Silver night อภินิหารมังกรราตรีสีเงิน (จบแล้ว พักการรีไรต์)

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 6 อาจารย์ส่วนตัว - RW

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9884
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    18 ต.ค. 57

6

 

อาจารย์ส่วนตัว

 

ท้องฟ้ากว้างใหญ่เหนือเมืองแกรนเพนท์เปลี่ยนผ้าคลุมมาเป็นสีดำกำมะหยี่ ประดับด้วยแสงระยิบจากดวงดารา ไร้ซึ่งจันทราเคียงข้าง ด้วยเป็นคืนเดือนมืด สายลมเย็นพัดวูบเข้ามาในห้องนอนทางประตูระเบียงที่เปิดแงมไว้ ม่านสีฟ้าบางพลิ้วขึ้นลง

            ภายในห้องมืดๆ โคมไฟสีนวลเหนือโต๊ะเขียนหนังสือต้องเสี้ยวหน้าน่ารัก ยามเด็กสาวผมยาวนั่งก้มหน้าก้มตาทำการบ้านงกๆ นัยน์ตาสีแดงกวาดมองตัวเลขมากมายในสมุดเล่มจ้อย คิ้วเรียวขมวดเป็นปม นาทีถัดมาเธอถอนหายใจดังเฮือก สบถด่าความโง่ของตัวเองในใจ

เฮ้อ ทำไมการบ้านวิชาภูตคำนวณมันยากอย่างนี้น้า แล้วทำไมเธอถึงโง่วิชานี้ได้ถึงขนาดนี้!

บ้าชะมัดเลย อัลงึมงำ ซบหน้าลงกับแขนรู้สึกมึนหัวมาก

ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้น แสงไฟตรงทางเดินลอดเข้ามาในห้องเมื่อประตูแง้มนิด หญิงสาวผมฟ้ายาวยื่นหน้าเข้ามามองเด็กสาวที่ทำหน้ามู่ทู่ นัยน์ตาสีน้ำทะเลกวาดมองห้องนอนที่ปิดไฟดวงใหญ่เรียบร้อย เหลือเพียงโคมไฟบนโต๊ะเขียนหนังสือเท่านั้น

ทำไมปิดไฟซะมืดเลยล่ะอัล ลูเซียถาม

ก็เดเร็กจะหลับนี่คะอัลตอบพลางยืดตัวขึ้น สะบัดหัวหวังให้ความมึนงงหลุดไปจากสมองบ้าง

ลูเซียหัวเราะเสียงใส นัยน์ตาคู่สวยเบือนสบนัยน์ตาสีเงินที่แวววาวในความมืด ชั่วอึดใจมังกรน้อยก็โฉบมาหาเธอสอดตัวเข้าไปใต้จานแอปเปิลที่จัดเรียงอย่างสวยงาม ทูนไว้เหนือหัว ก่อนบินเอาไปส่งให้เด็กสาวที่อยู่ในสภาพคล้ายผีดิบเข้าไปทุกที

อัลทำตาโต จ้องเดเร็กที่นั่งอยู่บนกองหนังสือด้านขวามือ

อ้าว เดเร็กยังไม่นอนอีกเหรอ สาวน้อยทำตาปริบๆ ก่อนถามอย่างไม่แน่ใจนัก นี่นายอยู่เป็นเพื่อนฉันเหรอ

เดเร็กไม่ตอบ

ลูเซียยกมือปิดปากพลางหัวเราะเบาๆ ทำเอาลูกสาวเบือนหน้ามามอง พร้อมเลิกคิ้วอยากรู้

เดี๋ยวนี้มีคนอยู่เป็นเพื่อนแล้ว แอปเปิลนั่นแบ่งเดเร็กด้วยนะ อย่านอนดึกนักล่ะ เดี๋ยวไปโรงเรียนไม่ทันเก้าโมงเช้า

ค่ะสาวน้อยรับปาก ฉีกยิ้มกว้างเห็นฟันขาว มองส่งแม่จนลับสายตาแล้วยกมือเกาหัวอย่างบ้าคลั่ง พลางถามตัวเองในใจว่า

ทำไม! ทำไม!

