คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน

ตอนที่ 227 : เล่ม 8 - ตอนที่ 108 - ความทรงจำ (4)


     อัพเดท 13 พ.ย. 51
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : มือเดียวค้ำฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มือเดียวค้ำฟ้า
My.iD: https://my.dek-d.com/eva00r
< Review/Vote > Rating : 99% [ 3,288 mem(s) ]
This month views : 39 Overall : 262,794
4,383 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 290 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน ตอนที่ 227 : เล่ม 8 - ตอนที่ 108 - ความทรงจำ (4) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1893 , โพส : 6 , Rating : 80% / 5 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บุรุษสองคนที่เกี่ยวพันทางสายโลหิตเคยพบหน้ากันมาแล้วหลายครั้ง คนหนึ่งทราบดีว่าอีกฝ่ายเกี่ยวพันกับตนเองอย่างไร แต่อีกฝ่ายหนึ่งกลับพึ่งทราบความจริงเมื่อวินาทีที่ผ่านไป

                จอมแพทย์วีนั่งลงตรงข้ามกับพ่อลูกทั้งสอง กล่าวว่า “ความจริงแล้วข้ามิอาจเรียกได้ว่าเป็นตาของเจ้าด้วยซ้ำ เพราะข้านั้นไม่เคยทำอะไรให้จูเลียในฐานะพ่อแท้ๆคนหนึ่ง จวบจนกระทั่งความจริงทุกอย่างได้เปิดเผยเพียงไม่กี่ปีก่อนที่จะสิ้นลม”

                ลูทยังคงอยู่ในสภาพมึนงงสงสัย ถามว่า “ท่านจอมแพทย์เป็นตาของข้าจริงๆหรือ? เพราะเหตุใดท่านจึงเปลี่ยนชื่อปกปิดฐานะปิดบังความจริงมาโดยตลอด?

                “ข้าจะเล่าเรื่องหนึ่งให้เจ้าฟัง ... มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นตั้งแต่สมัยที่ข้ายังเป็นหนุ่ม ห้าสิบปีเศษแล้วกระมังแต่เหตุการณ์ทั้งหมดยังไม่เคยถูกลืมเลือนไปแม้สักเพียงเสี้ยววินาทีหนึ่ง” จอมแพทย์ชราเริ่มเล่าเรื่องว่า “ในตอนนั้นรัฐสภาของสหพันธรัฐแห่งนอร์ได้ประกาศจัดงานรื่นเริงขึ้น เป็นการเฉลิมฉลองเนื่องในงานแต่งของสมาชิกสภาผู้อาวุโสท่านหนึ่ง เทียบเชิญถูกแจกจ่ายออกไปทั่วแผ่นดินเชื้อเชิญนักดนตรีฝีมือเยี่ยมจากทุกสารทิศ คนในตระกูลซอร์โดที่มีรากฐานทางการเมืองอย่างมั่นคงได้รับเชิญเข้าไปร่วมในงานเลี้ยงนี้ รวมไปถึงตัวข้าด้วย นักดนตรีจะต้องมาซ้อมร่วมกันเป็นเวลาสามเดือนก่อนที่งานแสดงจะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ เป็นเหตุให้ข้าพบสตรีชาวนอร์ผู้หนึ่งซึ่งเป็นศิษย์ของนักดนตรีที่มีชื่อเสียงชาวเอนเซล สตรีผู้นั้นมีความสามารถในเชิงดนตรีการไม่เป็นรองนักดนตรีระดับชั้นนำแต่ในฐานะศิษย์ติดตามอาจารย์ นางมิได้เข้าร่วมในการแสดงครั้งนี้ ข้ามิได้บอกนางว่าข้าเป็นใครจากตระกูลใด และนางก็มิได้บอกกล่าวเรื่องราวใดๆกับข้า พวกเราทั้งสองสนทนากันในเรื่องของคีตศิลป์จนกระทั่งพบรักกันในที่สุด”

                “สตรีท่านนั้นก็คือท่านยายของข้า?

