คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน

ตอนที่ 221 : เล่ม 8 - ตอนที่ 107 - ว่างเปล่า (3.5)


     อัพเดท 4 พ.ย. 51
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : มือเดียวค้ำฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มือเดียวค้ำฟ้า
My.iD: https://my.dek-d.com/eva00r
< Review/Vote > Rating : 99% [ 3,288 mem(s) ]
This month views : 36 Overall : 262,894
4,383 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 290 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน ตอนที่ 221 : เล่ม 8 - ตอนที่ 107 - ว่างเปล่า (3.5) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1794 , โพส : 4 , Rating : 100% / 2 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


จอมแพทย์วีและกอร์ดอนนำทางลูทให้เดินผ่านห้องโถงใหญ่ไปอีกฟากหนึ่งของตัวตึก สองฟากผ่านห้องพักรับรองหลายสิบห้อง โชยกลิ่นหอมของสวนลิลลี่ที่บานสะพรั่งพัดผ่านมาพร้อมสายลม

                ทั้งสามผ่านเข้ามาในห้องอีกห้องหนึ่ง ที่มีลักษณะการตกแต่งมิได้แตกต่างไปจากห้องพักของลูทเมื่อครู่ นอกจากโต๊ะและเก้าอี้ที่ว่างเปล่าแล้ว บนเตียงมีชายชราผมขาวกำลังนอนพักผ่อนอยู่ผู้หนึ่ง ทันใดที่พวกเขาทั้งสามเปิดประตูเข้าไปก็ได้ยินเสียงของชายชราผู้นี้กล่าวว่า “พวกเจ้าอีกแล้วหรือ?

                จอมแพทย์วีและกอร์ดอนทั้งสองต่างไม่ตอบคำ ก้าวเดินไปที่ข้างเตียงของชายชราผู้นั้น ลูทเดินตามหลังไปจนกระทั่งเห็นใบหน้าและทรงผมอันยุ่งเหยิงของชายชราบนเตียง จึงกล่าวออกมาด้วยความงุนงงสงสัย เจือปนความประหลาดใจว่า “ท่านผู้อาวุโสจาง?

                “เสียงนี้!? ศิษย์ของข้า! เป็นเจ้าหน้าโง่ศิษย์ของข้าจริงๆ!” น้ำเสียงของจางเสินโส่วแสดงออกถึงความยินดีที่หาผู้ใดเปรียบ ตามด้วยเสียงหัวเราะดังลั่นและเสียงไออย่างถี่ๆ

                จอมแพทย์วีประกบนิ้วชี้และนิ้วนางขึ้นแตะลงที่หน้าอกของจางเสินโส่ว ถ่ายทอดเอลผ่านปลายนิ้วเข้าสู่ชีพจรหัวใจของผู้ป่วยโดยตรง กล่าวว่า “การหัวเราะรังแต่จะทำลายชีวิตของเจ้า ข้าได้ช่วยลูทและยูกิให้ฟื้นขึ้นมาตามคำสัญญาที่เคยมอบไว้ บัดนี้บุรุษหนุ่มอยู่ตรงหน้าของเจ้าแล้ว หากมีคำสั่งเสียอันใดก็จงบอกกล่าว”

                “คำสั่งเสียอันใด?” ลูทถาม

                “ข้าจะหัวเราะมันก็ไม่เกี่ยวกับเจ้า” จางเสินโส่วตอบจอมแพทย์วี พลางยกมือที่เหี่ยวย่นและสั่นระริกเช็ดคราบโลหิตบริเวณมุมปาก กล่าวต่อไปอย่างดื้อรั้นว่า “เมื่อศิษย์ของข้าและศิษย์ของนางยังคงมีชีวิตอยู่ แสดงว่าข้าบรรลุเป้าหมายที่กระทำลงไปแล้ว บัดนี้นางไม่มีชีวิตอยู่ชีวิตของข้าผู้นี้ก็ไร้ความหมาย จะอยู่รอดต่อไปอีกนานเท่าใดล้วนไม่สำคัญ”

