Silver night อภินิหารมังกรราตรีสีเงิน (จบแล้ว พักการรีไรต์)

ตอนที่ 50 : ตอนที่ 8 เจ้าหญิงผู้ไม่จารึกนาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5701
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    29 ม.ค. 53


                ภายในห้องสมุดอันโอ่งอ่าและอบอุ่น มีเพียงความเงียบที่โรยตัวลงมาครอบครองบริเวณ ดูเป็นบรรยากาศที่น่าอึดอัดของผู้ที่กำลังถูกสายตาสามคู่ซักถาม พิโอนีถึงกับถอนใจขณะนั่งอยู่บนเก้าตัวที่กลาดิโอลัสนั่งเมื่อครู่      เจ้าหล่อนค้อมศีรษะนอบน้อม เรียวปากสีชาดเริ่มเปล่งทำนอง

                เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วปิดบังฐานะของโรสไปก็คงไม่มีประโยชน์ ตอนนี้คิดว่าทุกท่านคงทราบแล้วนะคะ ว่าแท้จริงแล้วโรสมีฐานะอะไร

                เธอควรได้เป็นเจ้าหญิงที่สูงศักดิ์ไม่ใช่หรือ แล้วทำไมเธอถึงไม่ได้รับการยกย่องล่ะ เซดริกถาม มือหนาประสานกันบนตักใหญ่ ดวงตาสีนภาช้อนสบพิโอนี

                พิโอนีลอบถอนใจ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เธอคิดหรือพูดถึงกี่ทีก็เป็นเรื่องที่ทรมานใจและปวดร้าวยิ่ง นี่เธอแค่เป็นคนดูแล แล้วเจ้าตัวไม่เจ็บไปยิ่งกว่านี้เหรอ

                เคยได้ยินข่าวการประสูติของพระราชธิดารึเปล่าคะ เธอถามหยั่งเชิง

                เมื่อประมาณห้าปีก่อน เจ้าหญิงแฮกเซลประสูติขึ้น ฉันจำข่าวนั้นได้ อัลตอบ

                ค่ะ แต่ก่อนหน้านี้สิบหกปี ก็เคยมีข่าวนี้นะคะ เจ้าหญิงองค์แรกของราชวงศ์ได้ประสูติเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ทุกๆ คนต่างเฝ้ารอข่าวนี้อย่างใจจดใจจ่อ เพียงแต่ข่าวนี้ไม่ได้จบด้วยความยินดีอย่างข่าวเจ้าหญิงแฮกเซล เพราะสุดท้ายข่าวที่ออกมาคือ เจ้าหญิงองค์น้อยสิ้นพระชนม์ตั้งแต่แรกคลอด แต่ว่านั่นเป็นข่าวลวงที่ทางท่านกลาดิโอลัสและทางเซเลสปล่อยไปเท่านั้น ความจริงเจ้าหญิงคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ และได้เข้ามาอยู่ในการดูแลของเซเลส

                ซึ่งนั่นก็คือโรส เดเร็กกล่าวเสียงเย็น

                ค่ะ

                ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วยคะ โรสน่ะความจริงต้องเป็นเจ้าหญิงมีชีวิตสุขสบาย อยู่ในอ้อมอกของครอบครัวแล้วทำไมเซเลสต้องพรากเธอจากครอบครัวที่แท้จริงด้วย สาวน้อยผมฟ้าถามเป็นชุดหลังได้ยินคำอธิบาย เธอยื่นหน้าเหมือนต้องการเค้นคำตอบจากแม่บ้านสาว จนเดเร็กต้องส่งสายตาปรามแล้วปล่อยให้พิโอนีเล่าเรื่องต่อ

                มันเป็นเพราะสายเลือดต้องสาป เคยได้ยินไหมคะว่าประเทศแอตแลนตาร์เกิดจากการก่อตั้งของพี่น้องตระกูลแอมบรา ซึ่งคนพี่ ธิสเติ้ล แอมบราได้ขึ้นครองประเทศ และโพเซ่ แอมบรา กลายเป็นขุนนางคนสนิทของพี่ชาย เคยสงสัยไม่คะว่าทำไมท่านโพเซ่ถึงไม่ก่อตั้งประเทศของตัวเองเหมือนน้องสาวท่านเทียร่า แอมบรา ไม่เช่นนั้นป่านนี้คงมีประเทศที่ยิ่งใหญ่อีกประเทศยืนหยัดบนผืนแผ่นดินนี้เป็นแน่ เพราะความสามารถของท่านไม่ได้ยิ่งหย่อนไปกว่าพี่ชายเลย คำตอบนั้นง่ายมาก มันเป็นเพราะสายเลือดต้องสาป พิโอนียกมือแตะอกตรงหัวใจ สัมผัสการสูบฉีดของโลหิตที่ไหลเวียนล่อเลี้ยงร่างกาย

                สายเลือดต้องสาป เซดริกทวน เลิกคิ้วสูง

                ค่ะ สายเลือดต้องสาป ตระกูลแอมบรานั้นมีคำสาปหนึ่ง คำสาปที่ไหลเวียนถ่ายทอดไปตามสายเลือดจากรุ่นสู่รุ่น คำสาปนั้นคือพลังเสื่อมสลายที่จะปรากฏขึ้นกับบุตรคนใดคนหนึ่งของตระกูลทุกรุ่น และท่านโพเซ่ก็ได้รับคำสาปนั้นไป ท่านไม่ต้องการให้คำสาปนี้กระจายไปยังลูกหลานของของพี่ชายและน้องสาว อันที่จริงท่านอยากลบมันออกจากร่างด้วยซ้ำ ท่านพยายามหาทางแก้ และท่านก็หาเจอ เพียงแต่มนตราที่ท่านค้นพบจะใช้ป้องกันได้กับผู้ที่ไม่ได้รับคำสาปนั้นเท่านั้น

