Silver night อภินิหารมังกรราตรีสีเงิน (จบแล้ว พักการรีไรต์)

ตอนที่ 33 : ตอนที่ 26 หัวใจที่อ้างว้าง - RW

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6742
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    29 ธ.ค. 57

 

 

26

หัวใจที่อ้างว้าง

           

ความมืดปกคลุมพื้นทีทั่วบริเวณ พร้อมความหนาวเหน็บ เดียวดาย ชวนให้หัวใจของผู้ที่ย่างเท้าเข้ามาอ้างว้าง ขณะเท้าเล็กของเธอก้าวไปข้างหน้าช้าๆ ดวงตาคู่ซนของเด็กสาวก็กวาดมองทั่วทิศ

            ที่นี่ที่ไหนน่ะ ไม่เอานะ ให้อยู่ในที่มืดๆ แบบนี้

            สาวน้อยผมฟ้าคิด ทันใดนั้นสายตาก็จับภาพร่างสูงสง่าสวมอาภรณ์สีดำสนิทดุจสีรัตติกาล ชายหนุ่มคนนั้นเดินอยู่ข้างหน้าเธอไม่ไกล

            เดเร็ก!

            เดเร็ก เดเร็ก อัลพร่ำเรียก หวังร่างนั้นจะหยุดและหันกลับมามองเธอ แต่ชายหนุ่มกลับเดินห่างออกไปเร็วยิ่ง จนเธอต้องออกแรงวิ่ง ด้วยหัวใจที่บีบรัดจนเจ็บ มือนวลของเธอพยายามไขว่คว้าร่างนั้น แม้รู้แก่ใจว่าคงเป็นไปไม่ได้

วิ่งเท่าไรก็ไปไม่ถึง เอื้อมหาเพียงไรก็ได้เพียงความว่างเปล่า...

            ไม่นะ อย่าไป อย่าทิ้งฉันไป อัลร้องในใจ ก่อนจะหลับตา เธอแผดเสียงลั่น...อย่างน้อยหันมามองเธอสักครั้งก็ยังดี

          เดเร็ก!”

          เฮือก! สาวน้อยสะดุ้งตื่นและกระเด้งขึ้นจากที่นอน พลางหายใจแรง สักครู่เธอก็ได้สติ พอลมหายใจเริ่มกลับเป็นปกติ ดวงตาคู่โตของเธอก็เหลียวมองรอบห้องที่ยังตกอยู่ในห้วงราตรี สายตาพลันหยุดอยู่ตะกร้าใบเล็กว่างเปล่าบนชั้นวางของ เท่านั้นเองเด็กสาวก็ทำหน้าอยากร้องไห้

            ฝันนี้อีกแล้วเหรออัลคิดแล้วนั่งชันเข่า แขนบางของเธอโอบกอดตัวเองราวปกป้องตัวเองจากทุกสิ่ง...รวมถึงความโดดเดี่ยว ก่อนจะซุกหน้าลงกับเข่ามนปล่อยให้แสงจันทร์กระทบล้อเรือนผมสีฟ้าเหมือนน้ำ

            คืนนี้ก็ยังคงมีเธอเพียงผู้เดียวในห้องนี้ และในฝันนั้นเขาก็ไม่หันมองเธอ...

 

อัล อัลเป็นอะไรไหม แอนนายื่นหน้ามาใกล้สำรวจอาการเพื่อนสาวที่หมู่นี้มักมองเหม่อ ไม่มีมังกรคู่หูที่มักนั่งเล่นอยู่บนหัว พอเธอไปถามเซดริกกับโรส โรสก็เอาแต่นั่งเงียบ ส่วนเซดริกก็ส่งสายตาดุดันอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ตามด้วยประโยคราบเรียบแฝงความโกรธแค้น

            อย่าพูดถึงมังกรตัวนั้น

            มันเกิดอะไรขึ้นนะ

            อัล แอนนาเรียกอีกครั้ง แต่ผลที่ได้ก็เหมือนครั้งที่แล้ว สาวน้อยผมดำจึงต้องลงทุนเอาสมุดรายงานของเธอฟาดปึกบนหัวทุยของเพื่อนสาว

            เจ้าตัวดีร้องโอดโอย เบือนหน้ามองรองหัวหน้าห้องที่เริ่มมุ่นคิ้ว

ได้เวลาส่งรายงานให้อาจารย์แคสซานดราแล้วนะ แอนนาบอก บุ้ยหน้าไปยังแถวนักเรียนห้องบีตรงโต๊ะอาจารย์หน้าห้อง

อืม ฉันจะเอาไปส่งเดี๋ยวนี้ ว่าแต่ของแอนนากี่หน้าเนี่ย หนักชะมัด อัลทำเสียงหงุงหงิง ร้อยกว่าหน้าได้รึเปล่า

เวอร์น่า ห้าสิบหน้าเอง ร้อยกว่าหน้านี่ฉันก็มือหงิกเป็นนะ

            เร้อ! คนอย่างเธอมือหงิกเป็นด้วยอัลฉีกยิ้มกว้าง ชวนให้แอนนาคิดว่ายายจอมซนเป็นปกติแล้ว

