คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน

ตอนที่ 152 : เล่ม 5.2 - ตอนที่ 64.2 วาระสุดท้าย (1)


     อัพเดท 10 พ.ค. 51
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : มือเดียวค้ำฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มือเดียวค้ำฟ้า
My.iD: https://my.dek-d.com/eva00r
< Review/Vote > Rating : 99% [ 3,288 mem(s) ]
This month views : 31 Overall : 262,786
4,383 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 290 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน ตอนที่ 152 : เล่ม 5.2 - ตอนที่ 64.2 วาระสุดท้าย (1) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 889 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


ภาคสายโลหิตฟ้าลิขิต
ตอนที่ 64.2 วาระสุดท้าย
23 กุมภาพันธ์ อศ. 226
 
“เข้ามาได้” แม่ทัพมอริแกนเอ่ยปากเมื่อได้ยินคำรายงานที่มาจากทหารภายใต้การบังคับบัญชาของตนเอง
                ผู้ที่เดินเข้ามาเป็นชายชราผู้หนึ่ง ตามร่างมีริ้วรอยเหี่ยวย่นปะปนกับแผลฟกช้ำดำเขียว ใบหน้าที่เคยดูแจ่มใสก็ซูบซีดลงอย่างเห็นได้ชัด พบเห็นแผลถลอกปอกเปิกอยู่เป็นหย่อม โดยเฉพาะแขนข้างซ้ายที่บาดเจ็บหนักจำต้องพันผ้าพันแผลเอาไว้ เห็นเป็นรอยโลหิตไหลซึมออกมาจากแผลที่เป็นทางยาวกว่าฝ่ามือ
                “ลูกไก ...” ชายชรากล่าวขึ้นทั้งน้ำตาแห่งความปลื้มปิติ แม้ว่าบุคคลวัยหกสิบกว่าปีนี้ถือว่าใช้ชีวิตมาได้คุ้มค่าในระดับหนึ่ง แต่ประสบการณ์อันน่าสะพรึงกลัวที่ผ่านมาเมื่อหลายวันก่อนนั้น ทำให้ชายชราคิดถึงบุตรบุญธรรมผู้นี้แทบขาดใจ วิงวอนของร้องเทพแห่งเทียร์ทุกขณะจิตว่าก่อนตายขอให้มีโอกาสได้พบเขาสักครั้งหนึ่ง
โชคดีที่ความปรารถนาของชายชรานั้นเป็นจริง มีคนอีกสักเท่าใดที่ไม่มีโอกาสเช่นนี้
                ไกเบิกตาโพลงเมื่อพบเห็นบิดาของตนยังมีชีวิตรอด จึงตรงเข้าไปสวมกอดบิดาด้วยความยินดี กล่าวว่า “ท่านพ่อ ... เหตุใดท่านถึงได้บาดเจ็บเช่นนี้ เป็นพวกอัศวินดำใช่หรือไม่ที่ลงมือเหยียบย่ำหมู่บ้านด้วยความอำมหิต?”
                ชายชราสวมกอดบุตรชายด้วยแขนที่ไม่ใคร่จะสมประกอบนัก กล่าวว่า “ทหารเหล่านั้นเป็นพวกใดข้าเองก็ไม่ทราบ แต่หัวหน้าของมันเป็นบุรุษหนุ่มชาวนอร์สวมชุดสีดำ สั่งการให้ลูกน้องลงมือเผาหมู่บ้านของเราจนวอดวาย ผู้คนหลายคนที่หนีไม่ทันกลับต้องสังเวยชีวิตไม่ก็ถูกจับเป็นเชลย”
                ไกได้ยินเช่นนั้นก็แทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ในใจนึกแค้นอัศวินดำหมายเลขแปดลอบสาบานในใจว่าสักวันหนึ่งจะต้องสังหารผู้นี้ให้จงได้
โรซาไลน์ที่อยู่ด้านข้างรู้สึกซาบซึ้งไปกับเหตุการณ์ที่กระชากอารมณ์เช่นนี้ จนอดมิได้ที่จะหลั่งน้ำตาออกมา
“ท่านแม่เป็นอย่างไรบ้าง?” ไกถามขึ้นในทันใดเมื่อกวาดสายตามองไปด้านหลังแล้วไม่พบเห็นเงามารดาของตน จิตใจถึงกับหล่นไปอยู่ที่ข้อเท้าหวังว่าอย่าให้ความจริงเป็นอย่างที่เขาคำนึง
ชายชราหลั่งน้ำตาออกมานองหน้า ส่ายศีรษะกล่าวด้วยเสียงที่สั่นเครือว่า “แม่ของเจ้า ... แม่ของเจ้าบาดเจ็บสาหัสอาการหนักกว่าที่คิดไว้ ดีที่ได้แพทย์ผู้หนึ่งที่เมืองเจนีสเหนือช่วยรักษาไว้ได้ทันท่วงที แต่อาการของแม่เจ้าก็ยังไม่พ้นขอบเขตอันตราย ดีไม่ดีอาจจะ ...” กล่าวถึงตอนนี้ชายชราก็มิอาจพูดต่อไป
มือปราบชั้นหนึ่งหันหลังกลับไปหาที่ประชุมด้วยจิตใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว กล่าวว่า “ขออนุญาตท่านผู้นำการาดอส”
“จงรีบไปเถิด ข้าหวังว่ามารดาของเจ้าจะหายดีในเร็ววัน” ผู้นำการาดอสกล่าว
ทันใดนั้นเองมือปราบไกก็โอบอุ้มบิดาชราของตนรุดออกไปจากตึกที่ทำการ มุ่งไปยังที่พักของมารดาด้วยความเร็วประดุจสายลม กุนซือราเมสและแม่ทัพมอริแกนที่เหม่อมองอยู่ด้านหลังนั้นทราบดีว่า การโอบอุ้มคนผู้หนึ่งวิ่งความเร็วระดับนี้ต่อให้เป็นพวกเขาที่อยู่ในสภาพพร้อมถึงขีดสุดก็มิอาจกระทำได้
ขณะที่โรซาไลน์กำลังจะติดตามไกไป ชานอนก็ได้คว้าไหล่ของนางเอาไว้พร้อมกับส่ายศีรษะครั้งหนึ่งเป็นเชิงห้ามปราม สตรีทั้งสองนางที่มีจิตใจตรงกันจึงได้แต่ส่งสายตาแห่งความเป็นห่วงเป็นใยตามหลัง
ถึงจุดนี้กุนซือราเมสก็กล่าวปิดประชุม ส่วนแม่ทัพมอริแกนก็นัดหมายให้บลูกับโรซาไลน์มาพบในช่วงเวลาถัดไป เพื่อเตรียมการที่จะเดินทางลงใต้สู่เขตแดนของราชอาณาจักรลาเวนดิส
 
