คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน

ตอนที่ 154 : เล่ม 5.2 - ตอนที่ 64.2 - วาระสุดท้าย (3)


     อัพเดท 13 พ.ค. 51
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : มือเดียวค้ำฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มือเดียวค้ำฟ้า
My.iD: https://my.dek-d.com/eva00r
< Review/Vote > Rating : 99% [ 3,288 mem(s) ]
This month views : 27 Overall : 262,885
4,383 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 290 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน ตอนที่ 154 : เล่ม 5.2 - ตอนที่ 64.2 - วาระสุดท้าย (3) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 838 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


ยามรุ่งอรุณวันถัดมา
                มือปราบชั้นหนึ่งยังคงเฝ้าอยู่ที่หน้าเตียงมารดาตนเองตลอดคืน เขาฟุบหลับไปเมื่อใดก็ไม่ทราบ อาจเป็นเพราะความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางและความเครียดจากเรื่องเลวร้ายที่ประดังเข้ามา เมื่อตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่ามีสายตาอันอบอุ่นคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมาที่ตน
                “ลูกตื่นแล้วหรือ?” มารดากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบเป็นปกติ ปราศจากความทรมานทั้งมวล
                ไกเงยหน้าขึ้นมาฟังจากน้ำเสียงและเห็นใบหน้าที่ผ่องใสจึงกล่าวด้วยความยินดีว่า “ท่านแม่ … ท่านแม่สบายดีขึ้นแล้วใช่หรือไม่?”
                แต่แล้วปฏิกิริยาของมารดากลับต่างจากที่คาดไว้ แม่ของไกส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “บัดนี้ข้ากำลังจะตาย จึงมีวาจาหลายประโยคอยากจะกล่าวกับเจ้าก่อนที่จะไม่มีวันได้กล่าวอีก”
                ไกตะลึงตะลานเมื่อได้ยินประโยคนั้น กล่าวทันทีว่า “ท่านแม่อย่าได้กล่าวเช่นนี้ สีหน้าของท่านก็ดีขึ้นมากแล้วคาดว่าอีกไม่นานคงจะหายดี”
                “เจ้าไม่ต้องกล่าวปลอบใจหรอกข้ารู้ตัวเองดี ที่ข้าสามารถกล่าววาจาได้เช่นนี้ก็มิใช่ผลจากการรักษาของแพทย์คนใด แต่เป็นเพราะพลังงานจากเอลแหล่งสุดท้ายที่ได้สั่งสมไว้เผื่อว่าจะได้พบหน้าเจ้าอีกครั้ง”
                “เอล? ท่านแม่!? …”ไกไม่ทราบว่าจะกล่าววาจาอย่างไร แต่สุดท้ายก็เข้าใจเมื่อเห็นแสงสีน้ำเงินส่องสว่างออกมาจากปลายนิ้วมือของมารดา
                หญิงชราวัยหกสิบปีพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มที่อบอุ่น กล่าวว่า “เจ้าเห็นเช่นนี้คงจะพอเข้าใจแล้วใช่หรือไม่? ในตัวข้าเองนั้นก็มีสายเลือดแห่งตระกูลน้ำแข็งเช่นเดียวกัน ถึงแม้ว่ามันจะมิใช่สายเลือดอันเข้มข้นขนาดที่มีสัญลักษณ์แห่งเอลน้ำแข็งปรากฏขึ้นบนร่างกายเหมือนกับเจ้าก็ตาม”
                ไกถึงกับกล่าวอะไรไม่ออกเมื่อเห็นความเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ ยินเสียงของมารดาตนกล่าวต่อไปว่า “ขออภัยเจ้าที่ปิดบังเรื่องนี้มาโดยตลอด ข้าอยากจะใช้ชีวิตอยู่กับพ่อของเจ้าอย่างสงบสุขก็เท่านั้น”