            แหม ทำอย่างกับฉันไม่ใช่คน แล้วเธอล่ะกี่หน้า

            อัลก้มหน้ามองสมุดรายงานเล่มบาง ดวงตาสีแดงของเธอสั่นสะท้าน เมื่อจับจ้องชื่อหัวข้อรายงานบนสมุด

ยี่สิบห้าหน้าเอง ทายาทไอวารีนตอบเสียงเบา เสียงหนึ่งพลันดังขึ้นในหัวเธอ

          เธอมันน่ารำคาญ

          ฉันมันน่ารำคาญขนาดนั้นเลยเหรอ เดเร็ก...อัลถามตัวเองในใจ ด้วยใบหน้าหมองหม่น ไม่ใส่ใจกับคำพูดของแอนนาที่ยังชวนเธอคุยพลางยักไหล่

            ก็เยอะแล้วนะสำหรับประวัติ ดาร์ซี เซฟีรุส หะ หืม จะไปส่งแล้วเหรอ แอนนามองอัลที่จู่ๆ ก็ลุกพรวด และเริ่มเดินก้มหน้าจ้ำๆ ไปส่งรายงาน จังหวะที่อัลเดินผ่าน แอนนาได้ยินเพื่อนสาวกระซิบว่า ขอตัวไปส่งรายงานก่อนนะ น้ำเสียงอัลไม่สบายใจอย่างเห็นได้ชัด จนแอนนาอดถามไม่ได้

            อัลเป็นอะไรรึเปล่า ฉันพูดอะไรที่เธอไม่สบายใจรึเปล่าแอนนาเริ่มเป็นกังวล เอียงหน้าเอียงตาพินิจเพื่อนสาวที่หยุดเดิน พลันรองหัวหน้าห้องก็เห็นหยดน้ำคลอที่หางตาอัล

ทายาทไอวารีนรีบปาดมันออกแล้วยิ้มบาง

            ไม่มีอะไรหรอก แค่คิดถึงเดเร็กน่ะ อัลพึมพำบอกแอนนาแค่นั้น ก่อนจะเดินไปต่อแถวส่งรายงานต่อจากฟีรอส เด็กหนุ่มหันมาทำหน้าทะเล้น คิดจะเล่นกับเธอ แต่พอเห็นสีหน้าเศร้าของอัลเขาก็เล่นไม่ออก นานทีเดียวที่อัลจมอยู่กับความคิดตัวเอง กว่าที่จะรู้สึกตัว เธอก็ยืนตรงหน้าแคสซานดราเสียแล้ว

            อัล ของเรารายงานประวัติ ดาร์ซี เซฟีรุส ใช่ไหม หนาเหมือนกันนะเนี่ยอาจารย์สาวยิ้มละไม พูดอย่างเป็นกันเอง

            ค่ะ พอได้ยินน้ำเสียงเศร้าของลูกศิษย์ แคสซานดราก็ถอนหายใจ ยกมือประสานบนโต๊ะ ใช้นัยน์ตาสีเพลิงของเธอสบกับนัยน์ตาสีเชอร์รีของลูกศิษย์ แล้วยื่นหน้าใกล้เด็กน้อย

            อัล ช่วงนี้เธอไม่ค่อยร่าเริงเลย เป็นอะไรรึเปล่า อาจารย์สตีฟเองก็มาคุยกับครูเรื่องนี้นะ แคสซานดราถามอย่างเป็นห่วง

            เปล่าค่ะ อัลส่ายหน้า วางรายงานลงกับโต๊ะไม้ พอเห็นชื่อมหาเวทรัตติกาลบนหน้าปกหัวใจเธอสั่นวูบอีกครั้ง ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นทันใด หนูไม่ได้เป็นอะไร

            แค่เหงาไปหน่อยเท่านั้นเอง

           

16.00 น.

            แสงอาทิตย์สีส้มอมทอดบนโต๊ะเรียนแบบขั้นบันไดซึ่งในห้องเรียนที่แทบไร้คน แสงนั้นอาบไล้เสี้ยวหน้าหวานของเด็กสาวผมทอง ซึ่งมองเด็กสาวผมฟ้านั่งกอดเข่าอยู่หลังโต๊ะเรียนด้วยสายตาอ่อนโยน ดวงตาของคนมองเศร้าหมองเมื่อเห็นแก้วตาสีเพลิงของคนกอดเข่าหม่นหมองเสียจนไม่น่าเชื่อว่า เธอคือ อัลมาริน่า ไอวารีน ที่แสนร่าเริง

            โรสถอนหายใจ ขณะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เธอนั่งอยู่ห่างอัลเล็กน้อย

