คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน

ตอนที่ 89 : เล่ม 4 - ตอนที่ 46 - สิบสองปีแห่งความหลัง (3)


     อัพเดท 29 ธ.ค. 50
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : มือเดียวค้ำฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มือเดียวค้ำฟ้า
My.iD: https://my.dek-d.com/eva00r
< Review/Vote > Rating : 99% [ 3,288 mem(s) ]
This month views : 31 Overall : 262,786
4,383 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 290 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน ตอนที่ 89 : เล่ม 4 - ตอนที่ 46 - สิบสองปีแห่งความหลัง (3) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 902 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


นกกระจิบสองตัวโผบินอยู่บนท้องนภา ท้องฟ้าอันสดใสปราศจากเมฆหมอกบดบัง
                ‘ดูเหมือนว่านกสองตัวนั้นจะเป็นคู่รักกันถึงได้บินฉวัดเฉวียนเคียงคู่เช่นนี้’ สายตาคู่หนึ่งจับจ้องนกทั้งสองนั้นจากระยะไกล สตรีสาววัยสิบหกกิริยาสุภาพเรียบร้อยสวมชุดกระโปรงยาวสีฟ้าขาวยิ้มออกมาด้วยความประทับใจ นกกระจิบสีเทาที่มิได้มีความสวยงามอันใดก็มีความรักอันน่าจดจำ
                แต่ฉากอันชื่นมื่นแสนหวานเช่นนี้กลับต้องพังทลายลง
                “ยิงมัน!”
                นางได้ยินเสียงของเด็กชายอายุสิบสองสิบสามกลุ่มหนึ่ง ด้วยความคึกคะนองและซุกซน ต่างคนต่างถือไม้สลิงรูปสามง่ามอันหนึ่ง บรรจุก้อนหินที่ใช้เป็นกระสุนแล้วปล่อยออกไป ก้อนหินสิบกว่าลูกเปรียบเสมือนฝนดาวตกขนาดย่อม ที่คุกคามมาถึงชีวิตโดยที่นกทั้งสองมิได้รู้ตัว
                ภาพที่นางเห็นช่างน่าสลดใจยิ่งกว่า นกตัวหนึ่งช่วยบดบังก้อนหินให้นกอีกตัวหนึ่ง ถูกยิงจนเสียงการทรงตัว ปีกปรากฏโลหิตหลั่งไหล ร่วงหล่นลงมายังพื้นดิน ในขณะที่นกอีกตัวหนึ่งบินหนีไปได้ด้วยความปลอดภัย จิตใจของนางเต้นระทึกดุจรัวกลอง วิ่งเข้าไปดูอาการของวิหคตัวนั้นทันที
                “พวกเจ้าทำอะไรกัน!?” เสียงตวาดของบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งดังขึ้น
                “รีบหนีเร็ว รุ่นพี่มาแล้ว” เด็กวัยซนทั้งหลายที่พึ่งจะทำลายครอบครัวอันแสนอบอุ่นครอบครัวหนึ่งพากันวิ่งหนีแตกกระเจิงออกไป ต่างคนต่างเสียดายที่มิอาจยิงนกอีกตัวหนึ่งให้ตกลงมา มิได้รู้สึกว่าการกระทำเหล่านั้นเป็นการพลัดพรากคู่รักจนหัวใจของอีกฝ่ายแทบจะแตกสลาย รู้เพียงแต่ว่าการละเล่นในครั้งนี้ให้ความสนุกและตื่นเต้นดีแท้
                นี่หรือความสุขของมนุษย์?
                ปรากฏเป็นร่างของบุรุษหนุ่มผมสีน้ำตาลผู้หนึ่ง เขาเห็นภาพเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ที่วิหคสองตัวนั้นบินเคียงคู่ จนกระทั้งตัวหนึ่งตกจากฟ้าอย่างชัดเจน รูปร่างอันสูงโปร่งนั้นเห็นได้ชัดว่าโดดเด่นกว่าบุรุษหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีทั่วไป โผเข้าไปทางทิศของนกที่ร่วงหล่นด้วยความเร็วเต็มฝีเท้า ด้วยความหวังที่จะให้มันยังมีชีวิตอยู่
                สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้ามิใช่ภาพของวิหคที่บาดเจ็บ แต่กลับเป็นภาพของหญิงสาวชาวนอร์ผมสีแดงยาวสลวย ผิวขาวปานหิมะนางหนึ่ง กำลังปฐมพยาบาลนกตัวนั้นด้วยความทนุถนอม บุรุษหนุ่มมิได้รู้หรอกว่าภาพตรงหน้านี้จะตราตรึงอยู่ในความทรงจำของเขาตลอดไป
                “มันเป็นอย่างไรบ้าง?” บุรุษหนุ่มเอ่ยปากขึ้นด้วยความเป็นห่วง
                “อา …” เสียงอุทานของสตรีผมแดงดังขึ้น เงยหน้าขึ้นมามองบุรุษหนุ่ม พลางกล่าวด้วยความรู้ความสามารถทางการแพทย์ว่า “มันได้รับบาดเจ็บ คาดว่ากระดูกบางส่วนอาจหัก ถ้าได้รับการพยาบาลนับแต่วันนี้ อีกไม่นานมันจะคืนสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง”
                ความงามของสตรีตรงหน้ามิอาจเปรียบกับสตรีใดๆที่เคยพบพาน นัยน์ตาที่บ่งบอกได้ถึงอารมณ์ความรู้สึก อากัปกิริยาที่อ่อนหวานและทวงท่าอันน่าทนุถนอม น้ำเสียงการพูดที่มีเอกลักษณ์และมีเสน่ห์ของสตรีแฝงอยู่ภายใน ดึงดูดเอาสติของบุรุษหนุ่มไปชั่วขณะ
                “เมื่อมีเจ้าที่ทราบวิชาแพทย์เช่นนี้ ข้าก็วางใจ” บุรุษหนุ่มไม่ชมชอบสนทนาสักเท่าใด แม้จะประทับใจในอิสตรีตรงหน้า แต่เมื่อพบว่าวิหคตัวนั้นมีหนทางกลับคืนสู่ท้องนภา ก็ตระเตรียมจะจากไป
                “รอสักครู่” เสียงกล่าวทัดทานของสตรีนางนั้นดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มอันแสนหวาน กล่าวว่า “ต้องขอขอบคุณที่ท่านช่วยปรามเด็กพวกนั้น”
                บุรุษหนุ่มหันกลับมายิ้มให้กับนางครั้งหนึ่ง มิได้กล่าวอะไรแล้วจากไป
 
