Silver night อภินิหารมังกรราตรีสีเงิน (จบแล้ว พักการรีไรต์)

ตอนที่ 51 : ตอนที่ 9 หัวใจและความปรารถนา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5774
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    7 มิ.ย. 53


               

                 แสงไฟสีส้มอ่อนจากโคมระย้าบนเพดานสีนวลสาดต้องเครื่องเรือนหรูภายในห้องพักกว้างขวางที่แบ่งออกเป็นห้องต่างๆ สามห้อง ห้องหลักคือห้องรับแขกโอ่งโถงที่มีชุดโซฟาสีงาช้างปักดิ้นสีเงินพร้อมเก้าสีเดียวกัน เข้าคู่กับโต๊ะกลมสีน้ำตาลอ่อนที่อยู่ตรงกลางชุดรับแขก บนพื้นปูด้วยพรม...เฟอกลาสจากเมืองแอสซานที่ลือเลื่องเรื่องความละเอียดและลายอันวิจิตร ทางซ้ายมือมีประตูไปสู่ห้องทำงานที่ภายในมีโต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่ พร้อมชั้นหนังสือ และห้องทางขวาของห้องรับแขกคือห้องนอนส่วนตัวอันหรูหรา กล่าวว่าได้ว่าห้องๆ นี้ไว้รับรองบุคคลมีระดับและมีความสำคัญมาก ซึ่งแน่นอนว่าต้องถูกใจหญิงสาวที่เพิ่งย่างเท้าลงบนพรมเฟอกลาส พร้อมกวาดนัยน์ตาสีมรกตสำรวจความสวยงามของห้อง แม้จะพักอยู่ที่นี่มาระยะหนึ่งแล้ว แต่เธอก็ยังชื่นชมความสวยงามลงตัวของห้องพักนี้ที่รังสรรค์...เพื่อเธอ

                มีอะไรหรือเปล่าคะท่านเซรีน เสียงหวานของหญิงสาวคนที่ก้าวตามมาถาม พลางปัดมือไล่ชายหนุ่มในชุดพนักงานโรงแรมที่กำลังเข็นไวน์แดงชั้นดีเข้ามา ชายคนนั้นค้อมศีรษะนิด ก่อนจะปิดประตูอย่างสำรวม พอเจ้าหนุ่มออกไปพ้นสายตา หญิงสาวก็เหลือบมองมาทางร่างบางผมน้ำเงิน เรียวปากอิ่มยกนิดเมื่อเห็นนายหญิงทำท่าครุ่นคิด เซรีนปรายสายตามอง

                ไม่มีอะไรหรอกไอโซพีเทส ข้าแค่กำลังคิดว่าเมื่อเช้าข้าวางประวัติเด็กคนนั้นไว้บนโต๊ะกลมนั่น เจ้าหล่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงสงสัย พลางถอดเสื้อคลุมผ้าไหมสีน้ำเงินพาดบนที่แขวนเสื้อคลุม เผยผิวขาวดุจไข่มุกที่โดดเด่นตัดกับเสื้อไหมสีน้ำเงินกรอมเท้า เซรีนถอนใจ ก่อนนั่งลงด้วยท่วงท่าสง่างามดุจนางพญาบนโซฟาสีขาว

                สงสัยกราเคนเข้ามาเก็บห้องให้มั้งคะ คงอยู่บนโต๊ะทำงานท่านน่ะค่ะ เขามาขอกุญแจห้องท่านจากฉัน ไว้มาทำความสะอาดให้ ไอโซพีเทสรินไวน์แดงลงในแก้วไวน์สองใบ สืบเท้าเข้ามาหานายหญิง ทรุดตัวนั่งบนเก้าอี้ตัวเล็ก

                ช่างเป็นสุนัขรับใช้ที่แสนดีจริงๆ นะคะ ไม่ทราบว่าท่านเซรีนทำยังไงถึงได้ล่ามไว้ซะแน่นขนาดนี้คะ

                เซรีนยิ้มอ่อน รับแก้วไวน์จากมือไอโซพีเทส จิบน้ำสีแดงดื่มด่ำกับรสละมุน

                ความลับน่ะ ว่าแต่เจ้าจัดการเรื่องที่ฉันบอกหรือยัง

                เรียบร้อยค่ะ รับรองว่าไม่มีการผิดพลาดแน่ ทุกๆ อย่างต้องเป็นไปตามที่ท่านเซรีนต้องการ โจนาธาน โบลสันก็ส่งข่าวมาว่าการเตรียมการเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวให้คำมั่น ทอดมองร่างระหงผู้ลุกยืนทิ้งแก้วไวน์ไว้บนโต๊ะ สืบเท้าไปหยิบลูกศรจากตู้มุมห้อง ก่อนปาฉับไปยังเป้าที่ติดรูปภาพไว้สี่ใบ ลูกดอกเสียบไว้บนรูปเด็กสาวผมฟ้าที่กำลังยิ้มกว้างอยู่กับชายหนุ่มผมดำเหมือนไม่รับรู้ชะตากรรมของตัวเอง

                แสงไฟเต้นระเริงอยู่แก้วตาสีมรกต ขณะเจ้าหล่อนจับจ้องไปยังใบหน้าเริงร่าของสาวน้อยและใบหน้าพรุนของชายหนุ่มที่โดนลูกดอกปักจนไม่สามารถนับได้

                โชคร้ายของเจ้าหน่อยนะอัลมาริน่า ไอวารีนที่เจ้าเป็นสายเลือดของริเวเทียและดันเก็บเจ้ามังกรนั่นมา อีกทั้งช่วงชิงพลังที่สมควรจะเป็นของข้า และน่าเสียใจมากที่ความโชคร้ายของเจ้าลามมาถึงเพื่อนๆ ด้วย กล่าวพลางเหลือบตามอง ภาพชายหนุ่มผมเงินและหญิงสาวผมทอง...ภาพทั้งหมดถูกถ่ายที่ห้างสรรพสินค้าโบลสัน

                อัลมาริน่า ไอวารีน โรซาเลีย เซเลส เซดริก เซฟีรุส และแน่นอนเจ้าดาร์ซี เซฟิรุส ฉันจะทวงพลังหัวใจแห่งสายน้ำคืน พวกเจ้าทั้งหมดจะต้องตายเพื่อความยิ่งใหญ่ของข้า!”