            หลังจากเหตุการณ์วันนั้นก็เดือนกว่า เวลาเดือนกว่าช่วยอะไรเพื่อนเธอไม่ได้เลย อัลยังไม่หายเศร้า แสร้งทำเป็นยิ้มต่อหน้าคนอื่น และทำตัวหดหู่ต่อหน้าเธอกับเซดริก การจากไปของมหาเวทรัตติกาล ทำให้เพื่อนเธอเป็นได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ...เขาสำคัญกับอัลขนาดนี้เลยหรือ

คิดถึงตรงนี้ โรสก็กำมือแน่น ดวงตาสีชมพูของเธอประกายมาดมั่น และคิดต่อว่า เดเร็ก ไม่สิ ดาร์ซี เซฟีรุส เธอจะต้องตามหาคนคนนั้นให้พบ ไม่ใช่เพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ แต่เพื่อทวงสิ่งสำคัญของเธอกลับมา...รอยยิ้มของอัล

            อย่าทำหน้าแบบนั้นสิโรส เซดริกพูดขณะทิ้งตัวนั่งข้างๆ เด็กสาวผมทอง โรสยิ้มบางให้เขา เธอทำหน้าเหมือนกับไม่มีความสุขเลย แค่อัลเป็นแบบนี้ก็แย่พอแล้ว เธออย่าเป็นไปด้วยอีกคนจะได้ไหม ฉันไม่สบายใจเลย

            ฉันเข้าใจเซดริก ฉันไม่เป็นไรหรอก โรสพูด จากนั้นเบือนเด็กสาวผู้อ้างว้างท่ามกลางแสงอัสดงด้วยแววตาเห็นใจ

 

เวลาผ่านไป ฤดูหนาวค่อยๆ ย่างสู่ฤดูใบไม้ผลิ พร้อมๆ กับบรรยากาศการเรียนการสอนในโรงเรียนเซพาตราที่เริ่มตึงเครียดขึ้นเมื่อการสอบปลายภาคใกล้เข้ามา นักเรียนทุกคนต้องแบ่งเวลาสำหรับทบทวนหนังสือ บางคนแทบจะเดินอ่านหนังสือเลยด้วยซ้ำ แต่ทุกวันที่ผ่านพ้นก็ยังมีทั้งเสียงหัวเราะของนักเรียนและเสียงดุของอาจารย์ รวมถึงเสียงโวยวายของใครบางคน ที่เพิ่งเงียบลงในห้องเรียนเล็กๆ ในตึกยูนิคอร์นท้ายโรงเรียน

ชายหนุ่มผมเทายืนกอดอกอยู่หน้าชั้นเรียน เขาถือชอล์กที่เพิ่งใช้เขียนกระดานดำเสร็จ นัยน์ตาคู่คมของเขาปรายมองสีหน้าเจื่อนๆ ของลูกศิษย์คนโปรด ที่เขาเพิ่งทำให้สงบปากได้เมื่อกี้ โดยมีนักเรียนอีกสองคนพยายามกลั้นหัวเราะอย่างสุดความสามารถ

            เอาละ มีใครจะขัดจังหวะครูอีกไหม เจ้าพวกตัวดี อย่างที่รู้ๆ กันอยู่ว่าโรงเรียนเซพาตราของเราจะจัดสอบเลื่อนชั้นตอนปลายเดือนกุมภาพันธ์ ซึ่งปีนี้คือวันที่ 21-25 กุมภาพันธ์ สำหรับวิชาของเราจากการที่ครูไปดูตารางรายวิชาอื่น ครูคิดว่าเราน่าจะเป็นรายวิชาที่สอบหลังสุด คือ ตอนบ่ายในวันที่ 25 กุมภาพันธ์

            ได้ยินดังนั้น สาวน้อยที่เพิ่งก่อเรื่องเมื่อครู่ก็หันไปสบตากับโรสอย่างมีเลศนัย ทั้งสองหัวเราะคิกคัก

            อาจารย์ไปดูแต่ตารางอาจารย์แคสซานดราหรือเปล่าค้าอัลโบกมือไหวๆ คำพูดเธอทำให้ใบหน้าอาจารย์ขึ้นสีแดงเรื่อ สตีฟหลับตาข่มอารมณ์ แต่พอได้ยินเสียงกัสหัวเราะผสมโรงอีกเสียง เส้นอารมณ์ก็ขาดผึง เขาขว้างชอล์กใส่ยายตัวต้นเรื่องเข้าที่หน้าผากอย่างจัง

            ฟิ้ว...โป๊ก!