ณ บ้านพักผู้ลี้ภัย
                สองบุรุษหนึ่งชราหนึ่งฉกรรจ์กำลังมองหญิงชราผู้หนึ่งด้วยความเป็นห่วง หญิงชราใบหน้าซูบซีดทอดกายนอนอยู่บนเตียงมิอาจช่วยเหลือตนเองได้ แม้ภายนอกไม่มีบาดแผลให้เห็นเด่นชัด แต่อาการบอบช้ำภายในกลับรุนแรงถึงขนาดมิอาจเยียวยารักษา
                “ท่านแม่” ไกโน้มใบหน้าเข้าไปที่ข้างหูของหญิงชรากล่าวด้วยน้ำเสียงที่รันทดยิ่ง ใช้มือสองข้างกุมหลังมือของมารดาส่งมอบความรู้สึกและความรักไปยังสตรีนางนี้
                ไม่มีเสียงใดๆตอบรับจากหญิงชรา นอกเสียจากเสียงผ่อนลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะในยามหลับสนิท นิ้วของมารดายังมีความอบอุ่นอยู่บ้าง แต่ก็มิได้กระดิกตอบรับการกุมมือของบุตร
                ชายชราใช้มือข้างหนึ่งวางไว้บนไหล่ของลูกตน กล่าวว่า “แม่ของเจ้าพึ่งจะหลับไปไม่นาน ก่อนหน้านี้นางต้องทนความเจ็บปวดนอนร้องโอดโอยอยู่บนเตียง หลังจากที่พยาบาลใต้สังกัดเจนีสผู้หนึ่งเข้ามาดูอาการให้ยาขนานหนึ่ง ก็เห็นว่าสีหน้านางดีขึ้นเล็กน้อยจนสามารถหลับสนิทอย่างที่เจ้าเห็น”
                “ท่านพ่อทราบหรือไม่ว่าท่านแม่เป็นอะไรถึงได้ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ร่างกายท่านเหมือนมิใช่ถูกอาวุธของมีคมทำร้าย” ไกยังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าของมารดาอย่างไม่ลดละ ในใจส่วนหนึ่งก็ดีใจที่มารดายังคงมีชีวิตอยู่แต่อีกส่วนหนึ่งก็ปรารถนาจะสับผู้ที่ทำร้ายมารดาของตนเป็นหมื่นท่อน
                บิดาของไกถอนหายใจครั้งหนึ่ง กล่าวว่า “ในตอนนั้นเป็นช่วงที่โกลาหลวุ่นวายที่สุด ข้ากับแม่เจ้าพากันหนีออกมาได้ราวห้าร้อยวาก็ถูกทหารม้ากลุ่มหนึ่งไล่กวดเข้ามาจนทัน ตอนนั้นเองชาวบ้านที่ยังหนุ่มแน่นหลายคนก็จับอาวุธเข้าสู้ ผลก็ไม่ต้องคาดคิดว่าพวกเขาล้วนถูกสังหารสิ้น ส่วนข้ากับแม่เจ้านั้นก็พลัดหลงจากกันไม่ทราบว่าเป็นตายร้ายดีประการใด ต่างคนต่างหาทางดิ้นรนเอาชีวิตรอดโ สุดท้ายอีกวันหนึ่งให้หลังกลับได้มาพบกันที่บริเวณกำแพงเมืองเจนีสเหนือแห่งนี้ ในตอนนั้นมารดาของเจ้าอาการบอบช้ำแสนสาหัส ข้าต้องให้มารดาเจ้านอนบนเกวียนลากมาจนถึงที่พักที่นี่ นางอาเจียนออกมาเป็นโลหิตหลายครั้งจนข้าทำอะไรไม่ถูก ต้องออกไปตามแพทย์มารักษาเป็นการใหญ่”
                ไกส่ายศีรษะกล่าวทั้งน้ำตาที่เอ่อล้นขอบเบ้าว่า “หากข้าอยู่ที่นั่นด้วยล่ะก็ เรื่องเช่นนี้คงจะไม่เกินขึ้น”