หมายความว่าไม่อาจรักษาตัวเองให้หายได้ ชายผมดำถอนใจ

ใช่ค่ะ และมนตรานั้นก็เพียงแค่กดพลังน่ากลัวนั้นไว้ในเลือด ลดเปอร์เซ็นที่ได้เกิดกับเด็กที่เป็นผู้สืบสายเลือดของท่านธิสเติ้ลและเทียร่า ซึ่งหมายความว่าสายเลือดของทั้งสองมีโอกาสที่ได้จะรับคำสาปนี้ แต่น้อยมาก ในประวัติศาสตร์มันไม่เคยเกิดขึ้นเลย จนกระทั่งเมื่อสิบหกปีก่อน เจ้าหญิงองค์น้อยผู้น่าสงสารของราชวงศ์ได้รับคำสาปนี้ไป

แต่ว่าไม่เห็นจำเป็นขับโรสออกจากราชวงศ์นี่คะ อัลกลอกตาสับสน

นั่นสิคะ แต่ว่ากฎมันก็คือกฎ กฎระหว่างรากและต้นไม่อาจแก้ไขได้พิโอนีสูดหายใจลึก เคยได้ยินตระกูลค้ำจุนไหมคะ

ก็สองสามครั้ง ตามตระกูลใหญ่ๆ จะมีตระกูลสาขาย่อยที่คอยสนับสนุนทางตระกูลใหญ่ทุกด้านไม่ให้ล่มสลาย เซดริกตอบ เลิกคิ้วสูง

อย่างที่เซดริกกล่าวนั้นถูกต้อง ขอกล่าวถึงท่านธิสเติ้ลและท่านโพเซ่ต่อนะคะ ท่านธิสเติ้ล พอขึ้นครองราชย์ก็ได้เปลี่ยนสกุลของตนเป็นแอตแลน ส่วนท่านโพเซ่ พอรู้ว่าตนไม่คู่ควรจะคลองบัลลังก์จึงลดตัวอยู่เคียงข้างพี่ชายอย่างจงรักภักดีและกลายเป็นต้นตระกูลของเซเลส หากจะเปรียบ ตระกูลแอนแลนก็คือต้นไม้ที่แผ่กิ่งก้านสาขาตั้งตระหง่าน แต่หากถูกโจมตีแรงๆ อาจล้มครืนได้ จึงต้องการรากค้ำยันที่แข็งแกร่ง นั่นก็คือตระกูลเซเลส ตัวฉันเองก็เป็นคนของเซเลส เพียงแต่ตอนนี้ใช้นามสกุลของฝ่ายพ่อ ตอนฉันเกิดท่านแม่บอกว่า ท่านภาวนาเหลือเกินว่าฉันอย่าได้มีพลังเสื่อมสลายเลย แต่มันก็ไม่เป็นผล ฉันจึงต้องเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของเซเลส ตามกฎที่ว่า ผู้ที่ครองพลังเสื่อมสลายจงเป็นรากแก่ต้นไม้ให้ยืนหยัด ตระกูลเซเลสคือตระกูลที่จะทำทุกวิถีทางที่จะรักษาคุ้มครองตระกูลแอตแลน พวกเราบางคนก็เป็นขุนนาง บางคนก็เป็นทหาร ทำงานเพื่อราชวงศ์ แต่ทุกคนจะได้รับการปลูกฝังความจงรักภักดี ฝึกให้รู้จักการต่อสู้ตั้งแต่เด็ก เพราะบางครั้งเราจะได้รับคำสั่งไปลอบฆ่าคนที่ปรปักษ์ต่อราชวงศ์และความสงบสุขของประเทศ พวกเราเหมือนเป็นเงาของแอตแลนเลยก็ว่าได้

ทุกครั้งที่เด็กที่มีสายเลือดของเซเลสใกล้จะเกิด ท่านไซปรัส หัวหน้าของตระกูลจะส่งคนไปดู เพื่อตรวจว่าเด็กคนที่เกิดมีพลังนี้หรือไม่ ถ้ามีก็จำเป็นต้องเข้าตระกูลทันที และด้วยเหตุที่ตระกูลแอตแลนกับเซเลสมาจากต้นตระกูลเดียวกัน ทางราชวงศ์ก็ไม่มีการยกเว้น ที่จริงการไปเฝ้าการประสูติของราชวงศ์สมัยก่อนถือเป็นแค่การไปอวยพร แต่เมื่อสิบหกปีก่อน มันไม่ใช่ เจ้าหญิงผู้งดงามที่น่าสงสารกลับประสูติมาพร้อมกับพลังทำลายอันน่ากลัว ของเหลวในร่างล้วนแต่เป็นพิษกัดทำลายเนื้อผ้าและสิ่งของที่อยู่รายล้อม พอทางเซเลสเห็นแน่ชัดว่าโรสมีพลังนั่น ท่านกลาดิโอลัสเองก็ไม่มีทางเลือก ต้องยอมส่งนางมาที่ตระกูลเซเลส เป็นเหตุให้เจ้าหญิงน้อยถูกปลดจากฐานันดรเป็นเพียงคนธรรมดาเท่านั้น ฉันยังจำได้ดี วันนั้นที่ถูกเรียกตัวกลับมาจากภารกิจที่นิวฮีล เพื่อรับตัวเด็กคนนั้นมาเลี้ยงดู โดยได้รับคำสั่งกำชับให้เลี้ยงอย่างดีเหมือนเป็นลูกของตัวเอง