                มือปราบชั้นหนึ่งได้ยินมารดากล่าวพึงนึกถึงบิดาในทันที เหลียวซ้ายแลขวากล่าวว่า “ท่านพ่ออยู่ที่ใดในเวลาสำคัญเช่นนี้? ข้าจะไปตามหาท่าน”
                “ช้าก่อนลูกรักเรื่องทั้งหมดนี้เป็นเพราะตัวข้านั้นกำหนดขึ้นเอง ข้ามีเรื่องสำคัญอยากจะกล่าวกับเจ้าแต่ไม่อยากให้พ่อของเจ้ารับทราบ รู้จึงไหว้วานเขาไปตามแพทย์ด้านนอกคาดว่าอีกนานกว่าจะกลับ เรื่องนี้เป็นความลับที่เกี่ยวกับวงศ์ตระกูล ชาติกำเนิดและสายเลือดแห่งน้ำแข็งแท้ๆหยดสุดท้ายที่ไหลเวียนอยู่ในร่างของเจ้า ข้าปลื้มปิติเป็นอย่างยิ่งที่เห็นว่าเจ้าสามารถปลดความลับของกระบี่บุปผาเพลิงหิมะอันเป็นศัสตราวุธคู่ตระกูลคาร์เดลได้ แต่น่าเสียดายที่ข้าเหลือเวลาอยู่น้อยนิดมิอาจเห็นเจ้าพัฒนาตนได้มากไปกว่านี้” หญิงชรากล่าวด้วยความสะทกสะท้อนปนความภูมิใจ จากนั้นจึงกล่าวว่า “สำหรับเวลานี้ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากจะขอร้อง เจ้าจะรับปากข้าเป็นครั้งสุดท้ายได้หรือไม่?”
                มีหรือที่ไกจะปฏิเสธมารดาในตอนนี้ จึงกล่าวตอบไปว่า “ไม่ว่าเป็นเรื่องอันใดขอให้ท่านแม่เอ่ยปาก ข้ายินยอมที่จะทำตามคำขอร้องทุกประการ”
                มารดากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ข้าอยากจะให้เจ้าพาข้าไปยังที่ที่หนึ่ง”
                “สถานที่อันใด?”
 
“น่าทึ่งในพรสวรรค์ของเจ้าเสียจริง ครั้งนี้เจ้ากลับเป็นฝ่ายติดต่อข้าเสียด้วยตนเอง” เสียงอันเยือกเย็นของราเฟริคกล่าวขึ้น
                ร่างของบลูปรากฎขึ้นในห้วงแห่งนิมิตตามมา เขาทดลองตามสมมุติฐานของราเฟริคที่ว่าความฝันนั้นเป็นพลังงานชนิดหนึ่ง จึงทดลองใช้หลักการของอาจารย์ดาธจับพลังงานของฝ่ายตรงข้ามผ่านตราสัญลักษณ์พระอาทิตย์ วิธีฝึกเช่นนี้ส่งผลให้บลูคุ้นเคยกับคลื่นพลังงานของบุคคลอื่น จนสามารถจับความคงอยู่ของตราสัญลักษณ์พระอาทิตย์ที่อยู่ห่างไกลได้ด้วยจิตสัมผัส แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนที่เคย บลูต้องจับคลื่นพลังงานของราเฟริคที่ไม่มีตราสัญลักษณ์เป็นสื่อนำจึงยากขึ้นไปอีกขั้น บุรุษหนุ่มผมน้ำเงินทดลองหลายครั้งหลายคราอยู่ก่อนหน้านี้ก็ไม่มีผลดีอันใด จนนึกถึงคำกล่าวของราเฟริคที่ว่าพวกเขาทั้งสองสามารถติดต่อกันด้วยสายเลือดแห่งอาร์คาน่า แม้แต่ราเฟริคเองก็มิอาจเข้าไปในห้วงแห่งนิมิตของบุคคลที่ไม่มีคุณสมบัติดังกล่าว บลูจึงทดลองค้นหาพลังงานที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับตนเอง ปล่อยจิตให้ว่างควานหาความคงอยู่ของพลังงานที่คล้ายคลึงจนพบ จากนั้นค่อยๆปรับคลื่นแห่งความคิดให้เข้ากับพลังงานก้อนนั้น ผลสุดท้ายบุรุษหนุ่มก็สามารถเชื่อมประสานห้วงแห่งนิมิตเข้ากับความคิดของจอมขมังเวทย์แห่งอาร์คาน่าได้สำเร็จ
                ราเฟริคกล่าวต่อไปว่า “มีเหตุอันใดถึงได้มาหาข้าในยามเช้าเช่นนี้?”