            โอ๊ย อาจารย์เจ็บนะอัลประท้วง ยกมือป้องหน้าผาก

            ไม่ประจานครูสักวันจะตายไหม ยายตัวแสบ สตีฟเย้า ใช้มือยันโต๊ะทำงาน ดวงตาสีน้ำเงินของเขาพราวแสงขำ เมื่อเห็นลูกศิษย์คนโปรดยู่หน้าใส่ สักพักยายตัวดีก็ยิ้มเผล่

            รักหรอกจึงหยอกเล่น

            สตีฟโคลงหัว

            เออ ครูรู้ เราลองไปหยอกกับเบียทริกบ้างสิ จะได้รู้ว่าพอพูดประโยคนี้แก้ตัวจะเป็นยังไง ชายหนุ่มหัวเราะ เมื่อเห็นสาวน้อยทำท่าขนลุกซู่ไม่เอาดีกว่า ซึ่งเรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนๆ อีกสองคน เอ้า กลับเข้าเรื่องของเราซะที ครูจะบอกว่าการสอบของเราแบ่งเป็นสองส่วน คือ ภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติ ภาคทฤษฎีเราจะสอบกันนอกตาราง ส่วนภาคปฏิบัติเราจะสอบวันที่ 25 กุมภาพันธ์ตามตาราง

            โหดร้าย อาจารย์ให้สอบตั้งสองครั้งแน่ะ

            สตีฟหยิบชอล์กขึ้นมา กระตุกคิ้วขวา อยากโดนชอล์กพิฆาตอีกครั้งไหม

            อัลส่ายหัวดิกประมาณไม่เอาดีกว่า ก่อนจะนั่งเท้าคางตั้งใจฟังอาจารย์พูดเต็มที่

            เอาละ อย่างที่ครูบอก การสอบของเราแบ่งเป็นสองภาค ในส่วนของภาคทฤษฎีครูคิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไร เพราะเห็นพวกเราตั้งใจเรียนกันดี ข้อสอบจะออกตั้งแต่หัวข้อประวัติแอนนิมอลมาสเตอร์ ประเภทของสัตว์วิเศษ หลักพื้นฐานพลังของสัตว์วิเศษ ไปจนถึงปัญหาของสัตว์วิเศษที่พบในปัจจุบัน ส่วนภาคปฏิบัติก็จะคล้ายคราวก่อน เราต้องทำงานประสานกับคู่หู ฝ่าด่านไปหาครูที่รออยู่ด้านบน คราวที่แล้วครูจำได้ว่า พวกเราไม่ได้ใช้ผลึกเวทเลย ซึ่งถือเป็นเรื่องที่ดีมาก งั้นอนุญาตให้นำมันมาเป็นตัวช่วยในการสอบครั้งนี้ได้ เข้าใจแล้วใช่ไหม

            กัส อัล และโรสพยักหน้า

            ดีมาก สตีฟยิ้มกว้าง จังหวะเดียวกับที่ระฆังบอกสัญญาณเลิกเรียนดังพอดี อ่า หมดเวลาซะแล้ว งั้นวันนี้พอแค่นี้ก่อน ไปเตรียมตัวสอบกันมาให้ดีละ

            “ขอบคุณค่า/ครับ อาจารย์หนุ่มพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินไปนั่งหลังโต๊ะทำงาน หันความสนใจไปที่กองเอกสาร ปล่อยให้พวกนักเรียนเก็บของกลับบ้าน

            งั้นฉันกลับก่อนนะ บาย อัล บาย โรสกัสอุ้มรูบี้พลางยิ้มกว้าง แล้ววิ่งออกไปจากห้องเรียน ฝ่ายโรสก็รีบหันไปมองหน้าเพื่อนสาวที่เริ่มขยับยิ้มเจื่อน อัลสบตากับสาวน้อยผมทองเพื่อขอความเห็น ซึ่งฝ่ายหลังก็พยักหน้านิด ทายาทไอวารีนจึงเดินไปหาอาจารย์ที่ก้มหน้าอ่านเอกสารอยู่

            อาจารย์คะ อัลเรียกอาจารย์หนุ่มเสียงเบา

            หืม มีอะไรเหรอใบหน้าอ่อนเยาว์ของสตีฟเงยจากกองงาน และสบดวงหน้าใสที่ก้มงุด

            คือ...ภาคปฏิบัติน่ะค่ะ อาจารย์ก็รู้ว่าตอนนี้หนูไม่มีอัลกลืนน้ำลายอย่างยากเย็นเมื่อจะพูดคำต่อมา คู่หูแล้ว

            เรื่องนี้เองหรือ ไม่เป็นไรหรอก ครูเข้าใจ เดี๋ยวเราน่ะสอบกับฟรอสต์ของครูก็ได้ ดูมันก็ชอบเราอยู่นะ ไม่สิ ชอบมากด้วย

            ค่ะ อัลตกลง นึกถึงหมาป่าตัวใหญ่ของอาจารย์ ตั้งแต่เดเร็กจากไป เธอก็ต้องเรียนภาคปฏิบัติโดยใช้ฟรอสต์เป็นคู่หูตลอด เจ้าหมาป่าตัวนั้นดูจะติดอัลเป็นพิเศษ นอกหนือจากสตีฟและแคสซานดรา มีครั้งหนึ่งที่เธอเข้ามาในห้องเรียนตอนมันหลับอยู่ตรงเท้าอาจารย์สตีฟ พอได้ยินเสียงฝีเท้าเธอ ซึ่งมันคงจำได้ มันก็ตื่นมา กระดิกหาง รี่เข้ามาเลียหลังมือเธออย่างออดอ้อน

