คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน

ตอนที่ 70 : เล่ม 3 - ตอนที่ 32 - ตำนานกระบี่เกล็ดน้ำค้าง (1)


     อัพเดท 20 พ.ย. 50
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : มือเดียวค้ำฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มือเดียวค้ำฟ้า
My.iD: https://my.dek-d.com/eva00r
< Review/Vote > Rating : 99% [ 3,288 mem(s) ]
This month views : 27 Overall : 262,885
4,383 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 290 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน ตอนที่ 70 : เล่ม 3 - ตอนที่ 32 - ตำนานกระบี่เกล็ดน้ำค้าง (1) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 870 , โพส : 0 , Rating : 100% / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


ภาคเหยียบย่างนครหลวง
ตอนที่ 32 ตำนานกระบี่เกล็ดน้ำค้าง
8 กุมภาพันธ์ อศ. 226
 
โรซาไลน์ใจเต้นระทึกในขณะที่พบว่าร่องรอยของตนเปิดเผย ลุกขึ้นยืนตระเตรียมซัดมีดสั้นออกไปใส่หน่วยลาดตระเวณของสำนักงูสวัดทั้งสอง
                หางตาของสาวผมทองผู้นี้กวาดไปเห็นแสงสีเขียววูบวาบส่องสว่างขึ้นครั้งหนึ่งพลางนึกในใจว่า ‘ไม่ได้การ เป็นเอลลิส มือซ้ายในมือซัดบินมีดออกไปพอดี คมมีดสองเล่มแหวกอากาศพุ่งตรงไปยังกลางอกของเป้าหมาย
                ฉึก!เสียงทึบนี้กลับมิใช่เสียงมีดปักทรวงอกของเป้าหมาย หากแต่เป็นเสียงจากมีดทั้งสองปักเข้าที่ต้นไม้เนื้อแข็ง
โรสพลาดเสียแล้ว!
มิใช่พลาดเพราะว่าเป้าหมายหลบมีดบินของนางได้แต่พลาดเพราะว่าเป้าหมายทั้งสองถูกดาบสุญญากาศฟันใส่จนกระเด็นออกไปด้านข้าง!
ปรากฏเป็นร่างของชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาผมสีน้ำเงินเข้มคนหนึ่งเดินออกมาจากโพรงไม้ข้างเคียง เขาจดจำมีดบินได้จึงหันไปมองทิศที่มีดบินลอยมาร้องออกด้วยน้ำเสียงอันปิติยินดีว่า “โรส!”
กิ่งไม้ใต้ส้นเท้าของโรสเมื่อครู่เป็นกิ่งไม้ชื้น ไม่ว่าจะเหยียบกระทืบอย่างไรก็ไม่มีเสียงเล็ดรอดออกมาสักแอะหนึ่ง ต่างกับกิ่งไม้แห้งที่บลูเหยียบจนดังเป็นเสียงกรอบแกรบ ด้วยวิชาการเคลื่อนไหวไร้รอยประกอบกับความรอบคอบของนางคงไม่พลาดเหยียบกิ่งไม้จนทำเสียงให้ลูกน้องของมู่หลงทั้งสองได้ยิน แม้ว่ามีเสียงจริงแต่คงมิอาจเล็ดรอดออกไปจากถ้ำที่มิดชิดได้ อีกฝ่ายมิใช่ยอดฝีมือที่มีโสตประสาทระดับนั้น จะมีแต่บลูที่เดินกุมลูกแก้วสามสหายออกตามหาเพื่อนฝูงโดยมิทันดูว่าอะไรเป็นอะไรก้าวพลาดจนเหยียบกิ่งไม้แห้งส่งเสียงดังลั่น จนทำให้ศัตรูรู้ตัว
โรสขานรับด้วยความยินดี เอ่ยปากชักชวนบุรุษหนุ่มผมสีน้ำเงินเข้มผู้เป็นสหายสนิทเข้ามาในถ้ำธรรมชาติอันเป็นที่ซ่อนตัวชั่วคราว บลูได้ยินเสียงที่คุ้นเคยก็เกิดความปรีดาที่พบร่องรอยของสหายแต่ติดตรงที่ตนเองไม่ทราบว่าโรสอยู่ที่ใดกันแน่ พลางสอดส่องสายตาใช้เวลาสังเกตอยู่พักใหญ่ก็ยังมิอาจค้นพบปากถ้ำ จนสุดท้ายโรซาไลน์ต้องเดินออกมาจากแมกไม้อันเป็นที่กำบังเพื่อแสดงตน
เมื่อเข้าไปในถ้ำบลูยังไม่ทันกล่าวอะไรกลับถูกโรสชิงถามว่า “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?”