                บุรุษหนุ่มมองที่มือของจางเสินโส่วเห็นคราบโลหิตจากอาการไออย่างต่อเนื่อง จึงทราบว่าบุคคลตรงหน้านั้นบอบช้ำภายในสาหัส แม้ว่าเมื่อครั้งก่อนปราณโลหิตของจางเสินโส่วแทบจะคร่าชีวิตของเขาไป แต่หากมองในมุมกลับกันปราณโลหิตก็เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เขาและยูกิพาชีวิตรอดจากห้วงแห่งความตายมาจนถึงทุกวันนี้ จางเสินโส่วจึงเปรียบเสมือนผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเขาไว้กึ่งหนึ่ง ลูทยิ่งเห็นโลหิตที่กระเซ็นออกมาจากมุมปากยิ่งสำนึกได้ว่าควรกระทำอะไรบางอย่าง จิตใจที่เปี่ยมไปด้วยความสับสนถูกรวบรวมให้ตั้งมั่นอยู่ในสติอีกครั้ง ค่อยๆกล่าวว่า “ท่านผู้อาวุโสโปรดถนอมตัว อย่าได้ฝืนร่างกายกล่าววาจาอีกเลย คำสั่งเสียของท่านนั้นข้าสามารถรับฟังได้ในวันหลังเมื่อท่านฟื้นสภาพโดยสมบูรณ์”

                “ฟื้นร่างกายผีสางอันใด? เพียงเท่านี้เจ้าดูไม่ออกหรอกหรือว่ายมทูตกำลังจะมาทวงชีวิตของข้าในไม่ช้า?” แทนที่จางเสินโส่วจะซาบซ้ำในคำกล่าวของลูทกลับต่อว่าด้วยน้ำเสียงดุดัน “ข้าจะบอกให้เอาบุญว่า หลังจากที่เจ้าได้สติหลังจากแทงกระบี่ใส่แม่นางน้อย เจ้ามารเฒ่ามันจึงซัดเอลที่มีความรุนแรงมหาศาลหมายจะทำลายพวกเจ้าทั้งสองไปในคราวเดียว โชคดีที่ข้าใช้เอลแห่งมิติรุดมาทันเวลา เคลื่อนย้ายร่างกายเจ้าทั้งสองออกจากที่เกิดเหตุ แรงระเบิดอัคคีจึงมิอาจทำลายชีวิตน้อยๆของพวกเจ้าไป อย่างไรก็ตามแรงระเบิดนั่นส่งผลกระทบต่อสติของพวกเจ้าจนสลบไสล โดยเฉพาะแม่นางน้อยที่หัวใจถึงกับหยุดเต้น มิได้หายใจอีกต่อไป”

                “หัวใจหยุดเต้น!?” ลูทกล่าวด้วยความตกใจ

                “เทียบเท่ากับว่านางตายไปแล้วครั้งหนึ่ง ยังดีที่ปราณโลหิตของข้ามีความสามารถพิเศษ สามารถดึงเอลธาตุไม้ในร่างของนางเชื่อมประสานบาดแผลจากภายใน อีกมือหนึ่งร่ายเอลปลุกชีพคืนวิญญาณ เสี่ยงดวงต่อลมหายใจของนางอีกครั้ง ผ่านไปพักใหญ่ข้าได้ถ่ายทอดปราณโลหิตออกไปจนหมดร่าง ไม่หลงเหลือสิ่งใดที่ข้าสามารถกระทำได้อีก ในช่วงวินาทีคับขันทุกสิ่งขึ้นกับลิขิตสวรรค์ อาจเป็นเพียงครั้งเดียวในชีวิตของข้าก็ว่าได้ที่คิดวิงวอนให้สวรรค์เมตตา ผลสุดท้ายนิ้วมือของแม่นางน้อยพลันกระดิก หัวใจค่อยๆกลับมาเต้นดังเดิม ในขณะที่เจ้าถูกแรงกระแทกหมดสติเจียนตาย แม้มิได้หยุดหายใจก็เรียกว่ามิได้ต่างกันเท่าไร นอนสลบไสลไม่ได้ฟื้นขึ้นมาจนกระทั่งพบแพทย์ชราผู้นี้” จางเสินโส่วกล่าวพลางเอาหลังมือเช็ดโลหิตทุกๆสองสามประโยค