            อัลอมยิ้มเมื่อนึกถึงฟรอสต์ ก่อนจะทำหน้ามองเมื่อคิดว่า ป่านนี้เดเร็กจะเป็นอย่างไรบ้างนะ

            งั้นหนูกลับก่อนนะคะ อัลพยายามยิ้มกว้างร่าเริง แต่ในความคิดของคนมอง รอยยิ้มของเด็กสาวเป็นรอยยิ้มที่แสนเศร้า สตีฟจึงลุกขึ้นแล้วขยี้หัวเด็กสาวเบาๆ มอบสัมผัสอบอุ่นและเอ็นดูให้ร่างเพรียว

            กลับบ้านดีๆ ล่ะ ดวงตาสีน้ำทะเลของสตีฟเหลือบมองนอกหน้าต่าง เขาเห็นหัวสีเงินประกายล้อแสงแดดแต่ไกลโน่นน้องชายมารับแล้ว

            ค่า อัลยิ้มยิงฟัน ก่อนจะวิ่งไปหาโรส ฉุดมือสาวน้อยที่กำลังเล่นกับบัตเตอร์คัพให้ออกวิ่งตามตัวเอง โดยมีเป้าหมายคือร่างสูงที่ยืนรอรับอยู่กลางสนาม เสียงทักทายโหวกเหวกดังอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะเหลือเพียงความเงียบงัน เมื่อทั้งสามคนหันหลังเดินจากไป

            สตีฟเดินออกมาดูนักเรียนทั้งสามที่พากันคุยหัวร่อต่อกระซิก อาจารย์หนุ่มจ้องเด็กสาวผมฟ้าซึ่งขนาบด้วยเพื่อนสนิททั้งสองคน เขาหลับตานึกถึงรอยยิ้มแสนเศร้าของเธอเมื่อครู่ จากนั้นก็กัดฟันกรอดอย่างหงุดหงิด แล้วชกกรอบประตูห้องเรียนอย่างแรง หลุบมองพื้นอย่างคนหมดปัญญาหาทางช่วย

 

ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ลับลงไหล่เขาทางทิศตะวันตก สาดแสงสุดท้ายของวันกระทบหลังคาที่เรียงรายทั่วเมือง รวมถึงจักรยานสามคันที่มีคนปั่นไปตามทางกลับบ้าน

            เดี๋ยวนี้หิมะไม่ค่อยตกเลยนะโรสชวนคุย

            อืม อากาศก็เริ่มอุ่นขึ้นแล้วด้วย สงสัยฤดูใบไม้ผลิกำลังจะมาแล้วมั้ง เซดริกออกความเห็น เบือนหน้ามองต้นไม้ที่ไร้หิมะปกคลุม ดีนะที่เมืองเรามีต้นไม้แบบไม่ผลัดใบอยู่ด้วย แล้วหิมะก็ตกไม่มาก ไม่งั้นเมืองคงขาวโพลนแย่

            ขาวเหมือนผมหงอกนายรึเปล่าเซดริก อัลกระเซ้า

            ผมฉันสีเงินต่างหาก ไม่ได้หงอก เขาแก้ต่าง ยกมือตั้งท่าจะมะเหงกพี่สาวซึ่งเตรียมจะหลบ อัลทำตาโตเมื่อเห็นของตรงข้อมือน้องชาย

            นายได้พ็อกเก็ตโฟนอันใหม่แล้วเหรอ

            อะ อืม ท่านแม่เพิ่งซื้อให้ เซดริกตอบ ก้มหน้ามองนาฬิกาแบบสปอร์ตสีดำที่ดูไม่กับเรือนเก่าเท่าไร เพียงแต่เพิ่มระบบบางอย่างเท่านั้น ซึ่งเขาคิดว่าสำคัญมาก นั่นคือ ระบบติดตามตัว เมื่อวานเป็นวันสิ้นสุดการลงโทษ การไม่รักษาของของฉันน่ะ

            อัลเอียงคอ ถ้าวันนั้นนายกลับเข้าไปหาพ็อกเก็ตโฟนที่ให้ฉันยืมในสวนก็คงจะเจอ เดเร็กคงทำให้มันเป็นเหมือนเดิมแล้ว

            เซดริกขมวดคิ้ว ไม่สบอารมณ์กับคำบางคำในประโยค

            จริงอยู่ ถ้าวันนั้นเขาเข้าไปหา ก็คงจะเจอมันอยู่ในสภาพดี แต่เขาอยากให้อัลรีบกลับบ้านมากกว่า ถึงจะเจ็บใจแต่ก็ต้องชมว่าเวทย้อนเวลาที่เขาได้เห็นนั้นยอดเยี่ยมมาก กระทั่งจักรยานไหม้เกรียมของอัลที่เขากับโรสเห็นก่อนวิ่งเข้าไปในสวน ยังกลับเป็นเหมือนเดิมเลยตอนพวกเขาออกมา แต่เวทนั่นมีผลแค่ในบริเวณสวนสาธารณะไม่ใช่หรือ คนแบบดาร์ซีจะใจดีร่ายเวทให้อัลอีกครั้งหนึ่งเชียวหรือไง