นัยน์ตาสีแดงตวัดมองตัวเลขในหน้ากระดาษอีกครั้ง หนนี้เธอทึ้งหัวตัวเองอย่างแรง

เธอถึงโง่เรื่องคำนวณอย่างนี้!

ตุบ! จู่ๆ สาวน้อยก็กระแทกหน้ากับสมุดอย่างแรง ทำเอาแอปเปิลชิ้นน้อยกระโดดขึ้นลง ท่ามกลางสายตาหนักใจแกมระอาที่ส่งมาจากเดเร็ก นัยน์ตาสีเงินหลุบมองอัลที่คว้าเปะปะหาแอปเปิล เมื่อได้มันมาครอง มือนั้นก็ยังไม่หยุดเคลื่อนไหว มันยังไขว่คว้าหาอย่างอื่น เดเร็กถอนหายใจ ก่อนจะอ้าปากอย่างรู้หน้าที่

หงับ เจ้ามังกรรับผลไม้สดฉ่ำเข้าปาก ใช้มือเล็กของตนช่วยประคองระหว่างกิน ขณะมองเด็กสาวผมฟ้าซุกมือกลับเข้าที่เดิม

เดเร็ก นายว่าเซดริกจะนอนรึยังอัลถามเสียงเบา

นี่มันจะห้าทุ่มแล้วนะ เดเร็กว่า

นั่นสิ เจ้าบ้านั่นคงจะนอนหลับไปแล้ว ขืนโทร. ไปโดนด่าแน่ อัลเงยหน้าจากสมุดแล้วเกยกับแขนที่ใช้ต่างหมอน เหลือบมองเดเร็กที่กำลังอร่อยกับผลไม้

ถ้าทำไม่ได้จริงๆ ก็น่าจะโทร. ไปตั้งแต่ทุ่มสองทุ่ม เจ้ามังกรกล่าวเสียงเย็น

ก็ฉันอยากทำเองบ้าง เดเร็ก ฉันไม่อยากยอมรับว่าตัวเองทำอะไรไม่ได้เลยกับวิชานี้ นายก็รู้ว่าฉันเกาะเซดริกไปตลอดไม่ได้ ยังไงตอนสอบก็ต้องช่วยตัวเอง อัลร่ายยาวอย่างสิ้นหวัง นัยน์ตาสีแดงทอแสงอ่อน

เดเร็กหรี่ตา โคลงหัวนิด คิดว่าถ้าไม่ช่วยคงไม่ได้แล้ว

เจ้ามังกรคลานต้วมเตี้ยมมาหยุดใกล้อัล ยื่นมือเล็กไปแตะที่แขนบางเรียกให้ดวงหน้าน่ารักเบือนมอง

หลบหน่อย

หืม

ฉันอยากดูการบ้านเธอ

ถึงจะฟังดูประหลาด แต่อัลก็หลีกทางให้มังกรสีดำยื่นหน้าดูการบ้านเธอได้เต็มที่ สาวน้อยเห็นเจ้ามังกรกลอกตาอ่านโจทย์สักประเดี๋ยว แล้วเบือนหน้ามามองเธอ

ง่ายๆ

ง่าย! พระเจ้า มังกรยังบอกว่าง่าย ถ้าอย่างนั้นเธอก็โง่บรรลัยน่ะสิ

อัลน้ำตาไหลพรากในใจ นึกแค้นที่สมองมีรอยหยักน้อยนิด พลันเธอก็รู้สึกว่าเดเร็กสะกิดแขนอีกแล้ว นัยน์ตาสีแดงเบือนสบนัยน์ตาสีเงิน

ฟังนะ ฉันรู้แล้วว่าทำไมเธอทำไม่ได้

อืม

จากที่ดูเธอก็จำสูตรได้ แต่เธอไม่รู้จะเอาสูตรตัวไหนใช้ใช่ไหม เดเร็กวิเคราะห์ จ้องอัลที่พยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะกล่าวประโยคที่แทงใจอัลดังฉึก ด้วยเสียงเรียบๆแล้วอีกอย่างเธอนี่ซุ่มซ่ามเป็นบ้า บวกลบเลขก็ผิด เปลี่ยนข้างก็ลืมเปลี่ยนเครื่องหมายแล้วอย่างนี้เมื่อไรคำตอบมันจะถูกล่ะ