บลูทอดสายตาไปเห็นไกอยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนเหมือนจะได้รับบาดเจ็บจึงกล่าวตอบโรสว่า “ไม่หรอก ข้าไม่บาดเจ็บอันใด อาการพี่ไกเป็นอย่างไรบ้าง?”
ไกยิ้มตอบรับความเป็นห่วงของบลูกล่าวว่า “อาการข้าดีขึ้นมากแล้ว ต้องขอบใจโรสที่ช่วยเอาไว้ทันท่วงที นางรักษาข้าจากอาการสาหัสถึงขนาดต้องนอนนิ่งๆเป็นเวลาหลายเดือนมาจนทุเลาลงไปกว่าครึ่ง”
บลูได้ยินเช่นนั้นพลันโล่งใจ กล่าวต่อไปว่า “ดูท่าพี่ไกคงจะผ่านศึกหนักมาอย่างหลีกเลี่ยงมิได้ คู่ต่อสู้พี่เป็นใครถึงได้เล่นงานจนสาหัสขนาดนี้ พอจะเล่าให้ข้าฟังหน่อยได้หรือไม่?”
ไกฝืนยิ้มกล่าวว่า “คู่ต่อสู้ของข้าคือมู่หลงผู้เป็นเจ้าสำนักงูสวัด เพลงไม้เท้าจ้าวอสรพิษของมันร้ายกาจยิ่ง สมกับที่ได้รับจัดอันดับเป็นหนึ่งในสิบหกยอดศัสตราวุธ ไม่ว่าข้าทำอย่างไรล้วนถูกต้านรับไว้ได้ทั้งหมด ดีที่เจ้าช่วยเอาไว้ไม่อย่างนั้นข้าอาจต้องไปนั่งคุยกับยมบาลที่ปรโลกอยู่ในเวลานี้”
บลูกล่าวอย่างสงสัยว่า “ข้าหรือที่ช่วยพี่?”
 “ได้ยินไม่ผิดหรอก เป็นเจ้าเองที่ช่วยข้าเอาไว้ สาเหตุมาจากเอลพิรุณพร่างพรายที่เรียกฝนฟ้าให้คะนองลงมา จนทำให้เอลน้ำแข็งของข้ามีอานุภาพสูงขึ้นโดยปริยาย ในห้วงวินาทีคับขันนั้นข้าได้หยิบยืมสายพิรุณของเจ้าสร้างเป็นมหาพายุน้ำแข็งถล่มเจ้าสำนักมู่หลงครั้งหนึ่ง จึงเอาชีวิตรอดมาได้อย่างหวุดหวิด”
บลูอุทานขึ้นมาพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ แว่วเสียงโรสด้านข้างกล่าวว่า “ทางเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? ตั้งแต่ที่เห็นเจ้าวิ่งฝ่าเข้าไปในดงศัตรูข้านั้นรู้สึกใจคอไม่ค่อยจะดี”
บลูยักไหล่ครั้งหนึ่ง กล่าวตอบว่า “ข้าล่อพวกมันทั้งแปดไปอีกทางหนึ่งวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนขึ้นเหนือ ใช้เมฆฝนบดบังสายตาพวกมันไว้จึงรอดมาได้ มารดามันเถอะ ตอนฝ่าวงล้อมหาทางออกเกือบจะถูกพวกมันล้อมบีบบังคับให้ต่อสู้จนตัวตายเสียแล้ว