                                                                                ...............................................

 

                ตูม!

                สายน้ำทรงพลังพุ่งอัดหุ่นไม้กลางห้องทรงกลม เจ้าของพลังค่อนข้างมั่นใจว่าครั้งนี้มันจะต้องได้ผล แต่ว่าเจ้าหุ่นยังคงยืนนิ่ง ทำเอาสาวน้อยกัดฟันกรอด สะบัดมือส่งวารีแรงเข้าไปอีกรอบ ทว่าผมก็เป็นอย่างเดิม คราวนี้เจ้าหล่อนระเบิดโทสะโดยการโจมตีเป็นชุด

                ตูม! ตูม! ตูม!

                บ้าชะมัดเลย ล้มสิ ล้มสิเจ้าหุ่นบ้า ฉันอุตส่าห์ใช้พลังสุดแรงแล้วนะ ล้มเซ่!” อัลแหว ตวัดมือเปลี่ยนสายน้ำเป็นทางแฉลบหมายตัดเจ้าหุ่นบ้ากวนอารมณ์ ซึ่งก็ได้ผลอย่างเดิม เธอเลยตั้งใจจะลองอีกครั้ง ทว่ามือหนากลับกระชากมือน้อยให้หยุด ดวงตาสีเงินยวงประกายดุดันขณะจ้องสาวน้อยผู้หันหน้าสบไม่กลัวเกรง

                นายมาห้ามฉันทำไม สาวน้อยยังดื้อ พยายามสะบัดมือจากการเกาะกุมของชายหนุ่ม เรียกสายตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยือกราวน้ำแข็ง ปากได้รูปเผยอออกพ่นคำดุที่ทำเอาสาวน้อยตัวสั่น เธอไม่เคยเห็นเดเร็กโกรธมากขนาดนี้มาก่อน อันที่จริงเดเร็กคงไม่เคยโกรธเธอด้วยซ้ำ

                เอาสิ ใช้พลังต่อไปเลย แขนมันจะหลุดออกไปสักข้าง ดูสิกล้ามเนื้อระบมขนาดไหนคิดว่าทำแบบนี้แล้วเธอจะเก่งขึ้นขนาดไหน ขอฉันฝึกต่อโดยไม่ดูสภาพตัวเอง โหมฝึกมันเข้าไป วันนี้พอแค่นี้ถ้ายังทำตัวไม่รู้เรื่องอีก ฉันจะไม่ฝึกให้เธอแล้ว เสียงต่ำลึกเย็นยะเยียบกล่าวเนิบๆ

                เดเร็ก!” อัลร้องอุทรณ์ ก่อนจะก้มหน้าหลบสายตาเย็นชาของชายหนุ่มที่เธอดูออกว่าโกรธมาก ดวงตาสีเงินคู่นั่นเย็นเยือกเหมือนจะแช่แข็งเธอเป็นน้ำแข็งได้ ทำเอาเธอสันหลังวาบ หัวใจในอกเต้นสะท้าน มันเป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกกลัวเดเร็ก รับรู้ถึงความเย็นชาของชายหนุ่มที่หนาวเยือกราวกับพายุหิมะ

                แต่ฉันต้องแข็งแกร่งขึ้น ฉันต้องปกป้องทุกคนนะเดเร็ก สาวน้อยแก้ตัว พยายามฝืนความรู้สึกกลัวช้อนตากับมหาเวทรัตติกาล เพียงเพื่อพบว่ายามนี้ภายในดวงตาของอีกฝ่ายกำลังมีบางสิ่งลุกโชนในความหนาวเย็น สายตานี่สินะคือสายตาของบุรุษที่ทั่วทั้งหล้าขนามนามว่าไร้หัวใจ

                มหาเวทรัตติกาลดาร์ซี เซฟิรุส

                เดเร็กเชิดหน้าขึ้น ออกคำสั่งที่เด็กสาวต้องทำตามทันที

                ไปอาบน้ำนอนเดี๋ยวนี้ แล้วไปคิดให้ดีว่าหัวใจแห่งสายน้ำคืออะไร ถ้าเธอเข้าถึงมันไม่ได้ เธอจะไม่มีวันเป็นเจ้าของมันอย่างแท้จริง

 
                                                                     ..............................................................