อัลเหงื่อตก พลันคำต่อว่าที่คล้ายๆ กันนี้ของเซดริกก็ผุดขึ้นในหัว เธอนึกแปลกใจว่า ทำไมเดเร็กพูดเหมือนเซดริกเลยล่ะ

เอาละ วันนี้ฉันจะบอกวิธีทำโจทย์ข้อนี้ก่อน เพราะว่ามันดึกมากแล้ว ถ้านอนไม่พอ เดี๋ยวพรุ่งนี้เธอจะไปหลับในห้องเรียนอีก

อัลย่นคอ หรี่ตามองเจ้าของประโยคเมื่อกี้

หลับได้ที่ไหนเล่า นายเอาแต่ฟาดเอาๆ

นัยน์ตาสีเงินเย็นเยียบสบประสานกับนัยน์ตาสีเพลิง แสงของโคมไฟเต้นวิบวับบนแก้วตาสีทั้งสอง พลันร่างสีดำเคลื่อนออกจากสมุด เพื่อให้เด็กสาวลงมือทำการบ้านต่อ

อัลหันหน้ามามองขอวิธีทำ ขณะเดเร็กสูดหายใจลึก เปรยเสียงเรียบ

เอาละ โจทย์ข้อนี้เริ่มจาก...

 

ว้าว ในที่สุดก็เสร็จ!”

อัลวางปากกาลง จ้องสมุดอย่างไม่อยากเชื่อสายตา นัยน์ตาซุกซนตวัดมองเดเร็กที่กำลังเอียงคอตรวจวิธีทำบนหน้ากระดาษ อึดใจหนึ่งมันก็พยักหน้าหงึกบ่งว่า การทำการบ้านแสนโหดของเธอจบลงแล้ว

สาวน้อยคว้ามังกรตัวจ้อยชูขึ้นเหนือหัว พลางหมุนตัวไปรอบๆ อย่างเริงร่า ผิดกับเจ้ามังกรที่ตกใจจนตัวโยน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ หางเรียวของมันโบกสะบัด ปีกบางไหวโยกตามการขยับของเด็กสาว เสียงหัวเราะยินดีดังก้องโสต บรรยากาศในห้องสดใสเหมือนทั้งคู่อยู่ท่ามกลางแสงตะวัน ไม่ใช่ราตรีมืดมิดเช่นนี้

เดเร็กเก่งจัง อย่างนี้เวลาทำการบ้านฉันก็ไม่ต้องง้อเจ้าเซดริกแล้ว พูดพลางยกเจ้ามังกรน้อยมาระดับสายตา

เดเร็กหรี่ตาลง หวังปรามร่างบางที่ดีใจเกินเหตุ อย่าหวังว่าฉันจะช่วยบอกวิธีทำเธออีก วันนี้ฉันแค่รำคาญที่เธอไม่ปิดไฟนอนสักที

อัลยักไหล่ แลบลิ้นน้อยๆ เอาน่า ยังไงก็ขอบคุณมาก วันหลังจะใช้บริการอีก

ก็บอกว่าไม่มีครั้งหน้าแล้วไงเล่า!”

ไม่เอาน่าเดเร็ก นะ ช่วยฉันหน่อยน้า เด็กสาวอ้อนอย่างเคยนิสัย ทำเอามังกรสีดำส่ายหัวเหนื่อยใจ หลับตาซ่อนนัยน์ตาสีเงินไว้ไม่ให้อีกฝ่ายเห็นความรู้สึก

ตกลงๆ เธอวอนเองนะ

อัลยิ้มกว้างหน้าบาน ปล่อยคู่หูให้กลับไปนอนที่ตัวเองบนชั้นวางของ แสงจันทร์สีเงินดุจเดียวกับนัยน์ตาคู่คมของมังกรราตรีสีเงินทาบทับร่างน้อยนั้น คริสตัลบนหลังจับประกายเป็นสีระยิบงดงาม เด็กสาวมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มอ่อน ฟังเจ้ามังกรพูดประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงเรียบรื่น