                “ใช่ นางเป็นยายของเจ้าและเป็นแม่ของจูเลีย” จอมแพทย์ชราเล่าต่อไปว่า “ระยะเวลาสามเดือนนั้นอาจเรียกได้ว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่สุดของชีวิตข้า จากบุรุษผู้หนึ่งที่ที่ต้องยึดติดกับประเพณีและกฎระเบียบอันเคร่งครัดของตระกูลซอร์โด เมื่อพบเส้นทางอีกสายหนึ่งที่มีสตรีผู้รู้ใจเคียงข้างนับเป็นอะไรที่วิเศษสุด ... บทเพลงที่เจ้าได้ยินบนระเบียงนั้นก็เป็นบทเพลงที่ข้าแต่งขึ้นเพื่อนาง”

                เมื่อจอมแพทย์ชราเล่าถึงตรงนี้บุรุษหนุ่มก็เริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้อย่างถูกต้อง กล่าวว่า “หรือว่าท่านยายของข้าคือ ... ท่านอาจารย์คาโรล?

                “ไม่ผิด ข้าพึ่งจะทราบว่าศิษย์ของคาโรลก็คือยอดหญิงยูกิ จากหลักฐานที่เป็นแหวนสีชมพูที่ข้าเคยให้คาโรลตั้งแต่ครั้งนั้น”

แวนการ์ดฝืนยิ้ม กล่าวต่อไปว่า “ความรัก ... ความฝัน ... เส้นทางที่ข้าเลือกจะเดิน ทุกสิ่งทุกอย่างกลับต้องมาพังทลายลงเนื่องจากสายเลือดแห่งเทพสงครามเช้าวันที่การแสดงดนตรีจะเริ่มขึ้น พ่อของข้าได้ทราบเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างข้าและหญิงสาวชาวบ้านไร้ศักดิ์ฐานะ การทุ่มเถียงโต้แย้งต่างๆของข้าล้วนไม่เป็นผล กฎของตระกูลซอร์โดเป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงมิได้ ผลสุดท้ายข้าจึงถูกบังคับให้กินยาขนานหนึ่งที่ข้าไม่รู้ว่ามันคือตัวยาอะไร จนกระทั่งสิบกว่าปีต่อมาจึงค้นพบว่ามันเป็นตัวยาที่มีประสิทธิภาพในการเร่งความบ้าคลั่ง ในวันนั้นเองโลหิตของเทพสงครามทำให้ข้าเสียสติ คว้าอาวุธเข้าสังหารคณะดนตรีที่ซ้อมกันอยู่ราวผักปลา อาจารย์ของคาโรลเป็นผู้มีฝีมือใช้โล่เทพยดาต้านรับข้าที่คุ้มคลั่งเอาไว้ได้ จนกระทั่งข้าได้ยินเสียงกรีดร้องของคาโรลที่บุกเข้ามายังห้องโถง ความคุ้มคลั่งที่เกิดขึ้นพลันหยุดลง สติสัมปชัญญะกลับคืนมาพร้อมกับสองมือที่แปดเปื้อนโลหิต ทอดสายตาเห็นร่างของนักดนตรีหลายชีวิตนอนล้มระเนระนาดจมกองโลหิตอยู่ในห้อง โดยที่โลหิตบนปลายหอกของข้านั้นยังมิได้แห้งสนิท เสียงโลหิตจากปลายหอกร่วงหล่นกระทบพื้นเป็นเสียงเดียวที่ได้ยินในขณะนั้น กับภาพของสองศิษย์อาจารย์หนีออกจากตัวตึกไป”

                “เทพสงคราม ... อีกแล้วอย่างนั้นหรือ?” ลูทเอนหลังพิงพนักสายตาทอดออกไปที่เพดานห้อง บุคคลที่เกี่ยวข้องกับเขาล้วนมีเหตุการณ์ที่มีต้นเหตุจากเทพสงครามเกิดขึ้น เพราะเหตุใดสายโลหิตอาถรรพ์นี้ยังต้องมีอยู่ในโลก? และเพราะเหตุใดสายโลหิตนี้จะต้องมีส่วนเกี่ยวพันกับตัวเขาด้วย?