สิ้นเสียงเล่า อัลก็ก้มหน้าปรือตาลง นึกถึงเพื่อนสาวที่ป่านนี้คงนอนจมกองน้ำตาอยู่บนห้องคนเดียว

พวกเราเซเลส ตอนเด็กๆ เป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีเพื่อนนอกตระกูล แม้จะได้รับเครื่องประดับควบคุมพลังมาในกรณีของฉันมันคือตุ้มหูทองข้างนี้ หล่อนเสยผมสีเขียวขึ้น เผยตุ้มหูรูปหัวใจสีทองกระจิดริด แต่พลังของพวกเราก็รุนแรง พูดง่ายๆ ตอนเด็กเราจะถูกเก็บตัวอยู่ในบ้าน เล่นได้กับคนสายเลือดเดียวกันเท่านั้น ในกรณีโรสทุกคนรู้ว่าเธอเป็นเจ้าหญิง จึงไม่มีใครมาเล่นกับเธอ เพราะเกรงว่าถ้าทำเธอโกรธจะโดนลงโทษ นอกจากฉันที่เป็นผู้ดูแลแล้ว โรสก็แทบไม่ได้คุยกับใครเลย เธอจึงอ้างว้างเดียวดายมาตลอด ฉันคิดว่าในใจลึกๆ ท่านกลาดิโอลัสเองก็คงไม่สบายใจกับเรื่องนี้

อย่างกับคนๆ นั้นสนใจนักนี่ เขาไม่ได้สนใจโรสเลยด้วยซ้ำว่าจะเป็นยังไง อัลพูดลอดไรฟัน กระแทกกำปั้นกับแขนโซฟา ฉันเห็นรูปวาดของโรส รูปวาดรูปครอบครัวโดยที่ตัวเองอยู่ในอ้อมแขนของพ่อและแม่ ส่วนตัวเองกำลังกอดน้องสาว

นั่นคงเป็นสิ่งที่โรสฝันหามาตลอด

ทำไมกันล่ะ กฎบ้าๆ นี่ถึงไม่ยกเลิก ทำไมกัน!”

เพราะยังใช้ได้จึงไม่ยกเลิก เพราะยังมีประโยชน์จึงยังต้องใช้ เดเร็กกล่าวเตือนอย่างผู้ผ่านโลกมานาน นัยน์ตาสีเงินปรายแลสาวน้อย คิดอีกแง่ นี่คือทางเลือกที่ดีที่สุดของเด็กที่มีพลังเสื่อมสลาย เขาจะได้รับวิธีการเลี้ยงดูที่ถูกต้อง ไม่ให้พลังทำร้ายตัวเองหรือผู้อื่น และยังโตเป็นคนที่ทำประโยชน์ต่อประเทศได้

แต่ว่าแบบนี้มันโหดร้ายเกินไปนะ อัลแย้งเสียงลั่น กวาดตามองทุกคนในห้องหาคนสนับสนุนหรือเอ่ยแย้ง

แต่ทุกร่างยังคงเงียบและจมอยู่กับความคิดของตนเอง

                                                                           ...........................................

 

แต่ถึงยังไงพ่อของโรสใจร้ายมาก

อัลโวยวาย ร่างบางเดินเคียงร่างสูงผมดำตรงไปยังห้องนั่งเล่น เธอยังไม่อยากนอนหลังรับรู้เรื่องราวเหล่านี้ และเดเร็กเองก็รู้ว่าไม่ควรปล่อยอัลไว้คนเดียว เขาจึงเดินมานั่งในห้องนั่งเล่นเป็นเพื่อน ส่วนเซดริกขอตัวขึ้นไปดูโรส คราวนี้อัลไม่แม้แต่คิดจะแซว เธอไม่มีอารมณ์จะร่าเริงเลย

สาวน้อยนั่งเก้าอี้ตัวยาว เว้นที่ให้เดเร็กผู้ยกมือลูบหัวเธอเบาๆ

ถึงจะไม่ได้เลี้ยงมาก็เถอะแต่ว่าเย็นชาแบบนี้ มันก็ไม่ไหวนะ เหมือนไม่ได้รักโรสเลย

จะพูดอย่างนั้นก็ไม่ถูกนะ เดเร็กกล่าว อัลจึงมองเขาอย่างไม่เข้าใจ สาวน้อยทำหน้างงๆ มองชายหนุ่มเดินไปหยิบกุหลาบแดงบานสะพรั่งในแจกัน จรดมันกับจมูกสูดกลิ่นหอม ก่อนสืบเท้าเดินมาหาเธอ ยื่นดอกไม้งามให้สาวน้อย

อัลประคองดอกกุหลาบเบามือ พยายามเลี่ยงหนามแหลมตามก้านยาว

รู้ความหมายของโรซาเลียไหม เสียงเย็นถาม

                ไม่แน่ใจ ใช่กุหลาบรึเปล่าอัลพยายามเดาจากชื่อเล่นของเพื่อนและดอกไม้ที่ชายหนุ่มยื่นเห็น พอเธอเงยหน้าขอคำตอบก็พบว่าชายหนุ่มกำลังทรุดตัวนั่ง พลางพยักหน้ารับ นิ้วขาวสีขาวซีดบรรจงไล้กลีบกุหลาบ พลันเสียงใสก็เอ่ยแทรก ด้วยสีหน้ามู่ทู่