ว่าแต่พรุ่งนี้ตอนบ่ายหลังวิชาผสานธาตุตอนเช้า เธอมีเรียนอะไรไหม

ก็มีวิชาดนตรี แต่ว่าแค่สองชั่วโมง พรุ่งนี้เลิกเร็วอัลขยิบตา เหยียดมือไปข้างหน้าบิดขี้เกียจชุดใหญ่ สาวน้อยหักนิ้วดังกร๊อบๆ ก่อนจะกระโดดขึ้นเตียง คว้าตุ๊กตาหมีตัวโตมากอดเหมือนทุกคืน แล้วซุกตัวลงในผ้าห่ม เธอหลับตาเตรียมจะนอน

ก็ดี งั้นไปห้องสมุด เดเร็กสรุป

ห้องสมุด! อัลทวนคำในใจ ลืมตาพึ่บพร้อมสปริงตัวนั่ง เธอกอดตุ๊กตาตัวโปรดไว้ นายจะไปทำอะไรที่นั่น!”

ไปยืมหนังสือน่ะสิ ถามได้ จุดอ่อนของเธอน่ะต้องแก้ด้วยการฝึกทำบ่อยๆ เท่านั้น นัยน์ตาสีเงินประกายดุปนเย็น เจ้ามังกรกดเสียงต่ำน่ากลัว ฉันบอกแล้วนะว่าเธอวอนเองที่จะให้ฉันช่วย เพราะฉะนั้นตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ฉันจะคุมเธออ่านหนังสือทุกคืน โดยเฉพาะวิชาภูตคำนวณ

มือขวาของอัลกระโดดขึ้นกุมหัว เมื่อเห็นท่าทางเหมือนอาจารย์ของเจ้ามังกรตัวดี แถมดูจะเป็นอาจารย์ที่ดุกว่าอาจารย์เบียทริกซะอีก

ดวงตาสีเงินวาววับในรัตติกาล ขณะที่ดวงตาสีแดงกำลังหวาดผวากับสิ่งที่จะเกิดขึ้น

พระเจ้า นี่มันอะไรกันเนี่ย!

 

เสียงฟลุตและไวโอลินบรรเลงแว่วในห้องดนตรีทรงกลมสีขาว แสงแดดยามบ่ายส่องต้องเรือนผมหลากสีของเหล่านักเรียน นิ้วน้อยๆ หลายสิบนิ้วขยับขึ้นลงตามชีตเพลง เสียงดนตรีผสานเสียงสายลมรำเพยขับให้บรรยากาศในห้องสว่างสดใส ดวงตาหลายคู่คอยมองมือขาวของอาจารย์ที่ยืนควบคุมการบรรเลงอยู่ตรงหน้า สังเกตว่าอาจารย์ต้องการให้ดนตรีบรรเลงเป็นจังหวะใด อัลเองก็เช่นกัน ดวงตาสีแดงของเธอเต้นระริกเมื่อเห็นอาจารย์กำมือป็นสัญญาณให้หยุดบรรเลง

เสียงดนตรีค่อยจางหายไปกับสายลม มือหลายคู่ลดฟลุตจากริมฝีปากของตน บ้างลดไวโอลินลงจากบ่า พากันมองคุณครูผู้หญิงร่างเล็กที่วัยล่วงเลยไปแล้วกว่าห้าสิบปี ผมสีดอกเลาประกายล้อแสงแดดยามเธอเบือนหน้ามองลูกศิษย์

ดีมากเลยนักเรียนทุกคน วันนี้เสียงดนตรีค่อนข้างไพเราะกลมกลืนดี แต่มีอยู่เสียงหนึ่งครูไม่แน่ใจว่าเขากังวลอะไรหรือเปล่า ฟังแปร่งๆ แต่ก็ถือว่าใช้ได้อาจารย์ แอนนาเบล โซนาตา ยิ้มละไมอย่างใจดี