                ไม่มีผู้ใดตอบได้

                “ตั้งแต่วันนั้นมาข้าจึงตัดสินใจหนีออกจากตระกูลซอร์โด เลิกใช้ชื่อแวนการ์ดอีก เลือกเส้นทางของแพทย์หาทางช่วยชีวิตคนมาตลอดหกสิบกว่าปี อย่างน้อยจะได้เป็นการชดใช้กรรมที่ตนเองก่อเอาไว้ จนกระทั่งข้าพึ่งจะมาทราบตอนหลังเมื่อได้พบกับจูเลีย แมกซิมิเลี่ยนและกอร์ดอน ว่าคาโรลยังมีชีวิตอยู่และในอดีตที่ผ่านมานางได้ตั้งครรภ์จนให้กำเนิดจูเลีย” จอมแพทย์วีกล่าว

                ลูทพลันถามขึ้นว่า “ในเมื่อท่านตาทราบแล้วว่าอาจารย์คาโรลยังคงมีชีวิตอยู่ เพราะเหตุใดท่านจึงไม่กลับไปหานาง?

                “ไปหาแล้วจะได้อะไรขึ้นมา? ในเมื่อภายในกายของข้านั้นเต็มไปด้วยโลหิตของฮัสการ์ที่ไหลเวียนอยู่ หากวันหนึ่งข้าเกิดคุ้มคลั่งขึ้นจนกระทั่งลงมือสังหารนาง ข้าคงมิอาจรับความจริงในข้อนั้นได้”

                คำตอบของแวนการ์ดทำให้ลูทอึ้งจนหาเหตุผลมากล่าวแย้งมิได้ การที่เขาได้สัมผัสความคุ้มคลั่งด้วยตนเองมาครั้งหนึ่งก่อให้เกิดความกังวลขึ้นในจิตใจของบุรุษหนุ่ม หากวันหนึ่งเขาเกิดคุ้มคลั่งขึ้นมาอีกครั้งแล้วจะเป็นอย่างไร? นั่นเป็นเรื่องที่เขาไม่ต้องการให้เกิดมากที่สุด แต่อนาคตจะเป็นอย่างไรก็ไม่มีผู้ใดทราบ

                ความจริงข้อนี้นำไปสู่ความคิดที่ว่า การที่ยูกิสูญเสียความทรงจำไปนั้นดีแล้วใช่หรือไม่? อย่างน้อยนางก็จะได้ลืมเลือนเรื่องราวระหว่างเรา ไม่จำเป็นต้องมาเสี่ยงชีวิตอยู่ข้างกายของข้าอีก ... จริงอย่างที่ท่านตากล่าว ... หากวันหนึ่งข้าลงมือสังหารนาง ข้าคงจะไม่มีทางยกโทษให้กับตนเองได้อีกตลอดชีวิต ... ปล่อยให้เป็นอย่างนี้ต่อไปจะดีหรือไม่?’

                จอมแพทย์ชรากล่าวต่อไปว่า “ข้าเข้าใจความรู้สึกของคาโรลตลอดมาและข้าเชื่อว่านางเข้าใจความรู้สึกของข้าเช่นกัน ด้วยเหตุนี้ข้าจึงเลือกที่จะทำงานเป็นแพทย์ประจำอยู่ในหมู่บ้านเงาจันทร์ที่มีกอร์ดอนเป็นหัวหน้าหมู่บ้าน หากข้าเกิดคุ้มคลั่งขึ้นมาก็มีกอร์ดอนที่สามารถหยุดยั้งข้าได้”

                “มันเป็นชะตาของสายโลหิตที่ต้องคำสาปอย่างนั้นหรือ?” ลูทกล่าวในขณะที่สายตาทั้งสองข้างหันกลับไปมองเพดานอีกครั้ง

                “เจ้าจะเรียกอย่างนั้นก็ได้ หากเจ้าไม่ต้องการที่จะถอนคำสาปนั้นออกไป” แมกซิมิเลี่ยนตอบพลางยิ้มให้กับบุตรชาย “ข้าไม่มีสายเลือดของฮัสการ์แต่ได้รู้จักและอยู่ร่วมกับบุคคลที่มีสายเลือดของฮัสการ์ถึงสามคน ทั้งหมดล้วนเป็นคนดีมีจิตใจสูงส่งกว่าคนที่ไม่มีสายเลือดของฮัสการ์อีกไม่รู้ตั้งเท่าใด ... มิใช่ อาจต้องเรียกว่าเป็นสี่คนถึงจะถูก”

                “สี่คน? ท่านตา ท่านแม่และข้านับรวมกันได้สามคนเท่านั้นมิใช่หรือ?