                “เจ้าอย่าโทษตนเองไปเลย ครอบครัวของเรานั้นมีสภาพดีกว่าครอบครัวอื่นมากนัก ที่ทั้งสามพ่อแม่ลูกยังคงมีชีวิตอยู่และมีโอกาสได้กลับมาพบหน้ากันอีกครั้ง แต่บางครอบครัวกลับไม่มีโอกาสเช่นนี้ บ้างก็สูญเสียสมาชิกทั้งหมดไป บ้างก็สูญเสียคนใดคนหนึ่งในครอบครัวไป แต่ก็มิอาจเทียบได้กับครอบครัวที่หลงเหลือเพียงบุตรเยาว์วัย ที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ในโลกโดยไม่มีผู้ใดให้พึ่งพิง” ชายชรากล่าวด้วยสีหน้าที่หดหู่
                ขณะที่ไกกำลังจะกล่าวตอบอันใดนั้น นิ้วมือของมารดาพลันขยับขึ้น ส่งผลให้มือปราบชั้นหนึ่งหันหน้าไปมองมารดา พบว่ามารดาของตนกำลังรู้สึกตัว
                “ท่านแม่”
                เปลือกตาทั้งสองที่ผ่านโลกมาเกือบหกสิบปีค่อยๆเปิดขึ้น เมื่อพบว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดในโลกรอคอยนางอยู่เบื้องหน้า ใบหน้าที่มีสีหน้าอิดโรยก็ค่อยๆผ่องใสขึ้นตามลำดับ ริมฝีปากที่แตกแห้งค่อยขยับขึ้นลงราวกับว่าจะส่งเสียงใดๆ จนสุดท้ายวาจาแรกที่เล็ดรอดออกจากสตรีผู้นี้ก็คือคำว่า “ … ลูก …”
                น้ำตาที่มิอาจกั้นไว้ได้ก็หยาดหยดลงมาเป็นทาง มือปราบรู้สึกสงสารมารดาตนจับใจที่ต้องมาเป็นเหยื่อของสงครามเช่นนี้ กล่าวตอบไปว่า “ข้าอยู่ที่นี่แล้วท่านแม่”
                สิ่งที่มารดากระทำได้ในตอนนี้ก็คือยิ้ม ไกสังเกตเห็นรอยยิ้มบริเวณมุมปากของท่าน รอยยิ้มที่เกิดจากความอิ่มเอมใจที่ได้พบบุตรชายอีกครั้ง ซึ่งริมฝีปากของนางก็พยายามขยับเขยื้อนจะกล่าววาจาเพิ่มเติม
                ไกกลับกล่าวทัดทานว่า “ท่านแม่อย่าพึ่งฝืนกล่าววาจาเลย ข้าจะอยู่กับท่านแม่ไม่ไปไหนทั้งสิ้น โปรดนอนพักผ่อนจนกว่าจะหายดี”
                แต่ที่ไหนได้มารดากลับส่ายหน้าด้วยสีหน้าเต็มฝืน พยายามกล่าวว่า “แม่ ... รัก ... ลูก”
                วินาทีนั้นเองไกก็เข้าไปสวมกอดมารดาไว้ด้วยความรักทั้งหมดที่มี คำนึงว่าในโลกใบนี้ผู้ที่รักตนเองมากที่สุดจะเป็นใครได้อีกนอกจากสตรีนางนี้


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน ตอนที่ 152 : เล่ม 5.2 - ตอนที่ 64.2 วาระสุดท้าย (1) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 889 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android