                แล้วมันเกี่ยวกับที่พ่อใจร้ายคนนั้นยังไง

                ฉันกับกลาดิโอลัส จะบอกว่าเหมือนผีเห็นผีก็ได้มั้ง ฉันเองสมัยก่อนก็เป็นคนแบบนี้เหมือนกัน คนที่หน้าที่มาก่อนความรู้สึกตัวเอง เลยพอจะรู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไร อัลรู้ไหมว่าตระกูลใหญ่ๆ อย่างตระกูลเซฟีรุส เขาจะมีธรรมเนียมการตั้งชื่อให้ลูก ชื่อของลูกที่เกิดมาพ่อจะต้องเป็นคนตั้ง นัยน์ตาเยือกเย็นเหล่มองสาวน้อย พอเห็นเจ้าหล่อนทำหน้างงไม่เข้าใจว่ามันเกี่ยวกันตรงไหน ชายหนุ่มก็หัวเราะหึ อย่างที่เธอคิดน่ะถูกแล้ว โรซาเลียเป็นชื่อที่มาจากภาษาโบราณ แปลว่ากุหลาบ ราชินีแห่งมวลมาลี งามสะพรั่งยิ่งกว่าบุปผาใด มีหนามล้อมรอบกายเพื่อปกป้องตัวเอง เธอคิดว่าชื่อนี้เหมาะกับโรสไหม

                มันก็ใช่อยู่หรอกก็โรสทั้งสวยทั้งเก่งขนาดนั้น

                เด็กสาวคิด หมุนกุหลาบในมือไปมา ฝ่ายเดเร็กพอเห็นคนฟังทำท่าเหมือนเด็กไม่เข้าใจและกำลังรอคนอธิบายชายหนุ่มก็เปรยว่า                               

                ชื่อนี้แหละคือตัวแทนของกลาดิโอลัสที่มีต่อโรส นามนี้มอบแก่ธิดาผู้งดงามและสามารถปกป้องตนเองได้

                อัลตวัดหน้ามองคนพูด ถลึงตาใส่เหมือนคำอธิบายไม่ถูกใจเธอนัก

                แต่ว่าแค่นี้มันไม่พอหรอกนะ ถึงกุหลาบจะมีหนามไว้ปกป้องตัวเอง แต่กุหลาบก็ยังเป็นแค่ดอกไม้ที่บอบบางและต้องการการทะนุถนอม โรสเองก็เหมือนกันถึงพลังจะแข็งแกร่งแค่ไหน แต่จิตใจของโรสกำลังป่วย ทำไมผู้ชายคนนั้นถึงไม่รักและดูแลโรสบ้าง ถึงจะตั้งชื่อให้แต่เย็นชากับโรสขนาดนี้ มันก็ไม่ต่างอะไรจากการเอากุหลาบไปทิ้งไว้ในหิมะหนาวเย็นหรอก

                เดเร็กขยับยิ้มอ่อน เปรยเสียงเบาด้วยประโยคที่อัลต้องก้มหน้า

                เพราะอย่างนั้นโรสถึงได้ต้องการพวกเธอยังไงล่ะ เธอและเซดริกคือเพื่อนแท้กลุ่มแรกและอาจเป็นกลุ่มเดียวของท่านหญิงคนนั้น

                ทำไมกันล่ะ ทำไมโรสต้องเจอเรื่องแบบนี้

                อัลคิด เม้มปากแน่น ภาพโรสที่กำลังหัวเราะในสวนดอกไม้ผุดขึ้นในห้วงคำนึง

                มันไม่ยุติธรรมเลย กะอีแค่มีพลังที่ต่างจากคนอื่น ทำไมเพื่อนของเธอถูกพรากจากอ้อมอกพ่อแม่ด้วย เพราะกฎบ้าๆ นั่นเหรอ มันก็แค่เหตุผลที่คนบางคนตั้งขึ้นมาเท่านั้นเอง

ด้วยความสงสารเพื่อน หยดน้ำใสจึงเอ่อล้นที่ดวงตาอัลจนร้อนผ่าว ร่วงหล่นต้องมือของชายหนุ่มที่กำลังเอื้อมหมายจะมาเช็ด แต่ทำได้เพียงรองมันไว้แทน และเมื่อสาวน้อยหลุบตามองบนฝ่ามือใหญ่ สิ่งที่ปรากฏคือไข่มุกเม็ดโตมันวาวล้อแสง

                ไข่มุกจากไหนน่ะ อัลทำตาโต ยกมือขยี้ตาไล่น้ำตาออกไปแต่กลายเป็นว่าไข่มุกเม็ดเล็กกลับร่วงพราวเต็มโซฟายังความประหลาดใจแก่เจ้าของยิ่ง เธอรีบเม้มปาก ส่งสายตาสงสัยให้ร่างสูง ผู้โคลงหัวเบาๆ

                น้ำตาของเธอ                                    

                น้ำตาของเธองั้นเหรอ...

                เด็กสาวทวนคำในใจมองไข่มุกที่ชายหนุ่มยื่นมา เรียวปากบางเปล่งคำอธิบาย ผู้ครองพลังหัวใจแห่งสายน้ำจะมีสัญลักษณ์อยู่สองอย่างน้ำตาไข่มุกและสายน้ำที่เชื่อฟัง ยามใดที่เธอร้องไห้ น้ำตาจะกลายเป็นไข่มุก สายฝนจะพร่างพรายด้วยรู้สึกเศร้าไปพร้อมกับเธอ

                มือเล็กกระโดดขึ้นปิดปาก ดวงตาคู่สวยโตเท่าไข่ห่าน นึกสบถในใจว่า เจ้าอัญมณีบ้า อย่างนี้เธอก็ใช้มุกเจ้าน้ำตาอ้อนใครไม่ได้แล้วน่ะสิ แต่พอเห็นเดเร็กมองมาที่เธอด้วยสายตาเย็นชาเจือประแสอบอุ่น อัลรู้ดีว่ามันเป็นการแสดงความเป็นห่วงในแบบของเขา เธอก็ยิ้มเผล่ ทำเป็นนับนิ้ว