                แมกซิมิเลี่ยนส่ายหน้าครั้งหนึ่ง กล่าวยืนยันว่า “สี่คน ยังมีพี่ชายของเจ้าอีกคนหนึ่ง”

                “พี่ชาย!?!

                “พี่ชายของเจ้าเกิดก่อนเจ้าสองปี เขามีอายุเพียงเดือนเดียวเท่านั้นก็จากโลกใบนี้ไป” แมกซิมิเลี่ยนเล่าต่อไปว่า “แม่ของเจ้าเสียใจกับเรื่องพี่ชายของเจ้าเป็นอย่างมาก โทษตัวเองว่าไม่แข็งแรงเพียงพอตอนตั้งครรภ์ เมื่อคลอดพี่ชายของเจ้าจึงทำให้พี่ชายของเจ้าสุขภาพไม่แข็งแรง ป่วยตั้งแต่ยังเล็กและต้องจากครอบครัวของเราไปก่อนที่จะคลานได้เสียด้วยซ้ำ”

                “มีเรื่องเช่นนี้?” ลูทแทบไม่เชื่อหูตนเอง

แมกซิมิเลี่ยนพยักหน้ารับคำ กล่าวว่า “ผ่านไปอีกปีเศษแม่ของเจ้าก็ตั้งท้องอีกครั้ง คราวนี้นางพยายามรักษาสุขภาพ ระวังตัวเองจนแทบจะไม่ออกไปเดินนอกบ้านตลอดเก้าเดือน และในที่สุดคลอดเจ้าออกมาอย่างปลอดภัย”

                ลูทมีสีหน้างุนงงเป็นอย่างยิ่ง ถามว่า “ทำไมทั้งท่านพ่อและท่านแม่ต่างไม่เคยบอกข้าเลยว่าข้าเคยมีพี่ชายคนหนึ่ง?

                “บอกเจ้าไปแล้วจะได้อะไรนอกจากจะทำให้แม่ของเจ้าเสียใจมากขึ้น?” แมกซิมิเลี่ยนรำลึกความหลังต่อไปว่า “จูเลียไม่ต้องการที่จะได้ยินเรื่องราวของลูเธอร์อีก และข้าก็มิใช่คนที่ยึดติดอยู่กับอดีต ชีวิตคนเรามีอนาคตที่จะต้องเดินต่อไป การเลี้ยงเจ้าให้เป็นบุตรที่ดีต่างหากที่สำคัญ”

                “ลูเธอร์

                “ลูเธอร์คือนามของพี่ชายเจ้า” แมกซิมิเลี่ยนถอนหายใจครั้งหนึ่ง กล่าวว่า “ในตอนนั้นนอกเสียจากเรื่องพี่ชายของเจ้าจะทำให้ทั้งข้าและจูเลียเสียใจเป็นอย่างยิ่งแล้ว ยังทำให้พวกข้าผิดสัญญากับท่านคาโรลอีกด้วย”

                “สัญญาอันใด?

                “สัญญาที่ให้ศิษย์ของนางหมั้นหมายกับพี่ชายของเจ้า”

                “ว่ากระไร!?” ลูทโพล่งออกมาว่า “เช่นนั้น ... เช่นนั้น คู่หมั้นของยูกิก็คือพี่ชายของข้าที่ตายไปยี่สิบกว่าปีแล้วอย่างนั้นหรือ?

                เมื่อพันธนาการถูกปลดออก อิสระของนกน้อยในกรงทองก็ได้กลับคืนมาอีกครั้ง นกตัวนั้นเดินก้าวขาไปนอกกรงเป็นก้าวแรก กระพือปีกบินออกไปบนท้องฟ้าแต่กลับไม่ทราบว่าจุดมุ่งหมายของตนอยู่ที่ใด ... เพราะกลับลืมเลือนไป ... ลืมเลือนไปว่าตนเองพยายามปลดพันธนาการไปเพื่ออะไร?’