โชคดีที่ข้าเดิมพันถูกข้างเอลพิรุณพร่างพรายใช้ได้ผลก่อกำเนิดให้ฝนห่าใหญ่กระหน่ำลงมาพอดี แต่กระนั้นก็ยังต้องปะทะกับมือสังหารอีกรายสองราย หลังจากที่วิ่งไปจนสุดแรงข้าก็ล้มลงข้างแหล่งน้ำแห่งหนึ่งสลบไปหนึ่งวันเต็มๆ โชคดีที่ฝนช่วยกลบเกลื่อนร่องรอยไปสิ้น พวกมันจึงมิอาจแกะรอยข้าได้ถูก เช้าวันนี้พอตื่นขึ้นมาจึงอาศัยลูกแก้วสามสหายตามหาพวกเจ้าทันที จวบจนมาพบกับพวกเจ้าที่นี่ ถ้าเมื่อครู่เจ้าไม่ซัดมีดบินออกไปข้าเองอาจต้องเดินหาอีกนานสองนานกว่าจะพบร่องรอยถ้ำแห่งนี้”
โรซาไลน์เป็นผู้สืบทอดวิชากลไกกับดักจากนักล่าสมบัติกอร์ดอน เรื่องการดัดแปลงปากถ้ำแห่งหนึ่งให้เหมือนกับโพรงกระรอกโพรงกระต่ายทั่วไปเป็นเรื่องง่ายดั่งปอกกล้วยเข้าปาก
โรสคิดถึงเรื่องการเอาตัวรอดต่อไปในอนาคต เมื่อพบว่าเหตุการณ์ตรงหน้าอาจชักนำภัยมาสู่ตัวจึงใจคอมิค่อยจะดี กล่าวว่า “ทีนี้พวกเราสมควรทำอย่างไรกันต่อดี? หากศิษย์งูสวัดสองคนนั้นเกิดหายเงียบไปคงจะสะกิดความสงสัยของพวกมันขึ้น เห็นทีจะพากันยกกำลังมาค้นหาพวกเราเสียเป็นแน่”
บลูแทนที่จะกล่าวตอบ เปลี่ยนเป็นถามว่า “อาการของพี่ไกจะหายดีเมื่อใด?”
ไกทราบดีว่าบลูต้องการทราบข้อมูลฝ่ายตนเพื่อที่จะคิดแผนการรับมือ ก่อนที่จะตัดสินใจอะไรลงไปจำเป็นที่จะต้องศึกษาสภาพของฝ่ายตนให้ถ่องแท้เสียก่อน จึงตอบตามตรงว่า “อีกวันหนึ่งข้าถึงจะเดินเหินได้เป็นปกติ แต่ถ้าจะให้ข้าออกแรงใช้กำลังอย่างสมบูรณ์แบบคงจะต้องใช้เวลาอีกเจ็ดแปดวันเป็นอย่างน้อย”
บลูใช้มันสมองอันปราดเปรื่องวิเคราะห์สถานการณ์เที่ยวหนึ่งกล่าวว่า “จริงอยู่การที่ศิษย์งูสวัดสองคนนั่นบาดเจ็บจะทำให้ร่องรอยของพวกเราเปิดเผย แต่ข้อเท็จจริงอีกข้อหนึ่งคือกว่าทางมิดาสหรือมู่หลงจะผิดสังเกตว่าศิษย์งูสวัดสองคนนั่นหายตัวไปก็ต้องใช้เวลาแปดชั่วโมงสิบชั่วโมงเป็นอย่างน้อย พวกมันจึงจะส่งกำลังมาควาญหา ซึ่งก็ต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่ในการตามหาจุดที่แน่นอน”
สตรีผมทองกล่าวว่า “เจ้ากำลังจะบอกว่าพวกเราสมควรหนีไปเสียตั้งแต่ตอนนี้ใช่หรือไม่?”
