คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน

ตอนที่ 69 : เล่ม 3 - ตอนที่ 31 - นายพรานในป่าใหญ่ (4)


     อัพเดท 18 พ.ย. 50
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : มือเดียวค้ำฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มือเดียวค้ำฟ้า
My.iD: https://my.dek-d.com/eva00r
< Review/Vote > Rating : 99% [ 3,288 mem(s) ]
This month views : 26 Overall : 262,884
4,383 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 290 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน ตอนที่ 69 : เล่ม 3 - ตอนที่ 31 - นายพรานในป่าใหญ่ (4) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 864 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


กระบี่เขี้ยวราชสีห์หลุดลอยออกจากมือลูทกระเด็นไปปักใส่ต้นไม้ด้านข้าง ปลายเซเบอร์ที่โค้งเล็กน้อยจมลึกลงไปในต้นไม้นิ้วเศษ
                ผ่านไปเพียงสามดาบชิมิทท่าร์ของแจ๊คก็ได้ปัดเอากระบี่เขี้ยวราชสีห์ปลิวไปตามแรง ลูททำหน้าเจื่อนอย่างเสียมิได้ มีอย่างที่ไหนขนาดตนเองเดินพลังในแนวทางของซันใช้กระบวนท่าราชสีห์คำรณแล้ว ยังถูกปัดอาวุธหลุดลอยไปจากมือจากการปะทะกันเพียงสามดาบเท่านั้น ความมั่นใจในเพลงอาวุธของพรานหนุ่มจึงลดลงอย่างเห็นได้ชัด
                แจ๊คหัวร่อฮาๆตามฉบับของเขา เดินไปหยิบกระบี่เขี้ยวราชสีห์โยนคืนให้แก่ลูท กล่าวว่า “ข้าจะบอกให้ว่าเหตุใดเจ้าถึงพ่ายแพ้รวดเร็วปานนี้ สิ่งที่เจ้าใช้มันเป็นอาวุธกึ่งดาบกึ่งกระบี่ แต่วิชาติดตัวกลับเป็นเพลงกระบี่นายพรานล้วนๆอย่างนี้ใช้ได้ที่ไหน ในเมื่อเจ้าเองดึงเอาศักยภาพของอาวุธออกมาได้ไม่ถึงครึ่ง หากไปสู้กับใครเขารังแต่จะแพ้หมดท่า”
                ร่างกายอันใหญ่โตในชุดพรานป่าทรุดนั่งลงรอบกองไฟอีกครั้ง ลูทประมือกับแจ๊คมารอบสองรอบยังมิอาจสังเกตได้ว่าฝีมือของแจ๊คเป็นแนวทางใด จากการกวัดแกว่งชิมิทท่าร์เพียงสามครั้งก็ทำให้กระบี่เขี้ยวราชสีห์ที่บรรจุซันเต็มเปี่ยมหลุดลอยไปอย่างน่าใจหาย จนในที่สุดด้วยความสงสัยลูทจึงต้องกล่าวถามอย่างตรงไปตรงมาว่า “ข้าไม่เคยเห็นใครใช้วิชาต่อสู้แบบพี่ชายมาก่อน วิชาที่ใช้นั้นเป็นวิชาอันใดกันแน่ มิใช่ทั้งเอล มิใช่ทั้งซัน”
                แจ๊คทำสีหน้าเคร่งเครียดกล่าวว่า “ต่อสู้กับเจ้านี่หรือต้องให้ข้าใช้เอลกับซัน? ฝันไปหรือเปล่าน้องชาย เพียงเพลงดาบอย่างเดียวก็สามารถหั่นเจ้าเป็นสามท่อนได้อย่างสบาย ยังดีที่เจ้าพอจะยืดเส้นยืดสายให้กับข้าได้บ้าง หากเป็นพรานคนอื่นข้าใช้เวลาไม่ถึงสามวินาทีก็อัดมันลงไปกองเสียอยู่หมัด”
                ลูทได้ยินคำว่าพรานจึงถามว่า “พี่ชายเป็นพรานอยู่แถวนี้หรือ?”