                เห้อ

                ร่างบางของหญิงสาวฟ้าล้มลงบนเตียงนอนนุ่มภายในห้องพักส่วนตัว อัลก่ายหน้าผากปั้นหน้าหนักใจ สูดลมหายใจลึก แล้วจึงลอบถอนใจ กลอกนัยน์ตามองมือขวาที่ว่างเปล่า สาวน้อยยกมันเสมอตา ประกายตาสีเพลิงสั่นไหวสะท้อนกับแสงจากโคมไฟสีนวลตรงโต๊ะหัวเตียง

                ทำไมถึงยังใช้ ทำไมยังไม่แข็งแกร่ง เธอต้องแข็งแกร่งขึ้นสิอัล ตัวเธอต้องเก่งขึ้น เพื่อทุกคน

                เปลือกตาสีนวลหลับลงบดบังดวงตาสีแดง เธอค่อยๆ วางแขนขวาที่ปวดร้าวลงบนเตียง ไม่สิ ตอนนี้เธอปวดไปทั้งตัวเลย แถมหูชาอีกต่างหาก วันนี้ก็เพิ่งจะรู้แหละว่าเดเร็กโหมดดุของแท้เป็นยังไง

                อัลพลิกตัวนอนตะแคง พอนึกถึงสีหน้าของเดเร็กเมื่อตอนนั้นแล้ว สาวน้อยก็เจ็บแปล็บที่อก ภาพดวงตาสีเงินเย็นชาคู่นั้นติดอยู่ในความทรงจำไม่ไปไหน สาวน้อยสะบัดหน้าหวังไล่ภาพนั้น ค่อยๆ กระเถิบตัวเอาหัวหนุนหมอน ไม่สนใจผมสีฟ้ายุ่งเหยิงจากการพลิกตัวไปมา

                เขาโกรธเพราะเป็นห่วงเธอหรือผิดหวังในตัวเธอกันแน่นะ

                เด็กสาวถามตัวเองในใจ หล่อนเอาแต่ถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมา จนไม่รู้ตัวว่าสติเริ่มเลื่อนลอยไปตั้งแต่เมื่อไร รู้เพียงความคิดสุดท้ายก่อนสติจะจมดิ่งสู่การหลับใหล เป็นประโยคสั้นๆ ที่เป็นดั่งคำสาบานกับตัวเอง

                เธอจะต้องเข้มแข็ง พลังของเธอต้องปกป้องทุกคนได้

                ขณะที่เธอกำลังที่จะก้าวสู่ดินแดนแห่งฝัน ครึ่งหลับครึ่งตื่นอยู่นั้น เสียงเสนาะคล้ายเสียงหยดน้ำก็ดังกังวานในโสต

                พลังของเธอเพียงผู้เดียวไม่อาจปกป้องทุกคนได้หรอกสาวน้อย


                                                                           ..............................................................
 

                ติ๋ง

                เสียงอะไรน่ะ

                ติ๋ง ติ๋ง

                เสียงของหยดน้ำที่กำลังตกกระทบผืนน้ำหรืออย่างไร

                ติ๋ง ติ๋ง ติ๋ง ติ๋ง

                คราวนี้เสียงประหลาดดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย เสียงนั้นช่างคล้ายเสียงของหยดน้ำ แต่น่าแปลกที่มันมีท่วงทำนองอันไพเราะ เหมือนกับเป็นเสียงฮาร์ปที่กำลังไล่สายดีดบรรเลงบทเพลงที่ทำให้หัวใจของเธอเคลิบเคลิ้ม พลันอากาศเย็นก็ต้องผิวนวล สาวน้อยจึงเผยอเปลือกตา ความคิดแรกที่แล่นสู่สมองคือ เธอลืมปิดก๊อกน้ำในห้องน้ำจนน้ำไหลท่วมห้อง แถมยังลืมปิดหน้าต่างห้องนอนแน่ๆ ทว่าภาพที่ผ่านเข้ามาในคลองสายตากลับไม่ใช่ห้องนอนของเธอ

                ท้องน้ำกว้างใหญ่ไกลสุดลูกหูลูกตา สายลมเย็นช่ำคล้ายลมทะเลรำเพยเชยผิวกายของเด็กสาว คลื่นน้ำกำลังเต้นรำขึ้นลงๆ เป็นจังหวะสลับกับเสียงเพลงของหยดน้ำดัง เมื่อเงยหน้าขึ้นไปเธอก็พบกับดวงเดือนกลมโตสองดวงกำลังลอยเด่นบนท้องฟ้าสีน้ำเงินที่ค่อยๆไล่ลงมาเป็นสีฟ้าอมม่วง

                ที่นี่ที่ไหนเนี่ย นี่เธอกินเยอะเกินไปหรือไง ถึงได้ฝันอะไรอย่างนี้

                ติ๋ง

                ขอโทษนะจ๊ะ คงกำลังสับสนอยู่สินะ อ่อ ข้าขอบอกก่อนนะว่าไม่ใช่เพราะเจ้ากินเยอะหรอก ถึงได้มาที่นี่ได้ เสียงหวานเย็นเหมือนสายน้ำดังขึ้น เรียกดวงตาสีเพลิงของคนสับสน หันมองไปทางเจ้าของเสียงที่กำลังย่างมาใกล้ พร้อมเสียงหยดน้ำที่ดังตามจังหวะก้าวเดินของเธอ เช่นเดียวกับวงน้ำที่ไหวระลอก ยามเท้าเปลือยเปล่าแตะลงบนผืนวารี

                ติ๋ง ติ๋ง ติ๋ง

                คะ คุณ อัลตะกุกตะกัก ลุกขึ้นยืนเผชิญหน้าบนผู้บุกรุกที่ไม่รู้ว่าชาตินี้เธอจะเจอใครที่สวยได้ขนาดนี้อีกไหม สตรีตรงหน้าเธอถือว่างามเทียบเทพธิดาเลยก็ว่าได้ เจ้าหล่อนมีเส้นผมสีเงินประกายม่วงยาวสลวยจรดปลายเท้า สังวาลมุกเลื่อมลายแสงตามจังหวะขยับ เช่นเดียวกับชุดสีขาวบริสุทธิ์ที่ประดับเพชรวิบวับกลืนกับผิวเนียนละเอียดราวไข่มุก พอยิ่งพิศดวงตาสีน้ำทะเลหวานตัดกับขนตาสีเงินหนาที่กระพือยามมองมาที่เธอ สาวน้อยก็แทบลืมหายใจ

