คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน

ตอนที่ 222 : เล่ม 8 - ตอนที่ 107 - ว่างเปล่า (4)


     อัพเดท 5 พ.ย. 51
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : มือเดียวค้ำฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มือเดียวค้ำฟ้า
My.iD: https://my.dek-d.com/eva00r
< Review/Vote > Rating : 99% [ 3,288 mem(s) ]
This month views : 40 Overall : 262,795
4,383 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 290 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน ตอนที่ 222 : เล่ม 8 - ตอนที่ 107 - ว่างเปล่า (4) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1797 , โพส : 2 , Rating : 100% / 3 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


นางกำนัลวัยสิบห้าสิบหกปีนางหนึ่งก้าวออกมาจากห้องบรรทมขององค์ราชินีอย่างเรียบร้อย ในมือถือถาดอาหารที่ยังไม่มีร่องรอยแม้แต่การเปิดออกถาดหนึ่ง

                นางกำนัลน้อยทอดถอนหายใจเป็นการใหญ่ เมื่อแอบเปิดฝาครอบอาหารดูก็พบซุปครีมหอยลายที่เหลืออยู่เต็มชามอย่างที่คาดเดา ขณะที่นางกำลังจะปิดฝาครอบลงกลับพบสตรีผู้หนึ่งเดินผ่านมา นางกำนัลน้อยมีท่าทางประหวั่นลนลานเพราะสิ่งที่นางได้กระทำลงไปเป็นการผิดกฎของนางกำนัลทั้งหลาย หากเรื่องแดงออกไปคงจะไม่พ้นต้องถูกหัวหน้านางกำนัลตำหนิเป็นแน่

                สตรีผู้นั้นพลันหันมาเห็นนางกำนัลน้อยที่กำลังจะปิดฝาครอบอาหารพอดิบพอดี นางกำนัลน้อยจึงไม่มีทางเลือกอื่นอีกนอกเสียจากย่อกายลงกล่าวขอร้องว่า “ขอได้โปรดท่านมาร์คีสอย่าได้ตำหนิเถิดเพคะ ที่ผู้น้อยได้กระทำลงไปเป็นเพราะผู้น้อยเป็นห่วงองค์ราชินีเป็นอย่างยิ่ง”

                แท้จริงโรซาไลน์ตั้งใจจะมาเข้าเฝ้าองค์ราชินีอยู่แล้ว จึงยิ้มให้กับนางกำนัลน้อยครั้งหนึ่ง กล่าวว่า “ไม่เป็นไรหรอก ข้าก็เป็นห่วงพระองค์ไม่แพ้เจ้า พระองค์ไม่ยอมเสวยอีกแล้วใช่หรือไม่?

                นางกำนัลน้อยส่ายศีรษะอย่างรวดเร็ว กล่าวว่า “ครั้งนี้ย่ำแย่กว่าครั้งก่อนๆ แม้แต่ฝาครอบพระองค์ก็ทรงมิได้เปิดทอดพระเนตร ทั้งๆที่เป็นซุปที่พระองค์ทรงโปรดอย่างยิ่ง”

                โรซาไลน์ถอนหายใจครั้งหนึ่ง ยื่นมือไปหยิบถาดอาหารมาจากนางกำนัลน้อย กล่าวว่า “เรื่องนี้ปล่อยเป็นหน้าที่ของข้าเอง”

                “ขอบพระคุณท่านมาร์คีส” นางกำนัลน้อยยิ้มออกเมื่อพบว่ามาร์คีสโรซาไลน์จะจัดการเรื่องนี้ให้ มิใช่เพราะเรื่องที่ตนจะรอดพ้นจากการถูกตำหนิ แต่เป็นเพราะมีโอกาสที่องค์ราชินีที่ตนเองได้ถวายการรับใช้มากว่าแปดปีจะกลับมาเสวยพระกระยาหารดั่งเดิม

                “อาการประชวรของพระองค์เป็นอย่างไรบ้าง?

                นางกำนัลน้อยตอบว่า “ท่านหมอหลวงบอกว่าอาการของพระองค์ดีขึ้นเรื่อยๆ”

                “เจ้าไปเถอะ” โรซาไลน์พยักหน้าครั้งหนึ่ง นางกำนัลน้อยจึงย่อกายแสดงความเคารพแล้วเดินจากไป

                หลังจากที่เคาะประตูสองสามครั้งแต่กลับไม่มีเสียงตอบรับโรซาไลน์จึงเปิดประตูเข้าไป กล่าวว่า “เจส ข้านำซุปที่เจ้าชอบมาให้เป็นอาหารเช้า”