                แจ๊คกล่าวด้วยเสียงกรรโชกโฮกฮากว่า “เจ้าตาบอดหรืออย่างไร? ข้าสวมชุดแบบนี้ไม่ใช่นายพรานแล้วจะเป็นตัวอะไร? ข้าจะบอกอะไรให้เจ้าฟังอย่างหนึ่ง เพลงกระบี่นายพรานระดับเจ้าข้าเองฝึกสำเร็จมาตั้งแต่อายุสามขวบหกขวบ ทั่วทั้งป่านอร์ซานใต้เขตแม่น้ำนอร์ริชแถบนี้ไม่มีซอกไหนมุมไหนที่ไม่เคยเหยียบมาก่อน สมัยที่ตัวข้าเริ่มล่าสัตว์เจ้าเองยังคงหัดเดินอยู่กระมัง”
                ลูทนึกในใจว่าเป็นสวรรค์ประทานที่ได้รู้จักกับผู้ชำนาญทาง บัดนี้เขากำลังตกอยู่ในสภาพมืดแปดด้านเมื่อคิดว่าจะไปนครหลวงนอร์โปลิสอย่างไร เพียงแค่การออกจากป่าจนไปถึงถนนใหญ่ก็ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลาอีกเท่าใด เมื่อสบโอกาสจึงถามว่า “พี่ชายรู้ทางไปนครหลวงนอร์โปลิสหรือไม่ ข้ามีภารกิจด่วนที่นั่นจำต้องไปให้ถึงภายในเวลาเจ็ดวันสิบวัน”
                แจ๊คเหล่สายตามองกล่าวว่า “เจ้ารู้ไหมว่านครหลวงนอร์โปลิสนั่นไปได้แต่เพียงทางน้ำ ซึ่งในแถบบริเวณนี้ก็เป็นป่ารกทึบทั้งสิ้น จะมีเรือที่ไหนพาเจ้าออกไปจากที่นี่?”
                ลูททำสีหน้ากระอักกระอ่วนนึกในใจว่า ‘แล้วอย่างนี้ข้าจะไปสมทบกับพวกไกได้อย่างไร
                แจ๊คเห็นสีหน้าของลูทหดเหลือสองนิ้วจึงหัวเราะเป็นการใหญ่ กล่าวต่อไปว่า “ข้าล้อเล่น! เมื่อกี้เป็นมุกเฉยๆ ข้าชอบสีหน้าเจ้าในตอนนี้เสียจริง” จากนั้นก็หัวเราะต่อไปเป็นการใหญ่
                ลูทส่ายหน้าสองสามทีตัวเองก็อดขำตามไม่ได้ พอนึกดูจึงรู้ว่ามันจะเป็นไปได้อย่างไรว่ามิอาจเดินเท้าไปนครหลวงนอร์โปลิสได้ อีกทั้งเส้นทางแม่น้ำนอร์ริชนี้ก็เป็นเส้นทางคมนาคมสายหลัก อย่างน้อยต้องมีท่าเรืออยู่ละแวกนี้ที่ไหนสักแห่ง
                เมื่อแจ๊คหยุดหัวร่อจึงกล่าวต่อไปว่า “ข้าจะบอกให้ ถ้าหากเจ้าจะเดินไปคงไม่มีทางไปถึงภายในเจ็ดวัน แม่น้ำนอร์ริชสายนี้ไม่มีสะพานข้ามในละแวกใกล้เคียงสักแห่ง เนื่องจากสองฟากฝั่งแม่น้ำเป็นป่าเขาลำเนาไพรไม่มีผู้คนอาศัย หากเจ้าจะต่อแพล่องไปตามแม่น้ำคงไม่พ้นสภาพแพแตกต้องกลับไปลอยคออยู่กลางน้ำเช่นเคย กระแสน้ำที่นี่มองจากด้านบนไม่เห็นมีอันใดแต่ข้างใต้ทั้งไหลเชี่ยวและรุนแรงสุดที่แพรไม้ใดๆจะทานทน เจ้าเองสมควรที่จะรับรู้รสชาติของมันดีกว่าใครคนใด เมื่อมองจากจุดที่พวกเราอยู่จะพบว่าทางทิศเหนือมีแม่น้ำนอร์ริชกั้น ทางทิศตะวันออกมีแม่น้ำโลซานน่าขวาง