คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน

ตอนที่ 88 : เล่ม 4 - ตอนที่ 46 - สิบสองปีแห่งความหลัง (2)


     อัพเดท 27 ธ.ค. 50
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : มือเดียวค้ำฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มือเดียวค้ำฟ้า
My.iD: https://my.dek-d.com/eva00r
< Review/Vote > Rating : 99% [ 3,288 mem(s) ]
This month views : 31 Overall : 262,786
4,383 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 290 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน ตอนที่ 88 : เล่ม 4 - ตอนที่ 46 - สิบสองปีแห่งความหลัง (2) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1006 , โพส : 0 , Rating : 100% / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


ลูทรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาบนเตียงหนานุ่มแห่งหนึ่ง
                เขาใช้มือข้างหนึ่งกุมศีรษะที่กระแทกพื้นรู้สึกมึนงงเล็กน้อยจากอาการล้มลงหมดสติ จำได้เลือนลางว่าพิษในกายของตนกำเริบจนฟุบลงไปที่ข้างถนน เมื่อพบว่าตนนอนอยู่บนเตียงหนานุ่มแสดงว่าชะตายังไม่ถึงฆาต
หลังจากที่ลืมตาขึ้นมาภาพแรกที่ปรากฏสู่สายตาเป็นภาพของหญิงสาวผมดำขลับ รวบปลายผูกเอาไว้ด้วยยางเส้นหนึ่งยืนหันหลังให้กับเตียง ดูจากผิวพรรณและวิธีการแต่งกายสมควรมีอายุไม่เกินสิบเจ็ดสิบแปดปี แต่พอเปรียบกับเงาหลังของโฉมสะคราญอันดับหนึ่งแห่งแผ่นดินแล้วกลับพบว่าความละม้ายคล้ายคลึงกันถึงแปดส่วน บุรุษหนุ่มที่พึ่งจะบาดเจ็บทางกายและทางใจจึงกล่าวออกไปด้วยความไม่เชื่อสายตาว่า “ยูกิ !?”
                เสียงเรียกชื่อของยูกิทำลายความสงบในห้องพักขึ้น สตรีนางนั้นพลันวางมือจากการจัดตัวยาหันหน้ามาหาเขากล่าวว่า “ศิษย์พี่รู้จักพี่สาวของข้าด้วยหรือ?”
                รินะผู้เป็นน้องสาวมีอายุอ่อนกว่ายูกิสามปี ด้วยเหตุที่ยังคงอยู่ในวัยเจริญเติบโต รูปร่างของนึงจึงเล็กกว่ายูกิเล็กน้อย แววตาที่ดูไร้เดียงสาฉายแววออกไปด้านความซุกซนของเด็กหญิงมากกว่าเสน่ห์ของสตรี เนื่องจากครั้งนี้เป็นการเดินทางสู่โลกภายนอกครั้งแรกของเด็กสาวที่ถูกเลี้ยงดูอย่างเอาใจใส่ ทั้งบิดามารดาต่างประคบประหงมเป็นอย่างดี นิสัยของรินะจึงเป็นส่วนประสมของความไร้เดียงสาและสตรีเต็มสาวเข้าด้วยกัน