                หนึ่งเม็ดคงได้สักหนึ่งพันเซนี ทั้งหมดนี่เอาไปขายคงได้หลายตังค์ วู้ว ทีนี้รวยเละแน่! เงินทองไหลมาเทมา ฮ่าๆๆๆๆ

                พอได้ยินความงกสุดขีดของนายหญิงน้อย มหาเวทรัตติกาลถึงกับลอบถอนใจ ยกมือกุมขมับ สบถพึมพำเบาๆ ถึงความไม่สมหญิงและทะเล้นเกินเหตุ ก่อนเงยหน้าสบดวงตาสีเพลิงใสแจ๋ว หลังสิ้นเสียงถาม

                แล้วนายว่าเป้าหมายจริงๆ ของกลาดิโอลัสคืออะไร

                คงจะเป็นการกำจัดตัวอันตรายอย่างเซรีน แต่ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเขาจะมาไม้ไหนกับเรา เดเร็กเน้นย้ำคำสุดท้าย

                แล้วนายคิดว่าโรสจะรับภารกิจจัดการเซรีนไหมดวงตาสีแดงฉายแววจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จนเดเร็กอดชื่นชมแม่ตัวดีไม่ได้ เรียวปากบางกระตุกยิ้ม

                แน่นอน ไม่งั้นเขาไม่ส่งโรสไปตามหาฉันหรอก

                งั้นฉันจะช่วยโรส กลาดิโอลัสพูดเองว่าเซรีนตามหาหัวใจแห่งสายน้ำมาตลอด แสดงว่ามันต้องเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่ขนาดชนะความร้ายกาจของหล่อนได้ และตอนนี้ฉันเป็นผู้ครอบครองมัน อัลขยับยิ้มมุ่งมั่น ดวงตาสีเพลิงเรืองรองดุจเปลวไฟ ใช้มือหนาจับใบหน้าชายหนุ่มต้องการให้เขารู้ว่าเธอกำลังจริงจังแค่ไหน

สาวน้อยสูดหายใจเต็มปอด ก่อนเปล่งเสียงหนักแน่น

 ฉันจะใช้มันจัดการหล่อนเอง เดเร็ก ฉันสัญญาว่าจะพยายามใช้มันให้ได้เร็วที่สุด เพื่อฉัน เพื่อโรส เพื่อนายและเพื่อทุกคน!”

                                                                         ...............................................................

               

                ประตูห้องนอนสีไม้ขวางกั้นระหว่างเขาและหญิงสาวภายในห้อง หลังจากที่จ้องมองมันมาเนิ่นนาน ชายหนุ่มเจ้าของนัยน์ตาสีท้องฟ้าก็ลอบถอนใจ ชั่งใจระหว่างจะเคาะหรือไม่เคาะดี ใจหนึ่งก็ห่วงอีกใจหนึ่งก็รู้ดีว่ายามวิกาลไม่ใช่เวลาที่หญิงสาวจะอยู่กับชายหนุ่มสองต่อสอง แต่สุดท้ายมือหนาก็เคาะยกอัตโนมัติ พร้อมคำขออนุญาต

                โรสฉันขอเข้าไปนะ โดยไม่รอคำตอบ ชายหนุ่มจัดการหมุนลูกบิดประตู พาร่างสูงเข้าไปในห้อง พลางนึกด่าตัวเองในใจว่า...มารยาทแย่ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร

                ดวงตาสีฟ้ากวาดมองรอบห้องหาร่างแบบบาง ห้องๆ นี้เป็นห้องที่ค่อนข้างกว้างตกแต่งด้วยสีโทนส้มชมพู ผนังติดวอลเปเปอร์ลายดอกไม้ มีชุดนั่งเล่นทำจากหวายหนึ่งชุดตรงริมหน้าต่างบานใหญ่ ถัดออกไปเป็นโต๊ะยาวที่มีกรงของบัตเตอร์คัพตั้งอยู่ เจ้ากระรอกตัวน้อยกำลังหลับสนิทไม่รู้เรื่อง พอสำรวจห้องเสร็จ สักพักเขาก็เห็นหญิงสาวนอนคุดคู้อยู่บนเตียงสี่เสาที่มีม่านลูกไม้ห้อยระย้า ชายหนุ่มจึงย่างเท้าอย่างเงียบกริบพยายามไม่ทำให้เธอตกใจแต่ดูเหมือนฝ่ายหลังจะรู้ว่ามีคนมาเพราะเจ้าหล่อนใช้แขนบางยันตัวเองขึ้น ผินหน้าสบดวงหน้าดูดี

                เซดริก โรสร้อง ยกมือพยายามทำให้ดวงตาแดงช้ำดูดีมากขึ้น เธอจัดทรงผมสีทองยุ่งเหยิงให้เป็นทรง ขณะชายหนุ่มทิ้งตัวนั่งบนเตียงอุ่น

                ฉันเป็นห่วงก็เลยมาดู เสียงอ้อมแอ้มว่า พร้อมใบหน้าแดงซ่าน ทำเอาหญิงสาวที่เพิ่งเศร้าเมื่อครู่รู้สึกขบขันกับอาการขี้อายเกินเหตุของชายหนุ่ม

                ขอบคุณนะ ฉันไม่เป็นอะไรหรอก แย่จริง ปล่อยให้คนอื่นมาให้สภาพแบบนี้ของตัวเองได้ไง ถึงปากจะพูดแบบนั้นแต่โรสกลับรู้สึกดีที่ชายหนุ่มมา สาวน้อยนั่งพับเพียบ ดวงตาสีชมพูสบประสานกับดวงตาสีฟ้า พวงแก้มเนียนเริ่มขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อย