หากจะเดินเท้าไปจริงๆต้องตัดลงใต้ไปเริ่มใหม่ที่เมืองโลซาน จากนั้นค่อยขึ้นเหนือไปนครหลวงนอร์โปลิส ต่อให้เป็นพรานป่าที่ชำนาญทางกว่าจะออกจากป่าแห่งนี้ด้วยสองเท้าก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสิบวันครึ่งเดือน จากเมืองโลซานหากโดยสารรถม้าทั้งวันทั้งคืนไปนครหลวงอย่างต่ำก็ต้องใช้เวลาสามวัน ดังนั้นหากจะให้ข้าประเมินคร่าวๆ การเดินทางทางบกนั้นใช้เวลาอย่างเร็วที่สุดก็ต้องสิบห้าวัน”
                ลูทกลับหวังให้ครั้งนี้แจ๊คกล่าวล้อเล่น ถามว่า “พี่ชายล้อเล่นอีกแล้วใช่หรือไม่?”
                แจ๊คขมวดคิ้วกล่าวว่า “จะมาล้อเล่นอะไรบ่อยๆ คนอย่างข้าไม่ใช้มุกเดิมซ้ำสองหรอก เจ้ารู้เอาไว้เลยว่าหากเจ้าที่ไม่คุ้นเคยเส้นทางจะเดินเท้าออกไปจริงๆคงต้องใช้เวลาอย่างน้อยยี่สิบวันกว่าจะถึงนครหลวง เว้นเสียแต่เจ้าจะไปทางน้ำ”
                “จะไปทางน้ำได้อย่างไรในเมื่อพี่ชายกล่าวว่ามิอาจโดยสารแพไปได้ หรือว่าพวกเราจะรอคอยเรือโดยสารที่แล่นผ่านมาแล้วขอติดเรือขึ้นไป?”
                แจ๊คส่ายหน้าพลางกล่าวอธิบายว่า “เจ้าพูดแบบนี้คงไม่รู้สินะว่าบัดนี้อยู่ตำแหน่งใดและสถานการณ์เบื้องหน้าเป็นเช่นไร ตอนกลางของแม่น้ำนอร์ริชที่ไหลจากเทือกเขาแองเจล่าแบ่งออกเป็นสองสายเรียกว่านอร์ริชใหญ่และนอร์ริชน้อย แม่น้ำนอร์ริชใหญ่ไหลผ่านตัวเมืองนอร์โปลิสซึ่งเป็นจุดหมายของเจ้า ส่วนนอร์ริชเล็กคือแม่น้ำสายนี้ที่เจ้าเห็นอยู่เบื้องหน้า”
เมื่อแจ๊คกล่าวถึงตรงนี้ก็ชี้มือไปที่แม่น้ำเบื้องหน้ากล่าวต่อไปว่า “นอร์ริชเล็กเป็นแม่น้ำรกร้างไม่มีผู้คนใช้คมนาคมกว่าสามปีแล้ว เนื่องจากสาเหตุสำคัญสองประการ หนึ่งก็คือการที่มีสัตว์ร้ายปรากฏให้เห็นบ่อยครั้ง สองก็คือมีพวกโจรบางกลุ่มตั้งถิ่นฐานอยู่ทำให้การคมนาคมไม่ปลอดภัย ดังนั้นโอกาสที่จะรอเรือโดยสารแล่นผ่านมาแล้วขอเกาะติดไปด้วยจึงแทบจะเป็นไปมิได้ ยิ่งไปกว่านั้นหากเจ้ามีเรือเป็นของตนเอง แต่ถ้าจะแล่นทวนน้ำกลับไปยังทางแยกเพื่อเปลี่ยนเส้นทางเข้าสู่แม่น้ำนอร์ริชใหญ่ก็เป็นไปไม่ได้ กระแสน้ำในแม่น้ำนอร์ริชไหลเชี่ยวกรากจากตะวันตกมายังตะวันออก หากไม่มีลมตะวันออกหนุนเสริมกับเรือที่มีขนาดใหญ่และแข็งแรงเพียงพอ การแล่นทวนกระแสน้ำนับว่าไม่มีโอกาสโดยสิ้นเชิง”
                ลูทจับใจความแล้วจึงกล่าวสรุปว่า “อย่างนั้นถ้าพวกเราหาเรือได้ก็คงจะล่องตามแม่น้ำนอร์ริชน้อยนี้ไปถึงเมืองนอร์โปลิสทันในเวลาเจ็ดวันใช่หรือไม่?”