                บุรุษผมน้ำเงินภาคภูมิใจไม่น้อยในความสำเร็จของตน พลางกล่าวว่า “ขณะนี้ข้ากำลังรอคอยสหายก่อนที่จะออกเดินทางไปยังเมืองเจนีสใต้ จึงคิดว่าน่าจะใช้เวลาช่วงนี้สนทนากับเจ้าสักพัก”
                “สนทนา? น่าจะเป็นการขอความรู้จากข้าเสียมากกว่า บุคคลช่างสงสัยอย่างเจ้าคงมีปมปัญหาบางอย่างแก้ไม่ออกแล้วอยากได้ความกระจ่างจริงหรือไม่?”
                บลูหัวเราะออกมาแล้วกล่าวว่า “เจ้าสมกับเป็นจอมขมังเวทย์อายุสี่ร้อยกว่าปีเสียจริง ถูกแล้วข้ามีปัญหาต้องการถามเจ้าด้วยกันสองประการ”
                ราเฟริคใช้มือลูบเครากล่าวว่า “ขอบคุณที่ชมเชย มีปัญหาอันใดก็เชิญว่ามา”
                “ก่อนอื่นข้าอยากจะถามเรื่องระเบิดจตุรธาตุ ครั้งก่อนที่นครหลวงข้าบังเอิญใช้มันออกมา แต่ว่าที่ผ่านมาหลายวันนี้พยายามอีกกี่ครั้งก็ไม่สำเร็จ จึงอยากจะถามเจ้าว่ามีเคล็บลับเบื้องหลังอันใดหรือไม่ นอกจากการใช้สี่ธาตุประสานบรรจบในแง่มุมตั้งฉากให้เกิดการหักล้างระหว่างธาตุตรงข้ามที่เข้ากันไม่ได้ จนระเบิดออกมาในที่สุด”
                ราเฟริคพยักหน้าสองสามครั้งกล่าวว่า “ระเบิดจตุรธาตุอย่างนั้นหรือ? สิ่งนี้อาจจะเกินตัวเจ้าไปบ้างแต่ข้าก็เชื่อมั่นว่าเจ้ามีความสามารถในการควบคุมมัน”
                “ควบคุมอย่างไร?”