บลูส่ายหน้ากล่าวว่า “มิใช่ แต่เป็นตรงกันข้ามต่างหาก พวกเราจะอาศัยจังหวะเวลาช่วงนี้ซ่อนตัวพักรักษาให้พี่ไกฟื้นกลับมาเดินเหินได้เสียก่อน”
ไกพยักหน้าทีหนึ่งเป็นเชิงเห็นพ้องต้องกัน มีแต่โรสที่ยังไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดบลูถึงไม่รีบหนีไปตอนนี้ อาจเป็นเพราะนางมิได้ออกท่องเที่ยวผจญภัยจึงไม่ทราบถึงเห็นผลก็เป็นได้
บลูเห็นสีหน้าโรสยังไม่เข้าใจอยู่จึงอธิบายว่า “ดูจากกับดักสามสี่ชั้นที่มิดาสวางเอาไว้เมื่อวานแสดงว่าผู้ตรวจการภาคตะวันตกผู้นี้เป็นบุคคลที่ฉลาดสมเป็นมันสมองผู้หนึ่ง แต่คนประเภทนี้มีจุดอ่อนตรงที่ความฉลาดของมันจะทำให้พวกเราทำนายพฤติกรรมตอบสนองได้ล่วงหน้า ‘ในทิศทางที่สมเหตุสมผล’ เจ้าลองคิดดูเมื่อศิษย์งูสวัดสองคนนั่นหายตัวไปแถบนี้ ข้อสันนิษฐานเบื้องต้นข้อแรกคงไม่พ้นการที่พวกเราทำร้ายผู้คนหาทางฝ่าออกไปจริงหรือไม่? ทันใดที่เรื่องนี้เข้าหูมิดาส มันสมควรที่จะส่งกองกำลังออกมาไล่ล่าพวกเราในทันที แต่ด้วยข้อมูลเพียงเท่านี้มันก็ต้องประสบกับปัญหาหนึ่งเช่นกัน”
“ปัญหาอันใด?”
“ปัญหาก็คือกองกำลังดังกล่าวสมควรส่งไปที่ใดจึงจะมีโอกาสที่จะรวบตัวพวกเราได้มากที่สุด? แน่นอนว่าการส่งกองกำลังกระจายออกไปทุกทิศทางแบบปูพรมให้ทั่วบริเวณจะมีโอกาสพบตัวพวกเรามากที่สุด แต่น่าเสียดายการกระทำเช่นนั้นมิอาจใช้ในป่ารกชัฏเช่นนี้ได้ เนื่องจากกองกำลังภายใต้สังกัดของสำนักงูสวัดมีจำกัด จึงต้องคำนวณให้ดีเสียก่อนที่จะตัดสินใจอะไรลงไป ซึ่งในจุดนี้เองเราอาจจะใช้ความฉลาดของมิดาสให้เป็นประโยชน์ได้
หากยึดถือตามสมมุติฐานเบื้องต้น นายทหารทั่วไปจะต้องส่งกองกำลังมาค้นหาบริเวณนี้โดยด่วน แต่ผู้ตรวจการภาคตะวันตกสมควรคิดล่วงล้ำไปอีกขั้น อาทิเช่นเมื่อพวกเราลงมือสำเร็จก็ต้องชิงหนีไปก่อนที่พวกมันจะส่งกองกำลังออกมาตามล่า ดังนั้นกองกำลังที่ส่งมาเพื่อจับตัวพวกเราสมควรจะไปดักหน้าอยู่ที่ไหนสักแห่งเพื่อไม่ให้พวกเราหนีรอดออกไปจากกรอบที่พวกมันขีดเอาไว้ แล้วค่อยบีบกรอบการเคลื่อนไหวของพวกเราให้เล็กลงไปเรื่อยๆ
แต่ก่อนหน้าที่พวกมันจะดำเนินแผนการเช่นนั้น ในช่วงวันสองวันนี้พวกมันคงจะเหลือกำลังเพียงส่วนน้อยที่รับมอบหมายให้มาค้นหาในละแวกเดิมๆ ประกอบกับการที่มีถ้ำอันประเสริฐเป็นที่บดบังสายตาของทหารทั่วไป พวกมันไม่มีทางหาพวกเราได้พบในเวลาอันสั้น หากพวกเราหลบหนีไปตอนนี้ทั้งที่ยังไม่พักฟื้นกำลังเต็มที่ก็คงจะติดกับของผู้ตรวจการคนนี้เข้าอย่างจัง ถูกมิดาสตีกรอบล้อมอาณาเขตปิดกั้นทางออกจนพวกเรากลายเป็นตะพาบในไห คงเหลือเพียงแผนชั้นเลวนั่นคือบุกฝ่าอย่างหักโหมออกไป ด้วยสภาพที่พี่ไกบาดเจ็บสาหัสซึ่งมิดาสเองก็ทราบข้อมูลนี้ได้จากมู่หลง ลำพังพวกเราเพียงสองคนคงมิอาจฝ่าวงล้อมออกไปได้ ผลสุดท้ายคงหนีไม่พ้นการถูกบีบบังคับให้ต่อสู้จนตัวตาย