                แจ๊คพยักหน้าอย่างมั่นใจกล่าวว่า “ถูกอย่างที่เจ้ากล่าว และที่สำคัญข้าเองกำลังจะทำเช่นนั้นพอดี แต่มิได้มีเป้าหมายที่นครหลวงเช่นเจ้าหรอกนะ หากแต่เป็นจระเข้พิเศษตัวหนึ่ง”
                ลูทกล่าวทวนคำอย่างสงสัยว่า “จระเข้?”
                แจ๊คแสยะยิ้มที่มุมปากจนเห็นฟันสีขาวกล่าวว่า “ใช่แล้วเป็นจระเข้ ข้าเองเป็นนายพรานใหญ่ เจ้าเองเป็นนายพรานน้อย ข้ามีเป้าหมายที่จับจระเข้เอาหนังไปขาย ส่วนเจ้าเองมีเป้าหมายที่เรือของโจรพวกนั้น ดังนั้นพวกเราสมควรที่จะร่วมทางกัน ข้าจะได้มีเพื่อนไปจับจระเข้ ส่วนเจ้าจะได้ข้าเป็นผู้นำทางออกจากป่าแห่งนี้ เรียกว่าพึ่งพาซึ่งกันและกัน เช่นนี้ยุติธรรมใช่หรือไม่?”
                ลูทจะทำอย่างไรได้ นอกเสียจากพยักหน้ากล่าวตกลงรับคำ ไม่ว่าจับจระเข้หรือสู้กับโจรฟันฝ่าอุปสรรคอะไรก็ตาม เขาจำเป็นต้องไปถึงนครหลวงนอร์โปลิสภายในเจ็ดวันให้ได้ “กระบี่เขี้ยวราชสีห์เล่มนี้จะช่วยพี่ชายจนกว่าจะบรรลุเป้าหมาย”
                แจ๊คพลันเปลี่ยนเรื่องกล่าวว่า “ยอดเยี่ยม ... เอาล่ะ ข้าหิวแล้ว เจ้าไปหาของกินมาเสีย”
                ลูทหันไปมองแจ๊คอย่างไม่เชื่อหู ได้ยินแจ๊คสั่งต่อไปว่า “ข้าเป็นนายพรานใหญ่ เจ้าในฐานะของนายพรานน้อยก็ต้องเป็นคนไปหาของกินมามิใช่หรือ? ข้าเองมัวแต่ดูแลเจ้าอยู่วันหนึ่งเต็มๆยังมิได้มีสิ่งใดตกถึงท้อง หากเจ้ายังไม่รีบไปอีกก็อย่าได้โทษว่าข้าโมโหหิวแล้วกัน”
                ลูทยักไหล่คราหนึ่ง ทำสีหน้าช่วยไม่ได้สุดๆ กล่าวเสียดสีว่า “รับบัญชาท่านนายพรานใหญ่สุดๆ” พลางเดินออกไปหาผลไม้ จับกระต่ายแถวนั้น ถือว่าเป็นการตอบแทนสำหรับชีวิตน้อยๆและเส้นทางสู่นครหลวงก็แล้วกัน


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน ตอนที่ 69 : เล่ม 3 - ตอนที่ 31 - นายพรานในป่าใหญ่ (4) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 864 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android