                เธอไม่เป็นอะไรนะ เซดริกเกาท้ายทอยจนผมสีเงินพันกัน นึกคำพูดต่อไปไม่ออก ดูท่าเขาจะไม่ได้ความเรื่องจีบสาวเหมือนอย่างที่พี่ประณามเสียแล้ว

                ไม่เป็นอะไรหรอก ที่จริงฉันควรชินกับมันได้แล้วด้วยซ้ำ โรสพึมพำ หลุบตามองผ้าปูที่นอนสีม่วงอ่อน ท่านพ่อไม่เคยสนใจฉันเลย เย็นชา ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกันด้วยซ้ำ

                เซดริกนั่งเงียบปล่อยให้หญิงสาวระบายเรื่องราวทั้งหมดออกมาเป็นคำพูด

                ฉันพบกับท่านพ่อครั้งแรกตอนห้าขวบ พิโอนีบอกกับฉันตอนเด็กๆ เสมอว่าพ่อของฉันเป็นคนใจดี อบอุ่นแล้วก็เป็นคนที่น่านับถือ ฉันเฝ้ารอที่จะเจอท่านมาตลอด ฉันจำได้ครั้งแรกที่พิโอนีพาฉันไปหาท่านที่สวนดอกไม้ในวัง ท่านกำลังเดินชมดอกไม้ ฉันในตอนนั้นถึงจะกล้าๆ กลัวๆ แต่ก็รวบรวมความกล้าเดินเตาะแตะไปหาท่าน จับมือของท่านร้องเรียกให้หันมามองฉัน พอท่านเห็นฉัน ฉันคิดว่าสิ่งที่ได้รับต้องเป็นอ้อมกอดและรอยยิ้ม พิโอนีบอกฉันว่าท่านเคยกอดฉันแค่ครั้งเดียว ดังนั้นท่านต้องคิดถึงฉันมากแน่

                ถึงตรงนี้โรสก็รวบเข่าชนกับอก แขนเรียวกอดเข่ามนพร้อมหน้าผากที่ซบแนบ

                แต่ว่าท่านกลับมองฉันด้วยสายตาประหลาดใจ ก่อนจะปัดมือฉันทิ้งไม่ใยดี หันไปคุยกับพิโอนี ถามเกี่ยวกับสุขภาพของฉัน แล้วก็เงินค่าดูแล ถามเกี่ยวกับฉันแค่นั้น...แล้วท่านก็ไม่สนใจฉันอีกเลย ตอนนั้นฉันเองก็ไม่เข้าใจอะไร แต่พอมาคิดๆ ดู ฉันรู้สึกเหมือนเป็นภาระของท่าน ภาระที่ท่านจำเป็นต้องรับรู้ เป็นเด็กที่ท่านไม่ได้ต้องการให้เกิดมา ปลายเสียงหวานเริ่มสั่นครือ ไหล่บางกระเพื่อมไหว ในตระกูลเซเลสเองฉันก็ไม่มีเพื่อน ไม่ค่อยมีคนมายุ่งกับฉัน เซดริก ฉันรู้สึก รู้สึกเหมือนกับไม่ได้ส่วนหนึ่งของที่ไหนเลย แอตแลนก็ไม่ต้องการฉัน เซเลสก็แค่รับมาตามหน้าที่ สิ่งเดียวที่ทำให้ฉันได้รับการเหลียวแลจากท่านพ่อคือการทำภารกิจให้สำเร็จ

                ชายหนุ่มมองร่างหญิงสาวด้วยสายตาเวทนา หัวใจบีบรัดเจ็บปวดกับภาพที่เห็น และก่อนที่สติจะเตือนตัวเอง มือหนาเขาก็รวบเธอมากอดจนใบหน้าของหญิงสาวปะทะกับอกอุ่นยังผลให้เลือดสูบฉีดเลี้ยงจนร้อนผ่าว ได้ยินเสียงเต้นเป็นจังหวะในอกของชายหนุ่ม เสียงที่ทำให้หัวใจของเธอพองโต และเต้นไปตามจังหวะเดียวกับเขา

                โรสเป็นส่วนหนึ่งของพวกเรานะ โรสเป็นเพื่อนของเราเซดริกว่า กอดหญิงสาวแน่น พวกเราไม่มีวันทิ้งโรส ฉันเองก็สัญญาว่าจะไม่มีปล่อยให้โรสอยู่คนเดียวเด็ดขาด

                พอได้ยินคำสัญญาจากชายหนุ่ม หญิงสาวก็อมยิ้ม เธอรู้สึกอบอุ่นและมีความสุขในอ้อมกอดนี้ เหนือสิ่งอื่นใดภายในเธอเกิดความรู้สึกบางอย่าง

                ผูกพันหรือก็ไม่น่าใช่ เวลาแค่นี้ไม่น่าจะทำให้คนผูกพันกันได้ขนาดนี้ เธอรู้แค่ว่าเธออยากอยู่ใกล้ชายหนุ่มคนนี้ อยากมองเขา ดูแลเขาและปล่อยให้เขาเป็นผู้ปกป้องเธอ เหมือนผู้หญิงธรรมดาทั่วๆ ไป

                รู้แล้วจ้ะ ปล่อยฉันได้แล้วล่ะ

                สิ้นเสียงหวาน ชายหนุ่มก็ปล่อยเธอเหมือนจับของร้อน ใบหน้าของเขาขึ้นสีก่ำเหมือนลูกมะเขือเทศสุก ดวงตาโตเท่าไข่ห่าน มือปัดไปมาเก้ๆ กังๆ ทำเอาหญิงสาวหลุดหัวเราะคิกคัก