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นใคร

เจ้าของเสียงฟังดูแปร่งๆ เหงื่อตก เหลือบมองเจ้าตัวปัญหาที่นอนเล่นอยู่บนกระเป๋าเป้ตรงพื้นข้างตัว ดูเหมือนเจ้ามังกรที่ก่อเรื่องให้เธอวุ่นวายใจจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย มันหลับ ทั้งยังดูท่าจะฝันดีอีกต่างหาก จนอัลอดหมั่นไส้ไม่ได้ สาวน้อยยกขาเตะกระเป๋าแรงๆ กระตุ้นให้เจ้ามังกรตื่นมารับรู้โลกความจริงกับเธอ

เดเร็กยกหัวขึ้น ตาปรือมองใบหน้าไม่รู้ไม่ชี้ที่สูงเหนือหัวมันใช่หยอก นัยน์ตาสีเงินดูขุ่นเขืองเล็กน้อยที่โดนขัดจังหวะงีบหลับ มังกรราตรีสีเงินโคลงหัวก่อนฟาดหางเต็มแรงเข้าที่น่องขาว

โอ๊ย!” อัลร้องเสียงหลงดังลั่น

ขวับ นักเรียนห้องบีทุกคนต่างหันมองเจ้าคนต้นเสียง ทำเอาเด็กสาวชักสีหน้าปั้นยาก เกาท้ายทอยแกรกๆ หัวเราะแหะๆ แก้เขิน แต่ไม่วายส่งสายตาอาฆาตไปให้เจ้ามังกรที่จัดท่านอนอีกรอบ มันหลับตาอย่างสบายใจ

เพื่อนๆ ทุกคนดูเหมือนจะรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ฟีรอสกับลิลลี่ยิ้มกว้างล้อเลียน เบนจามินหัวเราะหึ พออัลกลอกตามองเพื่อนสองคนที่นั่งขนาบข้าง ก็พบว่าโรสกำลังกลั้นหัวเราะ นัยน์ตาสีชมพูเต้นระริก ส่วนเซดริกรายนั้นหัวเราะเบาๆ แถมส่งสายตาสะใจสุดๆ มาทางเธอ แบบที่อัลหมายเหตุว่างานนี้ต้องมีวางมวยกับเจ้าน้องคนนี้สักรอบ

อัลมาริน่าเป็นอะไรหรือเปล่า ไปห้องพยาบาลไหมอาจารย์ถามอย่างห่วงใย

หนูไม่เป็นอะไรหรอกค่ะอาจารย์เด็กสาวยิ้มน่ารัก ก็แค่เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย

เกิดอุบัติเหตุโดนมังกรเอาหางฟาด ฟีรอสแหย่อัล ทำเอาทุกคนระเบิดเสียงหัวเราะอย่างขบขัน ตอนนี้เสียงร้องจ๊าก โอ๊ยของสาวน้อยตระกูลไอวารีนแทบเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันของพวกเขา

ทายาทไอวารีนหน้าแดงก่ำ กัดริมฝีปากแน่น ตวัดตามองเจ้าตัวดีที่เริ่มลืมตาและส่งสายตาดุๆ มาเป็นเชิงขู่ว่า ลองทำอีกสิเจอดีกว่านี้แน่ อัลจึงได้แต่กำมือแน่น สบถด่าเจ้ามังกรสุดรักยาวเหยียดในใจ ตามแต่จะสรรหาคำด่าได้

อาจารย์หญิงกวาดตามองเหล่าลูกศิษย์ซึ่งนั่งกลั้นหัวเราะ สักพักเธอคลี่ยิ้มอ่อน

ทุกคน ถ้าไม่มีอะไรแล้วเราก็มาซ้อมกันอีกรอบนะ จำเอาไว้จงใส่หัวใจไว้ในบทเพลงที่บรรเลง จงเล่นราวกับหลงรักมัน เพราะหัวใจคือเวทมนตร์แห่งดนตรี

นักเรียนส่วนมากเลื่อนปากเป่าของฟลุตมาจดริมฝีปาก ยกเว้นโรซาเลีย ฟีรอส และแอนดรูว์ ผู้ขยับไวโอลินให้เข้าที่ เป็นการเตรียมตัว รอสัญญาณเริ่มบรรเลงจากอาจารย์