                ลูทอุทานออกมาดังอาเมื่อเห็นใบหน้าของรินะ พร้อมทั้งพยักหน้ากล่าวว่า “ข้ารู้จัก”  ทันใดนั้นก็เกิดอาการแน่นหน้าอกเล็กน้อย ถึงกับไอแห้งๆออกมาสองสามครั้ง
                รินะรีบเข้ามาหาลูทกล่าวว่า “ศิษย์พี่อย่าพึ่งลุกขึ้น อาจารย์สั่งเอาไว้ว่าพิษในกายของศิษย์พี่ยังไม่หายดีต้องดื่มยาขนานนี้เข้าไปแล้วพักผ่อนอีกสักชั่วโมงหนึ่งถึงจะลุกขึ้นยืนได้”
                ลูทได้ยินคำเรียกหาของสตรีนางนี้จึงสงสัยกล่าวว่า “เพราะเหตุใดเจ้าถึงเรียกข้าว่าเป็นศิษย์พี่?” อาจเป็นเพาะอาการบาดเจ็บจึงทำให้มันสมองของนักประดิษฐ์หนุ่มไม่ปราดเปรียวเพียงพอ มิได้นึกถึงเรื่องตราสัญลักษณ์รูปพระอาทิตย์ที่ยูกิเล่าให้ฟังบนหอน้อย อาจเป็นเพราะส่วนหนึ่งของจิตใจต่อต้านเขามิให้นึกถึงเรื่องราวบนหอน้อยอีก นั่นอาจเป็นธรรมชาติของมนุษย์ทุกรูปนามในการบังคับตัวเองให้ลืมเลือนเรื่องที่เจ็บปวด
                “เพราะว่าข้าเป็นศิษย์น้องเรียกหาท่านว่าศิษย์พี่ก็ไม่แปลกมิใช่หรือ?” รินะทำหน้าตาแปลกใจแต่ก็พอเข้าใจว่าศิษย์พี่คนนี้พึ่งจะฟื้นจากอาการบาดเจ็บ สติอาจยังไม่เข้าที่เท่าที่ควร จึงเล่าต่อไปว่า “อาจารย์ดาธพบร่างของศิษย์พี่ล้มอยู่ข้างกำแพงเมือง ในมือของพี่แปดเปื้อนโลหิตสีดำจากพิษผีเสื้อสีคราม อาจารย์จึงแบกพี่มานอนอยู่บนเตียงแห่งนี้ สั่งให้ข้าจัดดูแลอาการพร้อมกับการปรุงยาขนานหนึ่ง ท่านระบุว่าให้ดื่มทันทีที่รู้สึกตัว”
                ลูทเมื่อได้ยินคำว่า “ศิษย์น้อง” จึงเริ่มเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไร กล่าวว่า “เช่นนี้เจ้าคงจะเป็นรินะน้องของยูกิใช่หรือไม่ อาจารย์ดาธเดินทางมาด้วยอย่างนั้นหรือ แล้วท่านอาจารย์ตอนนี้ไปอยู่ที่ใดแล้ว”
                รินะพยักหน้าครั้งหนึ่งกล่าวว่า “ศิษย์พี่ไม่ต้องเป็นห่วง อาจารย์กล่าวว่าจะออกไปรับศิษย์พี่อีกสองคนที่เบื้องนอก”
                ลูทกล่าวขึ้นมาทันทีว่า “ศิษย์พี่สองคน? … อา … เป็นโรสกับบลูใช่หรือไม่!? หมายความว่าพวกเขาก็ต้องปลอดภัย” เขาดีใจจนก้าวเท้าข้างหนึ่งลงจากเตียงโดยไม่รู้ตัว
                รินะรีบเข้าไปห้ามศิษย์พี่เอาไว้กล่าวว่า “มิได้ ยังลงจากเตียงมิได้ ศิษย์พี่ยังต้องพักผ่อนอีกชั่วโมงหนึ่งไม่เช่นนั้นอาการพิษที่เคยกำเริบอาจกลับมาอีกครั้ง” จากนั้นจึงส่งชามยาให้กับลูทพร้อมกับกล่าวว่า “โปรดดื่มยาชามนี้ลงไปก่อน ข้ารู้ว่าศิษย์พี่ดีใจและอยากพบศิษย์พี่ทั้งสอง แต่เมื่อมีท่านอาจารย์เดินทางไปรับด้วตัวเองสมควรจะไม่มีปัญหาใดๆ อีกไม่นานศิษย์พี่ทั้งสองก็จะกลับมาขอให้อดใจรอพักเดียวเท่านั้น หากกระทำอะไรบุ่มบ่ามไปตอนนี้แล้วพิษเกิดกำเริบซ้ำซ้อนจะได้ไม่คุ้มเสีย”