รินะเดินเข้ามาหาลูทมอบยาให้เขาเม็ดหนึ่งกล่าวว่า “ยาเม็ดนี้เป็นยาบรรเทาอาการปวดของพิษผีเสื้อสีคราม เมื่อใดที่พิษกำเริบขอให้พี่รับประทานเข้าไปเม็ดหนึ่งอาการปวดจะเบาบางลง”
                ลูทรับยาเม็ดนั้นมากล่าวขอบคุณครั้งหนึ่ง
                รินะพลางกล่าวต่อไปว่า “แต่นั่นมิได้หมายความว่าพิษจะถูกขจัดออกไปกับตัวยา พิษที่กำเริบก็ยังคงกำเริบอยู่เช่นนั้นจนกว่าร่างกายของพี่จะขจัดฤทธิ์ของมันไปได้เอง เพียงแต่จะช่วยให้ความทรมานระหว่างนั้นลดน้อยลง”
                “ข้าเข้าใจแล้ว ขอบใจเจ้ามาก” ลูทเห็นว่าศิษย์น้องผู้นี้ก็มีความรู้เรื่องตัวยาพอสมควร สามารถอธิบายได้อย่างชัดเจนว่ายาชนิดนี้มีสรรพคุณอย่างไร เป็นที่แน่นอนว่าพึ่งพาได้อีกคนหนึ่ง
                ทันใดนั้นทั้งสองพลันได้ยินเสียงเปิดประตูดังขึ้น เสียงอันคุ้นเคยของชายคนหนึ่งดังขึ้นมาว่า “ฟื้นแล้วใช่หรือไม่ เป็นอย่างไรบ้างลูท พิษระดับนี้ไม่คณาฝีมืออาจารย์กับศิษย์น้องของเจ้าหรอก”
                ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งที่มีใบหน้าอ่อนราวกับคนอายุเพียงสามสิบปลายๆเดินเข้ามาในห้องพัก ซึ่งความจริงนั้นปีนี้เขาอายุสี่สิบเจ็ดแล้ว ร่างกายสมส่วนสูงกว่าลูทไม่เกินหนึ่งนิ้ว ไว้ผมสีน้ำตาลเข้มค่อนข้างยาวจนต้องผูกปมไว้ด้านหลังมิให้เกะกะ มีผิวสีขาวอมแทนและใบหน้ารูปไข่ที่บ่งบอกความเป็นชาวมิสต์เต็มตัว ใส่ชุดเดินทางสีน้ำตาลเข้มดูไปเหมือนกับชาวบ้านที่มีฐานะปานกลางแต่มีรสนิยมคนหนึ่ง แต่ในทางกลับกันไม่มีส่วนใดในร่างที่บ่งบอกความเป็นยอดฝีมือแม้แต่น้อย ใบหน้าที่ดูแล้วใจดีประดับไปด้วยรอยยิ้มตลอดเวลา ดวงตาที่บ่งบอกความจริงใจหลังแว่นตากรอบสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีไม้โอ๊ค ข้างเอวพกกระบี่สั้นทำจากเหล็กเก่าเกือบขึ้นสนิมเล่มหนึ่ง จะเรียกว่าเป็นกระบี่ยังเรียกได้ลำบากเนื่องจากมันเหมือนกับเศษเหล็กแท่งหนึ่งเสียมากกว่า ชายผู้นี้กล่าวขึ้นพร้อมก้าวเข้ามาดูสภาพของลูทบนเตียง
                ตามมาด้วยเสียงของชายหนุ่มหญิงสาวอีกสองคนที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี นั่นคือบลูกับโรสผู้เป็นสหายร่วมเป็นร่วมตายในช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา เมื่อทั้งสองเห็นลูทบาดเจ็บต้องนอนอยู่บนเตียงจึงพากันมาดูอาการด้วยความเป็นห่วง คนทั้งสามเจอกันอีกครั้งหลังจากศึกกลางแม่น้ำนอร์ริชก็ยินดีปรีดาเป็นอย่างยิ่งกอดกันกลมอยู่บนเตียงผู้ป่วย จนอาจารย์ต้องรุดเข้ามากั้นเอาไว้มิฉะนั้นลูทคงหายใจไม่ออกตายด้วยแรงกอดของทั้งบลูและโรซาไลน์