อัลอ้าปากค้าง ทำหน้าเหวอเหมือนเห็นผี ทำเอาอีกฝ่ายเอียงคอ ทอดสายตาเมตตามายังร่างบางที่กำลังออกอาการสติแตก

                เรานี่ชอบทำหน้าอย่างนั้นเวลาตกใจจริงๆ เลยนะ มันตลกดีนะ แต่อย่าทำบ่อยล่ะ

                กว่าเจ้าตัวดีจะรู้ว่าทำหน้าตาน่าขำเพียงไร ก็ผ่านไปสักห้านาทีแล้ว พอเด็กสาวตั้งสติได้ เธอก็ยิงคำถามเป็นชุด

                คุณเป็นใครน่ะ! ที่นี่มันที่ไหน! แล้วพาฉันมาที่นี่ทำไม!” อัลยกมือขยี้หัวจนผมยุ่ง ดวงตาสีแดงประกายเลิกลั่กเหมือนหนูติดจั่น กระทั่งหญิงสาวผู้งดงามยกมือห้าม อัลจึงหยุดอาการคลั่ง

                เอาล่ะ ตั้งสติก่อนนะ ข้าจะตอบคำถามเจ้าทุกคำตอบ แต่ก่อนอื่นนั่งก่อนเถอะ เราต้องคุยกันยาว ว่าพลาง ร่างระหงก็ยอบตัวนั่ง ชายผ้าคลุมสีขาวปักลูกปัดอะความารีนทิ้งตัวบนผืนน้ำ ส่งวงคลื่นกระจายไปรอบตัว พอเห็นว่าคู่สนทนานั่งลง อัลก็ทิ้งตัวฮวบนั่งตามนิสัยสาวแก่น

                หญิงสาวผมเงินสยายยิ้มอ่อนหวาน นึกขำกับท่าทางของเด็กสาว

                อัลมาริน่า ไอวารีน

                รู้ชื่อหนูได้ไงคะอัลสะดุ้งโหยง หลุดสรรพนามคำว่าหนูที่มักใช้กับผู้ใหญ่ออกไป ไม่รู้ทำไมว่าถึงใช้คำนี้ออกไป ทั้งๆ ที่ผู้หญิงตรงหน้าเธอดูไม่แก่กว่าเธอสักเท่าไรเลย

                ข้ารู้ทั้งเรื่องทั้งหมดที่เกี่ยวกับเจ้า เจ้าเป็นนักเรียนของเซพาตรา ในอนาคตอยากเป็นแอนนิมอลมาสเตอร์ มีลูกพี่ลูกน้องที่สนิทกันมากชื่อเซดริก ตอนนี้เจ้ามาเที่ยวบ้านเพื่อนที่ชื่อว่าโรส แล้วก็.... ก่อนที่เสียงหวานเจือกระแสกลั่นแกล้งจะพูดจบ สาวน้อยก็ยกมือเบรก ขืนปล่อยให้หญิงสาวคนนี้พูดต่อ ความลับทั้งหลายของเธอคงแผ่ออกมาเพียบแน่

                ทำไมคุณถึงรู้เรื่องพวกนี้ล่ะ อัลหรี่ตา ปั้นหน้าดุต้องการเค้นความจริงจากคนตรงหน้า

                หญิงสาวคนสวยยกมือปิดปากหัวเราะคิกคัก เจ้าหล่อนเอียงคอนิด

                ทำไมข้าจะไม่รู้ล่ะ ก็ในเมื่อข้าอยู่ในตัวเจ้า

                ผู้หญิงคนนี้อยู่ในตัวเธอ!

                คำตอบที่อัลได้ยินแล้วอยากจะกรีดร้อง นี่มันเรื่องอะไรนี่ ทำไมในตัวเธอถึงมีหญิงสาวอีกคน แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใคร เป็นวิญญาณที่เข้ามาสิงเธอเหรอ เธอไม่เคยลบหลู่พวกผีสางเลยน้า

                อัลมาริน่า ก่อนที่เจ้าจะคิดฟุ้งซ่านไปไกลกว่านี้ ข้าขอแนะนำตัวก่อน ข้าคือ เทียร่า กัวมาริแนร์ ราชินีองค์แรกของริเวเทีย จริงอยู่ว่าข้าเป็นวิญญาณ แต่ข้าไม่มีประสงค์ร้ายต่อเจ้า และต้องขอต้อนรับเจ้าสู่โลกของข้า ดวงตาสีน้ำเงินอ่อนโยนสบกับดวงตาสีแดงฉายแววฉงน

                เทียร่า แอมบรา อัลถามหยั่งเชิง

                นั่นเป็นนามสกุลข้าก่อนจะแต่งงานกับเมอลัส

                ราชินีองค์แรกของริเวเทีย ก็คือต้นตระกูลของริเวเทีย ผู้หญิงคนนี้เป็นบรรพบุรุษของเธอ!