            นี่เธอน่ะ เซดริกหันไปเรียกอัลที่คุยอยู่กับโรส

            หืม สาวน้อยหันมา ทำตาแป๋ว

            วันนี้กลับไปก็อ่านหนังสือด้วยล่ะ

            อืม

 

ลูเซียไม่เคยคิดว่า เธอจะเห็นลูกสาวกระตือรือร้นกับการสอบมากขนาดนี้ ถึงขนาดที่กินข้าวเย็นเสร็จปุ๊บ ล้างจานส่วนของตัวเองปั๊บ ก็แจ้นขึ้นห้อง โดยคว้ากระดาษแผ่นใหญ่ซึ่งซื้อมาตอนขากลับบ้านขึ้นไปด้วย ลูเซียสงสัยว่า ทำไมอ่านหนังสือสอบ ถึงต้องใช้กระดาษแผ่นใหญ่ขนาดนั้นด้วย จึงชวนโซฟอสขึ้นไปดูยายตัวดี

            เมื่อพวกเขาเปิดประตูห้องนอน ก็เห็นสาวน้อยผมฟ้านั่งแหมะกับพื้น ใช้สีเทียนขีดๆ เขียนๆ บนกระดาษแผ่นนั้น พริบตาเด็กสาวก็ชูกระดาษสูงอย่างภาคภูมิใจ ร้องร่าเริงว่า

ในที่สุดก็เสร็จ!” พอยายตัวดีพูดแบบนี้ โซฟอสจึงสืบเท้าเข้าไปดู ขณะที่เธอยืนมองอยู่ห่างๆ และเห็นว่า มันเป็นตารางการอ่านหนังสือของลูกสาว พร้อมตารางสอบ ลูเซียยิ้มอ่อนโยน เมื่ออัลหันมายิ้มกว้างร่าเริงให้เธอ

มันคงจะดีหากนั่นเป็นรอยยิ้มร่าเริงจริงๆ ของอัล

            เยี่ยมไปเลยใช่ไหมล่ะคะ เทอมนี้หนูจะทำเกรดให้สูงเลย เอาเอสักสามวิชาอัลยิ้มยิงฟัน

            “กวาดเอหมดทุกวิชาเลยไม่ได้เหรอลูก โซฟอสกลั้วหัวเราะ

            อ่า อันนั้นพ่อต้องไปฆ่าเจ้าเซดริกก่อนนะคะ ถึงบอกให้หนูทำได้ บางวิชาเขาตัดคะแนนอิงกลุ่ม อัลทำปากยื่นน่าหมั่นไส้ จนโซฟอสคว้าอัลมากอด ส่วนลูเซียหยิกพวงแก้มใสนั้นอย่างมันเขี้ยวสุดๆ ยายตัวดีเลยร้องประท้วงหงุงหงิง

            แม่คะ เดี๋ยวแก้มหนูย้วยหมดนะ

            ก็มันน่าหยิกนี่นา ไม่มีแก้มเด็กคนไหนนุ่มเท่าลูกของแม่อีกแล้ว ลูเซียปล่อยแก้มอัล แล้วก้มหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาเสมอตา จากนั้นขยิบตาให้สองพ่อลูก

            เราช่วยติดกระดาษนี่กันเถอะ เอ๊ ตรงไหนดีน้า

            เท่านั้นเอง อัลก็คว้ากระดาษจากมือเธอไปกางแปะตรงข้างโต๊ะเขียนหนังสือ รอพ่อดึงเทปกาวติดมันให้อยู่กับที่ แป๊บเดียวแผนการอ่านหนังสือของเด็กสาวเด่นหราบนผนังห้อง

            ลูเซียหัวเราะ เหลือบมองโซฟอสที่หัวเราะดังกว่า จู่ๆ เขาก็โอบไหล่แล้วพูดว่า “งั้นพ่อกับแม่ลงไปข้างล่างก่อนนะ ตั้งใจอ่านหนังสือละ” ลูเซียอยากจะตีเขาจริงๆ ที่มาทำให้เธอเขินต่อหน้าลูก แต่ทำไม่ได้ จึงเหลียวหน้าไปบอกอัล ก่อนจะออกจากห้องว่า

            “เดี๋ยวแม่เอาขนมมาให้นะ ถ้าไม่อ่านน่าดู

สิ้นคำ อัลทำท่าตะเบ๊ะตะโกนว่ารับทราบดังลั่น ทำเอาเธอกับโซฟอสหัวเราะเอ็นดูอย่างอดไม่อยู่ ไม่นานพวกเธอก็เดินออกไปจากห้องลูกสาว เสียงปิดประตูดังไล่หลัง พร้อมๆ กับที่โซฟอสเอนหลังพิงประตูบานนั้น สามีของเธอเงยหน้ามองไฟทรงกลมบนเพดาน เส้นผมสีดำของเขากระจายบนแผ่นประตู