                ลูทรับชามยาจากมือของรินะยกซดรวดเดียวหมดกล่าวว่า “คำพูดของเจ้ามีเหตุผล”
                เมื่อรินะผู้เป็นศิษย์น้องได้ยินเรื่องราวของพี่สาวตน จึงถามด้วยความสงสัยและอยากรู้อยากเห็นว่า “ศิษย์พี่รู้จักชื่อของข้าจากพี่ยูกิอย่างนั้นหรือ? พอจะรู้ไหมว่าพี่ยูกิตอนนี้พักอยู่ที่ใด ข้ามิได้พบพี่ยูกิมาเป็นเวลาเกือบปี ใยตอนนี้อยากพบนางใจจะขาด”
                ลูทได้ยินคำว่า “ศิษย์พี่” ที่ไม่คุ้นเคยบ่อยครั้งเข้าจนต้องกล่าวว่า “รินะเรียกข้าว่าพี่ลูทจะดีกว่า คำว่าศิษย์พี่นั้นฟังแล้วไม่ค่อยคุ้นหูเท่าใด”
                “ตกลงพี่ลูท”
“เป็นยูกิเองที่เล่าเรื่องราวของเจ้าให้ข้าฟัง นางพำนักอยู่บนหอน้อยกลางน้ำในบริเวณของเมืองชั้นกลาง” จากนั้นลูทจึงหยิบนาฬิกาขึ้นมาดู กล่าวว่า “คาดว่านางคงจะไปร่วมพิธีงานศพของมือปราบชั้นหนึ่งปิแอร์อยู่ในขณะนี้”
                คำว่า “ยูกิ” เปรียบเสมือนคมมีดที่บาดลึกลงไปในจิตใจ ทุกครั้งที่เรียกชื่อนี้จิตใจของลูทเสมือนถูกมีดกรีดย้ำลงไปในรอยบาดแผล แม้จะเป็นบาดแผลที่ไม่มีโลหิตหลั่งไหล แต่ความเจ็บปวดนั้นมีมากกว่าบาดแผลปกติหลายเท่า ความสุขที่ได้จากความรักมันช่างหอมหวานยิ่งยวด แต่ความทุกข์จากความรักนั้นปวดราวยิ่งกว่า โดยเฉพาะรักแท้ที่ไม่สมหวังและไม่มีทางเป็นไปได้
                รินะเด็กเกินไปกว่าที่จะมองสีหน้าอันขมขื่นของลูทออก หรืออาจมองออกแต่มิได้แสดงท่าทีออกมาก็เป็นไปได้ รู้เพียงว่านางจดจำชื่อของ “หอน้อยกลางน้ำ” ไว้เป็นอย่างดี กล่าวว่า “พี่ลูทได้โปรดนอนพักผ่อนเถิด อย่าพึ่งคิดเรื่องราวที่กลัดกลุ้มจนส่งผลต่ออาการบาดเจ็บ ขณะนี้พี่ควรจะทำจิตใจให้สงบปิดตาลงแล้วหลับให้สนิท ขอตัวข้าไปจัดของสักครู่ อีกประเดี๋ยวอาจารย์ดาธและศิษย์พี่คนอื่นๆก็คงจะกลับมาแล้ว”
                ลูทพยักหน้ารับคำรินะแล้วนอนลงด้วยดี คำกล่าวเมื่อครู่กระตุ้นให้เขาได้คิด กลัดกลุ้มใจต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ แต่เขาก็ไม่เคยเสียใจเลยที่ต้องมารับความทุกข์จากพิษกำเริบแทนนางในดวงใจ
 
บลูกล่าวด้วยความตื่นตาตื่นใจว่า “โอ ... นี่หรือนครหลวง!”