                หลังจากที่โชคชะตานำพามาพบพาน สตรีทั้งสองคบหากันอย่างสนิทใจราวกับเป็นสหายสนิท เจสสิกาทราบว่าโรซาไลน์ไม่ค่อยสันทัดกับการใช้ราชาศัพท์เท่าใดนัก จึงออกคำสั่งมิให้นางแบ่งชนชั้นวรรณะกับตนเอง ขอให้คิดเสียว่านางเป็นสหายสนิทคนหนึ่งที่สามารถสนทนากันได้ทุกเรื่องอย่างเปิดใจในฐานะที่เท่าเทียม

                “ข้าไม่อยากกิน” เสียงตอบของเจสดังมาจากบนที่นอน นางหันหน้าไปทางหน้าต่างหันหลังเข้าหาประตู ปิดม่านสนิทไม่ยอมรับแสงอาทิตย์จากภายนอก

                โรซาไลน์ถอนหายใจเยี่ยงนางกำนัลน้อยเมื่อครู่ วางถาดอาหารลงบนโต๊ะข้างเคียง เดินอ้อมเตียงมาเปิดผ้าม่านออกเป็นช่องแคบๆ ปล่อยให้แสงอาทิตย์ยามสายสาดส่องเข้ามากระทบใบหน้าที่สวยคมของเจสสิกา แต่สีหน้าของนางกลับเต็มไปด้วยความหมองหม่น

“เจ้ามีความในใจอันใด สามารถบอกข้าได้หรือไม่?” โรสนั่งลงบนเตียงสนทนากับเจสอย่างใกล้ชิด

เจสนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง แทนที่จะตอบกลับถามคำถามว่า “เจ้ากับพี่ไกเป็นอย่างไรบ้าง?

โรซาไลน์ทราบในทันทีว่าปัญหาของเจสสิกามิได้อยู่ที่ร่างกายอีกต่อไป แต่เป็นปัญหาในเรื่องของจิตใจที่มิได้รับเยียวยาต่างหาก คิดได้เช่นนั้นพลางตอบว่า “หลังจากที่พวกเรายึดเมืองโอดินได้ พี่ไกก็ต้องอยู่แนวหน้าตลอดเวลา วุ่นวายกับภารกิจเหน็ดเหนื่อยสายตัวแทบขาดจนแทบไม่มีเวลาให้กับข้า หลายวันมานี้ข้าแทบมิได้พูดคุยกับเขาเลย นอกเสียจากคำทักทายเท่านั้น”

แววตาทั้งสองของเจสแสดงความสนใจขึ้นมาทันที มองใบหน้าของโรซาไลน์พลางถามต่อไปว่า “แล้วเจ้าไม่รู้สึกอะไรเลยหรือที่ไม่มีโอกาสได้สนทนากับพี่ไกเช่นนี้?

“ต้องรู้สึกเป็นแน่” โรสพยักหน้ายอมรับ กล่าวต่อไปว่า “แต่ข้าเข้าใจเขา ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้สำหรับเหล่าบุรุษแล้วการงานประเทศชาติย่อมมาเป็นอันดับหนึ่ง ... มิใช่ ... ต้องกล่าวว่าสำหรับพวกเราแล้วไม่ว่าจะบุรุษหรือสตรี เรื่องของส่วนรวมต้องมาอันดับหนึ่ง เรื่องส่วนตัวมีความสำคัญรองลงมา ข้าเชื่อว่าบลูก็คงมิได้ต่างกัน”

“โรส ...” เจสสิกาเรียกชื่อโรสด้วยความไม่รู้ตัวเมื่อพบว่าสหายผู้นี้ล่วงรู้เป็นอย่างดีว่าแท้จริงแล้วนางรู้สึกอย่างไร

โรสถามตรงๆว่า “พวกเจ้าทั้งสองมีปัญหาอะไรกันหรือ?

เจสมิได้ตอบตรงๆดั่งเช่นคำถามที่ได้ยิน พลางยันร่างท่อนบนขึ้นจากที่นอน ปล่อยให้แสงอาทิตย์ลูบไล้เรือนผมสีทองอร่าม กล่าวว่า “ตั้งแต่ที่อาจารย์ของเขาได้รับบาดเจ็บ นครมิสต์เกิดเรื่อง เขาก็ไม่เคยมาพบข้าอีกเลย จากเดิมที่ทุกวันเขาต้องปลีกเวลาไม่มากก็น้อยมาพบข้า แต่นี่ก็เป็นเวลาเกือบสองอาทิตย์เต็มแล้ว ตั้งแต่ที่ข้านอนป่วยไม่สบายจนกระทั่งเกือบหายดี ... เขา ... เขาจะยังรักข้าอยู่หรือไม่?