            ลูกดูร่าเริงขึ้นแล้วนะ

            ลูเซียพลิกตัวออกจากอ้อมแขนเขา มองใบหน้าหมองของสามี เขากลัดกลุ้มเรื่องอาการซึมเศร้าของอัลในระยะนี้ ถึงเมื่อกี้เขาจะกระเซ้าลูกตามปกติ แต่ลูเซียรู้ว่าจริงๆ แล้วในใจโซฟอสไม่ใช่เช่นนั้น เขาเครียด และทุกข์ระทมแทนลูกสาว เมื่อนึกเทียบกันแล้ว นิสัยนี้ของเขาไม่ได้ต่างกับอัลเลย

            ยกรอยยิ้มปิดบังความเศร้า สิ่งนี้สินะที่ลูกได้จากเขาไปเต็มๆ

            สักวันอัลคงยิ้มได้อย่างเต็มที่อีกครั้ง ลูเซียรำพันกับตัวเอง ยกมือประสานตรงอกดุจวิงวอนต่อเทพเจ้า

 

แสงจันทร์สีเงินสาดส่องเข้ามาในห้องนอนขนาดเล็ก สู้กับแสงนีออนสีนวลตา ใต้แสงเหล่านั้นมีเด็กสาวคนหนึ่งยืนจ้องตารางอ่านหนังสือจากสีเทียนเขม็ง ดวงตาสีแดงของเธอทอแสงอ่อนโยนระคนโหยหา เมื่อนึกถึงการอ่านหนังสือตอนกลางคืน โดยมีมังกรแสนดุนั่งคุมเข้ม เขาติวเธอหนัก เคี่ยวเธอจนกระอักเลือด และผลก็คือ เธอสอบย่อยผ่านด้วยคะแนนยอดเยี่ยม

            แต่ตอนนี้มังกรตัวนั้นไม่อยู่กับเธอแล้ว อัลคิด ฝืนยิ้มทั้งๆ ที่แววตาปวดร้าว แต่คอยดูเถอะ เธอพยายามอย่างถึงที่สุด จะคว้าคะแนนสอบสูงๆ กลับมาให้ดู

อัลยิ้ม เธอยังจำได้ว่า เจ้ามังกรตัวน้อยชมเปาะเชียวตอนเห็นคะแนนสอบย่อยของเธอ

            เก่งเหมือนกันนี่นา ครั้งหน้าเอาให้สูงอย่างนี้นะ

            เดเร็กจะภูมิใจในตัวเธอบ้างไหมน้า แต่ไม่ว่าจะภูมิใจหรือไม่ เธอก็ไม่มีทางได้ยินคำชมนั้นอีกแล้ว เมื่อเขาได้จากเธอไป

เธอมันน่ารำคาญ ประโยคนี้ยังดังตอกย้ำเธอทุกครั้งที่คิดถึงเจ้าตัวน้อย อัลสูดหายใจลึก สาวเท้าไปเปิดลิ้นชักโต๊ะเขียนหนังสือ หยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กเก่าแก่ ที่เธอไม่ได้คืนเซดริกเสียที แก้วตาสีเพลิงของเธอเต้นระริกยามมองมัน เด็กสาวพลิกปกหนังสือสีดำเพื่อดูลายมือสวยของเจ้าของบันทึก อ่านชื่อซึ่งเป็นตัวตนจริงๆ ของเจ้ามังกร

          ดาร์ซี เซฟีรุส

            ถึงฉันจะน่ารำคาญในสายตานาย แต่สำหรับฉัน นายคือเพื่อนคนสำคัญ” อัลกระซิบเสียงเครือ จับสมุดนั้นแน่น “ทำไมทุกอย่างดูว่างเปล่าแบบนี้ ตอนไม่มีนายอยู่ข้างๆ เจ้ามังกรบ้า ฉันไม่น่าติดนายขนาดนี้เลย แต่เอาเถอะ ถึงจะไม่มีนายคอยดุ คอยดูแลฉันแล้ว ฉันก็ต้องมีชีวิตอยู่ ต้องสู้และยิ้มต่อไป ส่วนนาย...ขอให้โชคดี ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะเดเร็ก”

------------------------------------------------------------------
สวัสดีค่ะ ตอนนี้เรน่ามาอัปแล้ว และกำลังอีดิตเรื่องเรเซียอยู่ค่ะ ระหว่างที่รอนักวาดเรื่องนี้นะคะ ใครสนใจเรื่องเรเซียก็ดูได้ที่นี่ค่ะ

ส่วนเรื่อง Silver NIght ก็ยังมีหนังสืออยู่นะคะ สอบถามกันเข้ามาได้ค่ะ

 

           