                คุณย่าทวด!” อัลเรียกชื่อหญิงสาวด้วยคำแรกที่ผุดขึ้นในหัวพร้อมออกอาการลิงโลด ทำให้หญิงสาวผู้ถูกเรียกแย้มยิ้มเอ็นดูสายเลือดตัวน้อย ที่สักพักก็ตะครุบปากตัวเองเหมือนคิดว่าพ่นคำไม่สมควรออกไป เพราะราชินีองค์แรกยังอยู่ในร่างสาวและสวยขนาดนี้

                เรียกว่าคุณย่าทวดก็ได้ข้าไม่ถือหรอก สายเลือดของข้า เทียร่าเอ่ย

                งั้นเรียกหนูว่าอัลนะคะ คุณย่าทวดสวยจังเลย ว่าแต่ทำไมถึงมาอยู่ในตัวหนูละคะ สาวน้อยถาม มองเทียร่าที่กำลังใช้เรียกสายน้ำมาหมุนเป็นวงกลมก่อนหยุดนิ่งกลายสภาพเป็นลูกแก้วสีสมุทร

                หัวใจแห่งสายน้ำ อัลคราง ทำตาปริบๆ งุนงงที่จู่ๆ ของที่หญิงสาวเรียกสิ่งนี้มาให้เธอดูแทนที่จะตอบคำถามเธอ

                หัวใจของข้า เทียร่าเสริม ปล่อยวารีลื่นไหลตามช่องว่างของนิ้วเรียว ดวงตาสีน้ำเงินช้อนบรรจบกับดวงตาสีอัสดง

                เจ้ารู้หรือเปล่าว่าหัวใจแห่งสายน้ำสร้างจากอะไร

                เห็นโรสบอกว่ามันสร้างจากหัวใจและจิตวิญญาณของคุณย่าทวดในเสี้ยวเวลาสุดท้ายของชีวิต อัลทำตาโต เธอนึกมาตลอดว่าคุณย่าทวดน่าจะใส่ชุดสีอื่นที่ไม่ใช่สีขาว มันสวยก็จริงแต่มันกลืนไปกับผิวและเส้นผม แต่เธอรู้คำตอบแล้วชุดนี้คงเป็นชุดสุดท้ายที่คุณย่าทวดได้ใส่

                สายตาของอัลคงจะกวาดมองชุดที่เทียร่าสวมมากเกินไป หรือไม่ราชินีองค์แรกก็อ่านความคิดของทายาทได้ เจ้าหล่อนหัวเราะแผ่ว

                ใช่ ชุดนี้เมอลัสเขาใส่ให้ข้าในพิธีศพน่ะ มันเป็นประเพณี หางเสียงของหญิงสาวสั่นน้อยๆ จนอัลอดใจหายวาบไม่ได้ แต่เทียร่าก็ยิ้มหวานเหมือนน้ำเสียงเศร้าเมื่อครู่เป็นเรื่องโกหก

                เรากลับมาเรื่องหัวใจแห่งสายน้ำเถอะ เจ้าคิดถูกแล้ว หัวใจแห่งสายน้ำคือหัวใจและวิญญาณของข้าที่หลวมรวมเป็นหนึ่ง พลังหัวใจแห่งสายน้ำอยู่ที่ไหน วิญญาณของข้าก็อยู่ที่นั่นด้วย

                อย่างนี้คุณย่าทวดก็ไม่ได้ไปเกิดสิคะ ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย อัลทำตาโต สงสารบรรพบุรุษที่ต้องอยู่ในสภาพนี้ แต่คำตอบของเทียร่ากลับทำให้อัลงงกว่าเดิม

                เพราะรักน่ะ

                รัก อัลทวน เลิกคิ้วสูง

                รู้ไหมว่าข้าแต่งงานกับเจ้าแห่งภูติสมุทร เจ้าหล่อนมองอัลที่พยักหน้าหงึก ช่วงชีวิตของภูติกับมนุษย์น่ะมันไม่เท่ากันหรอกนะ สำหรับภูติเวลาของเขายาวนานนับพันๆ ปี แต่มนุษย์น่ะเวลาของเราเป็นเพียงเสี้ยวธุลีของอายุภูติเท่านั้น เมอลัสจึงอายุยืนกว่าข้า เป็นเรื่องธรรมดาที่ข้าต้องเป็นฝ่ายจากเขาไป แต่ข้าโลภน่ะ เวลาของมนุษย์มันไม่พอสำหรับข้า

                พอพูดถึงตรงนี้ดวงตาสีไพลินก็สั่นไหว

                พอท่านพี่ธิสเติ้ลมาบอกว่าจะสร้างอัญมณีประจำเมืองขึ้นมา ข้าก็เลยคิดว่าจะสร้างอัญมณีวิเศษจากหัวใจและวิญญาณทั้งดวงที่รักเขาจนไม่อาจถอนกลับ ให้ข้าได้ดูแลสายเลือดตัวน้อยและเฝ้ามองเขาผ่านสายเลือดของข้าเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว ข้าโลภมากใช่ไหม

                อัลก้มหน้าไม่ยอมตอบคำถาม

                ข้าจึงอาศัยโอกาสสุดท้ายของชีวิตในการสร้างหัวใจแห่งสายน้ำขึ้นมา เมอลัสเขาไม่รู้เรื่องหรอก ตอนข้าทำเขายังตกใจแทบแย่ อย่างน้อยข้าก็คิดว่าได้กำไรชีวิตแล้วที่เห็นภูติใจเย็นอย่างเขาทำหน้าตกใจขนาดนั้น แต่นั่นก็เป็นแค่ความดีใจชั่วระยะเวลาหนึ่ง พอเขารู้ว่าข้าทำอะไร เมอลัสก็รู้ว่าเขาสามารถพบวิญญาณของข้าได้ ไม่ใช่ผ่านทางสายเลือดของเราหรอกนะ แต่สิ่งที่เขาทำคือการจองจำความคิดและหัวใจของเขาไว้ในบัลลังก์ที่สร้างจากร่างกายเขาเอง

