คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน

ตอนที่ 192 : เล่ม 7 - ตอนที่ 92 - สัญญาตราบสิ้นลม (4)


     อัพเดท 17 ส.ค. 51
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : มือเดียวค้ำฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มือเดียวค้ำฟ้า
My.iD: https://my.dek-d.com/eva00r
< Review/Vote > Rating : 99% [ 3,288 mem(s) ]
This month views : 39 Overall : 262,794
4,383 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 290 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน ตอนที่ 192 : เล่ม 7 - ตอนที่ 92 - สัญญาตราบสิ้นลม (4) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1919 , โพส : 0 , Rating : 100% / 3 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


ณ ค่ายทหารของกองกำลังกริฟฟอน

                คืนที่โรซาไลน์พบร่างของชานอนนอนจมกองโลหิตอยู่นั้น นางตรงเข้าไปสวมกอดร่างอันไร้วิญญาณร่ำไห้ไม่หยุด พร่ำเพ้อเรียกชื่อของชานอนอยู่ติดต่อกันเป็นเวลานาน จนสุดท้ายศิษย์สตรีผู้นี้ได้ตั้งเป้าหมายขึ้นมาอย่างหนึ่ง สัญญากับตนเองต่อหน้าร่างของครูผู้นี้ว่า จะทำให้วิชาของครูชานอนได้รับการยกย่องไปทั่วแผ่นดิน และใช้วิชาเหล่านี้ปัดเป่าภัยสงครามให้หมดไป

                ฉึก!

               

                ฉึก!

                หัวศรบินปักเข้าใส่ใจกลางเป้าซ้อมยิงอย่างต่อเนื่อง ทันใดที่ลูกศรพาดสายธนูก็ถูกโรซาไลน์ปล่อยออกในชั่วพริบตา หยาดเหงื่อพร่างพรายตามใบหน้าของสตรีผมทอง นางซ้อมอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เช้าตรู่ แม้เวลาจะผ่านล่วงเลยไปหลายชั่วโมงก็ยังไม่มีทีท่าที่จะหยุดพักสักครู่หนึ่ง ทั้งหมดนี้มีสาเหตุมาจากภาระอันหนักหน่วงที่โรสจงใจแบกรับไว้เอง ภาระการสืบทอดคันธนูสีขาวขุ่นนามว่ามุกทะลวงเมฆา อันเป็นสมบัติชิ้นเดียวที่ครูชานอนหลงเหลือไว้ให้

                ชานอนสมเป็นครูแห่งโรงเรียนเซนต์เอลลิส วิชาต่างๆเกี่ยวกับศาสตร์แห่งเอลและการยิงธนูล้วนถูกจดเอาไว้ในสมุดบันทึกอย่างละเอียด ทุกครั้งที่วิชาเหล่านี้มีการพัฒนาขึ้นไปอีกระดับชานอนจะทำการบันทึกเพิ่มเติมลงไปใหม่อีกครั้ง กระบวนท่าหนึ่งศรร้อยเศียรเพียงกระบวนท่าเดียวประกอบด้วยคำอธิบายถึงสี่แบบ ตั้งแต่ครั้งแรกที่นางบัญญัติกระบวนท่านี้ขึ้นจนถึงกระบวนท่าล่าสุดที่พึ่งจะปรับปรุงหลังจากการต่อสู้กับซิฟเฟอร์ อันมีความรุนแรงและลูกเล่นมากกว่าเดิม

เดิมทีคันธนูมุกทะลวงเมฆาอยู่ในสภาพที่เสียหายมิอาจใช้การได้ ตัวคันธนูถูกกระแทกจนศูนย์เบี่ยงเบน โรซาไลน์สั่งการให้ช่างอาวุธที่มีฝีมือดีที่สุดในกองกำลังกริฟฟอนซ่อมแซมจนใช้การได้ใหม่อีกครั้ง ห้าวันหลังจากการประชุมนางมุ่งฝึกซ้อมวิชายิงธนูมาโดยตลอด ตั้งแต่ออกเดินทางจากเมืองเจนีสเหนือจนกระทั่งกองกำลังกริฟฟอนเคลื่อนเข้ามาถึงจุดตั้งค่ายก่อนจะถึงเมืองโอดิน อันเป็นสถานที่ที่ศิษย์พี่ใหญ่กำหนดไว้ว่าจะเป็นจุดดำเนินการของปฏิบัติการทั้งหมด