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

1,838 ความคิดเห็น

  1. #1765 ธิดาหิมะ (@sleeplezzrr) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 17:50
    ฮืออออ สงสารอัล TOT
    #1765
    0
  2. วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 14:35
    สนุกมาก
    #1631
    0
  3. #1550 siney (@asakurayo2004) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 กันยายน 2555 / 00:45
    ดาร์ซี กลับมาหาอัลเถอะ
    ทุกคนให้อภัยนะ
    #1550
    0
  4. #1530 tigi (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 เมษายน 2555 / 11:44
    T-T เดเร็ก กลับ มาหา อัล น่า น่าสงสารอัลอ่า เดเร็กใจร้ายอ่า กลับมาหาอัลเดียวอัลเขาทำขนมให้(อัล:ฉันไปเกี่ยวอะไรด้วย!!!!!!!!!!!!!!!/คนเม้นโดนอัลไล่ฆ่า)
    #1530
    0
  5. #1252 som1313 (@som1313) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 มีนาคม 2554 / 23:28
    ม่ายยยย่อมมมมมมมมมมมมเอาเดเร็คของเค้าคืนมาเศร้าแทนนางเอกอะ
    #1252
    0
  6. #1052 DawwyJung (@dawwyjung) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2553 / 10:07
    เศร้า TT^TT

    อยากให้อัลจังตัดใจจากดาร์ซีได้สักที(เรียกดาร์ซีอย่างเย็นชา)
    #1052
    0
  7. #729 sweet toffy (@dancetoffy) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2553 / 18:03
    อัลน่าสงสาร
    #729
    0
  8. #468 !^:kluay:^! (@kluay_gmz) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 เมษายน 2553 / 16:19
    เดเร็ก หายไปไหนล๊า ~
    #468
    0
  9. #324 My Angle (@love-w) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 มกราคม 2553 / 12:51
    แงๆๆๆ

    เศร้าค้า
    #324
    0
  10. #171 น้ำฟ้า (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2552 / 19:50

    ปล. อ่านแล้วน้ำตาซึม โฮๆๆๆ (นี่แค่ซึม ??) 
    รีบๆกลับมาเร็วๆนะจ๊ะ 
    เดเร็กของเดี้ยน {ของฉันต่างหาก :(( : อัลมาริน่า }

    #171
    0
  11. #170 ~`NamFar`~ (@namfar2007za) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2552 / 19:47
    ทำไมเดเร็กไม่มาแอบดูอัลบ้างอะ แบบว่าลึกๆก็เป็นห่วงประมาณเนี่ย ฮือๆ เศร้านะคะ เดเร็กใจร้ายที่สุดเลย >>> หนูจะโดนเดเร็กพ่นไฟใส่มั้ยคะเนี่ย TTOTT {หนูกลัวไม่ฉวย} 555+
    #170
    0
  12. #169 PANG (@ganp) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2552 / 19:13
    ใจร้ายยยยยยยย เดเร็กยังไม่กลับมาซักที(พึ่งหายไป2ตอนเอง)
    #169
    0
  13. #166 โอตาคุสีม่วง♦ (@nutree) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2552 / 23:43

    สงสานอัล ตอนนี้เดเร็กไม่มีบทวุ้ย -0-

    #166
    0
  14. #165 ovam (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2552 / 21:49
    ฮือๆๆ อัลน้อยของเรา

    น่าสงสารอ่ะ T-T

    เดเร็กใจร้าย!!

    ไปอยู่ที่หนายยยยย ??

    กลับมาหาอัลเดียวนี้เลย +++

    ______________________________________________________________

    Ps. คนเราถึงภายนอกจะดูเย็นชาแค่ไหน แต่เราก็ไม่สามารถรู้ความคิดหรือความรู้สึกของเขาได้

    ไม่แน่ว่าภายใต้ความเย็นชานั้น อาจซ่อนไว้ซึ่งความอ่อนโยนและอ่อนไหวก็เป็นได้

    #165
    0
  15. #164 ^ice^ (@ice13091) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2552 / 21:44
    พี่เมย์แกล้งเดรกจัง!!!
    ทำไมแต่งให้เดรกจังดูเป็นคนไม่ดีแบบนี้อ่ะ
    ใจร้ายยยยยยยยยยยยยย
    #164
    0
  16. #163 นู๋มะเหมี่ยว (@mapringgang) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2552 / 21:30

    ดาร์ซีใจร้ายอ่ะ
    สงสารอัลจังเลย

    #163
    0
  17. #162 BlOve~* (@modmioka) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2552 / 13:19

    ก็ถูกจิงๆอะ ยิ่งอ่านยิ่งสงสารอัล

    อัลจ๋า~ T^T  

    #162
    0
  18. #161 fisho-robot (@killua39) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2552 / 10:02
    น่าสงสารอัล
    ไดเรกซ์(จะเรียกว่างี้อ่ะจะทำไม - -+)ใจร้ายที่สุดในโลก
    ทำให้เด็กผู้หญิงตัวไม่น้อยไร้ซึ่งความบอบบางรู้สึกเศร้าได้ไงกัน
    ชิๆๆๆ
    #161
    0