แต่ถ้าหากพวกเราเปลี่ยนแผนจากดิ้นรนหาทางออกเป็นนิ่งเฉย รอคอยจนพี่ไกหายบาดเจ็บและเอลของข้าฟื้นฟูขึ้นมาเป็นปกติ จากนั้นค่อยหาทางเล็ดลอดออกไปภายหลัง การที่พวกมันหาพวกเราไม่พบแม้แต่เงาจะกระทบต่อขวัญและกำลังใจของกองทัพไม่มากก็น้อย วงล้อมที่แน่นหนาจะคลายลงเนื่องจากความไม่แน่ใจว่าพวกเราหนีไปแล้วหรือไม่ ประกอบกับการที่พวกเราได้พักผ่อนอย่างเพียงพอ ร่างกายจากอ่อนล้ากลับเป็นสดชื่นแจ่มใสอีกครั้ง สามารถเคลื่อนไหวได้คล่องตัวมากขึ้น เช่นนี้โอกาสการหลบหนีของพวกเราก็จะมีมากขึ้นตามไปด้วย เจ้าว่าจริงหรือไม่”
เมื่อโรสฟังบลูกล่าวแยกแยะก็พยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ ใช้ความคิดอันรอบคอบทบทวนแผนการครั้งหนึ่ง นึกไม่ถึงว่าสหายของตนจะคิดล่วงหน้าไปหลายก้าวถึงเพียงนี้ กล่าวสนับสนุนว่า “ดังนั้นพวกเราสมควรไปเสาะหาเสบียงอาหารมากักตุนไว้ในถ้ำนี้จริงหรือไม่? ที่สำคัญพวกเราไม่ควรก่อกองไฟย่างสัตว์ใดๆเพราะจะเป็นการทิ้งร่องรอยไว้โดยใช่เหตุ เสบียงที่ควรเก็บกักสมควรเป็นผลไม้ป่าที่ใช้ประทังชีวิตได้สองวันเป็นอย่างน้อย และถ้าหากพวกเราสามารถไปทิ้งรอยเท้าเอาไว้สักสองสามแห่งทำทีว่าหลบหนีไปในทิศต่างๆกัน อาจทำให้หน่วยค้นหาในละแวกข้างเคียงพบร่องรอยลวง หลงกลรายงานข้อมูลเท็จไปยังเจ้านายก็เป็นได้”
สายตาของบลูเป็นประกายกล่าวว่า “นับเป็นแผนการที่ดี พวกเราแยกย้ายกันไปปฏิบัติการเถิด วิชาทิ้งรอยเท้าอะไรนั่นข้าคงกระทำได้ไม่แนบเนียนเท่าใดนัก ขอมอบให้นักย่องเบาสาวเช่นเจ้าจะดีกว่า ส่วนเรื่องเสบียงอาหารผลไม้ป่าปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง ทางด้านพี่ไกขอให้พักผ่อนให้มาก เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้ข้ากับโรสสามารถกระทำได้อย่างไม่มีปัญหา”
มือปราบชั้นหนึ่งที่บาดเจ็บพยักหน้ารับทราบอย่างไว้วางใจ
โรซาไลน์เช่นกันกล่าวรับคำครั้งหนึ่งแล้วจึงแยกย้ายกับบลูออกไปปฏิบัติงาน ไกที่เห็นน้องทั้งสองกระทำการด้วยความรอบคอบและแยบยลจึงมั่นใจว่าพวกเขาต้องไปถึงนครหลวงในเร็ววัน


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน ตอนที่ 70 : เล่ม 3 - ตอนที่ 32 - ตำนานกระบี่เกล็ดน้ำค้าง (1) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 870 , โพส : 0 , Rating : 100% / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android