                สิ้นคำหัวใจในอกอัลก็ดิ่งฮวบ ตอนแรกที่โรสเล่าเรื่องนี้ว่ายามใดที่ผู้ครอบครองหัวใจแห่งสายน้ำนั่งลงบนบัลลังก์ห้วงสมุทร ราชินีและเจ้าภูติสมุทรจะได้พบกันอีกครั้ง ตอนนั้นเธอยังชมว่าโรแมนติกอยู่เลยแต่ว่าตอนนี้ไม่แล้ว ทำไม ต้องทำแบบนี้ด้วย

                บัลลังก์ห้วงสมุทรอัลเอ่ยอย่างยากเย็นเหมือนลำคอตีบตัน

                เทียร่ายิ้มเศร้า

                พอข้าเห็นเขาหลังจากลูกของเราขึ้นครองราชย์ข้าถึงกับอยากจะร้องไห้ เขาไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้เลย ชีวิตของเขาอีกยาวนาน เขาไม่จำเป็นต้องหยุดอยู่ที่ข้า หาภรรยาใหม่ก็ได้ มีชีวิตที่มีความสุขแทนข้า

                คุณปู่ทวดคงรักคุณย่าทวดมากมั้งคะอัลพยายามปลอบ แม้รู้ว่าตัวเองปลอบคนไม่เก่งนัก แต่เทียร่าก็ยิ้มออกหลังคำพูดของเธอ

                เขาก็บอกข้าอย่างนั้นเหมือนกัน ข้าต่อว่าเขาไปหลายรอบเลย

                แล้วตอนนี้คุณย่าทวดไปหาคุณปู่ทวดได้ไหมคะ

                ไม่ได้จ้ะ เมื่อหัวใจแห่งสายน้ำเปลี่ยนผู้ครอบครองเราจะถูกแยกกันจนกว่าผู้ครอบครองนั้นจะก้าวสู่บัลลังก์ห้วงสมุทร สามร้อยกว่าปีแล้วที่ข้าไม่ได้เจอเขา

                อังยิ้มอ่อน สงสารหญิงสาวตรงหน้าจับใจ แต่ไม่รู้จะทำยังไงก็คุณย่าทวดเลือกเดินทางนี้เองนี่นา

                ข้าไม่น่าสงสารขนาดนั้นหรอก ข้าได้เห็นสิ่งต่างๆ ผ่านทางดวงตาของผู้ครอบครอง แถมยังได้เจอกับหลานที่น่ารักๆ อย่างเจ้า แค่นี้ข้าก็มีความสุขแล้ว ถึงตรงหน้าอัลก็ยิ้มแต้หน้าบาน เอาล่ะ ข้าเล่าถึงต้นกำเนิดของหัวใจแห่งสายน้ำให้เจ้าฟังแล้ว งั้นข้าขอถามคำถามหนึ่งกับเจ้านะ อัล สำหรับเจ้าหัวใจคืออะไร

                คราวนี้สาวน้อยถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก เธอทำตาปริบๆ ค้นหาความหมายของหัวใจที่เก็บไว้ในสมอง ในที่สุดเธอก็เลือกคำจำกัดความจากวิชาชีววิทยาที่เรียนตอนมัธยมต้นมา พร้อมตอบหน้าตาย

                อวัยวะที่ทำหน้าที่สูบฉีดเลือดไปตามร่างกายค่ะ คำตอบของเธอเล่นเอาเทียร่าส่ายหัวอ่อนใจกับความตรงไปตรงมาของเจ้าตัวแสบ ดวงตาสีน้ำเงินทอแสงอ่อน

                ซื่อจริงๆ หลานคนนี้

                สิ่งที่เจ้าตอบมันก็ถูกนะ ถ้าเป็นอย่างที่เจ้าพูด หัวใจก็มีความสำคัญน้อยกว่าสมอง เพราะสมองคือศูนย์ควบคุมการทำงานทุกส่วนของร่างกาย ส่วนหัวใจแค่สิ่งที่ใช้สูบฉีดเลือดตามร่างกาย แล้วทำไมคนถึงให้ความสำคัญกับหัวใจมากกว่าสมองละ

                พอโดนถามอย่างนี้ อัลก็เริ่มคิดว่า...นั่นสิทำไมนะ แขนเพรียวกระโดดกอดอก ในที่สุดเจ้าหล่อนก็ส่ายหน้าเพราะคิดไม่ออก

                หัวใจคืออวัยวะแรกๆ ที่จะมีปฏิกิริยากับความรู้สึกของเรา เทียร่ายกมือจับตรงอกซ้ายตำแหน่งที่หัวใจของเธอเคยอยู่ เมื่อเรามีความสุข เราจะรู้สึกหัวใจพองโต ยามเศร้าหัวใจเราจะบีบรัด เจ็บปวดไปทั้งอก กล่าวง่ายๆ หัวใจคืออวัยวะที่รับความรู้สึกของเรา ทำให้เรารู้สึกว่าเรายังมีตัวตน ยังยิ้ม หัวเราะ ร้องไห้ได้ และเหนือสิ่งอื่นใดเพราะหัวใจคือสิ่งที่ใช้ปรารถนาไงล่ะ เจ้าเข้าใจที่ข้าพูดไหมอัล

                 เทียร่าถามคนฟังที่บัดนี้ทำหน้างงงวยเหมือนกำลังฟังเลกเชอร์วิชาภูติคำนวณ ดวงตาคู่โตกลอกไปมา ปากอิ่มเบะออก