                “การควบคุมระเบิดจตุรธาตุจำต้องใช้แหล่งพลังงานจากเอลทั้งสี่ประตู ซึ่งเจ้านั้นมีคุณสมบัติข้อนี้อยู่แล้ว แต่สิ่งที่เจ้าขาดก็คือความเชี่ยวชาญในการควบคุมพลังงาน”
                บลูขมวดคิ้วถามต่อไปว่า “ความเชี่ยวชาญ? มันหมายความว่าอย่างไร? ในตอนนี้ข้ามั่นใจว่าสามารถควบคุมประตูทั้งสี่บานได้ตามใจปรารถนา อยากจะรวบรวมหรือปลดปล่อยเอลจากประตูบานใดบานหนึ่งเป็นพิเศษก็สามารถกระทำได้ เพราะเหตุใดเจ้าถึงว่าข้ายังขาดความเชี่ยวชาญในเรื่องนี้”
                ราเฟริคส่ายศีรษะกล่าวว่า “ความเชี่ยวชาญมิได้มีคำจำกัดความเพียงเท่านั้น จริงอยู่ที่เจ้าสามารถควบคุมเอลเช่นนั้นได้ แต่นั่นหมายความว่าเจ้ามีเพียงความเชี่ยวชาญในระดับเบื้องต้น หากเป็นความเชี่ยวชาญในระดับสูงแล้วเจ้าต้องสามารถควบคุมทั้ง ‘ปริมาณ’ และ ‘ระยะเวลา’ ดั่งเช่นที่ทายาทแห่งอาร์คาน่าคนอื่นๆกระทำได้ เปิดปิดประตูเอลแต่ละแห่งได้อย่างอิสระ การสร้างระเบิดจตุรธาตุนั้นต้องการเวลาที่เหลื่อมกันของเอลทั้งสี่สายไม่เกินเสี้ยววินาที และปริมาณของเอลที่ไหลมาบรรจบก็จำเป็นต้องเท่ากันพอดิบพอดี
ขณะนี้ข้ามองปราดเดียวก็ทราบได้ว่าเจ้ายังไม่สามารถดึงพลังงานออกมาจากประตูแต่ละบานได้เท่ากัน เจ้านั้นยังถนัดที่จะปลดปล่อยพลังงานจากประตูบานที่หนึ่งและสองมากกว่าประตูบานที่สามและสี่ หากเจ้าอยากจะสำเร็จทักษะการใช้ระเบิดจตุรธาตุก็จำเป็นที่จ้องต้องฝึกการใช้ประตูบานที่สามและสี่ให้มากยิ่งขึ้น”
บลูร้องออขึ้นมาเมื่อปัญหาข้องใจถูกไขไปแล้วเปลาะหนึ่ง กล่าวว่า “เช่นนี้ข้าควรจะใช้ประตูบานที่สามและสี่เป็นหลักแทนประตูบานที่หนึ่งและสอง จนกว่าจะสามารถควบคุมปริมาณของเอลในแต่ละบานได้อย่างอิสระใช่หรือไม่?”
“แล้วคำถามอีกข้อหนึ่งที่เจ้าต้องการคำตอบคือเรื่องอันใด?”
บลูยักไหล่ด้วยท่าที่เคยชินกล่าวว่า “ปัญหาข้อนี้ไม่ซับซ้อนเหมือนข้อแรก ข้าเพียงอยากรู้ว่าเพลงกระบองที่ข้าฝึกนั้นมีความรุดหน้าไปถึงขั้นใดแล้ว”
                ราเฟริคพลันหัวเราะขึ้นมาบ้าง แล้วกล่าวว่า “ที่แท้ก็จะมาชวนข้าต่อยตีฆ่าเวลานี่เอง”
                ในมือของบลูพลันปรากฏยอดศัสตราวุธนามวิสุทธิ์ศาสตราขึ้น กล่าวว่า “ใช่แล้วจะเป็นไร? รับกระบอง”
ทันใดที่สิ้นเสียง ท่าร่างของบุรุษหนุ่มผมน้ำเงินก็วาดกระบองออกไปในแนวขวาง แทนที่จะใช้ร่างเลือดเนื้อควบคุมกระบองกลับใช้เอลดั่งหัตถ์ล่องหน ผลักดันปลายข้างหนึ่งของวิสุทธิ์ศาสตราจู่โจมเข้าใส่ราเฟริค นี่เป็นผลพวงจากการพยายามฝึกทักษะอาวุธติดต่อกันเป็นระยะเวลาหลายวัน
มุมปากของบุรุษหนุ่มปรากฏรอยยิ้มอันภาคภูมิใจ ในที่สุดเขาก็ค้นพบวิถีการใช้กระบองอีกครึ่งหนึ่งแล้ว!


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน ตอนที่ 154 : เล่ม 5.2 - ตอนที่ 64.2 - วาระสุดท้าย (3) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 838 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android