                จอมแพทย์วียังคงถ่ายทอดเอลตรงเข้าสู่ชีพจรหัวใจของจางเสินโส่ว ช่วยให้เขากล่าววาจาพร้อมสนับสนุนว่า “ในตอนนั้นอาการของพวกเจ้าทั้งสามล้วนร่อแร่ปางตายไม่ต่างจากท่านคาเทจหรือท่านดูแรนดัล ต่อให้ข้าพยายามอย่างไรก็มิอาจแบ่งภาคเป็นห้าร่างรักษาพวกเจ้าโดยพร้อมเพรียง แมกซิมิเลี่ยนกับกอร์ดอนทั้งสองจึงต้องคอยถ่ายทอดพลังส่วนหนึ่งเข้าใส่ร่างกายพวกเจ้า ยื้อชีวิตในขณะที่ข้ารักษาท่านคาเทจและท่านดูแรนดัลที่อาการหนักที่สุด จากนั้นจึงเปลี่ยนมารักษาพวกเจ้า จางเสินโส่วที่ดื้อรั้นกลับไม่ยอมให้ข้าลงมือรักษา จนกระทั่งมั่นใจว่าพวกเจ้าทั้งสองมีสิทธิ์รอด ก่อนที่พวกเราถอยร่นมายังลาเวนดิสได้สำเร็จ”

                “ท่าน ... ท่านผู้อาวุโส” น้ำตาแทบจะไหลออกมาจากดวงตาของบุรุษหนุ่ม เมื่อเห็นสภาพปางตายของบุคคลตรงหน้าทีเกิดจากการช่วยชีวิตเขา

                เฒ่าชราไอออกมาเป็นโลหิตอีกถี่ๆ ฝืนร่างกายกล่าววาจาต่อไปว่า “เจ้าหน้าโง่! ที่ข้าช่วยเจ้าออกมานั้นมิใช่เป็นเพราะศิษย์ไม่เอาอ่าว แต่เป็นเพราะคาโรลและแม่นางน้อยทั้งสอง ฝีมือของเจ้าเมื่อถูกมารเข้าสิงเพียงพอที่จะทำลายแผ่นดินให้กลายเป็นผุยผง หากบัดนี้เจ้ามัวแต่สิ้นหวังทำสีหน้าราวกับศพหายใจ แล้วสิ่งที่ผู้อื่นเสียสละเพื่อเจ้าจะไม่สูญเปล่าหรืออย่างไร?

                “ข้า

สายตาของจางเสินโส่วกลับมาเป็นจริงจังอีกครั้ง กล่าวย้ำน้ำเสียงอย่างชัดเจนว่า “เจ้านั้นเป็นศิษย์ของข้า ข้ายังต้องการให้เจ้านำสุดยอดศัสตราวุธที่ข้าสร้างขึ้นไปติดทำเนียบสิบหกศาสตรา หากเจ้ากระทำไม่ได้ ข้าจะรับเจ้ามาเป็นศิษย์เพื่ออะไร?

                ลูทรับฟังคำต่อว่าของจางเสินโส่ว ดวงตาที่ไร้ความรู้สึกจึงค่อยๆส่องประกายของความรู้สึกเล็กน้อย กล่าวตอบไปว่า “ข้าทราบแล้ว”

                “เมื่อทราบแล้วก็ดี!” จางเสินโส่วพลันหลับตาลงหลังจากกล่าวจบ เขาสูญเสียโลหิตอย่างมากจากการโหมกล่าววาจา

                จอมแพทย์ชรารีบหลับตาถ่ายทอดอนุภาคของเอลยื้อชีวิตเข้าไปอีกชุดใหญ่ กล่าวว่า “ชีพจรอ่อนมาก เขาเพลียจนหลับไปแล้ว พวกเราควรจะออกไปนอกห้องปล่อยให้เขาพักผ่อน”

                กอร์ดอนที่นิ่งเงียบมิได้กล่าววาจาตั้งแต่เข้าห้องมาพยักหน้าครั้งหนึ่ง เปิดประตูนำลูทและจอมแพทย์วีออกจากห้องไป