                “ตั้งแต่ที่ลูเธอร์เสียชีวิตข้าก็ไม่มีโอกาสได้พบหน้าท่านคาโรลอีกเป็นระยะเวลาหลายปีติดกัน นางกักตัวอยู่ในความมืดมิดบำเพ็ญเพียรตามคำสอนของพระแม่อลิซซ่าจนกระทั่งจูเลียลาจากโลกนี้ไป”

                ความคิดของลูทยังคงวนเวียนต่อไปว่า ยูกิเองก็คงจะไม่ต่างกับนกน้อยในกรงทองตัวนั้น ข้าจะดีใจไปเพื่ออะไร? จะอย่างไรนางก็ไม่ได้รักข้าอีก ... ถึงแม้ว่าความทรงจำของนางจะกลับมา ... มันจะเป็นการดีหรือที่สายเลือดแห่งเทพสงครามอย่างข้าจะอยู่เคียงข้างนาง?’

ยินเสียงแมกซิมิเลี่ยนกล่าว “ครั้งที่ท่านคาโรลมาเคารพหลุมศพลูกสาวตนเองก็เป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าได้พบหน้านาง ท่านคาโรลเสียใจมากถึงขั้นไม่พูดไม่จา ดวงตาของนางทั้งสองข้างก็บอดสนิทจนมองสิ่งใดไม่เห็น และอาจเข้าใจผิดว่าเจ้าที่ยืนอยู่ข้างกายข้าเป็นลูเธอร์ก็ได้กระมัง นับตั้งแต่นั้นมาข้าก็ตั้งใจว่าจะทำหน้าที่ของพ่อให้ดีที่สุด จะอยู่เคียงข้างกายเจ้าและร่างของจูเลียที่หมู่บ้านสวนเชอร์รี่ไปตลอดชีวิต” แมกซิมิเลี่ยนปิดท้ายด้วยวาจาขบขันเล็กน้อยว่า “หากท่านคาโรลตั้งใจจะยกศิษย์ของนางให้สมรสกับลูเธอร์จริงๆ ข้าคงจะต้องบังคับให้เจ้าเปลี่ยนชื่อเสีย”

                “ที่ท่านพ่อพูดมานั่นจริงหรือไม่? มิได้ล้อเล่นใช่หรือไม่?” ลูทลุกขึ้นจากเก้าอี้ เปลี่ยนท่าทางจากซังกะตายเป็นมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที

                “เจ้าโง่! มีอย่างที่ไหนจะให้ข้าแกล้งตบตาท่านคาโรลจริงๆ? ข้าเลี้ยงเจ้ามายี่สิบจะยี่สิบเอ็ดปีพูดเล่นพูดจริงเจ้ายังแยกแยะไม่ออกอีกหรือ?” บิดาส่ายหน้าครั้งหนึ่งในความโง่เขลาของบุตรชาย เปลี่ยนมากล่าวจริงจังว่า “ข้าเชื่อว่าการแต่งงานและชีวิตคู่นั้นเป็นสิ่งที่บุคคลรุ่นหลังต้องมีอิสระในการเลือกเฟ้นด้วยตัวเอง ดั่งที่ข้าเคยเลือกแม่ของเจ้ามาเป็นคู่ชีวิต แม้ว่านางจะจากไปแล้วข้าก็ไม่เคยรู้สึกเสียใจเลยสักครั้ง ดังนั้นไม่ว่าเจ้าหรือพี่ชายของเจ้าล้วนต้องมีอิสระในการเลือกคู่ครอง หากพวกเจ้ายินดีที่จะแต่งงานกับศิษย์ของท่านคาโรลก็แล้วกันไป แต่ถ้าไม่ต้องการข้าก็จะไม่บังคับพวกเจ้าอย่างเด็ดขาด อย่างไรก็ตามมีการหมั้นหมายหรือไม่ก็คงจะไม่มีผลอีกต่อไป เพราะทั้งท่านคาโรลและลูเธอร์ต่างก็จากโลกนี้ไปแล้ว ยูกิก็สูญเสียความทรงจำ พิธีมงคลสมรสตามคำสัญญาในอดีตจะไม่มีวันเกิดขึ้น”