โรสไกมองดูร่างอันบอบบางของสตรีที่เปี่ยมด้วยความผูกพันกับเขาอย่างลึกซึ้ง ขุนศึกหนุ่มเดินเข้ามาในสนามซ้อมยิงธนูออกคำสั่งให้บรรดาผู้ติดตามและองครักษ์ของโรซาไลน์หลบไปชั่วคราว คงเหลือเพียงพวกเขาสองคนในสนามซ้อมแห่งนี้ ไกกล่าวว่า “จริงๆแล้วเจ้าน่าจะซ้อมยิงธนูอยู่ที่เมืองเจนีสเหนือจะดีกว่าหรือไม่? ที่นั่นมีอุปกรณ์และสถานที่ครบครันจะช่วยให้เจ้าพัฒนาทักษะการยิงธนูได้ดี รับรองว่าเร็วกว่าการตั้งสนามซ้อมชั่วคราวโดยใช้เป้าลอยเช่นนี้”

“พี่ไก” โรซาไลน์หันกลับมาเห็นบุรุษหนุ่มเดินเข้ามาใกล้จึงยิ้มให้ครั้งหนึ่ง พลางส่ายหน้ากล่าวว่า “มิได้ต่างกันหรอก ในสมุดบันทึกของครูชานอนกล่าวไว้ว่าวิชายิงธนูนั้นอยู่ที่ใจ จิตใจจะต้องมุ่งมั่นต่อการฝึกซ้อม จนกว่าร่างกายสามารถเรียนรู้ความรู้สึกและสัมผัสของคันธนูลูกศร รวมไปถึงสภาพแวดล้อมเช่นการกะระยะจากจุดยิงถึงเป้าหมายและการคำนวนความรุนแรงของสายลมโดยคร่าว ดังนั้นการฝึกยิงธนูจึงสามารถกระทำที่ใดเมื่อใดก็ได้ไม่แตกต่างกัน อาจเป็นการดีเสียอีกที่ได้ทดลองยิงในสถานที่ที่ไม่เหมาะสมเท่าใดนัก เพราะหากต้องใช้ธนูในการต่อสู้จริงคงจะมิได้กระทำในขณะที่สมบูรณ์พร้อมใช้หรือไม่?

ไกพยักหน้าเห็นด้วยกับคำอธิบายของสตรีผมทอง กล่าวว่า “ที่ข้าต้องการจะบอกมิใช่เป็นเพราะเรื่องของการซ้อมยิงธนูเพียงอย่างเดียว แต่ข้าไม่อยากให้เจ้ามาเสี่ยงภัยกับอันตรายในสถานที่เช่นนี้ ปฏิบัติการครั้งนี้มีความเสี่ยงสูงและคงไม่อาจหลีกเลี่ยงการต่อสู้ตะลุมบอนได้ ครั้งนี้ข้ามาหาเจ้ามีสาเหตุหลักคืออยากจะให้เจ้าเดินทางกลับไปเถิด”

“มิได้” โรซาไลน์ส่ายศีรษะตอบทันควัน “การศึกที่เมืองเจนีสเหนือครั้งก่อนครูชานอนต่อสู้เพื่อยับยั้งสงครามจนกระทั่งถึงวาระสุดท้าย ข้าที่มีฐานะมาร์คีสแห่งกริฟฟอนจะทิ้งกองทัพกลับไปได้อย่างไร?