                ไก โรสและบลูทั้งสามเดินเข้าเมืองมาทางถนนสวรรค์ซึ่งเชื่อมต่อกับประตูตะวันตก ต่างจากลูทที่ใช้ถนนพิภพทางประตูทิศใต้ ทิวทัศน์รอบโรงแรมทิศใต้และประตูทางตะวันตกนั้นต่างกัน ทางใต้จะเป็นถิ่นที่อยู่อาศัยและบ้านเรือนผู้คนเป็นส่วนใหญ่ ไม่ค่อยมีตึกการค้าสูงตระหง่าน ส่วนทางตะวันตกของเมืองติดกับถนนรอบกำแพงเมืองในส่วนของโรงประมูลและส่วนที่เป็นร้านค้าที่มีความเจริญสูง บุรุษหนุ่มผมน้ำเงินจึงกล่าวชมเชยไม่ขาดปาก ว่านอร์โปลิสแห่งนี้มีความเจริญก้าวหน้ายิ่งกว่าเมืองแองเจลที่เป็นนครหลวงภาคตะวันตกไปอีกหลายขั้น ซึ่งในความจริงแล้วขนาดของนอร์โปลิสเพียงเมืองเดียวเทียบได้กับเมืองแองเจลสองหรือสามเมือง
                หลังจากเหตุการณ์ที่พบสมาชิกสภาโจนาธานโดยบังเอิญ ท่าทีของโรซาไลน์และไกต่างก็เปลี่ยนไปจนบลูรู้สึกได้ เห็นมือปราบชั้นหนึ่งเหม่อมองสตรีนางหนึ่งที่อยู่ในรถคาดว่าคงจะเป็นคนรู้จักกัน ส่วนโรสเองก็พบกับโจนาธานผู้เป็นสหายเก่าของบิดามารดา นับเป็นกุญแจสำคัญในการไขปริศนาการหายตัวไปของบิดามารดาทั้งสอง
                บลูเห็นว่าทั้งคู่ล้วนมีเงื่อนงำอยู่ในใจ แต่เมื่อสนทนากับโรสน่าสะดวกกว่าสนทนากับไก บุรุษหนุ่มจึงกล่าวหันเหหัวเรื่องกับนางว่า “ในตอนนี้พวกเราควรจะหาข่าวของลูทและพริม อาจบางทีพวกเขาคงมาถึงนครหลวงแล้วก็เป็นได้”
                ผิดคาดที่สตรีผมทองมิได้ตอบคำ แต่เป็นมือปราบชั้นหนึ่งที่กล่าวขึ้นว่า “ข้าเองจะออกไปสืบหารหัสของชานอนสักครู่เผื่อว่านางจะมารอคอยพวกเราอยู่ที่นี่แล้ว พวกเจ้าช่วยกันหาร่องรอยของลูทกับพริมจากนั้นพวกเราค่อยมาพบกันที่นี่อีกครั้งเป็นอย่างไร?”
                “รอสักครู่พี่ไก” จากนั้นจึงหยิบลูกแก้วสามสหายของตนยื่นให้ไกกล่าวว่า “พี่ไกนำลูกแก้วนี้ติดตัวไปด้วยจะดีกว่า อย่างน้อยพวกเราจะได้รู้ตำแหน่งซึ่งกันและกัน หากเกิดเหตุสุดวิสัยอย่างไรลูกแก้วสามสหายนี้ก็สามารถชี้ทางได้”
                ไกรับลูกแก้วสามสหายที่มีอัญมณีแกนเป็นสีฟ้ามากล่าวว่า “ตกลง หากมีลูกแก้วสามสหายพวกเราก็ไม่จำเป็นต้องมานัดพบกันที่นี่อีก เอาเป็นว่าข้าจะเป็นคนไปหาพวกเจ้าเองจะดีกว่า จำเอาไว้ให้ดีว่านครหลวงดูผิวเผินไม่มีอะไรแต่แท้จริงแล้วมีอันตรายอยู่ทุกซอกทุกมุม พวกเราพบวานเตสกับซิฟเฟอร์มาครั้งหนึ่ง จากการที่ข้าได้ปะทะกับพวกมันกระบี่หนึ่งจึงทราบว่าไม่ว่าเป็นคนหนึ่งคนใดก็มิอาจประมาทได้ หากเกิดการปะทะขึ้นโดยไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ ขอให้พวกเจ้าหาหนทางหนีเอาตัวรอดเป็นอันดับแรก ส่งสัญญาณผ่านลูกแก้วสามสหายทันที อย่าคิดต่อสู้ตอบโต้เป็นอันขาด ข้าเชื่อมั่นว่าหากวานเตสลงมือโดยไม่ออมแรง พวกเจ้าสองคนอาจต้านได้ไม่ถึงสิบนาที แต่ถ้าเป็นซิฟเฟอร์อาจจะนานกว่านั้นเล็กน้อย”