                จอมแพทย์วีพยักหน้าครั้งหนึ่ง กล่าวสนับสนุนว่า “ตั้งแต่ครั้งแรกที่ข้าเห็นแหวนสีชมพูบนนิ้วมือของยูกิ ข้าก็มั่นใจว่านางเป็นศิษย์ของคาโรล จนกระทั่งรู้ความจริงทั้งหมดจากจางเสินโส่ว จึงตัดสินใจบอกความจริงกับนางว่าคาโรลสิ้นลมไปแล้ว เล่าเรื่องในอดีตของข้าและคาโรลให้นางฟังทั้งสิ้น โดยที่ปิดบังเรื่องราวเกี่ยวกับฮัสการ์ ตระกูลซอร์โด และสายเลือดแห่งเทพสงคราม บอกความจริงต่อนางเรื่องการยกเลิกพันธะหมั้นหมาย ปล่อยให้นางใช้ชีวิตอยู่อย่างอิสระ หากนางสูญเสียความทรงจำไปตลอดกาลนางก็จะไม่ต้องจมปลักอยู่กับหนี้โลหิตและวังเวียนของสงครามที่ผ่านมา หากความทรงจำของนางกลับคืนมา อย่างน้อยคำสัญญาหมั้นหมายก็จะไม่ผูกมัดตัวนางอีกต่อไป”

                หากนางสูญเสียความทรงจำไปตลอดกาล นางก็จะไม่ต้องจมปลักอยู่กับหนี้โลหิตและวังเวียนของสงครามที่ผ่านมา สองประโยคนี้ตรึงอยู่ในใจของบุรุษหนุ่ม

                “หวังว่าเจ้าคงจะไม่โกรธข้า กอร์ดอน ดูแรนดัลและท่านตาที่ปิดบังความจริงเหล่านี้มาโดยตลอด” แมกซิมิเลี่ยนเอื้อมมือไปลูบศีรษะบุตรชาย กล่าวต่อไปว่า “พวกข้าทั้งสี่ไม่ต้องการที่จะหลอกลวงเจ้า แต่ประสบการณ์ที่พวกเราต้องเผชิญในอดีตมันโหดร้ายยิ่งนัก หากไม่มีความจำเป็นต้องเล่าให้เจ้าฟังจริงๆ พวกข้าก็ต้องการที่จะให้เจ้าใช้ชีวิตอยู่อย่างบุรุษหนุ่มธรรมดาผู้หนึ่ง ที่มิเคยรับรู้เรื่องของเทพสงครามมาก่อนในชีวิต”

                “ข้าจะมีโทสะต่อท่านพ่อได้อย่างไร?” ลูทยืนขึ้นก้มศีรษะให้กับแมกซิมิเลี่ยนและแวนการ์ดคนละครั้งเป็นการขอขมา กล่าวว่า “ขอบคุณท่านพ่อและท่านตาที่ยอมเล่าความจริงให้ข้าได้รับรู้ ข้าพอจะทราบแล้วว่าข้าควรจะทำอย่างไรต่อไปในอนาคต”

                ในขณะที่ลูทกำลังจะเดินออกจากห้องส่วนตัวของแมกซิมิเลี่ยนไป ก็ได้ยินเสียงจอมแพทย์วีกล่าวว่า “หากเจ้าจะไปเยี่ยมเยียนอาจารย์ของเจ้าก็ให้ไปที่ห้องตรงข้ามกับห้องของจางเสินโส่ว”

                ลูทหันกลับมายิ้มตอบครั้งหนึ่ง นับเป็นรอยยิ้มครั้งแรกของเขาตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่นครมิสต์ แต่กลับเป็นรอยยิ้มที่ฝืนยิ่งนัก