อัลมองเดเร็กด้วยหางตา เห็นมันโบกหางอย่างสบายใจ และเหมือนกับรู้ว่าถูกมอง เดเร็กเบนหน้ามาสบกับดวงหน้าง้ำงอ

เล่นไม่ได้แล้วอย่าพาล

ปึ้ด คำพูดของเจ้ามังกรกระตุกเส้นอารมณ์โกรธของอัลได้อย่างมีประสิทธิภาพ

เจ้ามังกรบ้า!” อัลกระซิบด่า พลางรีบเลื่อนระดับมือให้ถูกต้องตามโน้ตที่จะเล่น ยามมือขาวของหญิงชราชูในอากาศ สาวน้อยดูร้อนรน ด้วยกลัวทำสียงแปร่งๆ เหมือนรอบที่แล้ว

พลันเสียงทุ้มเย็นอาทรก็แว่วเข้าหูอัล จงเล่นมันราวกับตกหลุมรัก ใส่หัวใจในทุกบทเพลงที่บรรเลง เพราะดนตรีคือสื่อที่มาจากหัวใจและก้นบึ้งของจิตวิญญาณ

สิ้นคำ สาวน้อยถึงกับเบิกตากว้าง สบตากับเดเร็ก ดวงตาของเจ้ามังกรนิ่งสงบเหมือนผืนน้ำ ฉับพลันมือขาวของอาจารย์ก็เริ่มขยับ

สงบจิตใจลงแล้วเริ่มบรรเลงบทเพลงได้ เดเร็กกล่าวประสานกับท่วงทำนองดนตรีที่ใสเย็นดุจสายธารา ซึ่งชวนให้จิตใจสงบ เสียงไวโอลินคลอเคลียกับเสียงฟลุต ท่ามกลางสายลมอุ่นที่พัดเข้ามา

เดเร็กหลุบตาต่ำ ความรู้สึกเจ็บสะท้านในอก มังกรน้อยอดเหลือบมองอัลเล่นฟลุตไม่ได้ ยามเด็กสาวสงบจิตใจได้ บทเพลงที่ขับกล่อมนั้นไม่ต่างอะไรกับบทเพลงแห่งเทพธิดา เธอใส่หัวใจลงในตัวโน้ตทุกตัวที่มี ใส่ความรู้สึกทุกจังหวะที่บรรเพลง เป็นบทเพลงที่อบอุ่นและชวนให้คนฟังสบายใจ

ช่างเหมือนบทเพลงที่เขาเคยได้ยินเมื่อนานมาแล้ว...นานเสียจนแทบลืมความไพเราะ เดเร็กคิดพลางหลุบตามองพื้นขาว ซึมซับบทเพลงไพเราะอันก้องกังวานทั่วห้องดนตรี ซึ่งกระจ่างด้วยไอแดดอุ่นยามบ่าย มันรำลึกความหลัง คิดถึงเสียงดนตรีของเธอคนนั้นที่เคยได้ยิน และหลับไปท่ามกลางเสียงบรรเลง

 

เมื่อหมดชั่วโมง ทุกคนต่างเก็บของเตรียมตัวกลับบ้าน เสียงเอะอะและความวุ่นวายน้อยๆ จึงก่อตัวภายในห้องดนตรี หลังจากอาจารย์แอนนาเบลออกไปแล้ว

ฟีรอสวิ่งมาหาพวกอัลซึ่งเก็บของอยู่ เขายิ้มแฉ่งและส่งเสียงทะเล้นเรียก อัลจึงหันไปมองเขา ขณะก้มตัวอุ้มเดเร็กที่นอนอยู่บนกระเป๋ามาวางไว้บนหัว เธอเลิกคิ้วสูง

มีอะไร เซดริกถามฟีรอส พลางสะพายกระเป๋าขึ้นบ่า

อ่อ แค่อยากชวนพวกนายไปกินขนมที่ร้านช็อกโกคาเฟ่ในเมือง เราไม่ได้ไปที่นั่นนานเป็นชาติแล้วนะ นี่ทุกคนยอมตกลงไปกันหมดแล้ว เหลือแต่พวกนาย ไปกันเถอะนะนัยน์ตาสีเทาของฟีรอสดูตื่นเต้น สมกับเสียงที่เริงร่า