                บลูพยักหน้ารับคำจากมือปราบผู้เปี่ยมไปด้วยประสบการณ์ แม้ว่าเขาจะเชื่อมั่นในเอลของตนถึงเพียงใด แต่คำกล่าวเช่นนี้ของไกผู้มีฝีมือเหนือกว่าเขาอย่างเห็นได้ชัดนั้นมิอาจละเลยได้ จึงตกลงใจจะปฏิบัติตามคำแนะนำโดยเคร่งครัด กล่าวว่า “ถนอมตัว”
บุรุษหนุ่มทราบดีว่าไกต้องการกระทำอะไรบางอย่างนอกเสียจากการไปค้นหารหัสของชานอนเท่านั้น แต่นั่นเป็นเรื่องส่วนตัวจึงไม่อยากก้าวก่าย เรื่องของความรักเป็นเรื่องละเอียดอ่อน โดยปกติหากเหล่าบุรุษจะสนทนากันถึงเรื่องนี้ต้องให้อีกฝ่ายหนึ่งเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน
                จิตใจของโรซาไลน์มัวแต่จดจ่ออยู่กับเรื่องโจนาธานและบิดามารดาบังเกิดเกล้า จึงมิได้สนใจปฏิกิริยาที่แปลกไปของมือปราบชั้นหนึ่งผู้นี้ ซึ่งโดยปกติแล้วนางจะรู้สึกถึงเป็นคนแรกเลยก็ว่าได้ เมื่อไกจากไปจึงกล่าวกับบลูว่า “พวกเราจะเริ่มค้นหากันที่ไหนก่อนดี?”
                บลูเห็นโรสเองมีเรื่องว้าวุ่นอยู่ในใจ มันสมองคงจะไม่แล่นเท่าที่ควรจึงตัดสินใจเป็นผู้นำในการหาร่องรอย กล่าวว่า “เช่นนี้พวกเราไปดูที่ป้ายประกาศกันก่อน โดยส่วนใหญ่แล้วข่าวคราวคึกโครมจะมาปิดประกาศตามป้ายประจำเมืองเป็นอันดับแรก ซึ่งบางเรื่องอาจสะกิดความสงสัยว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับลูทหรือพริมก็เป็นได้ จากนั้นจึงเดินไปตามย่านโรงแรมที่พักถามไถ่ผู้คนว่ามีบุคคลหน้าตาเหมือนลูทหรือพริมมาใช้บริการหรือไม่ หากพบพานเบาะแสก็ถือว่าพวกเราโชคดี สามารถลดกรอบการค้นหาลงได้มากกว่าครึ่ง แต่ถ้าไม่พบก็ต้องคาดเดาข่าวจากป้ายประกาศ ว่าข่าวใดน่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกเขามากที่สุด แล้วค่อยปรับตัวกันตามสถานการณ์อีกครั้ง”
                โรซาไลน์รับฟังแผนการด้วยสติเพียงกึ่งหนึ่ง ที่เหลืออีกส่วนนั้นครุ่นคิดไปถึงการพบกับโจนาธานในวันรุ่งขึ้น ก็สำนึกตัวได้ว่านางยังไม่ทราบว่าสถานที่นัดพบตั้งอยู่ที่ใด จึงกล่าวว่า “ตกลงตามที่เจ้าเสนอ และอีกเรื่องหนึ่งก็คือตึกธงดาบตั้งอยู่ที่ใด?”
                “กล่าวกันตามตรงข้าก็พึ่งจะเคยมาเยือนนครหลวงแห่งนี้เป็นครั้งแรก มิอาจทราบได้ว่าตึกธงดาบนั้นตั้งอยู่ที่ใด แต่ฟังจากชื่อสถานที่แล้วคาดเดาได้ว่าคงจะหาพบได้ไม่ยาก ยิ่งเป็นสถานที่พำนักของผู้ปกครองรัฐแล้วการค้นหายิ่งง่ายเข้าไปใหญ่ เพียงถามผู้คนทั่วไปหากอยู่บ้านใกล้เรือนเคียงคงจะได้คำตอบในเร็ววัน”
                โรสรับคำจากนั้นจึงเดินออกไปตามหาข่าวคราวของลูทกับพริมด้วยจิตใจอันเป็นกังวลถึงการสนทนากับโจนาธานในวันรุ่งขึ้น


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน ตอนที่ 88 : เล่ม 4 - ตอนที่ 46 - สิบสองปีแห่งความหลัง (2) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1006 , โพส : 0 , Rating : 100% / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android