ไกไม่ละทิ้งความพยายาม เกลี้ยกล่อมต่อไปว่า “ถ้าอย่างนั้นเจ้าไม่จำเป็นต้องเดินทางกลับไปที่เจนีสเหนือก็ได้ แต่เมื่อถึงเวลาปฏิบัติการข้าอยากจะให้เจ้าประจำการอยู่ที่ค่ายทหารแห่งนี้ รอคอยจนกว่าพวกเราทั้งหมดจะสามารถยึดเมืองโอดินและคลี่คลายสถานการณ์ความรุนแรงไปแล้วจึงตามเข้าไปสมทบ”

โรสสวนกลับว่า “พี่ไกจะให้ข้าทำอย่างนั้นได้อย่างไร? ข้าเองยอมรับว่าไม่มีฝีมือเทียบได้กับพี่ไก ศิษย์พี่ใหญ่หรือท่านโซโลมอนก็จริง แต่อย่างน้อยก็ไม่มีผู้ใดในกองทัพกล้าระบุว่าข้าเป็นตัวถ่วง หรือว่าพี่ไกจะปฏิเสธว่าหากข้าเข้าร่วมในภารกิจนี้จะไม่ทำให้โอกาสสำเร็จเพิ่มขึ้นแม้แต่น้อย? เมื่อทหารของกองกำลังกริฟฟอนทราบว่าผู้นำทัพของพวกเขาเข้าร่วมในปฏิบัติการ ขวัญและกำลังใจก็จะเพิ่มพูนอันเป็นสาเหตุให้โอกาสทำการสำเร็จมีมากขึ้นมิใช่หรือ? และอีกอย่างหนึ่งคือความรู้ด้านกลไกกับดักไม่มีผู้ใดเชี่ยวชาญในหมู่พวกท่าน หากศัตรูวางกับดักเอาไว้ล่อให้พวกเราเข้าไปติดจะเป็นอย่างไร พี่ไกคงไม่ต้องการให้ชีวิตของทหารกว่าห้าพันนายตั้งอยู่บนความเสี่ยงกระมัง”

“นั่นก็จริงอยู่ แต่การที่เจ้าเดินทางมาถึงค่ายทหารแห่งนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้ขวัญและกำลังใจของทหารเพิ่มพูนมากขึ้นในระดับหนึ่ง ดังนั้นการนำทัพโปรดปล่อยให้หน้าที่การนำทัพเป็นของโซโลมอนเถิด ส่วนเรื่องความรู้และความเชี่ยวชาญในเรื่องกลไกกับดับข้าอาจยอมรับว่ามีความรู้ไม่เท่ากับเจ้าก็จริงอยู่ แต่ไอเวอเรียสผู้เป็นศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้ามีความรู้กว้างขวางรวมไปถึงเรื่องราวกับดักเหล่านี้ การที่ข้าให้เจ้าอยู่ที่นี่ก็มิใช่ว่าจะไร้ประโยชน์เสียทีเดียว หน้าที่ของเจ้าคือการเฝ้าระวังทางหนีทีไล่สุดท้ายของพวกเราทั้งห้าพันต่างหาก”

โรสส่ายหน้าตอบเสียงแข็งว่า “ทำแบบนั้นไม่ได้”

ไกใช้สองมือคว้าหัวไหล่ของโรซาไลน์ จ้องมองลงไปข้างในดวงตานางลึกๆ กล่าวด้วยน้ำเสียงเชิงขอร้องว่า “โรส โปรดเชื่อสักครั้งได้หรือไม่? ถือว่าครั้งนี้ข้าขอร้องต่อเจ้าก็แล้วกัน”

สองตาของโรซาไลน์จับจ้องไปที่ใบหน้าของขุนศึกผู้นี้ สังเกตจากสีหน้าของพี่ไกที่ไม่เคยร้อนรุ่มเช่นนี้มาก่อน จึงคาดเดาว่าการศึกครั้งนี้อาจเกิดเหตุการร้ายแรงแอบแฝง นางจึงถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงว่า “เพราะเหตุใดหรือพี่ไก? พี่ปิดบังความจริงบางอย่างอยู่หรือไม่? ตั้งแต่พวกเราพจญภัยด้วยกันมาข้าไม่เคยเห็นพี่เป็นเช่นนี้มาก่อน แม้ว่าจะเป็นนรกหรือสวรรค์ที่รอคอยอยู่เบื้องหน้า พวกเราก็พร้อมใจจะบากบั่นไปด้วยกันมิใช่หรือ?