เมื่อฟังจบ เด็กหนุ่มผมเงินก็หันมามองโรส เธอพยักหน้านิดเป็นอันตกลง เขาจึงเบือนมองลูกพี่ลูกน้องที่ยืนอึ้งไปเรียบร้อยแล้ว เซดริกทำหน้างงเมื่อเห็นอัลทำตาปริบๆ ยามเขาสบตาด้วย

ไปไหมทายาทเซฟีรุสถามเสียงนุ่ม

อ่อ อัลอ้ำอึ้ง กลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น เธออยากไปใจจะขาด ติดอยู่ที่ถ้าไปมังกรบนหัวจะทำอะไรกับเธอก็ไม่รู้

ไวเท่าความคิด อัลมองมังกรตัวจ้อยบนหัว พลันเห็นนัยน์ตาสีเงินหรี่ลงเป็นเชิงขู่ หางแข็งแรงสะกิดเธอที่ท้ายทอยเป็นการเตือน เท่านั้นเองทายาทไอวารีนก็เหงื่อตก กลอกตาไปมาอย่างคนคิดหาหนทาง แต่ดูจะไม่มีเสียเลย เมื่อเดเร็กเริ่มปล่อยรังสีกดดัน เด็กสาวขนลุกซู่

คือฉันไปไม่ได้เธอตอบ พลางหัวเราะแหะๆ

ทำไมล่ะฟีรอสถาม

คือฉันจะไปห้องสมุดอัลตอบเนือย

สิ้นคำ ทั้งฟีรอส เซดริก และโรสก็เบิกตากว้าง ทำหน้าเหมือนพบเจอสิ่งแปลกประหลาดที่สุดในโลก โดยเฉพาะฟีรอสซึ่งยกมือนาบหน้า เบิกตาโพลงตกใจถึงขีดสุด

เธอว่าไงน้า!”


 

.....................................
 

รายงานสถานการณ์ตอนนี้พรูฟหนึ่งได้ครึ่งเล่มแล้วค่ะ ทุกคนบอกทำไมเธอพรูฟช้าจัง.... จะมาอัปเรื่อยๆ นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

1,838 ความคิดเห็น

  1. #1747 ธิดาหิมะ (@sleeplezzrr) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 20:14
    ฮาาาาา 55555 ขำจริงๆอัลเข้าห้องสมุด ก๊ากกกก >O<
    #1747
    0
  2. #1709 อัคนิรันดร์ (@quietear) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2557 / 11:05
    //หัวเราะก๊าก//
    #1709
    0
  3. #1703 Katana (@hiddenblade) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2557 / 19:20
    เดเร็ก = เซดริก No 2 เวอร์ชั่นดุx2
    #1703
    0
  4. #1687 Zixga (@A-star) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 23:34
    ตกใจขนาดนั้น 555
    #1687
    0
  5. วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 22:23
    สนุกมาก
    #1612
    0
  6. #1594 I am mint (@mint09012546) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2557 / 16:46
    ใครเปนพระเอกเนี่ย เดเร็กรึเปล่า
    #1594
    0
  7. #1577 ไจแอนท์คุง (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2556 / 15:34
    เดเร็กไม่ใช่สัตว์เลี้ยงไม่ใช่เพื่อนแต่เป็นผู้ปกครองต่างหากล่ะ
    #1577
    0
  8. #1197 อาอิ (@koystar) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2554 / 21:02
     ตกใจแบบนี้  แสดงว่าไม่ค่อยเข้า(หรือไม่เคยเข้า?)
    #1197
    0
  9. วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2554 / 10:09
    สนุกดีนะ
    #1183
    0
  10. #1036 DawwyJung (@dawwyjung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2553 / 22:16
    555555555+

    ท่าทางคงไม่เคยเข้า
    #1036
    0
  11. #546 Aburame_Shino (@Nara_nicharee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2553 / 19:54
     55555

    อัลเข้าห้องสมุด !~
    #546
    0