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน ตอนที่ 227 : เล่ม 8 - ตอนที่ 108 - ความทรงจำ (4) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1893 , โพส : 6 , Rating : 80% / 5 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 6 : ความคิดเห็นที่ 3219
ง่าอยากอ่านเล่ม 8 เร็วๆอ่า คลั่งมากมาย
PS.  ~ เ มื่ อ ใ ด ก้ อ ต า ม ที่ ฉั น เ จ็ บ และร้องไห้จ น ห ม ด น้ำ ต า . . เ มื่ อนั้ น ฉั น จ ะ รู้ ว่ า ตั ว เ อ ง มี ค่ า มากที่ สุ ด ~
Name : ladyangle < My.iD > [ IP : 125.25.189.79 ]
Email / Msn: roy_dew(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 พฤศจิกายน 2551 / 20:23
# 5 : ความคิดเห็นที่ 3213
จบไปอีกบท อ๊าก!!! ลูทเราชีวิตรันทดขนานแท้ ขอให้ยูกิฟื้นความจําเร็วๆนะ เห็นด้วยกับคนล่างๆน่าจะเพิ่มอีกซักเล่มสองเล่มไม่งั้นเดี๋ยวเนื้อเรื่องรวบรัดเกินไปครับ
Name : DioS [ IP : 124.121.242.240 ]
Email / Msn: dios_10355(แอท)hotmail.com
วันที่: 13 พฤศจิกายน 2551 / 18:49
# 4 : ความคิดเห็นที่ 3209
ตกลงว่าแห่กลองขันหมากได้แล้วใช่ไหมเนี่ย?

โฮ ฮี่ โฮ่ ฮี้ โฮ้......... (ขอลูกคู่รับหน่อย)

จะมองอย่างไรก็อนาคตสดใส อย่างไรก็ได้คู่กันแล้วคู่นี้!!

เรื่องที่อยากฝากให้พี่บีม
พี่บีมปูเรื่องมาตลอดว่าป้ายผนึกรูนมีคนละสามแผ่น
คิเมร่า-ปีกเงิน
ซุยริว-ปีกทอง

อีกคนล่ะแผ่นล่ะครับ?
แล้วก็สัตว์มายาเอกวรรณะด้านพิษ ใครผนึกลงไปได้?

ทำไมผมรู้สึกอย่างชัดแจ้งว่า "ลูทไม่ใช่นักประดิษฐิ์" แน่แล้ว
เพราะประดอษฐิ์ช่วยต้นเรื่องแล้วก็หยุดไปเลย...

พี่บีมไม่คิดขยายต่อไปอีกสักเล่มหรือครับ? ไม่รู้สิผมรู้สึก
เหมือนกับว่า ปมต่างๆ และตัวละครที่ต้องสู้กันมีเยอะมาก
ถ้าบีบเหลือสองเล่มจะไม่รวบรัดตัดความไปหรือครับ?
Name : พี่ชายเจ้าเป๊ป [ IP : 58.136.51.193 ]
Email / Msn: -
วันที่: 13 พฤศจิกายน 2551 / 16:40
# 3 : ความคิดเห็นที่ 3208
ได้แต่รอต่อไป
Name : blues [ IP : 58.9.41.75 ]
Email / Msn: -
วันที่: 13 พฤศจิกายน 2551 / 14:47
# 2 : ความคิดเห็นที่ 3207
สงสัยลูทจะไม่อยากให้ยูกิมายุ่งเกี่ยวกับสงครามอีกต่อไปแน่ๆเลยถึงได้เศร้าซะขนาดนั้น

รอเล่มแปดต่อไป จนกว่าจะถึงเวลาที่คุณบีมพร้อมคลอด(หนังสือ) แต่ว่ากว่าจะถึงเวลานั้นเราคงขาดใจตาย
Name : เสี่ยวหลงเปา < My.iD > [ IP : 124.120.146.242 ]
Email / Msn: jammaiga(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤศจิกายน 2551 / 14:17
# 1 : ความคิดเห็นที่ 3206
อยากอ่านเล่ม 8เร็วๆจัง
Name : เอ้ [ IP : 125.27.29.30 ]
Email / Msn: -
วันที่: 13 พฤศจิกายน 2551 / 13:05
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android