                ไม่เข้าใจค่ะ

                งั้นเจ้าต้องการแข็งแกร่งขึ้นเพื่ออะไร

                สาวน้อยเอียงคอคิดถึงภาพของโรสที่ต้องร้องไห้ ภาพเดเร็กที่ทำตาเย็นชาใส่เธอ ภาพของเซดริกที่ทำสีหน้าเป็นห่วงเธอเสมอ

                เพื่อปกป้องทุกๆ คนจากเซรีนค่ะ ผู้หญิงคนนั้นตามหาหัวใจแห่งสายน้ำมาตลอดหนูเลยคิดว่าพลังของหัวใจแห่งสายน้ำต้องจัดการเธอได้แน่ หนูจะใช้พลังของหนูปกป้องทุกคน พลันอัลก็นึกถึงเรื่องบางอย่างออก

                เซรีนก็นามสกุลกัวมาริแนร์เหมือนกัน หล่อนคือสายเลือดแห่งริเวเทียเช่นเดียวกับเธอ

                สายเลือดที่ต้องมาห่ำหั่นกันเองเป็นเรื่องที่น่าเศร้า เทียร่าเอ่ยเสียงเศร้าสร้อย คราวนี้อัลมั่นใจว่าคุณย่าทวดต้องอ่านความคิดเธอได้แน่ๆ แต่อัล เราคิดจะใช้พลังของเราเพียงอย่างเดียวในการเอาชนะเหรอ

                อัลทำหน้างง ก่อนยืดหลังตรง ตอบฉะฉาน ค่ะ

                อัลข้าจะสอนอะไรเจ้าอย่างนะ มนุษย์เราน่ะไม่สามารถทำทุกสิ่งด้วยพลังของเราเพียงอย่างเดียวนะ บางครั้งเราก็ต้องร้องขอจากคนอื่น

                ยิ่งฟังอัลก็ยิ่งงงว่าคุณย่าทวดกำลังพูดอะไร มันเหมือนกับว่าเทียร่ากำลังสอนสัจธรรมของชีวิตให้เธออย่างไรอย่างนั้น

                เอาเถอะ หัวใจที่บริสุทธิ์ของเจ้ายังต้องเรียนวิธีการที่จะใช้หัวใจแห่งสายน้ำอีกเยอะ

                คุณย่าทวดคะ หนูสงสัยมากเลยค่ะว่าทำไมเดเร็กใช้หัวใจแห่งสายน้ำง๊ายง่าย แต่หนูใช้มันไม่ได้เลย แล้วคุณย่าทวดเคยเจอเดเร็กไหมคะ

                ดาร์ซี เซฟิรุสสินะ ไม่จ้ะข้าไม่เคยเจอเขา อีกอย่างเขาไม่ใช่ผู้ครองหัวใจแห่งสายน้ำ แต่คือผู้ดูแลที่ได้รับคำอนุญาตจากอเวเจอรีนให้ใช้งานมันได้ แต่ข้าเองก็เคยเข้าไปอาศัยอยู่ในหัวใจของเขานะ ข้ารู้สึกได้ถึงความมืดมน อ้างว้างเดียวดายและโดดเดี่ยวของผู้ชายคนนั้น มันต่างจากหัวใจของหนูมากรู้ไหม พลันมือเย็นก็จับพวงแก้มเนียนแหงนเงย เทียร่าขยับยิ้ม หัวใจของหนูแสนจะสว่าง อบอุ่นหากจะเปรียบก็ราวกับทิวาและราตรีเลยทีเดียว

                ไม่น่าเชื่อเลยว่าหัวใจที่ต่างกันมากถึงขนาดนี้สองดวงกำลังหลงใหลในสิ่งที่ตนไม่มี ค่อยๆ ตกสู่ห้วงรักซึ่งกันและกัน แต่ดูท่าหลานของเธอคนนี้รวมถึงชายหนุ่มคนนั้นยังไม่รู้ตัวเลย

                อัล เมื่อกี้เจ้าบอกข้าว่าที่อยากแข็งแกร่งก็เพราะอยากปกป้องคนที่รัก ถ้าเจ้าเข้าใจสิ่งนี้ก็ถือว่าเจ้ามีคุณสมบัติของผู้ครอบครองหัวใจแห่งสายน้ำขั้นหนึ่งแล้ว เจ้าอยากปกป้องทั้งน้องชายเจ้า เพื่อนเจ้า รวมถึงมหาเวทรัตติกาลคนนั้น

ดาร์ซี เซฟิรุสผู้ชายคนนั้นควรค่าแก่การรักหรือไม่ หลานก็คงจะรู้เองในไม่ช้า

คุณย่าทวดหนูจะทำยังไงดี... ขณะที่เสียงใสจะกล่าวจบประโยค เจ้าของเสียงเสนาะก็กล่าวขัด เสียงคลื่นน้ำรอบกายเธอเริ่มโหมกระหน่ำ หมุนวนเริงระบำ

เรื่องที่ข้าพูดกับเจ้าอาจจะยากเกินไปสำหรับเด็กที่ยังไม่รู้ซึ้งถึงคำว่ารัก แต่จำไว้ หัวใจคือศูนย์รวมแห่งความรู้สึก และต้นกำเนิดแห่งความปรารถนา จงจำคำนี้ของย่าไว้นะคนดี

ดวงตาสีเพลิงเบิกกว้างยามทอดมองดวงตาสีไพลินทรงพลัง และเสียงรื่นไหลเงียบสงบทว่าทรงอำนาจ

จงอธิษฐานและเรียกร้องสิ่งที่เจ้าต้องการจากหัวใจ เมื่อใดที่ทำได้ เมื่อนั้นเจ้าจะรับรู้ตัวตนของหัวใจ...หัวใจแห่งสายน้ำจะเชื่อฟังและยอมทำตามเจ้าเอง