ไกส่ายหน้าปฏิเสธ สายตาทั้งสองยังคงจับจ้องอยู่ที่ใบดวงตาที่สวยซึ้งคู่นั้น กล่าววาจาออกมาจากจิตใจเบื้องลึกว่า “มันมิใช่เช่นนั้น ข้าไม่เคยมีเรื่องราวอันใดที่ปิดบังเจ้าแม้แต่สิ่งเดียว และก็ไม่เคยคิดจะปิดบังเรื่องราวใดๆสักครั้ง ที่ข้าไม่ต้องการให้เจ้าเข้าร่วมในการศึกครั้งนี้เป็นเพราะข้าเป็นห่วงเจ้าเข้าใจหรือไม่? ข้าอยากจะให้เจ้าเข้าใจสภาพจิตใจของข้าในตอนนี้บ้าง บรรดาสตรีที่เคยอยู่รอบกายไม่ว่าจะเป็นท่านแม่บุญธรรม โซเฟียหรือแม้แต่ชานอนเองล้วนต้องมาจากไปเพราะสงครามบ้าๆนี่ ปัจจุบันทั้งชีวิตข้าเหลือเพียงเจ้าคนเดียวเท่านั้น ข้าไม่ต้องการที่จะเห็นเจ้าต้องมาด่วนจากไปอีกคนหนึ่ง ไม่ต้องการโอกาสแม้สักส่วนเสี้ยวที่จะทำให้เจ้ามีส่วนข้องเกี่ยวกับอันตราย โรซาไลน์ได้โปรดเชื่อข้าเถิด เดินทางกลับไปที่เมืองเจนีสเหนือ หากเจ้าเป็นอะไรไปอีกคนหนึ่งข้าคงไม่อาจทนรับความรู้สึกเหล่านั้นได้อีกแล้ว ได้โปรดเข้าใจความรู้สึกของข้าด้วย”

สายตาทั้งสี่ข้างประสานสบกัน ถ่ายทอดความรู้สึกลึกๆในจิตใจของขุนศึกหนุ่มสู่มาร์คีสสาว เสียงเบาๆจากคันธนูมุกทะลวงเมฆาหล่นกระทบพื้นพลันดังขึ้น มือทั้งสองของโรซาไลน์เอื้อมไปจับแขนไกทั้งสองที่ยังกุมอยู่บนหัวไหล่ตนเอง นางรู้สึกได้ถึงความรักและความห่วงใยที่ถ่ายทอดออกมาจากบุรุษผู้แข็งกร้าว น้ำตาหยดหนึ่งได้ไหลออกมาจากดวงตาของสตรีผมทองอย่างไม่ทราบสาเหตุแน่ชัด

“เจ้า เจ้าเป็นอะไรหรือไม่?” ไกกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ไม่ทราบว่าเหตุใดน้ำตาหยดนี้จึงไหลออกมา

โรซาไลน์พลันใช้นิ้วมือข้างหนึ่งปาดเช็ดน้ำตาหยดนั้น ส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “ข้าไม่เป็นอะไรหรอก เพียงแต่ดีใจที่ทราบว่าพี่เป็นห่วงข้าถึงขนาดนี้ แต่ข้าอยากจะบอกพี่ไกว่าข้าคงทำตามคำขอร้องของพี่ไม่ได้ ไม่ใช่เพราะข้าดื้อรั้นไม่อยากจะทำตามความปรารถนาของพี่ หากเป็นเพราะข้าเข้าใจดีถึงสิ่งที่สตรีรอบกายพี่ยินยอมอุทิศชีวิตในเหตุการณ์ต่างๆท่ผ่านมา ทุกคนล้วนทำไปเพราะมีเหตุผลเดียวกัน นั่นคือการปกป้องบุคคลที่ตนรักและขจัดภัยให้กับแผ่นดิน ตลอดจนสนับสนุนให้พี่ที่เป็นสายเลือดโดยตรงของราชันย์กาเรียผู้ล่วงลับได้ขึ้นครองราชย์ เปลี่ยนแปลงแผ่นดินที่กำลังลุกเป็นไฟให้กลับคืนสู่ความสงบสุขอีกครั้ง ข้าทราบว่าทั้งมารดาบุญธรรมของพี่ พี่โซเฟียและครูชานอนต่างรักพี่หมดหัวใจ ข้าเอง ข้าเองก็เช่นกันที่มีความรู้สึกเช่นนั้น เมื่อครู่ที่ข้าเคยให้เหตุผลว่าการคงอยู่ของข้าจะทำให้กองกำลังกริฟฟอนมีกำลังใจมากขึ้น คำกล่าวเหล่านั้นล้วนเป็นข้ออ้างที่น่าฟังมิใช่จุดประสงค์ที่แท้จริง จุดประสงค์หลักของข้าคือการที่จะติดตามพี่ไปจนถึงที่สุด พยายามกระทำเพื่อพี่ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ต่างหาก อย่างน้อย อย่างน้องก็มิให้น้อยหน้าสตรีอื่นที่มอบความรักให้พี่แม้กระทั่งชีวิตของพวกนาง ข้า ข้าต้องขอโทษที่ไม่อาจทำตามคำขอร้องของพี่ไกได้ ไม่ว่าจะเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น หรือว่าพบกับสมรภูมิที่มีแต่ความตายรอคอยอยู่เบื้องหน้า หากพี่เต็มใจก้าวไปแล้วข้าเองก็จะเต็มใจติดตามพี่ไป นั่นเป็นคำตอบที่มิอาจเปลี่ยนแปลงได้ ข้าจึงอยากให้พี่ไกเข้าใจจิตใจของข้าเช่นกัน”