                ฉันขอโทษ คือว่า... เจ้าคนกอดพยายามหาคำแก้ตัวแต่สมองที่เคยเฉียบแหลมกลับทื่อเสียอย่างนั้น

                โรสยิ้มหวาน เท้าแขนกับที่นอน เชิดหน้ามองเซดริก

                ถึงจะไม่ค่อยแสดงออก แต่เซดริกเองก็คอยอยู่เคียงข้างฉันมาตลอด ขอบคุณมากเลยนะ สำหรับฉันเองเซดริกก็สำคัญเหมือนกัน เป็นเพราะอัลให้ความสำคัญกับฉันสินะ เธอถึงคอยดูแลฉันมาตลอด

                เพราะเขามักจะให้ความสำคัญกับสิ่งที่พี่สาวรักเสมอ เธอเองก็คงไม่ใช่ข้อยกเว้น

                ยิ่งฟังเสียงหวาน ชายหนุ่มก็ยิ่งเริ่มสติแตก ดวงหน้าดูดีร้อนผ่าวเหมือนไฟสุม ปากได้รูปอ้าค้าง ตอนนี้สมองของเขาไม่อาจประมวลผลได้อย่างปรกติ ทำให้หลุดคำบางคำที่ถ้าเป็นเขาในยามธรรมดา คงไม่มีทางพูดเป็นแน่

                เพราะฉันชอบเธอต่างหากล่ะ!”

                คราวนี้กลับเป็นฝ่ายหญิงสาวผมทองที่ตาโตแทน ส่วนชายหนุ่มผมเงินพอรู้ว่าโพล่งอะไรออกไปก็ยกมือตะครุบปากกลอกตาไปมา ตามประสาคนขี้อาย

                จู่ๆ ความรู้สึกอบอุ่นประหลาดก็ท่วมท้นในอกของสาวน้อย พร้อมๆ กับหัวใจที่พองโต

โรสยิ้มหวานดุจดอกหวานแรกแย้ม รอยยิ้มที่ทำให้คนมองหัวใจเต้นแรงกว่าเดิม ส่วนเจ้าของรอยยิ้มก็เริ่มรับรู้ความรู้สึกที่แท้จริงของตน เหมือนเมฆหมอกอันหม่นมองที่บดบังแสงตะวันสลายไปเมื่อได้รับความอ่อนโยนจากสายลม

                ขอโทษที่เสียมารยาท ฉันคงต้องขอตัวก่อนเซดริกก้มหน้า เกาแก้มเก้อๆ สบถด่าตัวเองในใจ แต่พอเขาได้ยินเสียงเสนาะของหญิงสาวที่แม้แผ่วเบา แต่สำหรับเขากลับดังกว่าเสียงใดในที่แห่งนั้น เสียงที่ทำให้ชายหนุ่มยิ้มกว้าง พร้อมหัวใจที่เต้นแรง

                ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ โรสหัวเราะ พวงแก้มเปล่งสีชมพูจนชายหนุ่มไม่อาจละสายตา

เพราะฉันเองก็ชอบเซดริกเหมือนกัน 

                                                                                     ...................................................

                     ตอนนี้ก็ยังคงเป็นตอนของสาวน้อยแสนสวยของเราเหมือนเดิม โรสเป็นแค่ตัวละครแรกเท่านั้นที่ถูกแฉประวัติ (แสดงว่ายังมีอีก แต่จะเป็นใครต้องติดตาม) 
                    สำหรับตอนนี้แม้ขึ้นต้นด้วยชีวิตอันน่าสงสารของโรสแต่เรามั่นใจว่าหลายๆ คนคงชอบฉากจบของตอน เซดริกช่างสารภาพรักได้น่ารักจริงๆ
                    ป.ล.สัปดาห์หน้าเราได้หยุดเพราะเป็นสัปดาห์กีฬามหาวิทยาลัย จะพยายามปั่นให้เยอะๆ เลย

ตอบคอมเม้น 
          ความคิดเห็นที่332
alittledog : ขอบคุณค่ะ ว่าไปเราก็คิดถึงยายสัตว์ประหลาดเหมือนกันน้า ก็แอบคิดอะไรฮาๆ ไว้คนเดียวเยอะ (อะไรฮาๆ ที่เอเรียลรู้คงปวดหัวไปหลายวัน)
         ความคิดเห็นที่333 Jedi : เม้นนี้ตรงประเด็นจริง!
         ความคิดเห็นที่ 334 Raisara : พยายามวาดต่อไปนะคะ ขอบคุณสำหรับคำวิจารณ์ค่า
          ความคิดเห็นที่ 336
fisho-robot : เธอว่าพ่อโรสเลือดเยือกเเข็ง แสดงว่าเย็นชากว่าเดเร็กอีกน่ะสิ! รึเปล่าน้า
          ความคิดเห็นที่ 337 กุดชี่ GuDcY : ให้พี่แต่งนางเอกแบบโรส อืมตอนจบอาจจบแบบเศร้าก็ได้ อันที่จริงคาเรนในจันทราในสายน้ำก็คล้ายๆ โรสอยู่นะ เอ๊ะ เรื่องนั้นก็จบดีนี่หว่า จริงไหมคาเรน เซฟีรอส อิอิ
          ความคิดเห็นที่ 338 ^ice^ :ดูท่าเธอจะสะใจมากนะไอซ์ อันที่จริงพี่ก็สะใจ =w=
          ความคิดเห็นที่ 339 เจ้าหญิงนานะ : คุณกลาดิโอลัสคะมีคนฝากถามว่าทำหน้านิ่งนี่เหนื่อยไหมคะ (พอถามแล้วได้สายตาเฉือดเฉือนส่งกลับมา ชิ ไม่ถามก็ได้ ตอบเอง) คงเหนื่อยแหละค่ะ เหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจเลยเนอะ
          ความคิดเห็นที่ 340 PANG : ดูจากกระแสแล้วพ่อโรสเป็นตัวละครที่คนอ่านอยากตบนะนี่
         ความคิดเห็นที่342 นู๋มะเหมี่ยว : เดี๋ยวโรสก็มีความสุขแล้วคะ จริงไหมเซดริก!
 