                อาจารย์ดาธใช้ฝ่ามือทาบที่หน้าผากของลูท ส่งผ่านเอลไปทั่วร่างตรวจสอบอาการ ระหว่างนั้นลูทรู้สึกว่ามีพลังอบอุ่นขุมหนึ่งแทรกตัวเข้ามา เวลาผ่านไปพักหนึ่งอาจารย์ก็กล่าวว่า “เจ้าไม่เป็นไรแล้วลงจากเตียงมาได้”
                บลูกล่าวขึ้นด้วยความยินดีที่เห็นเพื่อนตัวเองหายว่า “เจ้ามันอึดยิ่งกว่าควายป่าเสียอีก มีที่ไหนถูกพิษขนาดนี้แล้วไม่รู้สึกรู้สาอันใด”
                ลูทร้องเพ้ยขึ้นมาทันที กล่าวว่า “ข้ามิใช่คางคกที่จะไม่รู้สึกอะไรกับพิษเหล่านี้ ต้องขอบคุณศิษย์น้องที่น่ารักของเจ้าที่กำนัลมีดอาบยาพิษให้ข้า”
                บลูไม่เข้าใจจึงกล่าวว่า “เจ้าหมายถึงใคร?”
                “จะมีใครเสียได้อีกนอกจากพริม ข้าจะบอกให้เอาบุญว่านางเป็นอัศวินดำหมายเลขเก้า ที่แทรกซึมเข้ามาในหมู่ของพวกเราโดยใช้ตราสัญลักษณ์รูปพระอาทิตย์ของรินะ”
                คราวนี้ทั้งบลู โรสและรินะสามคนอุทานขึ้นมาพร้อมกันว่า “ว่ากระไร!?”
                ลูทกล่าวอย่างจริงจังต่อไปว่า “เรื่องนี้ไม่ผิดแน่นอน ไม่ว่าครูชานอนหรือยูกิต่างเป็นพยานปากสำคัญที่เชื่อถือได้ และถ้าหากพวกเจ้าต้องการหลักฐาน ยอดหญิงยูกิได้เก็บตราสัญลักษณ์รูปพระอาทิตย์ของรินะ ที่ตกจากข้อมือของพริมเอาไว้บนหอน้อยกลางน้ำ นี่ต้องขอบคุณนางเหมือนกันที่ช่วยชีวิตน้อยๆของข้าเอาไว้ได้”
                ความรู้สึกเจ็บปวดใจอันเกิดจากความรักเมื่อเอ่ยถึงยูกิพลันลดลง แผลใจของเขาดูเหมือนจะตื้นขึ้นเมื่ออยู่ท่ามกลางหมู่มิตรสหายที่รักและไว้ใจ
                บลูขบเคี้ยวเขี้ยวฟันกล่าวว่า “ข้าคิดไว้แล้วไม่ผิดว่ามันต้องมีพิรุธอะไรบางอย่าง เมื่อครั้งที่สู้กับคิเมร่าพริมปรากฏตัวได้เหมาะเจาะเกินไป หลังจากนั้นวันหนึ่งข้าลากนางออกไปเค้นความจริงถามไถ่ให้รู้เรื่องแต่กลับถูกมารยาหญิงหลอกซ้ำอีกครั้งหนึ่ง นึกแล้วมันน่าแค้นยิ่งนัก ข้าช่างโง่เสียจริง”
                ลูทถอนหายใจครั้งหนึ่งกล่าวว่า “ยิ่งไปกว่านั้นความตายของพี่สตาร์ก็มีสาเหตุมาจากนาง”
                บลูและโรสทั้งสองอุทานขึ้นอีกครั้งว่า “ว่ากระไร!?”


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน ตอนที่ 89 : เล่ม 4 - ตอนที่ 46 - สิบสองปีแห่งความหลัง (3) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 902 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android