โรซาไลน์กล่าวจบน้ำตาอีกหยดหนึ่งก็ไหลลงอาบแก้ม ในครั้งนี้มือของนางกลับมิได้ปาดเช็ดน้ำตาหยดนั้นเหมือนแต่ก่อน สตรีผมทองเอื้อมมือทั้งสองข้างไปสัมผัสปรางแก้มของขุนศึกหนุ่ม ดึงใบหน้าของเขาเข้ามาใกล้นิ้วหนึ่ง โน้มใบหน้าของตนเข้าใกล้อีกนิ้วหนึ่ง ประกบริมฝีปากของตนกับบุรุษหนุ่มตรงหน้าด้วยอารมณ์อันพลุกพล่านที่เปี่ยมไปด้วยความรัก จนกระทั่งน้ำตาหยดเมื่อครู่ไหลอาบผ่านแก้มขาวนวลหยดลงสู่พื้นดิน สตรีผมทองจึงผละออกจากใบหน้าของบุรุษหนุ่มด้วยสีหน้าที่ขวยเขิน ไม่ทราบว่าจะกล่าวคำพูดใดๆต่อไป

ไกคิดไม่ถึงมาก่อนว่าโรซาไลน์จะมีปฏิกิริยาเช่นนี้ มือทั้งสองของเขาที่จับหัวไหล่นางอยู่พลันเปลี่ยนเป็นโอบกอดร่างของสตรีตรงหน้าเข้าแนบกาย

“พี่ไก

สายตาของบุรุษหนุ่มหญิงสาวทั้งสองพริ้มลง ไกทิ้งคราบของความเป็นขุนศึกคงเหลือเพียงแต่บุรุษหนุ่มที่ถวิลย์หาความรักจากหญิงสาว โน้มใบหน้าลงประกบริมฝีปากของเขาเข้ากับริมฝีปากอันอวบอิ่มครู่นั้นอีกครั้ง

จวบจนจุมพิตครั้งที่สองผ่านพ้นไป สายตาทั้งสี่ข้างยังคงประสานสบเช่นเดิม แต่จิตใจของทั้งสองกลับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ไม่มีพรมแดนกั้นขวางระหว่างบุคคลทั้งสองอีก

ยินเสียงที่จริงจังของบุรุษหนุ่มกล่าวว่า “ข้าให้สัญญา ข้าจะปกป้องเจ้าจวบจนสิ้นลมหายใจ”

หญิงสาวพยักหน้ารับคำครั้งหนึ่ง ตอบว่า “ข้าให้สัญญา ข้าจะอยู่ข้างกายท่านตราบสิ้นลมหายใจเช่นกัน”



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน ตอนที่ 192 : เล่ม 7 - ตอนที่ 92 - สัญญาตราบสิ้นลม (4) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1919 , โพส : 0 , Rating : 100% / 3 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android