         พบกันใหม่ค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

1,838 ความคิดเห็น

  1. #1820 Dream (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 11:53
    อัลถ้าไม่ว่าช่วยเเบ่งไข่มุกให้บ้างนะ
    #1820
    0
  2. วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 15:22
    สนุกมาก
    #1646
    0
  3. #1216 อาอิ (@koystar) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2554 / 15:20
    อร๊ายยยย>///<!~ เขินแทนจัง~~
    #1216
    0
  4. #1064 DawwyJung (@dawwyjung) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2553 / 15:12
    เขิน~ ><
    #1064
    0
  5. #935 คาเรน (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2553 / 17:20
    แหม แหม แหม หวานจนน่าเอามาทำน้ำตาลซะจริงๆ คิกๆๆ
    #935
    0
  6. #732 sweettoffy (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2553 / 22:54
    บอกว่าชอบแล้วว
    #732
    0
  7. #572 Aburame_Shino (@Nara_nicharee) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2553 / 14:19
    อ่า เขิลลล
    #572
    0
  8. #552 muaunpee (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2553 / 23:04
    อ๊ายยยยยยยยยยยยยย แค้นอ่ะ อยากให้โรสตัดพ่อตัดลูกไปเลย ทำไมจะต้องมาทำอะไรเพื่อคนแบบนี้ด้วย ปกป้องไปทำไม อยากให้โรสเลิกรักเลิกใส่ใจ ผู้ชายคนนี้ไปเลย แล้วประเทศจะเป็นยังไงก็ช่างหัวมันสิ เห็นมันวิบัติเจ็บปวดเสียใจฉิบหา ยไปเลยยิ่งดีใหญ่ให้มันเสียใจที่ทำแบบนี้กับลูกตัวเองไปเลย ไปรอความหวังไปทำไม รอไปมันก็ไม่หันกลับมามองหรอก มีแต่จะหัวเราะซ้ำเติมความหวังลมๆแล้งของโรสในใจเท่านั้นแหละ อัลไปบอกเดเร็กให้ไม่ต้องสนใจคนของประเทศนี้ไปเลยไม่ได้เหรอ ไม่อยากให้พ่อของโรสสมหวังอะไรเลย อยากให้ผิดหวังช้ำใจไปชั่วชีวิตที่ไม่ใส่ใจใยดีโรสแบบนี้อ่ะ
    #552
    0
  9. #478 !^:kluay:^! (@kluay_gmz) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 12 เมษายน 2553 / 13:17
    อ่า เซดริกกับโรส ชอบกันแล้ว ปิ๊งๆๆๆ
    #478
    0
  10. #351 Raisara (@purse11) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 26 มกราคม 2553 / 19:18
    มาอ่านตั้งแต่วันศุกร์แล้วแต่เม้นไม่ติดอ่า
    ขอมาเม้นใหม่
    เซดริก~~สมองยังไม่เจ๊งใช่ม้าย
    ขออะไรหน่อยสิ
    ขอให้มีฉากหวานอีกเยอะๆน้าาา
    (ไม่รู้ว่าเจ้าตัวจะรับรู้ป่าวเพราะยืนค้างมานานแล้วแฮะ)
    #351
    0
  11. #350 เจ้าหญิงนานะ (@nanalovelyjung) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 24 มกราคม 2553 / 11:42

    อ๊าย!!!  เซดริกน่ารักจัง



    ชักอิจฉาโรสแล้วสิ


    แต่ว่าเมื่อไหร่จะมีฉากหวานๆของเดเร็กบ้างล่ะ


    รออ่านอยู่นะ


    รีบๆอัพนะคะ

    #350
    0
  12. #349 -PeArl- (@mookxpearl) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 24 มกราคม 2553 / 00:41

    น่าร๊ากกกก!~  >_<

    #349
    0
  13. #346 กุดชี่ GuDcY (@gapsasa) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 22 มกราคม 2553 / 22:30
    อ่ะโนๆๆๆ อย่างงี้ม่ายดี อ่ะโนๆๆๆ อย่างงี้สงสัยไม่ดี
    พี่เมย์อ่าา เรื่องใหม่อย่าจบเศร้าน้าาาา

    หุหุ เซดริก นายน่ารักจริง ๆ !!

    (ความหวังฉากหวานๆของฉันอยู่ที่นาย..เซดริก (ตบไหล่เซดริกดัง ปุ!))
    #346
    0
  14. #344 fisho-robot (@killua39) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 22 มกราคม 2553 / 18:13

    โรสมีความสุขเพราะเซดริก
    อัล เดเร็ก(...............มั้ง?)
    TwT~
    พ่อโรสเลือดอุณหภูมิติดลบ!!!

    #344
    0
  15. วันที่ 22 มกราคม 2553 / 17:23
    ว้าว   มาเม้นคนแรกเลยค่ะ   เซดริกน่ารักจริงๆ   เดเรกก็อ่านใจราชาของโรสได้...เหมือนง่่ายๆเลยนะคะ   สมแล้วที่แก่?
    อยากให้โรสมีความสุขได้เต็มที่บ้างจัง   เศร้า...เฮ้อ...
    อัพเร็วๆนะคะ   จะรอค่ะ
    #343
    0