สายตาของโรซาไลน์มองอากัปกิริยาของเจสสิกาเพียงครั้งเดียวก็ทราบว่านางรักบลูอย่างแท้จริง คนป่วยย่อมต้องการการดูแลเอาใจใส่มากกว่าคนปกติ โดยเฉพาะการดูแลเอาใจใส่จากคนรัก มันก็เป็นการน่าน้อยใจอย่างยิ่งเมื่อคนรักมิได้กระทำสิ่งที่หวัง แล้วถ้ายิ่งหายหน้าหายตาไปโดยไม่บอกกล่าวเช่นนี้ ไม่ว่าสตรีผู้ใดก็ย่อมกังวลใจ สำหรับเจสเรื่องนี้ยิ่งทำให้นางกังวลใจมากขึ้นเป็นเท่าตัว เพราะว่านางมีศักดิ์เป็นถึงผู้นำแห่งราชอาณาจักร มิอาจกระทำตามชอบใจออกไปพบบุรุษผู้หนึ่งอย่างเปิดเผย หรือเพียงแค่การสนทนาเพื่อระบายความในใจนางก็มิอาจกระทำได้

เนื่องเพราะมีบุคคลเพียงสองคนในโลกเท่านั้นที่นางสามารถสนทนาได้อย่างเปิดใจ คนหนึ่งคือโรซาไลน์ที่นั่งอยู่เคียงข้าง และอีกคนหนึ่งคือบลูที่นางมิอาจพบหน้า

โรสไม่ทราบเหมือนกันว่าเพราะเหตุใดบลูจึงมิได้มาเยี่ยมเยียนเจสเลยแม้แต่ครั้งเดียว นางเชื่อว่าเรื่องนี้ต้องมีสาเหตุแอบแฝง จึงกล่าวด้วยน้ำเสียงอันนุ่มนวลว่า “เจส ฟังข้าเถิด เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง ส่วนเจ้าต้องพักผ่อนให้มากจะได้หายเป็นปกติโดยเร็ววัน ข้าเชื่อว่าบลูต้องติดภารกิจบางประการจึงมิอาจปลีกเวลามาพบเจ้าได้ หรือไม่เช่นนั้นเขาก็ต้องมีเหตุผลบางอย่างที่จำเป็นอย่างยิ่ง”

โรซาไลน์ลุกขึ้นไปที่โต๊ะเครื่องแป้งหยิบซุปครีมหอยลายที่ยังอุ่นเดินมาที่หัวเตียง ยื่นถาดนั้นให้กับเจสสิกาพร้อมกล่าวว่า “แต่ก่อนที่เจ้าจะได้ปรับความเข้าใจกับเขา ก็ต้องกินอาหารที่นางกำนัลจัดมาให้เจ้า หาไม่แล้วใบหน้าสวยงามจะผอมซีดเซียวเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก หากเป็นเช่นนั้นเมื่อได้พบบลูอีกครั้งคงจะดูไม่ดีใช่หรือไม่?

                เจสสิการับถาดนั้นมาตักซุปเข้าปากคำหนึ่ง กล่าวคำพูดด้วยดวงตาที่เปื้อนหยาดน้ำตาบางเบาว่า “ขอบคุณเจ้า หากมิได้เจ้าแล้วข้าคงไม่ทราบว่าจะไปสนทนาเรื่องนี้กับผู้ใด”

                โรสยิ้มให้กับญาติสนิทที่ถือว่าตนเองเป็นสหายสนิทเพียงหนึ่งเดียวของนางครั้งหนึ่ง โอบมือทั้งสองรอบคอของเจสสิกา กล่าวว่า “โลหิตในร่างของเราทั้งสองนั้นเป็นชนิดเดียวกัน หากข้าไม่ทำเพื่อเจ้าแล้วจะทำเพื่อผู้ใด?



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน ตอนที่ 222 : เล่ม 8 - ตอนที่ 107 - ว่างเปล่า (4) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1797 , โพส : 2 , Rating : 100% / 3 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 2 : ความคิดเห็นที่ 3139
คุณบีมอัพเยอะอย่างนี้น่าพาไปเลี้ยงจริงๆเลย
น่าสงสารเจสกับบลูจริงๆเล้ย
ยิ่งพลังเจสกับบลูห่างชั้นกันเท่าไหร่ยิ่งอยู่ใกล้กันไม่ได้ใช่มั๊ยเนี่ย
ทำไมชีวิตรักของลูทกับบลูถึงรันทดอย่างนี้นะ
คนหนึ่งอยู่ใกล้แต่คนที่ไม่รู้จักกัน คนหนึ่งรักกันแต่อยู่ใกล้กันไม่ได้
ทำไมมันช่างน่าเศร้าอย่างนี้นะ
Name : เสี่ยวหลงเปา < My.iD > [ IP : 124.120.149.59 ]
Email / Msn: jammaiga(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 พฤศจิกายน 2551 / 10:46
# 1 : ความคิดเห็นที่ 3138
บุราณว่าไว้ " สามวันจาก'ชาตรี'เป็นอื่น " และแล้วบูลก็แต่งเข้าตระกูลวิลล์ในบันดล
Name : พี่ชายเจ้าเป๊ป [ IP : 58.136.58.43 ]
Email / Msn: -
วันที่: 5 พฤศจิกายน 2551 / 08:37

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android