าจากไป ยังความโล่งใจแก่สาวน้อยผมฟ้าที่พานจะทรุดนั่งกับพื้นอยู่ร่ำๆ อัลระบายลมหายใจเฮือกใหญ่ เดินไปเกาะราวบันไดเพื่อพยุงตัว

แม่ของเซดริกดุจัง โรสเปรย

ก็กับอัลคนเดียวแหละ ท่านหวังจะดัดนิสัยน่ะ เซดริกเหลือบมองพี่สาวผู้หมดแรง ท่านแม่บอกสงสารท่านตากลัวทายาทเพียงหนึ่งเดียวจะทำตัวเหลวไหล

แล้วเรื่องแอนนิมอลมาสเตอร์

สมัยก่อนคัดค้านหัวชนฝาเลยละ แต่เดี๋ยวนี้ก็เริ่มยอมละ แต่มีข้อแม้ว่าอัลต้องเป็นจอมเวทในสภาเวทด้วย

ดูเป็นข้อแม้ที่อัลไม่ค่อยใส่ใจเท่าไรนะ โรสออกความเห็น

ใช่ เพราะแบบนี้แหละอัลมาทีไรก็โดนเทศน์หนึ่งกัณฑ์ทุกที คงหวังจะให้สำนึกเซดริกแกล้งกดเสียงต่ำหวังจะยั่วอารมณ์ญาติสาว

วันหลังไม่มาแล้ว วันนี้ฉันตั้งใจมาทำงานนะ ยังโดนดุเลยอัลบ่น

ก็สมควร แอนนิต้าพูดถูกแล้ว หัดรู้ตัวซะมั่ง เราน่ะไม่ใช่เด็กแล้วนะ เดเร็กดุ

อายุสิบห้าปีเอง!” อัลแว้ด ไม่ต้องมาซ้ำเติมได้ไหมเจ้ามังกรบ้า

ดวงตาสีเงินของเด็กหรี่ลงหลังจากฟังคำพูดสามหาวของเด็กสาวผมฟ้า เจ้ามังกรยกหางขึ้นและตวัดอย่างรวดเร็ว

ปึ่ก!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

1,838 ความคิดเห็น

  1. #1759 ธิดาหิมะ (@sleeplezzrr) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 14:19
    อัลน่าสงสาร...เอ๊ะ! หรือว่าสมน้ำหน้าดี??
    #1759
    0
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #1734 จอมโจรปริศนา (@Red_kill) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 22:41
    เดเร็กเป็นโลลิค่อน?? 
    #1734
    0
  4. วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 23:17
    สนุกมาก
    #1624
    0
  5. #1045 DawwyJung (@dawwyjung) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2553 / 20:59

    ชักสงสารอัลจังแล้วสิ

    #1045
    0
  6. #155 เจ้าหญิงนานะ (@nanalovelyjung) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2552 / 21:40

    555+


    แล้วนี่เดเร็ก เอ้ย! ดาร์ของฉันจะถูกอัลละลายน้ำแข็งหรือนี่ไม่อยากเชื่อ


    555+


    กร๊ากกกกกกกกกกก 


    สงสารเดเร็ก  เอ้ย!  ดาร์ซี  พระเอกของเรา


    จะรับมือกับอัลไหวป่ะเนี่ย

    กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    #155
    0
  7. #57 jne (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2552 / 22:53
    -3- แล้วเรื่องนี้มันมีพระเอกไหมนี่ ?? บอกข้าน้อยทีเถ๊อะ !! -3-....
    #57
    0
  8. #53 ~๐ยัยตัวยุ่ง๐~ (@favrefay) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2552 / 22:36

    สวัสดีคุณวันเสาร์ ค้าบ ......ง่า....น่าสงสารนู๋อัลถูกดุซะแร้ว แต่ว่าดูยังไง ๆ ก้อไม่หงอยเนอะ 55555


    สู้เค๊านะจ๊ะ อัลจ๋า

    อ้อ สู้ ๆ ๆ นะคะคนแต่ง สงสัยจะเรียนหนัก แต่อย่าลืมพักผ่อนให่เพียงพอน๊า

    #53
    0