มือขาวละจากดวงหน้า พร้อมสายน้ำที่ตรงเข้ามาห่อหุ้มเธอ อัลหันมองรอบๆ ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ฉับพลันเสียงท่วงทำนองหยดน้ำก็ดังแว่วเข้าโสต สายน้ำกลืนกินร่างเธอจนมิด สาวน้อยจมลงสู่ห้วงวารีอันเย็นเยียบ อัลยื่นมือไขว่คว้าของเหลวที่ไหลผ่าน มองฟองอากาศที่พุ่งสู่เบื้องบน เธอรู้สึกเปลือกตาค่อยๆ หนักขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่เธอกำลังจะถูกฉุดสู่ความมืด เสียงหวานอ่อนโยนของเทียร่าก็กังวานอีกครั้ง

จงจำไว้นะหลานย่าเพราะหัวใจคือสิ่งที่ใช้ปรารถนา

                                                                              ..................................................................

                   
สวัสดีครับเนื่องจากเราได้หยุดสัปดาห์นี้จึงแจ้งข่าวดีว่าปั่นใกล้จบภาค2 แล้วโฮก แต่ก็มีข่าวร้ายที่จะมาแจ้งให้ทราบก็คือ ใกล้ถึงสัปดาห์งดอัพแล้ว เพราะการสอบใกล้เข้ามาทุกที และครั้งนี้มีวิชาหนึ่งที่โหดหินมาก อวยพรให้เราผ่านการสอบปีนี้อย่างรอดปลอดภัยเถอะ เกรดจงออกมาอย่างงดงามดังเดิมเพี้ยง! (ที่ระบายยามเครียด)

                   ความคิดเห็นที่ 343 นักเดินทางแห่งห้วงภวังค์ : ไม่ต้องห่วงค่ะต่อไปนี้โรสจะมีความสุข จริงไหมเซดริก (แหมหน้าแดงเชียวนะหนุ่มน้อย)

                   ความคิดเห็นที่ 344
fisho-robot : ถ้าเลือดติดลบเขาก็ไม่ใช่คนแล้วล่ะ ยายปลา~

                  ความคิดเห็นที่ 345 jedi : เห็นไหมเซดริกทุกคนดีใจที่ในที่สุดนายก็กล้าบอกรักสาว ฮิ้ว

                 ความคิดเห็นที่ 346 กุดชี่ GuDcY : ตอนนี้อย่างเพิ่งว่านิยายเรื่องใหม่เลย เรื่องนี้เอาให้จบก่อน ไม่งั้นเดี๋ยวเดเร็กทุบหัว 55 ฉากหวานน่ะเหรอเดี๋ยวเซดริกจัดให้เอง

ความคิดเห็นที่ 347 ^ice^ : รายนี้ดูสะใจกับการสารภาพรัก(หลุดปาก)ของเซดริกจริงๆ

               ความคิดเห็นที่ 348 
-PeArl- : พระนางคู่นี้เค้าแอบกุ๊กกิ๊กกันเรื่อยแหละค่ะ แม้ว่าเดเร็กจะพยายามไม่แสดงออกก็ตาม

               ความคิดเห็นที่ 350 เจ้าหญิงนานะ : เอ๋ไม่รู้ว่าฉากที่กำลังจะมาจะเรียกว่าฉากหวานได้รึเปล่าน้า สปอยอีกละ

               ความคิดเห็นที่ 351 Raisara : นี่ก็ขอฉากหวาน แต่นั่นสิเซดริกนายได้ยินที่เขาขอๆ กันรึเปล่า 
 
             แล้วพบกันใหม่ค่า ป.ล. เรายังอยากได้คำวิจารณ์นิยายในช่องวิจารณ์เหมือนเดิมนะคะ

                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

1,838 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 15:29
    สนุกมาก
    #1647
    0
  2. #619 yen9 (@dog8) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2553 / 17:36
    ว่าแล้วข้าน้อยว่าแล้ว
    อัลรักเดเร็กแบบไม่รุ้ตัวทั้งคู่เลย
    5555555555555555
    ข้าน้อยชอบๆๆๆๆๆๆๆ
    #619
    0
  3. #541 Aburame_Shino (@Nara_nicharee) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2553 / 14:30
    อัลนะเข้าใจป่ะเนี่ยยย
    #541
    0
  4. #357 -PeArl- (@mookxpearl) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 31 มกราคม 2553 / 01:04

    หนุกๆๆๆๆ ^ ^

    มาต่อเร็วๆน้า

    #357
    0
  5. #356 alittledog (@alittledog) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 31 มกราคม 2553 / 00:49
     สรุปแล้วหนูอัลจะทำได้ไหมจ๊ะ
    อืม นึกว่าตอนนี้จะต่อเรื่องเซดริกกะหนูโรสสะอีก ขอหวานๆ นะค่ะ
    #356
    0
  6. #354 Raisara (@purse11) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 29 มกราคม 2553 / 19:44
    เดเร็กโกรธแล้วน่ากลัวแฮะ
    (แต่ก่อนผมเคยเป็น)
    อัลจะใช้หัวใจของสายน้ำได้เร็วๆนี้สินะ
    #354
    0
  7. #353 fisho-robot (@killua39) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 29 มกราคม 2553 / 17:06

    อะไร เลือดติดลบกำลังสามเลยด้วยซ้ำ!!
    (อ๊ะ...แต่อาจจะไม่ได้เป็นอย่างนั้นตลอดนะ?)
    อิอิ
    ไม่มีฉากสวีทของดซ.เลย =3=
    จะเอาเซดริกโรส!!!!!><

    #353
    0