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน ตอนที่ 221 : เล่ม 8 - ตอนที่ 107 - ว่างเปล่า (3.5) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1794 , โพส : 4 , Rating : 100% / 2 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 4 : ความคิดเห็นที่ 3133
ไม่ได้เขามาหลายวันเลยได้อ่านยาวหน่อย แต่ทำไมต้องมี 3.5 ล่ะ 4 ไม่เอา มาลงเลยล่ะค่ะ
เราบอกว่าชอบทุกเล่มจะผิดมั้ยอะ เพราะถ้าขาดเล่มใดเล่มหนึ่งมันก้อไม่สนุกอะ
แล้วที่มีคนบอกว่าจางเสิ่นโส่วคล้ายตัวละครในมังกรหยก เราว่าก้อเหมือนหน่อยๆนะ
น่าจะบอกว่าอัฉริยะกับคนบ้ามันต่างกันแค่นิดเดียวมากกว่านะ ลักษณะของผู้เฒ่าจางถึงออกมาเป็นอย่างนี้
แล้วอาวุธที่ผู้เฒ่าสร้างไว้นี่มันอะไรเนี่ย อยากรู้จังเลยอะ แล้วอาวุธที่ติดหนึ่งในสิบหกนี่ออกมาครบหมดยังค่ะเนี่ย
หรือว่าเหลืออีกหนึ่งอย่าง ถ้าเหลือแล้วจะออกมาเมื่อไหร่

อยากให้ถึงวันที่หนังออกเร็วๆจังเลย
Name : เสี่ยวหลงเปา < My.iD > [ IP : 124.120.145.105 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤศจิกายน 2551 / 22:50
# 3 : ความคิดเห็นที่ 3128

ไม่ได้เข้ามานานมากเลย เข้ามาแล้วอ่านได้ยาวเลยค่ะ

รู้สึกว่าเราชอบแจ็คกับจางเสินโส่วมากๆเลยดูเป็นคนที่ทั้งมีฝีมือทั้งมีนิสัยแปลก


PS.  My Mial:kar-fe135@hotmail.com คาโลเฟรินเติมเลข ไม่ใชคาเฟ่หรือกาแฟแต่อย่างใด - -" จะเก่งให้ได้..สักวันจะต้องเทพ!!
Name : ลาจากความมืดมิด < My.iD > [ IP : 124.121.121.48 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤศจิกายน 2551 / 20:49
# 2 : ความคิดเห็นที่ 3126
ท่าทางเหมือนท่านผู่เฒ่าจะทำอาวุธไว้ชิ้นนึงเอาไว้ให้ลุทใช้เนอะ
Name : unpong < My.iD > [ IP : 161.200.255.162 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤศจิกายน 2551 / 13:10
# 1 : ความคิดเห็นที่ 3123
เพื่อน ๆ คิดมั้ยว่า จางเสิ่นโส่ว ลักษณะคล้าย ๆ กับ พิษปัจฉิม อ้าวเอี้ยงฮง ที่บ้า ๆ บอ ๆ เอาแน่เอานอนไม่ได้
หรืออาจจะเหมือนกับ มารบูรพา อึ้งเอี๊ยะซือ ที่ทำอะไรตามใจตัวเอง ไม่สนใจคนรอบข้าง วิธีที่ใช้ก้อขึ้นกับความพอใจของตนเป็นหลัก

ยิ่งอ่านก้อยิ่งรู้สึกว่าเหมือนจริง ๆ อ่ะ

ส่วนเรื่องที่คุณบีมเปิดประเด็นไว้ ผมชอบเล่ม 7 มากสุดอ่ะ
อาจเป็นเพราะว่ารอมานาน หาก้อยาก พออ่านแล้วก็สมใจดี หนุกมาก เลยมีความรู้สึกว่าชอบมากสุดอะไรทำนองเนี๊ยะละมั้ง อิอิ ว่าแต่นอกจากจะจัดโหวด ตัวละครแล้ว ยังจะจัดโหวดเล่ม ด้วยเหรอครับ คุณบีม
Name : Spirit of Sword [ IP : 203.146.71.174 ]

วันที่: 4 พฤศจิกายน 2551 / 07:52
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android